Bütün hayatımı Normal Sokak'ta geçirdim.
Bir yanında göl var, diğer yanındaysa gölgelik ağaçlardan oluşan bir orman.
Ancak arasında olup bitenlere, normalden başka her şey denir.
Gortimer Gibbon ve Normal Sokak Maceralar
"Yanına anılarını al, geriye sadece ayak izini bırak."
Şef Seattle öyle demişti.
Genelde annem seyahatlerinden
bir ay süren yeni filozofik bilgilerle döner.
Dışarıda ayakkabı, içeride de terlik giyilir.
Bunu da Japonya'ya yaptığım seyahatten öğrenmiştim.
O terliklerin altındakiler küçük paspaslar mı?
Evet. Yeri temizlemesini kolaylaştırıyor.
Ne olmuş?
Neyse artık, kaçık.
İnanılmaz.
Her gün bu lafı bizi aslında sadece şaşırtan şeyler için söyleriz.
Bir sınavın ne kadar zor
veya bir filmin ne kadar heyecanlı olduğunu anlatmak için.
Belki de, hayatınızda bir kez olsun aklınızın almadığı, size anlamsız gelen
ve her bir hücrenizin
inkâr ettiği bir gerçekle yüzleşirsiniz.
Bir parçanız olan birini kaybetmek
gerçekten de inanılmazdır.
Mel Geleceğe Karşı
Mavi ahududu.
Sanırım ben mavi ahududu isterdim.
Peki ya kiraz?
Daha mutlu bir havası yok mu?
Var mı?
Belki de kiraz almalıyız.
Şimdi ikisinden de emin değilim.
Aradığımız şey yemek değil.
Ne diyeceğiz?
Bilmiyorum.
Ne demeliyiz?
Ben de bu yüzden sana sordum.
Bence sadece
kendimiz olalım.
Kendim olmak istemiyorum.
Benliğim ne söylemesi gerektiğini bilmiyor.
Üç gün oldu ve zor bela onunla konuşma fırsatı bulduk.
Sen ne diyeceksin?
Şöyle diyeceğim...
Hiçbir fikrim yok.
Selam çocuklar. Geldiğinize sevindim.
Mel'e bir şeyler getirdik.
Gelmiş olmanız bile onun için çok değerli.
Yukarı çıkın çocuklar.
-Mel? -Selam.
-Sana bir şeyler getirdik. -Sağ olun.
Madem orada duracaksınız, bari yardım edin.
Ne için?
Şu an için 16 ohmluk bir rezistans işimi görürdü.
Sanırım çantada birkaç pil olacaktı.
Ne yapıyorsun?
Takiyon toplayıcı.
Neden? Ayrıca, ne?
Takiyonlar ışık hızından hızlı hareket ettiği varsayılan parçacıklardır.
Teorik olarak bir takiyon nedensellik zincirini kırabilir...
Mel, kusura bakma. Anlamıyorum.
Açıklaması zor. Neyse, bu daha ilk adımı.
Neyin ilk adımı?
Zaman makinesinin.
Bunu düzelteceğim.
Birbirinize öyle bakmayın.
Bütün bunları olmadan durdurabilirim. Annemi kurtarabilirim.
-Mel bunu yapamaz... -Lütfen.
Yardım etmek için kalın ya da gidin, tamam mı?
Getirdikleriniz için sağ olun ama meşgulüm.
Onu ikimiz de duyduk, değil mi? Sandığım şeyi söyledi, değil mi?
Bir zaman makinesi.
O kadar çılgınca geliyor ki.
Birine söylemeli miyiz?
Hayır, şu anda çok fazla şeyle uğraşıyor. Belki biraz garip davranmaya hakkı vardır.
Belki de hepimizin böyle bir hakkı vardır.
Bilmiyorum.
Sence bunu başarma ihtimali var mı?
Mel gerçekten bir dâhi.
Sence zaman yolculuğu mümkün olsaydı
şimdiye birileri bulmaz mıydı?
Bunu yapacak biri varsa o da Mel'dir.
Onun için endişeleniyorum.
Ben de.
Bir saniye.
Girin.
Selam. Atıştırmalık bir şeyler getirdim.
Aç değilim.
Bir şeyler yemelisin.
Vicki kirazlı pasta gönderdi. Biraz yedim, tadı güzeldi.
En azından Mark amcanın getirdiği hindili köfte değil.
