Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!
Siedem. Sześć.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa. Jeden.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Sylwester.
Czas na podsumowanie ostatnich 12 miesięcy.
By pomyśleć, co osiągnęliśmy.
O tym, co straciliśmy.
O relacjach, które się zmieniły.
I o tych, które są niezmienne.
To też czas, by spojrzeć w przyszłość.
Zastanowić się, co przyniesie nowy rok.
GORTIMER I WALETY WSZELKICH UMIEJĘTNOŚCI
Możesz wybrać.
Tradycyjny krab w cieście mamy, albo mój nowy jagodowy bekonoblaster.
Przepyszne.
Noworoczne postanowienie.
Dwanaście nowych przepisów, jeden miesięcznie.
Ten jest na styczeń.
A twoje postanowienie?
Ciągle nad tym myślę.
-Przepraszam. Cześć. -Cześć.
Chyba nie: „Umówić się z Abigail”?
Nie, nie.
Znowu jesteśmy przyjaciółmi. Chcę, by tak zostało.
Musisz wyznaczyć sobie jakiś cel na nowy rok.
Co chciałbyś robić?
Moje postanowienie to...
Wymyślić sobie postanowienie.
Mamo, mamy jeszcze to jagodowe coś tam od Rangera?
Nie. Przykro mi.
-Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje. -Wybacz.
Było naprawdę dobre. Jakim cudem on to wymyśla?
Ma talent, każdy jakiś ma.
-Co masz na myśli? -Mel ma naukę, Ranger wypieki.
A ja...
Ja pomagam sprzątać.
Nie mów tak.
Robisz wiele rzeczy.
Byłeś ratownikiem.
-Wygrałeś konkurs na chili. -Pracowałeś dla pani burmistrz.
Tak, ale nic z tego nie zostało na dłużej.
Chciałbym znaleźć coś dla siebie.
To wymaga czasu. Sam odkryłem golfa dopiero w zeszłym roku.
A teraz to moja pasja.
A co z twoimi sztuczkami magicznymi? Dawno ich nie próbowałeś.
Mamo, Ranger, Mel i Stanley też robią sztuczki.
Jeśli chcesz znaleźć coś dla siebie, nieważne, że inni też to robią.
Najważniejsze, byś ty to kochał.
Może w tym roku nauczę się mongolskiego śpiewu gardłowego.
Czego?
Nie. Może strzyżenia psów?
Albo puentylizmu?
-Co robiłaś w zeszłym roku? -Uczyłam się nurkować.
Rok wcześniej eksplorowałam jaskinie.
A jeszcze wcześniej, zjeżdżałam na linie, na Hawajach.
To może postanów zrobić sobie przerwę? Wygląda na to, że zrobiłaś już wiele.
Wszystko to robiłam z moją mamą.
Co roku stawiałyśmy sobie nowe wyzwania...
By pokonywać własne słabości.
Więc zróbmy tak. Razem.
-Przyda mi się trochę emocji. -Naprawdę?
Jeśli nauczyłam się czegoś w zeszłym roku,
to tego, że czasem warto opuścić strefę komfortu.
Dobra. Do dzieła.
Tylko nic z tłumem ani na scenie.
-Nie. -I bez hałasu.
I żadnych pająków.
Strefa komfortu.
Dobra, jeden pająk, maksimum.
Mam już postanowienie.
Znajdę coś, co potrafię i będę w tym świetny.
-Jesteś już dobry w sztuczkach. -Ale nie jestem świetny.
Więc będę ćwiczył, aż zostanę wybitnym magikiem.
Hej, pamiętam to.
-Masz dolara? -Tak.
Teraz twój dolar...
Zniknął.
Niesamowite.
-Wisisz mi dolara. -Nie wiem, jak to się stało.
Dobrze, panie wybitny magiku, jaką mam kartę?
Waleta pik?
Jesteś świetny.
Wcale nie.
Słabe.
Za to sztywne i lekkie.
