Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Kiedy byliśmy mali, wydawało się nam, że w ciemności
najstraszniejsze są potwory.
Kiedy podrośliśmy i dowiedzieliśmy się, że potwory nie istnieją,
najstraszniejsze
stało się nieznane.
GORTIMER, RANGER I MEL KONTRA NIEKOŃCZĄCA SIĘ NOC
Co z tobą?
Szkoła zaczyna się za tydzień, a ja w lecie nic nie zrobiłem.
Co ty mówisz? Zdobyłeś pomarańczowy pas w karate.
Ale nie zielony.
Pomogłeś zainstalować nowy sprzęt w piekarni.
Ale nie pozwoliłaś mi podłączyć gazu.
Byłeś wolontariuszem w schronisku u tych dziwnych szopów.
To były fretki.
Czym się martwisz?
Od jakiegoś czasu nie widziałam tu Mel i Gortimera.
Nasza trójka od tygodni nie spędza czasu razem.
Teraz jest inaczej.
Zastanów się nad tym.
Może jutro pojedziemy wszyscy na działkę?
Ja z tatą będę w dużym domu,
a wasza trójka w chatce rybaka.
Spędzicie trochę czasu razem.
Zostaniemy tam sami?
Spokojnie. Będziemy niedaleko.
-Przecież lubisz te domki. -Sama nie wiem.
A gdybym ci powiedział, że jutro w nocy będzie deszcz meteorów?
A będzie?
Tak. „Delfin gamma”.
Gamma Delfina?
Już koniec sierpnia.
Od kiedy interesujesz się astronomią?
Ja nie, ale ty tak.
Więc jedziesz?
Naprawdę nie mogę.
Ale wy z Gortimerem jedźcie.
Gortimer powiedział, że bez ciebie nie jedzie.
Nie powinnam zostawiać taty samego.
Hej. Co tam, chłopcze?
Niewiele. Poza tym, że mój genialny plan nie wypalił.
Właśnie tłumaczyłam Rangerowi,
że niestety nie mogę jutro pojechać z nimi na działkę.
Uwielbiasz to miejsce. Czemu nie możesz?
Chyba nie chciałbyś, żebym...
Jedź. Przyda ci się trochę słońca.
Nie chcę być powodem braku witaminy D w twoim organizmie.
Dam sobie radę.
Dziękuję. Ona tego potrzebuje.
Więc chyba jednak jedziemy.
No przestań. Będziemy mogli nie spać całą noc.
Ale ja lubię spać.
No to możesz spać cały czas.
Możemy robić, co chcemy. Mamy cały domek tylko dla siebie.
Nie bądź na mnie zły, dobrze? Jakoś nie mam ochoty na łono natury.
I muszę wszystko przejrzeć, zanim zacznie się szkoła.
Dobrze.
Będziemy musieli z Mel pojechać bez ciebie.
Mel jedzie?
Tak. I bardzo chciała, żebyś też pojechał.
Ale proszę. Możesz ją zawieść.
Kiedy wyjeżdżamy?
Dobra. Najlepszy weekend wszech czasów zaczyna się za T minus...
-Ile się tam jedzie? -Około 45 minut.
Za T minus 45 minut.
Trzeba stworzyć nowe określenie na zabawę,
bo wyniesiemy ją na zupełnie nowy poziom.
-Mówiłem, zero fajerwerków. -Nie martw się. Sprawdziłam jego torbę.
Proszę.
Cześć.
Ja mówię „spadające”, a ty „gwiazdy”. Spadające...
Co to za deszcz meteorów?
ASTRONOMIA
Rój Gammy Delfina nie trwa długo.
Zwykle krócej niż godzinę.
Piszą, że meteory poruszają się z prędkością ponad 200 000 km na godzinę.
Ogień rozpalony, a domek jest strefą oficjalnie wolną od pająków.
Na co najmniej 20 sekund.
Proszę nam zostawić miotłę.
No tak.
Nasz domek jest niedaleko w górę drogi.
Krzyczcie, jeśli czegoś wam będzie trzeba, dobrze?
Damy sobie radę.
Przekaże mi pani, gdyby tata dzwonił?
Oczywiście, moja droga.
To cześć.
Cześć.
Chodźcie.
Tylko patrzcie. Najlepsze miejsca na deszcz meteorytów.
