Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
„Zabierz tylko wspomnienia, zostaw tylko ślady”.
Jak mawiał wódz Seattle.
Mama ze swoich wypraw
wraca z nową filozofią życia, w którą wierzy jakiś miesiąc.
Buty na dwór, kapcie po domu.
Tego nauczyłam się w zeszłym roku w Japonii.
A te małe frędzelki na kapciach?
Tak. Pomagają w czyszczeniu podłogi.
Co?
Niech będzie, dziwaczko.
Niewiarygodne.
Zwykle używamy tego słowa, by opisać coś, co jest tylko zaskakujące.
Jak chcemy powiedzieć, że test był ciężki, a film poruszający.
Ale przynajmniej raz w życiu zdarza się coś, czego umysł nie pojmuje,
co nie ma sensu,
i co odrzuca każda komórka twojego ciała.
Strata kogoś, kto był tak wielką częścią ciebie,
jest naprawdę niewiarygodne.
MEL KONTRA PRZYSZŁOŚĆ
Niebieska malina.
Ja chyba chcę niebieską malinę.
A wiśnia?
Nie wydaje się szczęśliwsza?
Naprawdę?
Może weźmy wiśnię.
Teraz żaden smak nie wydaje się dobry.
Jedzenie nie jest odpowiedzią.
ARKTYCZNA BREJA
Co powiemy?
Nie wiem.
A co powinniśmy powiedzieć?
Właśnie dlatego pytam ciebie.
Chyba powinniśmy
być sobą.
Nie chcę być sobą.
Bo nie wiem, co powiedzieć.
Minęły trzy dni, a ledwo mieliśmy okazję z nią porozmawiać.
A co ty powiesz?
Ja chyba...
Nie mam pojęcia.
Cześć. Cieszę się, że przyszliście.
Mamy coś dla Mel.
Ucieszy się, że przyszliście.
Idźcie na górę.
-Mel? -Cześć.
-Coś ci przynieśliśmy. -Dzięki.
Jeśli macie tak stać, równie dobrze możecie pomóc.
Pomóc w czym?
Teraz przydałby mi się 16-omowy opornik.
W tej torbie powinny być baterie.
Co robisz?
Kondensator tachionowy.
Czemu? I co to jest?
Tachiony to hipotetyczne cząstki poruszające się szybciej od światła.
Telefon tachionowy mógłby zakłócić związek przyczynowy...
Mel, wybacz, zgubiłem się.
Trudno to wyjaśnić. Zresztą to pierwszy etap.
Pierwszy etap czego?
Wehikułu czasu.
Naprawię to.
Nie patrzcie tak na siebie.
Mogę to wszystko powstrzymać i uratować mamę.
-Ale, Mel, nie możesz... -Proszę.
Pomożecie czy nie?
Dzięki za to, ale jestem zajęta.
Obaj ją słyszeliśmy, prawda? Nie przesłyszałem się?
Wehikuł czasu.
Brzmi jak jedno wielkie szaleństwo.
Powinniśmy komuś powiedzieć?
Nie, to dla niej ciężki okres. Ma prawo zachowywać się trochę dziwnie.
Może wszyscy mamy do tego prawo.
Sam nie wiem.
Myślisz, że to możliwe, że coś odkryła?
Sam wiesz, że Mel jest geniuszem.
Ale gdyby podróże w czasie były możliwe,
ktoś chyba by to już odkrył?
Jeśli ktoś to może zrobić, to na pewno Mel.
Martwię się o nią.
Ja też.
Chwileczkę.
Proszę.
Przyniosłem ci coś na ząb.
Nie jestem głodna.
Musisz jeść.
Vicki przesyła ciastka z wiśniami. Zjadłem jedno. Jest bardzo dobre.
Przynajmniej nie jest to pieczeń z indyka od wujka Marka.
Przydałaby mi się pomoc w przygotowaniu kolażu na uroczystość żałobną.
Chodź, przejrzymy zdjęcia.
Ufam twojemu wyborowi.