Chyba nadają się do rzucania. Ćwiczyłem trochę. Patrz.
„Walet cię wyszkoli w mig.
Zniszcz jokera, minie trik”.
Co to znaczy?
Nie wiem. Wyszkoli w mig? Nauczy czegoś?
Chcę...
Chcę znać francuski.
Dobra, to było dziwne.
Widziałeś?
A niech mnie.
-Nie wierzę, że to działa. -Niesamowite.
Użyj tego i bądź wybitnym magikiem.
Pewnie, ale po co się ograniczać?
Mając te karty, mogę być dobry we wszystkim.
Ranger, chyba czas na całkiem nowego Gortimera.
Od kiedy Gortimer gra na gitarze?
Od jakichś 10 minut.
Gotowanie.
Dziękuję.
Wysoko stawiasz poprzeczkę jeśli chodzi randki, Gortimer.
Aktorstwo.
No, Laertesie, żarty ze mnie stroisz.
Proszę cię, natrzyj z całą gwałtownością.
Bo mógłbym myśleć, że mię masz za fryca.
Chłopaki, dość już.
Dobra?
Koszykówka.
Deskorolka, boks, parkour, algebra liniowa, żonglerka, tango.
Do dzieła.
Idziesz?
Jeśli ja mogę, to ty też.
Nie mogę.
Mel, czekaj.
Nie dam rady. Jest za wysoko. Co, jeśli coś pójdzie nie tak?
To niemożliwe.
-Są liny. Jest całkiem bezpiecznie. -Wiem. Tylko...
Było mi łatwiej, kiedy była mama.
Miałam o coś spytać, ale zapomniałam, bo...
Hej, Mel. Robię papierowe zoo.
A ja papierowe siły powietrzne. Jak myślisz, kto wygra?
-Dobrze się bawisz? -Tak.
Trochę. Znaczy...
Nie. Nie za bardzo.
Jak poszła wspinaczka?
Nie dałam rady.
Było za wysoko.
Pokazać ci, jak to zrobić?
Jesteś pewien, że dobrze robisz używając tylu tych kart?
Ludzie zaczną coś podejrzewać.
Gortimer, to jest trochę dziwne, że nagle jesteś we wszystkim dobry.
Wy już jesteście dobrzy w wielu rzeczach. Ja tylko...
Ja tylko chcę wam dorównać.
-Trochę marnujesz te karty. -Ona ma rację.
Co, jeśli będziesz kiedyś musiał popłynąć łodzią podwodną
albo dokonać autopsji kosmity?
Albo w prawdziwym życiu...
Naprawić samochód mamy, albo nauczyć się programować.
Spokojnie, mam jeszcze 19 kart.
19? A co z wyborem „jednej rzeczy”, by stać się w niej naprawdę dobrym?
Wciąż taki mam plan. Po prostu próbuję różnych rzeczy.
Jak inaczej się dowiem, co mnie pasjonuje?
Czy coś z tych rzeczy naprawdę ci się podobało?
Podobało mi się wystawianie Szekspira w parku.
Aktorstwo. Super.
Właściwie...
Najbardziej podobała mi się walka na miecze.
Uprawiałeś już szermierkę?
Dopiero zaczynam, ale szybko się uczę.
Zobaczmy, co potrafisz.
Szermierka.
Zaczynajcie.
Imponujące, choć trochę słabo technicznie.
Zacznijmy od pracy nóg.
Próbuje mnie wypchnąć, ale ja w ostatniej chwili...
Nie trafia we mnie, jest odsłonięty... Punkt dla Gortimera.
Wiedziałam, że znajdziemy coś, co pokochasz.
Plus, walka na miecze na pewno się kiedyś przyda.
W końcu to miasto założyli piraci.
Teraz możesz już schować resztę kart,
póki są niepotrzebne i skupić się na tym.
Nie, nie.
Ciągle ich potrzebuję. Jestem dobry, ale chcę być świetny.
