Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Mówi się, że aby kogoś poznać,
tak naprawdę,
poznać jego marzenia
i jego wady,
to trzeba przejść kilometr w jego butach.
Ale jak to jest, kiedy nie można tych butów zdjąć?
GORTIMER, MEL, RANGER, CATHERINE I KRYZYS LEGITYMACJI SZKOLNYCH
Gortimer, jak zwykle. Ten sam poziom.
4+ SYMBOLIKA I METAFORY W FOLWARKU ZWIERZĘCYM
Znowu?
Dalej, Audrey. Uda ci się.
Nie, nie. Siadaj.
-Przepraszam. -Nie przejmuj się, Audrey. Jest dobrze.
Wcale nie. Ty byś dała radę przez sen.
Rozgrywam dłużej niż ty. Postaraj się szybciej dobiegać do siatki.
I pod piłkę.
Jak długo jeszcze?
Jeszcze tydzień. Co najmniej.
Wiem. Czuję się okropnie. Zawiodłam was.
-Audrey. -Nie przejmuj się.
-Coś wymyślę. -Jestem pewna.
Prosiłam cię, żebyś odkładał płyty jak skończysz.
Nie skończyłem.
Siedzisz tam teraz i słuchasz muzyki?
Mogę, nawet za chwilę. Zależy, jak wyszedł ten kurczak z parmezanem.
Proszę. Kontynuujcie.
Jak mówiłem, nie w próżni, w zwykłym pokoju.
Na poziomie morza. Średnie ciśnienie.
-Poduszka? -Dywan. Minimalna grubość.
Oceniam, że maksymalna wysokość z jakiej spadnie jajko nie tłukąc się,
to 68 centymetrów.
Chyba żartujesz, siostra. Maksymalnie 60.
Nie ze spadochronem.
Zapomniałem o bułkach.
-Tato. -Mówcie dalej, słucham.
Przy takim ciśnieniu, spadochron otworzy się dopiero po 30 centymetrach.
Racja. Catherine, co ty na to?
Ale ustawi jajko.
Spadnie na grubszy koniec, a to najmocniejszy punkt.
Punkt dla Catherine.
Dobra debata, dzieciaki.
Wiem, że kopałam leżącego.
Spokojnie.
Proszę cię. Raz dwa, trzy, wygrywasz ty.
-Na mnie padnie: „Wygrywasz ty”. -Mam zwycięzcę.
-Ja też. -Wygrywa...
-Michael. -Catherine.
Dobra. Rozstrzygniemy to w zwyczajowej dogrywce.
Rodzinny quiz Dillmanów. Jutro wieczorem.
-Przegrany zmywa naczynia przez tydzień. -Tak.
Mogę zamówić przypaloną zapiekankę z tuńczykiem?
Tylko jeśli ją zjesz.
Weź. Przydadzą ci się.
Jeśli ktoś potrzebuje posypki do ciasta,
to ma pecha, bo wykupiłem cały zapas.
Dzięki, synku. Ratujesz mi życie.
Piekarnia. Jak zmieści się do piekarnika, to my to upieczemy.
Słucham?
Tak, dobrze. Przyjąłem.
Mamo, Tom i Dylan podwoili zamówienie na swoje weselne babeczki.
Nie. To... Za dwa dni.
Mamy w tym tygodniu pięć przyjęć.
Dwa pępkowe, trzy wieczory panieńskie.
Chyba poproszę twojego dziadka.
Do czwartku jest w Ohio.
No tak. Twój tata może...
Cały tydzień pracował do późna.
Ja pomogę.
Na pewno? Nie wolisz spędzić czasu z przyjaciółmi?
Tak, ale ratuję ci życie, prawda?
To prawda.
Dziękuję.
Po kolei i uśmiechy, proszę.
Te legitymacje to wasz podstawowy dokument tożsamości.
-I co? -Dobra robota. Masz rację.
-To praca na więcej niż 4+. -Wiedziałem.
Co na to pani Francis?
Co masz na myśli?
Spytałeś ją, prawda?
Nie. Nie będę kwestionował oceny nauczycielki.
Pani Francis wie, co robi. Musiała mieć jakiś powód.