A te chmury?
Widać, że przesuwają się na północ.
Zapomniałem, że jest tu tak...
Wiejsko?
Delikatnie powiedziane.
Nie, jest wspaniale. Jak w dawnych czasach. Patrzcie.
-Sporo części brakuje. -Nie ma sprawy. Będziemy improwizować.
A zaimprowizujesz posiłek z dwóch puszek fasoli?
Spokojnie, rodzice zrobią nam później burgery.
W razie czego mam coś w zapasie, gdybyście zrobili się głodni.
Zawsze możemy pójść do domku rodziców.
Nie. Nie po to tu jesteśmy.
A po co?
Ja jestem tu tylko dlatego, że wyście tego chcieli.
A ja jestem tu tylko dlatego, że wyście tego chcieli.
Zrobię gorącą czekoladę.
No nie.
Czy to jest to, co myślę?
Przygotuj się na niespodziankę.
Hej, to Tim.
Nie widziałem cię od pięciu lat.
„Wczoraj rano wstałem z Wielkiej Stopy,
poszedłem do łazienki i umyłem Wielką Stopę”.
We wszystkich lukach ktoś wpisał „Wielka Stopa”.
To ja. Byłem nim zafascynowany.
Ponawiam obiekcje. „Wielka Stopa” to nie czasownik.
Pamiętam tamto lato.
Wyobrażaliśmy sobie, że w lesie ukrywają się kanibale.
Ty mogłaś sobie to wyobrażać,
ale my z Gortimerem zjedliśmy z nimi kolację.
Podali nam kotlet z rany.
Dobra, czas.
Jakie zwierzę byłoby, moim zdaniem, dobrym wiceprezydentem?
Jamnik.
Urocze.
Ile razy mieliśmy zgadliśmy?
Trzydzieści dziewięć.
Nikt nie zna nas lepiej od nas samych.
Posłuchajcie.
Przestało padać.
Deszcz meteorów.
I kto się zna na rozpalaniu ogniska?
Genialnie, tato.
Jeśli nie śpicie, o ciszę prosimy, bawcie się dobrze, my to usłyszymy.
Dzięki.
Twój tata jest najlepszy.
Jak myślicie, kiedy zacznie się deszcz meteorów?
Możemy uznać, że ta chwila jest idealna?
Dzięki za wrobienie nas w przyjazd tutaj.
Życzę sobie, żebyśmy tu zostali na zawsze.
Chyba mówiłeś, że potrwa krócej niż godzinę.
Wygląda, że sporo dłużej.
Tak. A ja dłużej nie wytrzymam. Zaraz wracam.
Powstrzymaj się trochę. Założę się, że wszystkie zjadłeś.
Nieprawda.
Dziwne.
Jak to zrobiłeś?
Nie wiem. Szedłem prosto.
Coś jest nie w porządku.
Nie żartuj?
Trzydzieści trzy.
Zjedz jedną.
Ile?
Trzydzieści trzy.
Mel, co się dzieje?
Mel?
Tam.
I znowu. To ten sam meteor.
I ten.
Nie zauważyłam wcześniej. One się powtarzają.
Chyba się spełniło.
Ale co?
Życzenie, żebyśmy zostali tu na zawsze.
Deszcz meteorów się powtarza, torba pianek zawsze jest pełna,
a Ranger poszedł w jedną stronę, a wrócił z drugiej.
Ta chwila dosłownie trwa wiecznie.
Mamy się martwić?
Jeśli możemy sobie czegoś życzyć,
może życzmy sobie, żeby się to skończyło?
Teoretycznie tak.
A chcecie wrócić?
Nie.
Ja też nie.
Jak to nazwałaś?
Wszechświat kieszonkowy.
To chyba coś takiego.
Wypowiadając życzenie stworzyliśmy wszechświat wewnątrz naszego wszechświata.
Niczym bąbel zatrzymany w czasie.
To znaczy, że możemy robić, co chcemy.
Będziemy żyć jak królowie.
Pomyślcie o tym, czym już nie będziemy się martwić.
Od czego zaczniemy?
Skoro jesteśmy królami, powinniśmy mieć zamek.
Jak zbudujemy zamek?
Nie my. Nasi wierni poddani.
Nie mamy żadnych wiernych poddanych.