Anma töreni için kolajları bir araya getirmede yardımına ihtiyacım var.
Birlikte fotoğrafları bakalım.
Sana güveniyorum.
Mel.
Lütfen?
Annemin kucağındaki bu fotoğrafımı hiç görmemiştim.
Hayır, büyükannen anneni tutuyor.
Bebekliğinizin birbirine bu kadar benzemesi harikulade.
Küçükken dans dersine gittiğimizde çekilen annemle fotoğrafımız nerede?
Çerçevesinin uzan zaman önce kırıldığını hatırlıyor musun?
Tekrar çerçeveletmek için fotoğrafı bulamamıştık.
O fotoğrafı gerçekten sevmiştim.
Biliyor musun, annen de öyle.
En sevdiği fotoğraftı.
Onu hep aradı.
Önemli değil. Alt tarafı bir fotoğraf.
Evet.
Çok uzun süredir oradasın.
Çok büyük. Saçma gözüküyor.
Eminim saçma gözükmüyordur.
İnsanlar küçültme silahıyla vurulduğumu sanacaklar.
Gortimer'ın eski takımı.
Cenazeye böyle gidemem.
Bir takım giyeceğimi hiç düşünmezdim.
Evlendiğinde bile mi?
Dalış giysisi. Yunuslara binerken.
Haliyle öyledir.
Sana göre ayarlayabilirim.
Bu bir...
Üniversitede öğrendiğim bir numara.
Oldukça beceriklisin anne.
İnsanın annesinin yanında olması her zaman iyidir.
Onu kastetmedim.
Düşünmeden konuştum.
Gerçekten sorun değil.
Yanlış bir şey söylemedin.
Tamamdır. Bitti.
Elbiseyi burada bırak, ben kenarlarını dikerim.
En iyi arkadaşlarından biriydi, değil mi?
Öyle "idi."
Geçmiş zaman kullandığımıza inanamıyorum.
Buna hazır değilim.
-Sen nasılsın? -Bilmiyorum.
Durmadan düşünüyorum, ayakkabımı bağlamak için durmalıydım
ya da Lora'ya bir soru daha sormalıydım ya da...
-Ne olursa işte. -Evet.
Belki de o zaman arabaya beş saniye geç binerdi ve...
Biliyorsun, her şey farklı olurdu.
Bu doğal bir şey.
Biliyorsun,
kendimizi suçlarsak
o zaman olanlar üstünde bir kontrolümüz olduğunu hissederiz
ama bu senin suçun değil.
Kimsenin suçu değil.
Kendiliğinden
olan bir şey.
Merhaba?
Orada biri mi var?
Dur. Mel. İzin ver açıklayayım.
Adımı nereden biliyorsun?
Polis çağıracağım.
Lütfen.
Işığı kapat. Konuşalım.
Neden kristali aldın?
Ne istiyorsun?
Zaman makinesini yapmayı bırakmanı istiyorum.
Bunu nereden biliyorsun?
Kimsin sen?
Senim.
Yirmi altı yıl sonraki hâlin.
İşe yaramış.
Evet
ama iyi bir şey değil.
Görünüşe göre, zamanda yolculuk mümkün
ama kimsenin kaderini değiştiremezsin.
Bu yapılamaz.
Bu hiç mantıklı değil. Eğer sen...
Beni dinle. Lütfen.
Annemiz öldüğünden beri,
hayatımın her saniyesini insanların sadece hayal edebileceği bir şeyi
gerçekleştirmek için harcadım
ve başardım.
En sonunda karşılaştığım şey daha da kötü bir sorundu
ve bu kalbimi parçaladı.
O yılların bir anlam ifade etmesi için yapılması gereken tek şey,
seni aynı hatayı yapmaktan alıkoymam.
Mel? Tatlım?
Mel,
hayat bir lütuf
ve her anı değerli.
Benim yaptığım gibi onu boşa harcama.
Kim olduğunu bilmiyorum
ama gerçekten ben olsaydın,
bunun için hayatımın geri kalanını harcayacağımı bilsem bile,
annemi kurtarmanın bir zaman kaybı olmayacağını bilirdin.
Ranger?
Ben oluyorum.
Benim.
Mel.
Zaman makinem işe yaradı.
Peki, tamam. Görüştüğümüze sevindim.
Hatırlıyor musun, Bay Rodriguez'in arka bahçesinde ateş böceklerini
kovalarken düşüp dizimizi çizmiştik?