Po treningu kilku użyłem, aby udoskonalić moje umiejętności.
Kilku, czyli ilu?
Parowanie, kontratak, praca nóg, pchnięcia, zwody...
Czekaj!
Miałeś skupić się na jednej rzeczy.
I skupiam się. Na szermierce.
Tak, ale oszukujesz.
Nie.
Korzystam z kart, by ominąć tę frustrującą część na początku.
Przez którą kończę, zanim stanę się w czymś dobry.
Teraz, kiedy już coś potrafię, to jestem taki jak inni.
W końcu mam coś własnego.
Poza tym, nikomu nie dzieje się krzywda.
Wpadnijcie jutro na zawody, zobaczycie, co potrafię.
I wtedy pogadamy, okej?
Refleks.
Szybciej byłoby, gdybyś użyła większych kropek.
To moje postanowienie noworoczne.
Straszna nuda.
A co ze wspinaczką? Byłaś taka podekscytowana.
Stchórzyłam.
To do ciebie niepodobne.
Zawszę się świetnie bawiłaś, wyczyniając takie wariactwa.
Pamiętam, jak po spływie w górach, uśmiechałaś się przez tydzień.
To dlatego, że byłam z mamą.
Teraz nie mogę nawet wejść na sztuczną ścianę w uprzęży i z liną.
To mama była tą odważną.
To nie jest śmieszne.
Złotko, przepraszam. Nie śmieję się z ciebie. Chodź.
Wiesz, zanim się pojawiłaś, twoja mama nie była takim śmiałkiem.
Naprawdę.
Żadnych wspinaczek, snowboardu, nic z tych rzeczy.
Nie miała nawet paszportu.
Robiła to wszystko, by zainspirować ciebie.
Trochę się baliśmy, że będziesz taka jak ja.
Widziałaś mnie kiedyś na kolejce górskiej?
Albo żebym wchodził na dach?
Właściwie to nie.
Bo ja nie robię takich rzeczy.
Nigdy nie potrafiłem.
Ale twoja mama, ona nie chciała, byś zawsze dmuchała na zimne.
Rzucała się więc w wir przygód,
by pokazać ci, co jest możliwe.
Więc to ty byłaś jej inspiracją.
A im bardziej ty byłaś odważna...
Tym bardziej i ona.
A ty?
Mnie wystarczy dobra książka.
Na poziomie morza.
Kocham cię, tato.
Ja też cię kocham.
Mimo, że z ciebie taki tchórz.
To zeszłoroczna mistrzyni.
Imponujące.
Cześć. Jestem Jessica.
Gortimer. Widziałem, jak się rozgrzewasz. Dobra jesteś.
Dzięki. Właśnie miałam powiedzieć to samo o tobie.
-Skąd jesteś? -Z ulicy Normalnej. Od urodzenia.
Nie widziałam cię wcześniej na zawodach.
Od dawna trenujesz?
Dopiero zaczął.
-Brać udział w zawodach. -Muszę wiedzieć, kto cię trenuje.
Mam nadzieję wziąć udział w Olimpiadzie Młodzieży.
Poważnie do tego podchodzisz.
Tak, trzy godziny dziennie, cztery dni w tygodniu. Tak od pięciu lat.
To się nazywa poświęcenie.
Musisz być świetna, wkładasz w to tyle pracy.
Tak, ale uwielbiam to. Chętnie poświęcałabym więcej czasu.
Ty wiesz, co mam na myśli. Pewnie trenujesz codziennie.
Tak, nie opuściłem dnia, odkąd zacząłem.
Tak trzeba. Mam nadzieję, że spotkamy się w finałach.
Pewnie dasz mi popalić.
-Powodzenia. -Wzajemnie.
Tak, tak. Wiem.
Co zamierzasz zrobić?
To, co powinienem.
Nie znoszę gości, którzy się poddają. W dodatku przed startem.
Co jest, Gibbon?
Chyba nie mogę walczyć. Źle się czuję.
