Ik woon al mijn hele leven in de Normaalstraat.
Er ligt een meer aan de ene kant en een schaduwrijk bos aan de andere.
Maar alles daartussenin is alles behalve normaal.
Gortimer Gibbon's leven in de Normaalstraat
Toen we klein waren, dachten we dat het engste van het donker
monsters waren.
Maar als we ouder worden en leren dat monsters niet bestaan,
wordt de grootste angst
het onbekende.
Gortimer, Ranger en Mel en de eindeloze nacht
Wat heb je?
School begint volgende week en ik heb de hele zomer niets gedaan.
Wat bedoel je? Je kreeg een oranje band in karate.
Maar geen groene.
Je hielp de nieuwe ovens in de bakkerij installeren.
Maar ik mocht het gas niet aanzetten.
Je was vrijwilliger in het asiel voor rare wasberen.
Het waren fretten.
Wat is er echt met je?
Ik heb Mel of Gortimer een tijd niet gezien.
We hebben al weken niets samen gedaan.
Het is nu anders.
Wat vind je van dit idee?
Zullen we morgen naar de huisjes gaan?
Papa en ik slapen in het grote huis
en jullie in het vissershuisje
om een tijdje samen te zijn.
Dus dan zijn we daar alleen?
Rustig maar, wij zitten verderop.
-Kom op, je bent gek op die huisjes. -Ik weet het niet.
Wat als ik zei dat er morgenavond meteorenregen komt?
Komt die morgenavond?
Ja, de 'gamma-dolfijnen'.
De Gamma Delphinids?
Het is al eind augustus.
Sinds wanneer interesseert astronomie jou?
Mij niet, maar jou wel.
Dus je gaat toch mee?
Ik kan echt niet.
Je kunt met Gortimer gaan.
Maar Gortimer komt alleen als jij meegaat.
Ik wil m'n vader niet alleen laten.
Hé. Wat is er?
Niets, alleen dat mijn perfecte plan verpest is.
Ik legde Ranger uit
dat ik helaas niet mee kan naar de huisjes morgen.
Dat vind je leuk. Waarom ga je niet?
Ik dacht dat je niet wilde dat ik...
Ga. Je kunt wel wat zon gebruiken.
Ik wil niet meewerken aan jouw vitamine D-tekort.
Het komt goed met me.
Bedankt. Dit heeft ze nodig.
Dus we gaan naar het huisje.
We kunnen de hele nacht wakker blijven. We hoeven niet te slapen.
Ik hou van slapen.
Dan mag je de hele tijd slapen.
We kunnen doen wat we willen. We hebben het huisje voor onszelf.
Wees niet boos op me, oké? Ik heb geen zin om buiten te zijn.
En ik moet m'n spullen bij elkaar zoeken voor school begint.
Prima.
Dan gaan Mel en ik wel zonder jou.
Gaat Mel wel?
Ja, en ze wil dat jij ook komt,
maar stel haar maar teleur.
Wanneer vertrekken we?
Oké. Het beste weekend ooit begint over...
-Hoelang is het rijden? -Vijfenveertig minuten.
Over 45 minuten.
Er is 'n nieuwe categorie nodig voor plezier,
want wij brengen 't naar een nieuw niveau.
-Ik zei geen vuurwerk. -Geen zorgen. Ik heb z'n tas gecheckt.
Hier.
Hé, jongens.
Ik zeggen 'vallende' en jullie 'sterren'. Vallende...
Hoe zit het met die meteorenregen?
ASTRONOMIE
Hij duurt niet lang.
Meestal minder dan een uur.
Maar de meteoren reizen met zo'n 200.000 km per uur.
Het vuur brandt en het huisje is spinvrij.
Voor de volgende 20 seconden.
Laat de bezem maar hier.
Goed.
Ons huisje is verderop.
Roep maar als jullie iets nodig hebben.
Komt goed.
Zeggen jullie het als mijn vader belt?
Natuurlijk, schat.
Dag.
-Dag. -Dag.
Kom mee.