-Zgadnijcie, co robiłem w sobotę. -Bieg z bykami.
Strzeliłem w ciemno.
Pracowałem w piekarni. Zgadnijcie, co robiłem w niedzielę.
Podpowiem wam. Rymuje się z: „Rapowałem w drukarni”.
A jest przedpremierowy pokaz najlepszego filmu na świecie,
i nie mogę pójść.
Kod czarny?
Kod czarny: Czerwony alarm.
Porwali rodzinę Johnny'ego Blacka. Teraz naprawdę tego pożałują.
Ostatnio też mu porwali rodzinę. Chyba powinien jej bardziej pilnować.
Wiecie, jak ciężko było mi i Stanleyowi zdobyć bilety?
Czemu nie powiesz mamie, że chcesz iść na film?
Ratuję życie, film odpada.
Nie wiem, o czym ty mówisz.
-Wszyscy? -Czworo naraz.
System rozpoznawania twarzy
korzysta z bazy uczniów i pracowników w czasie rzeczywistym.
Oszczędzamy 75 procent czasu na przygotowania.
Przyszłość już tu jest, moi mili.
Hej, dziewczynko z prawej.
-Oczy tutaj. -Halo?
Przepraszam. Dzisiaj quiz.
Muszę wygrać, albo czeka mnie wielkie zmywanie.
-Pięć. -Trudno to wytłumaczyć.
Cztery.
Dziś słaby dzień, żeby być mną.
-Trzy. -I mną.
-Dwa. -Mną też.
-Jeden. -Jak wyżej.
Uśmiech.
Tam wydrukują się wasze legitymacje.
-Nagle boli mnie kostka. -A mnie przestała.
Dobra.
Proszę. Proszę.
I proszę.
-Mam Gortimera. -Melody Fuller?
Maszyna musiała nas zamienić.
Mnie też. Jestem Catherine.
A ja Ranger.
Sal, potrzebujemy nowych zdjęć. Maszyna pozamieniała nazwiska.
To dopiero zagwozdka. Siadajcie.
Trzy, dwa, jeden.
Co się stało?
Maszyna się zawiesiła.
Jakiś błąd oprogramowania.
Możesz uruchomić debugowanie?
Możliwe, że ciągniesz za dużo mocy przez USB.
A próbowałeś wyłączyć i włączyć?
Wszyscy sio. Denerwujecie mnie.
Gortimer, twój podręcznik. Dzięki za pożyczenie.
Dzięki, Stanley.
To dla Gortimera.
-Nie jestem Gortimer. -Ja jestem.
Ranger, to jeden z tych twoich żartów, których nie rozumiem?
Ja jestem Ranger.
A ja Catherine.
Dobra.
A ja jestem dziś panią dyrektor.
-Jestem Mel? -Jestem Gortimer?
-Jestem Ranger? -Jestem w szoku.
Nasze legitymacje.
Kiedy maszyna zamieniła nasze zdjęcia i nazwiska,
pozamieniała też nasze tożsamości.
Dlatego kostka boli mnie, a nie ciebie.
Zamieniliśmy się ciałami.
W niczym wam teraz nie pomogę.
Sal, to wielki problem.
Tak. Mnie to mówisz. Na ten rupieć poszedł mój roczny budżet,
a niebawem ocena pracowników.
Maszyna zamieniła nasze tożsamości.
Używajcie starych legitymacji.
Tak, ciągle jestem.
Nie, nie. Proszę nie odkładać słuchawki. Nie...
Panie przedstawicielu.
Przyjdźcie jutro.
-I co teraz? -Niezły bałagan.
Panie przedstawicielu!
Tylko ja to zauważyłem?
To prawie tak jak w filmie Kod czarny: Podwójny, podwójny agent.
Jak to było w tym filmie?
Przenieśmy się do Paryża...
Gdzie Johnny Black spędzał wakacje z rodziną,
dopóki złodzieje nie ukradli Mony Lisy, porywając jedynego świadka.
Był to Bobby, syn Johnny'ego.
A gdyby tego było mało,
gang motocyklowy porwał też jego córkę, Sarę.