Bunu nereden biliyorsun? O gece...
Kan kardeşi olmuştuk.
Sırf Arctic Sludgy içmek için gelecekten mi geldin?
İçmeyeli 20 yıl oldu. Yasaklanmışlardı.
Uzun hikâye. Burada her şeyi anlatamam
ama yardımına ihtiyacım var.
Öğlen parkta benimle buluşur musun?
Gortimer'ı da getir.
Göldeyken bana
en utanç verici anını anlatıp kimseye
söylemeyeceğime dair söz verdirtmiştin.
Onu biliyor musun?
Mel olduğunu söylemiştim.
Aslında Melody. Artık bu adı kullanıyorum.
Ama kimse sana öyle demez.
Evet, sana yakışmıyor.
Adımın bu olduğunu biliyorsun, değil mi?
Bir de saçın koyuyken daha güzeldi.
Rengi açıldı, güneş ışınları arttı.
Tamam, birkaç sorum var.
Zamanda nerelere gittin? Dinozorları gördün mü?
Gelecek nasıl? Uçan arabalar var mı?
Lütfen bana olduklarını söyle.
Uçan arabalar var
fakat pahalılar ve çok ses yapıyorlar.
Nasıl oluyor? Zaman makinesinden bahsediyorum.
Makineye ihtiyaç yok.
Sadece taşınabilir bir platform ve çelik yapılardan uzak açık bir alan.
Sizi tekrardan görmenin nasıl bir his olduğunu anlatamam.
Size her şeyi anlatmak isterdim ama yapamam.
Mel beni dinlemiyor. Belki sizi dinler.
Bilemiyorum.
Son zamanlarda pek kendinde değil, senin de hatırlayacağım gibi.
Hatırlıyorum ama bana inanmanız gerek.
En kötü anlarımda bile
beni nasıl iyi hissettireceğinizi hep biliyordunuz.
Geçmişte beni kolladığınızı biliyordum.
Lütfen, size yalvarıyorum.
Son umudum sizsiniz.
Onun son umudusunuz.
Mel, tatlım?
Gortimer ve Ranger seni dışarı çıkarmak için gelmişler.
Onlarla çıksana?
Zor bir dönem geçiriyor.
Gortimer ve Ranger seninle zaman geçirmeyi çok istiyordu.
İstersem evde kalabilirim.
Kimse aksini söylemiyor.
O bulaşık makinesinde yıkanmıyor.
Bulaşık süngeri kullanma, yoksa çizilir.
Doğru, tamam.
O deterjan yetmez.
O da çok oldu.
-Annem öyle yapmazdı. -Mel, yeter artık!
Bunu yaşayan tek sen değilsin, tamam mı? Benim için de çok yıpratıcı.
-Öyle görünmüyor. -Ne?
Hiç ağlamıyorsun. Üzgün olduğun bile belli değil.
Tabii ki ağlıyorum
ama seni korumaya çalışıyorum.
Neyden koruyorsun?
Annem öldü. Daha kötüsü ne olabilir ki?
Mel...
Şu anda tek yapmak istediğim her şeyi boşlamak.
Hiç aklımdan çıkmıyor. Yatak odasını kilitledim ve ben...
Kendimi bırakmak istiyorum
ama...
Bilmiyorum. Eğer bunu yaparsam kendimi toparlayamayabilirim
ve...
Seni korumam gerek.
Seninle ilgilenmeliyim.
Ben kendime bakarım.
Burada olacağını biliyordum.
Babamla kavga ettikten sonra buraya gelmiştim
ve nasıl hissettiğini biliyorum.
Anneni geri getirmek için her şeyi yaparsın.
O zaman bırakmamı niye istiyorsun ki?
Gelecekte bizim, yani senin için hiçbir şey yok.
Her şeyden vazgeçtik.
Hem de her şey.
Her şey derken?
Mesela eğitim.
Üniversiteye gitmiyoruz. Hatta başvuru bile yapmıyoruz.
Eğer zaman makinesini icat edebiliyorsam üniversiteye gitmememde bir mahsur yok.
Başka ülkeleri gezmeye gitmiyoruz. Başka bir dil öğrenmiyoruz.
Hiç seyahate çıkmıyoruz.
Yeni kimseyle tanışmıyoruz, deneyimler kazanmıyoruz.