Mel.
Proszę?
Nigdy nie widziałam tego, na którym mama mnie trzyma.
Nie, to babcia trzyma mamę.
Niezwykłe, jak byłyście do siebie podobne jako dzieci.
A gdzie jest to zdjęcie mamy ze mną na lekcji tańca, kiedy byłam mała?
Pamiętasz, dawno temu pękła ramka?
A potem nie mogliśmy znaleźć zdjęcia?
Bardzo je lubiłam.
Mama też.
To było jej ulubione zdjęcie.
Ciągle na nie patrzyła.
Nie szkodzi. To tylko zdjęcie.
Tak.
Strasznie długo już tam siedzisz.
Jest za duży. Wyglądam w nim śmiesznie.
Na pewno nie wyglądasz śmiesznie.
Ludzie pomyślą, że trafił mnie promień zmniejszający.
Stary garnitur Gortimera.
Nie mogę tak pójść na pogrzeb.
Nie sądziłem, że będzie potrzebny.
A do ślubu?
Skafander. Pływanie na delfinach.
No oczywiście.
Przerobię go dla ciebie.
To jest...
Nauczyłam się tego na studiach...
Jesteś pomysłowa, mamo.
Mama zawsze się przyda.
Nie to chciałem powiedzieć.
Nie pomyślałem.
W porządku.
Nie powiedziałeś nic złego.
Dobrze. Gotowe.
Może zostaw go tutaj, a ja wszystko obszyję?
To była jedna z twoich przyjaciółek, prawda?
„Była”.
Nie wierzę, że używamy czasu przeszłego.
Nie jestem na to gotowa.
-Jak się masz? -Sam nie wiem.
Ciągle myślę, że trzeba było dłużej wiązać buty,
albo zapytać o coś Lorę, albo...
-Cokolwiek. -Tak.
Może wsiadłaby do samochodu pięć sekund później i...
No wiesz, wszystko byłoby inaczej.
To normalne.
Wiesz, czasem
o coś się obwiniamy,
albo wydaje nam się, że mamy nad czymś kontrolę.
Ale to nie twoja wina.
Ani niczyja wina.
To po prostu
się stało.
Halo?
Jest tu kto?
Czekaj. Mel. Pozwól, że wyjaśnię.
Skąd wiesz, jak mam na imię?
Dzwonię na policję.
Proszę.
Wyłącz światło. Porozmawiajmy.
Czemu wzięłaś kryształ?
Czego chcesz?
Powstrzymać cię przed zbudowaniem wehikułu czasu.
Skąd o tym wiesz?
Kim jesteś?
Jestem tobą.
Za 26 lat.
Więc się udało.
Tak.
Ale to nie było nic dobrego.
Okazuje się, że można podróżować w czasie,
ale nie można zmienić przeznaczenia.
Po prostu się nie da.
To nie ma sensu. Bo jeśli...
Posłuchaj mnie, proszę.
Od dnia śmierci mamy
bez przerwy starałam się osiągnąć to,
o czym ludzie tylko marzyli.
I udało mi się.
Tyle że na końcu pojawił się jeszcze poważniejszy problem,
a to złamało mi serce.
Jedyny sposób na to, by te wszystkie lata nie okazały się zmarnowane,
jest powstrzymanie cię od popełnienia tego samego błędu.
Mel? Skarbie?
Mel,
życie to dar,
każda chwila jest cenna.
Nie zmarnuj tego tak jak ja.
Nie wiem, kim jesteś,
ale gdybyś naprawdę była mną,
wiedziałabyś, że nawet gdyby zabrało mi to całe życie,
uratowanie mamy nie byłoby stratą czasu.
Ranger?
Tak mam na imię.
To ja.
Mel.
Mój wehikuł czasu działa.
W porządku. Miło panią widzieć.
Pamiętasz, jak goniliśmy za świetlikami w ogródku pana Rodrigueza,
upadliśmy i otarliśmy sobie kolana?
Skąd pani o tym wie? Tamtej nocy zostaliśmy...