A wierni poddani - zwierzęta?
Na drzewie.
Dobra, wieki zamek na drzewie.
I mosty linowe między gałęziami, żeby zawsze widzieć gwiazdy.
Wytresujemy orły, żeby aportowały.
A co z małpami - kamerdynerami?
Pewnie, że będą małpy - kamerdynerzy.
-A co z resztą paczki? -Zdecydowanie tak.
Stanley to urodzony pan małpy - kamerdynera.
Na zjeżdżalni.
I nasze rodziny. Gardnerowi też by się tu podobało.
I bez przerwy fajerwerki.
Myślałem, że ich nie zabrałeś.
No tak.
Zaraz. A jak dostaną się tu rodzina i przyjaciele?
W okolicy tak naprawdę nie ma niedźwiedzi, małp, ani słoni.
Tylko owady.
Więc tylko nasza trójka?
Nikogo więcej nam nie trzeba.
Skończyłam.
Oficjalnie ogłaszam, że przeczytałam wszystkie książki.
Kto ma coś jeszcze?
Co to?
To tylko...
To tylko stara lista zakupów.
Zakupy.
Nie zrozum mnie źle, ale kiedy ostatni raz się myłeś?
Przed wyjazdem.
To sporo dni temu.
Teoretycznie parę godzin temu.
-Znowu pianki na śniadanie? -To kolacja.
Chyba lunch.
Nie wiem, jak możecie to jeść.
Kubki smakowe są tutaj.
Umysł można oszukać tak, że uwierzy we wszystko.
Na przykład, że to sashimi z serioli.
A to wasabi i sos sojowy.
Właśnie straciłam apetyt.
Nie sądziłem, że to kiedyś powiem,
ale zjadłbym kawałek pizzy ze szkolnej stołówki.
Nawet z keczupem.
Mnie brak brokułów.
A mnie bananowego chleba mojej mamy.
I mamy.
Mnie też.
Mel, przepraszam Nie pomyślałem.
W porządku.
Fajnie móc to powiedzieć.
Brak mi mamy.
I taty.
Chyba czas wracać.
Wyglądają tak samo.
Ale nie są takie same.
Te, które spełniły życzenie, składały się w dużej części z miedzi.
To znaczy, że świecą bardziej na zielono.
Nie na niebiesko, jak inne.
Patrzcie.
Ten jest nasz.
W porządku?
Teraz.
Życzę sobie, żeby ta noc się skończyła.
Zadziałało?
Nie sądzę. Wzór zaczyna się powtarzać.
Nie. Chyba jednak zadziałało.
Patrz.
Nie rozumiem. Powinno zadziałać.
Może nie można odwołać raz wypowiedzianego życzenia.
Może nie chcieliśmy tego naprawdę.
Nie tak bardzo, jak za pierwszym razem.
A kiedy życzyliśmy sobie, żeby zostać tu na zawsze, naprawdę tego chcieliśmy?
-Oczywiście. -Ja też.
Ja też.
Za to teraz, kiedy zażyczyliśmy sobie, żeby wszystko wróciło do normalności.
Chyba tego nie chcę.
Czemu?
Już nie wiem, co jest normalne.
Codzienne wracanie do domu wiedząc, że mamy tam nie będzie?
Wszyscy powtarzają, że w życiu trzeba iść do przodu,
ale to mnie przeraża.
Jeśli zaakceptowanie normalnego życia oznacza ostateczne pożegnanie z mamą,
to chyba nie jestem na to gotowa.
Dlatego wypowiedziałaś pierwsze życzenie.
Kiedy tu z wami jestem, czuję się bezpiecznie.
Przepraszam, że tak namieszałam.
No wiesz...
Nie ty jedna nie chcesz wracać.
-To nie jest lista zakupów. -Pewnie.
Abigail napisała do mnie, jak dobrze się bawi na letnim obozie,
nie chciałem, żeby myślała,
że obsesyjnie o niej myślę.
-A myślisz. -Mimo wszystko.
Odpisałem jej,
że mam
dziewczynę.
-Gortimer. -Wiem.
Nie wierzę. To okropne.
Choć wymyśliłeś jej fajne imię?
-Marjorie. -Nie. Nic nie mów.
Mnie możesz powiedzieć.
Byliśmy wolontariuszami w domu opieki. Pachnie francuską wanilią.
