Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Każdy lubi być najlepszy.
To naturalne.
Ranger jest najlepszy w wielu rzeczach.
W szachach, w rzucaniu gwiazdami ninja,
w pieczeniu idealnego ciasta z borówkami.
A co, jeśli ktoś inny jest lepszy?
RANGER KONTRA LASEROWA ŻABA PRZEZNACZENIA
Gofry. Kto ma urodziny?
Nikt. Chcę po prostu, żeby tata dobrze zaczął ten dzień.
Ktoś chyba próbował schować mój krawat przynoszący szczęście.
Mnie nie przyniósł szczęścia, skoro go znalazłeś.
Dzisiaj nie mogę sobie pozwolić na ryzyko.
Nie wiedziałem, że masz taki krawat.
Twój tata chce dostać awans.
To dlatego pracował jak szalony, ignorując swoją rodzinę.
Awans? Super.
Dostaniesz swój odrzutowiec? Mogę być drugim pilotem?
-Nie zapeszaj. -Wsuwaj.
Chyba niczego nie przełknę.
Nie denerwuj się, tato. Bowenom zawsze się udaje.
Powiedz to Robowi Pressmanowi.
-Kto to jest? -Nikt, nieważne.
Zawsze, kiedy myślę, że coś mi się udało,
Rob Pressman okazuje się lepszy.
Lepsze biuro, lepsze miejsce parkingowe,
-dłuższe wakacje... -Skarbie, przestań.
Nie musisz się z nikim porównywać.
Kochamy cię i zasługujesz na ten awans.
Tak, dostaniesz go, tato.
Tak.
Więc co to za awans?
On...
Wiecie... Mamo, co on robi?
Jest kierownikiem płac dla firmy tworzącej oprogramowanie,
która tworzy oprogramowanie do płac.
Przy odrobinie szczęścia awansuje na kierownika działu.
I tutaj wjeżdża słynny tort Rangera na szczęście, z podwójną czekoladą.
POWODZENIA
Może zostawimy tu ten tort i zwiejemy?
Tata nigdy się nie dowie, skąd się tu wziął. Taki czekoladowy gest.
Rob Pressman.
To urocze.
Ten tort na pewno w mig cię rozweseli.
Żartuję, wszyscy wygraliśmy.
Hej, Rob, jestem z rodziną, więc...
Rob, chodź pokroić tort.
Nie ma problemu. Też dostałem tort. Potrójnie czekoladowy.
Nie ma sprawy.
Potrójnie czekoladowy?
Przesłodzi mu to kubki smakowe.
Amatorszczyzna.
Ed.
Jak tam ci idzie raport ze składek emerytalnych?
Pierwsze słyszę.
To co, do końca dnia? Dzięki.
Do zobaczenia, kochanie.
-Kocham cię, tato. -Ja ciebie też.
Co to?
Nic takiego.
Takie bazgroły z czasów, gdy byłem w twoim wieku.
Czy mogę zobaczyć?
„Ed-gra, salon gier, który sam do ciebie przyjdzie”.
Czy to naprawdę istnieje? Był jakiś prototyp? Testowałeś to?
To było lata temu.
Już nie jestem taki jak wtedy.
Chodź tu.
Przedstawiam wam Ed-szałamiającą, Ed-wangardową Ed-grę.
Trzeba ją przewinąć.
Jeszcze raz, co to ta Ed-gra?
Ed-gra.
Nie, to nie to.
Co to?
Czekaj... Czy to twój tata?
Tak, to on.
Wygląda...
Super.
Chodź, będą ci śpiewać Sto lat.
Jeszcze nie. Prawie pobiłem rekord.
Wszystkie rekordy są twoje.
Prawie.
Tak!
Po prostu wymiata.
Ed!
Ed, z drogi. Tak.
Chce ci się pić, Eddie?
Zabieraj to, Rob.
Przepraszam, Eddie.
Ale to twoja wina.
To Rob Pressman.
Największy wróg mojego taty.
Właśnie sobie uświadomiłem, że nigdy tu nie byliśmy.
Tak.
Zawsze zamawialiśmy dostawę.
Tak.
Czy jadalnia właśnie zaskrzeczała?
To nigdy nie wróży dobrze.
Nie upuść tego.
Laserowa żaba.
To gra z filmu mojego taty.
Ciągle działa.
Popatrzcie, rekordy.
„R-O-B”.
Chyba nie myślicie, że...
-A kto inny? -Pamiętam tamtą noc.
Czy to pan jest panem Zipp?
Demos Zippopoulos.
A tamta noc
była wyjątkowo pamiętna.
Ed Bowen miał świetną passę.
To były jego siedemnaste urodziny
i świętowała je cała szkoła.
Akurat zainstalowaliśmy nową grę, Laserową żabę.
Ed szedł jak burza.
Wszyscy mu kibicowali i wykrzykiwali jego imię.