To tylko nerwy.
Jak tylko sędzia rozpocznie, będzie dobrze.
-Ale... -Żadnych ale.
Nie chodzi tylko o ciebie. Jesteś częścią drużyny.
Jeśli ich wystawisz, możesz zapomnieć o treningach.
Ten plan nie wypalił.
Zawsze możesz specjalnie przegrać.
-Spróbuję. -Tylko tak, by nie rzucało się w oczy.
Dobra.
Próbowałem. Nie mogę nie być dobry.
Użyłem karty, by mieć lepszy refleks, potem kolejnej na wyczucie.
-Nie wiem już, jak się przegrywa. -Czekaj.
A joker?
Tak. „Zniszcz jokera, minie trik”.
„Minie trik”. Super. Oduczysz się wszystkiego.
-W tym szermierki. -Ja nie chcę stracić szermierki.
Nie szkoda mi origami, francuskiego ani...
Ale to...
To jest coś, co kocham.
Więc nauczysz się tak, jak wszyscy.
A co, jeśli nie dam rady?
Jeśli będę ćwiczył i ćwiczył, a i tak nie będę dobry?
-To gorsze niż nie mieć nic. -Tak się nie zdarzy.
Ty nie zrozumiesz.
Tobie wszystko przychodzi łatwo, Mel.
Jesteś prawdziwym naukowym geniuszem.
Pewnie dostaniesz kiedyś Nagrodę Nobla.
A ty jesteś ekspertem w pieczeniu, materiałach wybuchowych,
szachach i wielu innych dziwnych rzeczach.
Ale ja...
Jestem tylko miłym kolesiem.
Jesteś kimś znacznie ważniejszym.
Najlepszym przyjacielem na świecie.
Może to dla mnie zbyt mało.
Pierwszy raz w życiu jestem najlepszy w czymś fajnym.
W czymś, co kocham.
Nie tylko ty.
Joker jest w moim pokoju.
Biały Kapelusz, numer 27, strona 14.
Lecę.
-Mel, dasz radę jakoś to opóźnić? -Bułka z masłem.
Będę za chwilę.
Już prawie. Przepraszam raz jeszcze.
Za parę minut powinno działać.
Mówiłaś to pięć minut temu.
To trudniejsze niż wygląda?
Nie możemy kontynuować zawodów.
Natychmiast złóż to z powrotem.
Gibbon, wychodź i pokaż im na co stać ulicę Normalną.
Przepraszam.
Numer 27.
-Niepowodzenia. -Dzięki.
Wybacz, jeśli jestem zbyt dobry.
Co?
To nie fair, że jestem taki dobry. Przepraszam.
To się zobaczy, cwaniaczku.
-Świetnie ci idzie. -Dzięki.
Jest dobra.
I całe szczęście.
Gdzie jest Ranger?
Dziękuję.
Gortimer, uwaga.
Dobry pojedynek.
Dobrze ci szło. Niezły jesteś.
Nie. Przez chwilę miałem farta.
Zasłużyłaś, by wygrać.
Dzięki.
-Widzimy się na następnych zawodach? -Na pewno.
Dobra robota, Gortimer. Przegrałeś jak mistrz.
Dzięki.
Znowu jestem zwyczajnym Gortimerem.
Albo jak mówią po francusku...
Nie mam pojęcia.
Nigdy nie byłeś zwyczajny. Potrzebowałeś tylko czegoś, by się skupić.
Czegoś z mieczami. Z tego nie możesz tego zrezygnować.
Nie. Po prostu zacznę od zera.
Jak każdy.
Jeśli chodzi o postanowienia,
to zawsze musimy wybrać jedno z nich.
Coś, co leży w naszej naturze.
Czy mamy użyć swojej wewnętrznej siły,
czy odnaleźć w sobie coś, co zawsze tam było.
Ważne jest to, że gdzieś w tobie głęboko
jest znacznie więcej niż ci się wydaje. ko