Annemin bizim için istediği hiçbir şeyi yapmıyoruz.
Sanırım annem her şeyden çok hayatta olmak isterdi.
Hiç kimseyle öpüşmüyoruz.
Hiç aşık bile olmuyoruz.
Bir kere bile mi?
Her neyse, arkadaşlarım yanımda.
Hayır, değiller.
Gortimer ve Ranger yıllarca çabaladı ama onları kendimizden uzaklaştırdık
ve sonra bir gün, aramayı bıraktılar.
Peki ya babam.
O aramaktan hiç vazgeçmedi.
Biz cevap vermemeye başladık.
Biliyorum, hayatını anneninkiyle değişirdin
fakat başkasının kaderini değiştirmek çok karmaşık bir şey.
Bir ömürde halledilebilecek bir şey değil.
Eğer anneni onurlandırmak istiyorsan,
lütfen, sana verdiği hayatı yaşa.
Bir ömürde halledilebilecek bir şey değil dedin.
Doğru.
Ama bir ömürden fazlasına sahibiz.
Artık ikimiz varız.
Eğer bana bildiğin her şeyi anlatırsan 26 yıllık bir avantajım olur.
Birlikte çalışarak neler yapabileceğimizi düşünsene.
Hayır, yapamayız.
Evet, yapabiliriz.
Annemizi kurtarabiliriz.
Fakat...
Bir ihtimali olsa bile
benim zamanımdaki teknolojiyi kullanmamız gerek,
yani seni geleceğe götürmeliyim...
Babanı, Gortimer'ı, Ranger'ı, her şeyi ve herkesi arkanda bırakman gerekecek.
Bunun bir önemi yok. Eğer başarılı olursak, zamanı yeniden yazarız.
Bunların hiçbir olmamış olur.
Ya başaramazsak?
İki Mel başarısız olmaz.
BABA
Geleceğini düşünmemiştim.
İstediğimizde çok ikna edici olabiliyoruz.
Hazır mısın?
Bu bir zamansal yer değiştirici.
Sıçrama yapmak için üstünde duruyorsun.
Nasıl bir his?
Tarif etmesi zor.
Sanki vücudundaki bütün moleküllerin
saf enerjiye dönüştürülmesi gibi, zaten öyle bir şey.
Pek anlamamı sağlamadı.
O zaman şöyle söyleyeyim. Umarım yemek yememişsindir.
Mel?
Tatlım?
Mel?
Claire, Mel burada mı?
Ne? Hayır. Ne oldu ki?
Gitmiş. Bir not bırakmış.
"Böyle yaptığım için üzgünüm.
Lütfen bana kızma. Bunu düzelteceğim bir yere gidiyorum."
-Bundan haberin var mı? -Hayır.
-Nerede olduğuna dair bir fikrin var mı? -Yok, yemin ederim.
Bu gerçek olamaz.
Hey.
Sakin ol, onu bulacağız.
Başka bir şey söyledi mi? Başka ipucu var mı?
Hayır. Sadece notta yazanı biliyorum.
"Bunu düzeltecek bir yere gidiyorum."
Mel gelebilir diye annem evde kalmamı söyledi.
Hayır, onu bulmalıyız. Ne kadar uzağa gidebilir ki?
Ne zaman yola çıktığını ve yürüyerek gidip gitmediğini bilseydik
bir olasılık şeması çizebilirdik...
Hiçbir fikrim yok.
Mel kendisini nasıl bulacağını bilirdi.
Düşün Ranger.
Mel olsan nereye giderdin? Bunu düzeltmek için nereye giderdin?
Bir saniye Ranger.
-Sanırım buldum. -Ne?
Nereye? Nereye gitmiş?
Nereye değil, hangi zamana.
"Düzeltmek" için geçmişe gitti. Melody'nin zaman makinesini almış olmalı.
-Nasıl? -Bilmiyorum.
Asıl soru, makineyi nereye kurduğu? Her yer olabilir.
Hayır, olamaz. Melody'nin ne dediğini hatırlıyor musun?
Zamanı makinesinin açık alanda
çelik yapılardan uzakta olması gerek.
Yani parkta falan mı?
Hayır, parkta oyun malzemeleri ve tel örgüler var.
Göl gibi daha büyük bir yer olmalı.
Orasıdır. Ranger, sizinkilere söyle Mel'in babasını bulsunlar ve orada buluşalım.
Tamamdır.