-Wszyscy poza jedną osobą. -Ed!
Rywalem Eda, Robem.
Tuż po tym, jak Ed wydał ostatnią monetę,
Rob wkroczył do akcji.
Był jak opętany.
Rob miał jedną monetę
i dobrze ją wykorzystał.
Pobił wynik Eda
i nie poprzestał na tym.
Chyba chciał, żeby jego rekordu nikt długo nie pobił.
Coś zmieniło się w Edzie tamtej nocy.
Wszystko, co dotychczas robił dobrze, Rob zaczął robić lepiej.
To śmieszne,
jak jedna mała sytuacja
może zamieszać ci w głowie i zdominować twoje życie
na zawsze.
Więc...
Ten, kto ma najwyższy wynik, wygrywa i w grze, i w życiu?
Wątpię.
Twój tata uwierzył, że jest gorszy.
Nawet najlepszym się zdarza.
Ale to tu zaczęły się wszystkie jego problemy.
Przy tej maszynie, przez ten rekord.
Anegdota to jeszcze nie dowód.
Ale
teorie można sprawdzać.
Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł.
To tylko gra.
Kto mnie pokona?
Nie będę tego dotykał. To przyniosło pecha Bowenom na całe pokolenie.
Dziękuję.
Wcale nie czuję się inaczej.
Ja też nie.
Widzisz, Ranger?
Hej, wasza pizza jest gotowa.
Wiedziałem.
Co?
Twój kawałek ma więcej pepperoni niż Mel.
Tak, o dwa.
To przypadek.
Nieprawda.
Popatrz. Zamieńcie się.
To niczego nie dowodzi.
Odłączmy tę maszynę od prądu i zresetujmy wyniki.
-Kopnęła mnie. -Gdybym mógł ją odłączyć,
pozbyłbym się jej już lata temu.
A może spróbujemy z bezpiecznikiem?
Laserowa żaba będzie nami rządzić do końca życia.
Ile trzeba gier, żeby cię przekonać, Mel?
Gortimer kiedyś przegra.
Szesnaście, siedemnaście. I kufer skarbów jest mój.
To ósme zwycięstwo z rzędu?
Dziewiąte. Ale zawsze wygrywasz tylko o mały włos.
Po jakimś czasie i odpowiedniej liczbie powtórek pokonam cię,
jeśli nie dzięki strategii, to dzięki zwykłemu szczęściu.
Przyznaj to wreszcie, Mel, Laserowa żaba ma nas w swoich...
Szponach? Cokolwiek mają żaby.
To po prostu łapy.
Jestem gotów, by znowu wygrać.
Co teraz?
Wojna.
Dlaczego się w ogóle na to zgodziłem?
Bo Rob Pressman to teraz twój szef.
-Więc czas wcielić w życie program. -Program. Jasne.
A co to za program?
Będziesz udawał miłego.
Kochanie, to twoja szansa, by znaleźć sposób na współpracę z tym gościem.
Masz rację, wiem.
Ranger, możesz otworzyć?
To bardzo zły pomysł.
A wtedy Eddie zapytał,
co to jest zobowiązanie podatkowe.
-Pamiętasz to? -Tak.
Od dawna nie jadłem domowego obiadu.
Zastanawiam się, co straciłem.
Chyba nie mam czasu na rodzinę.
Wiesz,
kiedy spełniasz swoje marzenia, to niesamowite uczucie.
Ale ty też
nie masz się czego wstydzić.
Każdy obrał własną drogę, prawda?
Podaj chleb czosnkowy.
Randy.
-Ranger. -Ranger.
Serio?
Ranger.
Czy Eddie opowiadał ci kiedyś,
jak to starłem go w proch w Laserową żabę?
Ma na imię Ed, a nie Eddie.
I mój tata jest mistrzem w Laserową żabę.
Nie kiedy ostatnio sprawdzałem rekordy.
Mój tata pokonałby pana choćby teraz.
-Wzywamy pana do rewanżu. -Naprawdę?
-Naprawdę.
Dobrze, Bowenowie.
Sam znajdę drzwi.
Ranger, coś ty sobie myślał?
To mój szef.
Odkąd pokonał cię w tamtej grze, myśli, że jest lepszy.
A ty w to wierzysz. Ale wystarczy. Bowenowie wyrównają rachunki.
To koszmar.
Jutro rano go przeproszę.
Nie zrobisz tego.
Zniszcz Roba Pressmana.
Ale nie grałem w Laserową żabę od lat.
Na pewno go nie pokonam.
Nie martw się, tato. Mam plan.
Jeśli chcesz pobić rekord, nie możesz myśleć jak gracz.
Myśl jak laserowa żaba.
Wyglądam komicznie.
Bądź żabą, tato. Dasz radę.
Chodźmy.
Rozciągaj.
Nie. Dalej, tato. Dasz radę.
Jeszcze kilka, OK? Jedziesz.