A oczy ma koloru Arktycznej Brei o smaku niebieskiej maliny.
I rozumie wszystkie moje dowcipy.
Zadziałało chociaż? Abigail była bardzo zazdrosna?
Nie. Cieszy się moim szczęściem.
-Bardzo chce poznać Marjorie. -Gortimer.
Co zrobimy?
W kolejnym liście napisałem,
że Abigail jej nie pozna, bo Marjorie przeprowadza się na Alaskę.
To absurdalne.
Chyba nie wysłałeś tego listu?
Nie mogę znowu jej okłamać.
Ale prawdy też nie mogę powiedzieć.
Mam przechlapane.
Dlatego nie chcesz wracać?
Powiedzenie prawdy Abigail to będzie bez wątpienia
najbardziej upokarzająca rzecz, jaką musiałem zrobić w życiu.
Chyba że w tydzień znajdziemy ci dziewczynę imieniem Marjorie.
Jak mogłem się w coś takiego wpakować.
Czemu ze mną o tym nie porozmawiałeś?
Nie chciałem cię denerwować.
O czym ty mówisz?
Tyle przeszłaś.
Moje problemy z dziewczyną są banalne.
Problemy z dziewczyną to ciągle problemy.
Zawsze sobie pomagaliśmy, nieważne co się działo.
Ona ma rację.
Dzięki.
Chyba jestem gotowa wrócić.
Tym razem naprawdę.
Próbujemy?
Życzę sobie, żeby ta noc się skończyła.
-Nie zadziałało. -Zostaniemy tu na zawsze.
Nie. To niemożliwe. Wszystko zrobiliśmy, jak trzeba.
Mel, spokojnie. Będzie dobrze.
Nie będzie.
Nie trzeba było tu przyjeżdżać. Jesteśmy w pułapce.
Musi być inna droga.
Mamy wspiąć się na drzewo?
Czekajcie. Jest przecież punkt zapętlenia.
Co?
W czasie deszczu meteorów.
Kiedy najjaśniejszy blednie,
jest chwila zupełnej ciemności, a potem wszystko się powtarza.
-Teraz. -Jakby ktoś naciskał na guzik resetu.
Co się dzieje w tej chwili?
Nie wiem. Może to czkawka kieszonkowego wszechświata.
Co robisz?
Sprawdzam teorię.
Przygotuj się.
Teraz.
Znaleźliśmy wyjście.
Skąd wiesz? Nie wiadomo, co stało z kamieniem.
Mógł spłonąć. Może tam już nic nie ma.
Możemy przejść. Pójdę pierwszy i sprawdzę.
Jak się dowiemy, czy ci się udało, czy tylko zniknąłeś na wieki?
To bardzo zły pomysł.
Ranger ma rację. Musimy to zrobić razem.
Nie to miałem na myśli.
Zaraz.
-Na trzy. Raz. -Dwa.
Stójcie.
To ja.
To moja wina.
Powiesz nam, co się dzieje?
Nie, bo mnie znienawidzicie.
Mów.
To przeze mnie.
Nie odwróciłem życzenia, bo nie chcę, żeby ta noc się skończyła.
I nie wiem, czemu wy chcecie.
Jeśli wrócimy, życie będzie cięższe.
A jeśli tu zostaniemy,
nie będziemy musieli radzić sobie ze śmiercią,
smutkiem czy zmianą.
Kiedyś było łatwiej.
Jeśli tu zostaniemy, nie znaczy, że nigdy nie będziemy smutni.
Moja mama wciąż nie żyje i ja wciąż cierpię.
Teraz odwracamy naszą uwagę od problemów, nie można tego robić bez końca.
Nie ma gwarancji, że będzie dobrze, kiedy wrócimy.
Nie wiemy, co się zdarzy w dziewiątej klasie.
Nie.
Ale będziemy razem.
Naprawdę? Zawsze byliśmy razem.
Ale teraz...
Musiałem się nieźle nakombinować, żeby was tu ściągnąć.
Kiedyś to by się nie zdarzyło.
Chcę, żeby wszystko znowu było normalnie.
Ciągłe zmiany są normalne.
Tak, przeżyjemy górki i dołki,
ale to zawsze będziemy my.
Życzę sobie, żeby ta noc już się skończyła. ściągnąć.