Rodzeństwem krwi.
Przybyła pani z przyszłości, żeby się napić Arktycznej Brei?
Za 20 lat go nie będzie. Zostanie zakazany.
To długa historia. Nie mogę wszystkiego wyjaśnić,
ale potrzebuję twojej pomocy.
Spotkamy się w parku w południe?
Przyprowadź Gortimera.
Kiedyś nad jeziorem powiedziałeś mi
o najbardziej krępującej chwili w życiu
i kazałeś obiecać, że nigdy nikomu nie powiem.
Wie pani, co to było?
Mówiłem ci, że to Mel.
Właściwie Melody. Używam raczej tej formy.
Nikt tak do ciebie nie mówi.
Tak, to do ciebie nie pasuje.
Wiecie, że tak mam na imię, prawda?
Wolałem, jak miałaś ciemniejsze włosy.
Pojaśniały, bo słońce mocniej świeci.
Dobra, kilka pytań.
Dokąd w czasie dotarłaś? Widziałaś dinozaury?
Jak jest w przyszłości? Są latające samochody?
Powiedz, proszę, że są.
Tak, są.
Ale bardzo drogie i denerwująco głośne.
Jak działa wehikuł czasu?
Wehikuł nie jest potrzebny.
Wystarczy przenośna platforma i teren z dala od konstrukcji metalowych.
Nie macie pojęcia, jak to jest, znowu was widzieć.
Chętnie opowiedziałabym wam wszystko, ale nie mogę.
Mel nie chce mnie słuchać. Może was posłucha.
No nie wiem.
Ostatnio nie była sobą, jak może pamiętasz.
Tak. Ale musicie mi uwierzyć.
Nawet w najgorszych momentach
zawsze wiedzieliście, jak poprawić mi humor.
Wiedziałam, że zawsze mogę na was liczyć.
Błagam was.
Jesteście moją ostatnią nadzieją.
Jesteście jej ostatnią nadzieją.
Mel, skarbie?
Gortimer i Ranger przyszli, chcą cię wyciągnąć z domu.
Może pójdziesz?
Przeżywa ciężkie chwile.
Gortimer i Ranger chcieliby spędzić z tobą chwilę.
Chyba mogę zostać w domu, jeśli chcę.
Nikt nie mówi, że nie możesz.
Tego się nie myje w zmywarce.
Nie używaj myjki, bo podrapiesz.
Dobrze.
Za mało płynu.
Teraz za dużo.
-Mama zrobiłaby to inaczej. -Wystarczy, Mel!
Nie jesteś jedyna, rozumiesz? Też jestem zdruzgotany.
-A nie wyglądasz. -Co?
Ani chwili nie płakałeś. Jest ci choć smutno?
Oczywiście, że płakałem!
Ala staram się cię chronić.
Chronić? Przed czym?
Mama nie żyje. Co może być gorzej?
Mel...
Chciałbym się załamać.
Ciągle o tym myślę. Zamykam za sobą drzwi do sypialni i...
Chcę się rozkleić.
Ale...
Ale mógłbym się już nie pozbierać.
A ja...
Muszę cię chronić.
Muszę dbać o ciebie.
Sama o siebie zadbam.
Wiedziałam, że tu będziesz.
Właśnie tutaj przyszłam po kłótni z tatą.
I wiem, jak się czujesz.
Zrobiłabyś wszystko, żeby mama wróciła.
To dlaczego prosiłaś, żebym zrezygnowała?
Bo w przyszłości nic nas, nic ciebie nie czeka.
Zrezygnowałyśmy ze wszystkiego.
Naprawdę wszystkiego.
Czyli z czego?
Z wykształcenia.
Nie pójdziemy na studia. Nawet nie starałyśmy się nigdzie dostać.
Jeśli odkryję, jak podróżować w czasie, mogę sobie chyba odpuścić studia.
Nigdy nie poznamy świata. Nie nauczymy żadnego języka.
Nigdy nigdzie nie wyjedziemy.