Sırayla gideceğiz.
Önce ben gidip varış yerimizdeki giriş noktasını koruma altına alacağım.
Ben gittikten sonra, sistem kendisini iki dakika sonra sıfırlayacak.
Yer değiştiricinin üstünde kal ve kıpırdama.
Sistem ikinci sıçramada seninle birlikte gelecektir.
-Tek bir şansın var. -Anladım.
Mel!
Herkes seni arıyor. Baban kafayı yedi.
-Burada ne yapıyorsunuz? -Asıl sen ne yapıyorsun?
O burada ne yapıyor?
Benimle birlikte geleceğe geliyor.
Anlamıyorum.
Mel'i vazgeçirmek için geldiğini sanıyordum.
Peki ya hayatının ne kadar boş olduğu
ve hiç annenin istediği gibi yaşayamadığın laflarına ne oldu?
Eğer birlikte bir şansımız varsa,
bunu kullanmalıyız.
Geri çekilin. Lütfen.
Yapma Melody. Dur.
Belki bir gün anlarsın.
Seni bekliyor olacağım.
Lütfen gitme.
Gitmeliyim.
Mel, bunun senin için çok zor olduğunu biliyorum.
Yani, bilemem.
Ne zaman daha iyi olacağını bilmiyorum ama olacağını biliyorum.
Elbet bir gün.
Olana kadar da Gortimer ile ben sana destek olacağız.
Lütfen kal Mel. Sen bizim en iyi arkadaşımızsın.
Seni seviyoruz.
Ben de sizi seviyorum.
Hem de çok.
Başka bir zamanda görüşmek üzere.
Umarım daha iyi bir zamanda.
-Mel? Dur... -Yaklaşma.
Canın yanar.
Mel.
Baba?
Seni kaybettim sandım.
Daha fazla yaklaşma.
Lütfen eve gidebilir miyiz?
Anlamıyorsun. Yaptığım şeyi düzeltmem lazım.
Ne yaptığını sanıyorsun?
Annemin kaza geçirmesi tamamen benim suçumdu.
Öldüğü gün ona söylediğim şey
çok kötüydü.
Onu üzdüm ve dikkati dağıldı. Bu yüzden kaza yaptı.
Sen neyden bahsediyorsun?
Onu sevdiğimi bilmiyordu.
Onu sevdiğimi söylemeliydim.
Onu çok daha fazla sevdiğimi söylemeliydim.
Tatlım.
Annen onu ne çok sevdiğini biliyordu. Ona söylemene gerek yoktu.
Hayatını karşındaki bir saniye sonra yok olup gidecekmiş gibi yaşayamazsın.
Çok özür dilerim baba.
Özrünü kabul etmiyorum. Buna sen sebep olmadın.
Beni duyuyor musun? Bu senin suçun değil.
Lütfen Mel, eve gidebilir miyiz?
Sana ihtiyacım var. Yaşama sebebim sensin.
Lütfen Mel?
Öldüğüne inanamıyorum.
Biliyorum.
Öldüğüne inanamıyorum.
Biliyorum.
Bugün birçok kişinin onun ne kadar fedakâr ve harika bir anne
olduğundan bahsettiğini duydum.
Ne kadar sevgi dolu ve cömert bir eş olduğundan.
Ne kadar takdire şayan ve saygın bir yargıç olduğundan
ama bugün Lora'yı
gerektiği gibi anmadığımız hissini üstümden atamıyorum.
Bu yüzden resepsiyonu Everest Dağı'nın kuzeye bakan tarafına taşıyoruz.
Tırmanma ipleri ve buz kıracakları otoparkta verilecektir.
Derler ki, hayatta bazı şeylere
inanabilmek için görmek gerekir.
Bizi şaşırtan,
sevindiren,
nefesimizi kesen şeyler gibi.
Fakat bir de diğerleri vardır,
iki ruh arasındaki bağ gibi,
görebilmek için inanmak gerekir.
Pervasızca bir laftan,
bir tartışmadan,
hatta ölümden bile daha güçlüdür.
Asla bozulmazlar.
BAK NE BULDUM! BENİM İÇİN HÂLÂ O ÇOCUKSUN. ÖPTÜM, ANNEN
Onlar sonsuzdurlar.
DEBORAH NANNEY RAGUSE'UN ANISINA LÂ O ÇOCUKSUN. ÖPTÜM, ANNEN