Kijk nou. Op de eerste rij voor de meteorenregen.
En die wolken?
Die gaan naar het noorden.
Ik wist niet meer dat het zo...
Rustiek was?
Zo kun je het ook noemen.
Nee, het is geweldig. Net als vroeger. Kijk.
-De meeste stukken ontbreken. -We kunnen improviseren.
Kun je ook een diner improviseren met twee blikken bonen?
Geen zorgen, mijn ouders grillen straks een paar hamburgers.
Maar ik heb een zak marshmallows voor als jullie honger krijgen.
Ik denk dat we naar het huisje van je ouders moeten gaan.
Nee, daarom zijn we hier niet.
Waarom zijn we hier dan?
Ik ben hier alleen omdat jij dat wilde.
Maar ik ben hier alleen omdat jij dat wilde.
Ik maak warme chocola.
Echt niet.
Is dat wat ik denk dat het is?
Klaar om overdonderd te worden?
Hé, dat is Tim.
Ik heb jou vijf jaar niet gezien.
'Gisterochtend kwam ik uit Bigfoot,
'ging naar de badkamer en poetste mijn Bigfoot'?
In elk veld staat 'Bigfoot'.
Dat was ik. Ik was er altijd mee bezig.
Maar 'Bigfoot' is geen werkwoord.
Ik herinner me die zomer.
We fantaseerden dat er kannibalen in het bos zaten.
Jij fantaseerde dat,
maar Gortimer en ik aten met ze.
Ze gaven ons bottenbroodjes.
Oké, de tijd.
Welk dier zou volgens mij een goede vicepresident zijn?
-Teckel. -Teckel.
Gaaf.
Hoeveel hebben we er goed?
Negenendertig.
Niemand kent ons beter dan wij.
Luister.
Het regent niet meer.
Meteorenregen.
Ben ik goed in een vuur aansteken of wel?
Ziet er goed uit, pap.
Als het laat wordt, doe zachtjes, we horen jullie en veel plezier.
Bedankt.
Jouw vader is te gek.
Wanneer gaat die regen beginnen?
Kunnen we vaststellen dat dit een perfect moment is?
Bedankt dat je ons hebt misleid.
Konden we hier maar voor altijd blijven.
Ik dacht dat je zei dat het een uur ging duren.
Het lijkt veel langer.
Ik hou het niet meer. Ik ben zo terug.
Eet niet te veel. Je hebt vast de hele zak leeggegeten.
Nee.
Dat is vreemd.
Hoe deed je dat?
Ik weet het niet. Ik liep gewoon rechtuit.
Er klopt iets niet.
Meen je dat?
Drieëndertig.
Eet er één.
Hoeveel?
Drieëndertig.
Mel, wat is er aan de hand?
Mel?
Daar.
En nog een keer. Dezelfde meteoor.
Die ook.
Ik zag het net niet, maar ze worden herhaald.
Ik denk dat hij is uitgekomen.
Wat?
Onze wens dat we hier voor altijd konden blijven.
De meteorenregen herhaalt zich, de zak marshmallows raakt niet leeg
en Ranger vertrok aan de ene kant en kwam terug aan de andere.
Dit moment duurt letterlijk voor altijd.
Moeten we ons zorgen maken?
Als we ons hier kunnen wensen,
kunnen we ons toch ook weg wensen?
In theorie wel.
Willen jullie dat? Teruggaan?
-Nee. -Nee.
Ik ook niet.
Hoe noemde je het?
Een universum-bel.
Ik denk dat dat het is.
Toen we de wens deden, creëerden we een universum in ons universum.
Als een bel zonder tijd.
Dat betekent dat we kunnen doen wat we willen.
We gaan leven als koningen.
Denk aan alle dingen die we nooit meer hoeven te doen.
Waar beginnen we mee?
We zijn koningen. We moeten een kasteel hebben.
Hoe gaan we dat bouwen?
Dat doen onze trouwe onderdanen.
Die hebben we niet.
Misschien trouwe dieren?
In de bomen.