Nigdy nie poznamy ludzi, niczego nie przeżyjemy.
Niczego, czego mama by dla nas chciała.
Chyba mama przede wszystkim chciałaby żyć.
Nie przeżyjemy pierwszego pocałunku.
Nigdy się nie zakochamy.
Ani razu?
Nieważne, mam przyjaciół.
Nie masz.
Gortimer i Ranger latami próbowali, ale ciągle ich odpychałaś.
Pewnego dnia przestali dzwonić.
A tata?
On nigdy nie przestał dzwonić.
Ale my przestałyśmy odbierać.
Wiem, że chętnie wymieniłabyś swoje życie na życie mamy.
Ale zmiana czyjegoś losu jest zbyt skomplikowana.
Życia nie starczy, by to zrobić.
Jeśli chcesz uczcić mamę,
przeżyj życie, które ci dała.
Powiedziałaś, że życia nie starczy, by to zrobić.
Nie starczy.
Ale mamy więcej niż jedno życie.
Ale teraz jest nas dwie.
Jeśli powiesz mi wszystko, co wiesz, zyskam 26 lat na starcie.
Pomyśl, co możemy osiągnąć pracując razem.
Nie możemy.
Możemy.
Możemy uratować mamę.
Ale...
Jeśli jest jakaś szansa,
potrzebne są technologie z moich czasów,
więc musiałabym cię zabrać ze sobą.
To znaczy, że zostawiasz za sobą tatę, Gortimera, Rangera, wszystko.
To bez znaczenia. Jeśli się uda, nasze życie zostanie na nowo napisane.
To, co jest teraz, nigdy się nie zdarzy.
A jeśli się nam nie uda?
Dwóm Mel musi się udać.
TATA
Nie sądziłam, że przyjdziesz.
Kiedy chcemy, umiemy być przekonujące.
Gotowa?
To lokalizator temporalny.
Musisz na nim stanąć, żeby wykonać skok.
Co się wtedy czuje?
Trudno to opisać.
Jakby każda cząsteczka twojego ciała
zmieniła się w czystą energię, którą zresztą jest.
To nic nie tłumaczy.
Ujmę to tak. Mam nadzieję, że nic nie jadłaś.
Mel?
Skarbie?
Mel?
Hej, Mel?
Claire, jest u was Mel?
Co? Nie. O czym ty mówisz?
Zniknęła. Zostawiła mi list.
„Przepraszam, za to, co zrobiłam.
Proszę, nie bądź na mnie zły. Idę tam, gdzie wszystko naprawię”.
-Wiedziałeś o tym? -Nie.
-Domyślasz się, gdzie może być? -Nie, przysięgam.
To się nie dzieje.
Hej.
W porządku, znajdziemy ją.
Powiedziała coś jeszcze? Jakieś wskazówki?
Nie. Wiem tylko tyle, ile napisała.
„Idę tam, gdzie wszystko naprawię”.
Mama kazała mi tu zostać, gdyby Mel się zjawiła.
Nie, musimy ją znaleźć. Jak daleko mogła pójść?
Gdybyśmy wiedzieli, że idzie i o której wyszła,
można by narysować diagram prawdopodobieństwa.
Nie mam pojęcia.
Mel wiedziałaby, jak siebie znaleźć.
Myśl, Ranger.
Dokąd poszedłbyś, żeby coś naprawić, gdybyś był Mel?
Czekaj, Ranger.
-Chyba wiem. -Co?
Dokąd poszła?
Nie dokąd, ale kiedy.
Wraca, żeby „to naprawić”. Musiały wziąć wehikuł czasu Melody.
-Jak? -Nie wiem.
Pytanie brzmi, dokąd by poszła? To może być wszędzie.
Nie może. Pamiętasz, co powiedziała Melody?
Tego wehikułu czasu trzeba używać
z dala od konstrukcji stalowych.
W parku czy czymś takim?
Nie, w parku są place zabaw i płoty.
To musi być coś większego, jak jezioro.