Dlaczego mnie to nie dziwi?
To 147 różnych gier z rzędu.
-Jesteś niepokonany. -To trwa już dwa dni.
Robiliśmy przerwy tylko na jedzenie i sen.
To już nie jest zabawne.
Może nie dla ciebie, ja bawię się świetnie.
Wiesz co? Fajnie jest nie odczuwać presji wygranej.
Czuję się taka wolna.
Mogę po prostu cieszyć się grą.
To bez sensu.
Tylko jeśli zależy ci wyłącznie na wygranej.
Tato?
Hej, któż to taki.
Chcesz trochę odświeżyć umiejętności, Eddie?
Dalej, ja już skończyłem.
Nawet ustanowiłem nowy rekord.
Proszę, baw się dobrze.
Pierwsza rozgrywka się nie liczy.
Nie, przyszliśmy tylko na pizzę, Rob.
Oszczędzamy siły na prawdziwą grę.
Jak tam chcesz.
Jak tam wyniki kwartalne?
Potrzebuję ich na jutro rano.
Bo będziesz miał więcej zaległości.
Próbuje cię tylko zdenerwować, tato. Nie daj się.
Jasne. Jesteśmy Drużyną Bowenów.
Damy radę.
Długo już nie śpisz?
Dzisiaj rozgrywka, masz być wypoczęty.
Mam straszne zaległości.
I już jestem spóźniony.
Pokonanie Roba nie potrwa długo.
Po rozgrywce może spotkamy się w Ed-grze?
Muszę się zachowywać jak dorosły.
Nie mogę znowu dać się wciągnąć w konkurencję.
Gry wideo?
Co ja sobie myślałem.
Musimy odwołać rozgrywkę.
Nie pójdziesz? Nawet nie spróbujesz?
A co, jeśli znowu z nim przegram?
Sprawy już źle się mają.
O czym ty mówisz? Nie możesz się poddać.
Czasem trzeba po prostu odpuścić, stary.
Życie nie zawsze idzie po twojej myśli.
Gdzie twój tata?
Już 10 minut temu miał zacząć grę.
Nie przyjdzie.
Bowen,
gdzie twój stary?
Musiał nagle zrobić dużo rzeczy do pracy.
Czyli co, już wygrałem
czy mam wydać 25 centów i to udowodnić?
Tak czy inaczej, zostanie pan dziś pokonany przez Bowena.
Hej. Miałeś chyba iść do Pana Zippa.
Po co? To tylko gra.
O co naprawdę chodzi?
O nic.
Mam po prostu dużo pracy.
I nie zniósłbym upokorzenia na oczach Rangera.
Wiesz,
Ranger na pewno będzie zawiedziony,
jeśli wcale nie zagrasz.
Myślę, że powinieneś iść i skończyć, co zacząłeś.
Ranger na ciebie liczy.
Popatrzcie.
Miejsce trzecie.
Zaraz przed Edem Bowenem.
Wygląda na to, że jedynym, kto mnie pokonał,
byłem ja sam.
Ranger. Nie musisz tego robić.
Jeśli wygrasz, to nawet nie będzie tak fajnie.
-Chcesz być jak on? -Ktoś musi obronić honor rodziny.
Wiesz co?
To zaszło za daleko.
Nie mam serca
pogrążyć kolejnego pokolenia w tej samej rodzinie.
Wycofaj się, proszę,
nim będzie za późno.
Ma rację, synu.
Wycofaj się.
To moja gra.
Zrobi to.
-Jeszcze tylko 4000 punktów. -Dalej, panie Bowen.
Dalej, tato.
Jeśli wygrasz, będziesz mieć takie życie, o jakim marzyłeś.
Co?
Wiesz, rozmawialiśmy o tym.
Sprawy nie zawsze mają się po twojej myśli.
Teraz masz szansę odwrócić bieg spraw.
Nie, tato, nie. Co?
Ranger, jest dobrze.
Będzie dobrze, synu. Odpuść.
Odpuść.
Zrezygnował.
Mój rekord został zachowany.
Wciąż jestem pierwszy.
Tato, dlaczego? Mogłeś wygrać.
Już mam życie, jakiego zawsze chciałem.
Mam ciebie i mamę.
I jeśli to drugie miejsce,
to nie chcę pierwszego.
Hej, Eddie.
To znaczy Ed.
Dobra gra.
Nie, i tak pewnie bym przegrał.
Nie to miałem na myśli.
Wyniki Roba i pana Bowena usunęły nasze wcześniejsze rekordy.
Czyli wszystko wraca do normy?
Jak najbardziej.
Jest tyle sposobów na wygraną,
ile jest gier.
Możesz mieć przewagę punktową,
jako pierwszy przekroczyć metę,
zbić króla.
W co byś nie grał,
musisz mieć pewność, że wygrana
będzie taka, jak chciałeś. grana