Oké, een enorm boomkasteel.
Met bruggen van touw tussen de takken zodat we altijd de sterren kunnen zien.
En we trainen adelaars om te apporteren.
Wat dacht je van apen als butlers?
Natuurlijk, apen als butlers.
-En de rest van de bende? -Zeker.
Stanley is geboren om een aapbutler te hebben.
Op een waterglijbaan.
En onze families. Gardner zou het hier ook te gek vinden.
En constant vuurwerk.
Ik dacht dat je geen vuurwerk bij je had.
O, ja.
En hoe kwamen onze vrienden en familie hier?
En er zijn geen beren, apen of olifanten.
Alleen insecten.
Dus alleen wij drieën?
Meer hebben we niet nodig.
Weer een uit.
Nu heb ik officieel alle boeken gelezen.
Wie heeft er nog iets?
Wat is dit?
Dat is gewoon een...
Een oud boodschappenlijstje.
Boodschappen.
Vat dit niet verkeerd op, maar wanneer heb je voor het laatst gedoucht?
Voor m'n vertrek.
Dat was dagen geleden.
Technisch gezien was het vandaag.
-Weer marshmallows voor ontbijt? -Dit is avondeten.
Ik denk dat het de lunch is.
Ik snap niet hoe je dit kunt eten.
Je smaakpapillen zitten hier.
Je kunt je hersenen alles laten geloven.
Bijvoorbeeld, dit is sashimi.
En dit is wasabi met sojasaus.
En ik heb geen trek meer.
Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen,
maar ik heb zin in een stuk pizza uit de schoolkantine.
Zelfs met de ketchup.
Ik mis broccoli.
Ik mis mijn moeders bananenbrood.
En mijn moeder.
Ik ook.
Sorry, Mel. Ik dacht niet na.
Geeft niet.
Het is fijn om te zeggen.
Ik mis mijn moeder.
En mijn vader.
Het is tijd om terug te gaan.
Ze lijken allemaal hetzelfde.
Maar dat zijn ze niet.
Degene van onze wens bestond voornamelijk uit koper.
Dus hij verschijnt in het groene spectrum.
Niet in het blauwe zoals de andere.
Daar.
Dat is de onze.
Oké?
Nu.
Ik wens dat deze nacht eindigt.
Heeft het gewerkt?
Ik denk het niet. Het patroon begint weer opnieuw.
Nee. Ik denk dat het heeft gewerkt.
Kijk.
Ik snap het niet. Het had moeten werken.
Misschien kun je geen wens doen en hem dan terugnemen.
Misschien meenden we het niet echt.
Niet zo veel als de eerste.
Toen we wensten dat we hier voor altijd konden blijven, meende je dat?
-Natuurlijk. -Ja, ik ook.
Ik ook.
Maar toen we net wensten dat alles weer normaal werd,
wilde ik dat niet.
Waarom?
Ik weet niet meer wat normaal is.
Is dat elke dag thuiskomen en weten dat mijn moeder er niet zal zijn?
Iedereen blijft zeggen dat het leven verdergaat,
maar dat vind ik eng.
Als ik een normaal leven accepteer, is 't alsof ik echt afscheid van haar neem
en daar ben ik nog niet klaar voor.
Daarom deed je de eerste wens.
Als ik hier met jullie ben, voel ik me veilig.
Sorry dat ik het heb verpest.
Nou...
Jij bent niet de enige die niet terug wilde.
-Dit is geen boodschappenlijstje. -Je meent het.
Abigail schreef me hoeveel lol ze had op het zomerkamp.
Ik wilde niet dat ze dacht
dat ik alleen maar aan haar dacht.
-Wat je wel doet. -Hoe dan ook,
ik schreef haar terug
en vertelde dat ik
een vriendin had.
-Gortimer. -Ik weet het.
Niet te geloven. Dat is echt erg.
Heb je haar een coole naam gegeven?
-Marjorie. -Nee. Vertel me niks meer.
Vertel me meer.