To musi być tam. Powiedz rodzicom i tacie Mel. Spotkamy się na miejscu.
Załatwione.
Ruszymy pojedynczo.
Pójdę pierwsza, żeby zabezpieczyć miejsce przybycia.
Kiedy zniknę, system będzie potrzebował dwóch minut na reset.
Stań na lokalizatorze i nie ruszaj się.
W drugim skoku system przeniesie się z tobą.
-Masz tylko jedną szansę. -Rozumiem.
Mel!
Wszyscy cię szukają. Twój tata wariuje.
Co tu robicie?
Co ona tu robi?
Wyrusza ze mną w przyszłość.
Nie rozumiem.
Przecież zjawiłaś się tu, żeby Mel to wyperswadować.
Co ze wszystkimi opowieściami o bezsensownym życiu,
nie takim, jakiego pragnęła dla ciebie twoja mama?
Jeśli wspólnie mamy jakąś szansę,
musimy ją wykorzystać.
Cofnijcie się. Proszę.
Nie, Melody. Zaczekaj.
Może kiedyś zrozumiesz.
Będę na ciebie czekać.
Proszę, nie odchodź.
Muszę.
Wiem, jakie to dla ciebie ciężkie.
To znaczy, nie wiem.
Nie mam pojęcia, kiedy będzie lepiej, ale wiem, że będzie.
Pewnego dnia.
A do tej pory z Gortimerem będziemy przy tobie.
Proszę, zostań. Jesteś naszą najlepszą przyjaciółką.
Kochamy cię.
Też was kocham.
Bardzo.
Spotkamy się w innym czasie.
Oby był lepszy.
-Mel, czekaj... -Nie.
Jeszcze coś ci się stanie.
Mel.
Tata?
Myślałem, że cię straciłem.
Nie podchodź.
Możemy pójść do domu?
Nie rozumiesz. Muszę naprawić, co zrobiłam.
A co, twoim zdaniem, zrobiłaś?
Wypadek mamy to była moja wina.
Tamtego dnia ostatnia rzecz, jaką do niej powiedziałam,
była okropna.
Zdenerwowałam ją i była rozkojarzona. Dlatego miała wypadek.
O czym ty mówisz?
Nie wiedziała, że ją kocham.
Powinnam była jej to powiedzieć.
Powinnam była powiedzieć jej dużo więcej.
Skarbie.
Mama wiedziała, jak bardzo ją kochasz. Nie musiałaś jej mówić.
Nie możesz przez całe życie bać się, że ktoś bliski lada chwila zniknie.
Przepraszam, tato.
Nie przyjmuje twoich przeprosin. To nie była twoja wina.
Słyszysz? To nie twoja wina.
Proszę, Mel, możemy wracać do domu?
Potrzebuję cię. Jesteś dla mnie jedynym powodem, by żyć.
Proszę, Mel?
Czemu odeszła?
Wiem.
Czemu odeszła?
Wiem.
Wielu ludzi mówiło dziś o tym,
jak oddaną i cudowną matką była.
Jak kochającą i wspaniałą żoną.
Szanowanym i uczciwym sędzią.
Ale ja nie mogę pozbyć się uczucia,
że nie honorujemy dziś Lory wystarczająco.
Dlatego przenosimy dzisiejszą uroczystość na północne zbocze Mount Everestu.
Liny i czekany znajdziecie na parkingu.
Mówi się, że w życiu są rzeczy,
których nie trzeba widzieć, żeby w nie uwierzyć.
Rzeczy zaskakujące,
zachwycające,
zapierające dech w piersiach.
Ale są też inne rzeczy,
jak związek dwóch dusz,
w które trzeba uwierzyć, by je zobaczyć.
Są silniejsze od bezmyślnych słów,
od kłótni,
silniejsze nawet od śmierci.
Są niezniszczalne.
PATRZ, CO ZNALAZŁAM, MOJE DZIECKO! MAMA
I wieczne. NALAZŁAM, MOJE DZIECKO! MAMA