We waren vrijwilligers in 'n verpleeghuis. Ze ruikt naar Franse vanille.
Haar ogen hebben de kleur van blauwe framboos Arctic Sludgy.
En ze snapt al mijn grappen.
Heeft het gewerkt? Was Abigail superjaloers?
Nee. Ze was blij voor me.
-Ze wil Marjorie ontmoeten. -Gortimer.
Wat ga je doen?
Ik schreef haar nog een brief
om te zeggen dat ze Marjorie niet kon ontmoeten omdat die naar Alaska verhuist.
Dat is absurd.
Die ga je toch niet versturen?
Ik kan niet weer tegen haar liegen.
Maar ik kan haar ook niet de waarheid zeggen.
Ik ben gedoemd.
Wilde je daarom niet terug?
Eerlijk zijn tegen Abigail wordt
het vernederendste wat ik ooit gedaan heb.
Niet als we een vriendin voor je vinden die Marjorie heet.
Ongelooflijk dat ik mezelf dit heb aangedaan.
Waarom kwam je niet met mij praten?
Ik wilde je niet lastigvallen.
Wat bedoel je?
Je hebt al genoeg problemen.
Mijn problemen met meisjes zijn onbenullig.
Problemen met meisjes zijn problemen.
We zijn er altijd voor elkaar, hoe dan ook.
Ze heeft gelijk.
Bedankt, jongens.
Ik ben klaar om terug te gaan.
Maar nu echt.
Zullen we het nog eens proberen?
Ik wens dat deze nacht eindigt.
-Het werkte niet. -We zitten hier voor altijd vast.
Nee. Dit kan niet. We hebben alles goed gedaan.
Mel, kalmeer. Het komt goed.
Het komt niet goed.
We hadden niet moeten komen en nu zitten we vast.
Er moet een andere uitweg zijn.
In de bomen klimmen?
Wacht. Er is een luspunt.
Een wat?
In de meteorenregen.
Als de helderste sterren vervagen,
is er een moment van duisternis voor het patroon zich herhaalt.
-Daar. -Alsof je op de reset-knop drukt.
Maar wat gebeurt er in dat moment?
Ik weet het niet. Misschien een hapering in de universum-bel.
Wat doe je?
Ik test je theorie.
Maak je klaar.
Nu.
We hebben de uitweg gevonden.
We weten niet wat er met die steen is gebeurd.
Misschien verbrand. Misschien is er niets.
We kunnen erdoorheen rennen. Ik ga wel eerst.
Maar hoe weten we of het is gelukt of dat je bent verdwenen?
Dit is een slecht idee.
Ranger heeft gelijk. We moeten dit samen doen.
Nee, dat bedoelde ik niet.
Bijna.
-Op drie. Eén. -Twee.
Stop.
Het lag aan mij.
Mijn schuld.
Ga je ons vertellen wat er aan de hand is?
Nee. Jullie zullen me haten.
Praat met ons.
Het lag aan mij, oké?
Ik draaide de wens niet om omdat ik niet wil dat deze nacht eindigt.
Ik snap niet waarom jullie dat willen.
Het leven wordt alleen maar zwaarder als we teruggaan.
Maar als we hier blijven,
hoeven we nooit om te gaan met de dood
of verdriet of verandering.
Vroeger was het makkelijker.
Hier blijven betekent niet dat we nooit verdrietig zullen zijn.
Mijn moeder is nog steeds dood en die pijn zit er nog.
We lieten ons alleen afleiden en dat kun je niet lang doen.
Maar er is geen garantie dat we daarbuiten oké zijn.
We weten niet wat er gebeurt in de brugklas.
Nee.
Maar we zijn samen.
Echt? Vroeger waren we altijd samen.
En nu...
Ik moest een groots plan verzinnen om jullie mee te krijgen.
Dat zou vroeger niet gebeurd zijn.
Ik wil dat dingen weer normaal worden.
Het normale verandert altijd.
Ja, en we hebben ups en downs,
maar wij zijn altijd wij.
Ik wens dat deze nacht eindigt. orden.