Za pomocą makijażu i efektów specjalnych,
Johnny, wcielając się we własną żonę, Glorię,
wstąpił do gangu motocyklistów, aby ocalić Sarę,
bo Johnny jest światowej klasy motocyklistą.
A szef gangu motocyklistów umawiał się kiedyś z Glorią. To długa historia.
Tymczasem Gloria jako Johnny, musiała ocalić Sarę,
bo złodzieje dzieł sztuki nie znali Johnny'ego...
Jednak Gloria to słynna znawczyni sztuki,
i bez problemu ustaliła, czy skradziona Mona Lisa to kopia.
Potem Bobby i Sara też zamienili się na tożsamości.
I było dużo wybuchów.
Na końcu Sara kierowała pociągiem, a Bobby jechał motocyklem po jego dachu,
próbując nadążyć za samolotem Glorii.
Johnny stał na skrzydle tego samolotu,
walcząc z szefem złodziei o prawdziwą Monę Lisę.
I wtedy złodziej mówi:
„Oddawaj obraz!”.
A Johnny strąca go ze skrzydła do rzeki,
spogląda w kamerę i mówi...
„Nie powiedziałeś: proszę”.
I żyli długo i szczęśliwie. Prawie tak samo jak u nas, co?
Ciekawe, ale bez znaczenia.
Dopóki nie naprawią maszyny, wcielmy się w nasze obecne role.
To nie jest szafka Gortimera?
Tak. Racja.
Nie moja, bo nie jestem Gortimerem.
Jestem Mel.
-Która ma inną szafkę. -Tak.
Hej, dziewczyny, szybkie pytanko.
Skoro jestem Mel i oczywiście jestem dziewczyną, jak wy,
zastanawiałam się, czy któraś z was zauważyła,
jak czadowy jest Gortimer?
No nie? Tak między nami, dziewczynami.
Catherine?
To ja.
Udawałam Rangera. Co sądzisz?
Co dostałam z klasówki?
Chyba co ja dostałem?
-90 procent. -Co?
90.
Mój brat nie da mi spokoju. I ma powód.
Jestem frajerką, mam tylko 90 procent.
To ledwie piątka.
Prawie czwórka.
Catherine, w porządku?
Wzruszyłeś ramionami i pozostałyście przy swoim.
Wisisz też dolara Marie Cameron.
To długa historia.
-Chyba miałem dziś sporo zajęć. -Ja chyba też.
Ponoć spytałam jakieś dziewczyny, czy Gortimer jest „czadowy”.
Co to miało być?
Bardzo zły pomysł.
Gotowy na trening siatkówki?
Siedzę tylko na ławce, prawda?
Zasady, imiona zawodniczek, rysunki i pozycje.
Zwróć uwagę na Audrey.
Jest teraz rozgrywającą, musisz jej pomóc być nową mną.
Ja jestem nową tobą.
Nieważne. Ruchy. Żadna z moich wersji się nie spóźnia.
Co się stało?
Okazuje się, że Ranger... Znaczy ja...
Robiłam parkour przez parking, wprost do śmietnika.
Nigdy tego nie odpuszczam. Znasz mnie.
Ale musiałeś robić to przed całą szkołą?
Ci ludzie oczekują ode mnie rozrywki.
Mam twoją rodzinę, Johnny Black.
Oddawaj uran, albo nigdy ich nie zobaczysz.
Ranger, teraz ty mówisz...
„Nie powiedziałeś: proszę”.
Jestem Catherine.
Długo jeszcze będziemy to ciągnąć?
Mówimy poważnie.
Maszyna zamieniła nasze tożsamości i ciała.
-I ja mam w to uwierzyć? -Przetestuj mnie.
Pierwiastek kwadratowy z 417?
Nie mam pojęcia.
-Ja też nie. Wierzę wam. -Dla porządku, pierwiastek to 20,421.
Tak na wszelki wypadek.
Dobra, idziemy.
Na jaki film?
Żaden. Musisz pomóc mojej mamie w piekarni.
Catherine może iść na film.
Nie możesz.
Masz spotkanie w sprawie kroniki szkolnej i klub dyskusyjny.
A co najważniejsze, musisz przygotować się do rodzinnego quizu Dillmanów.
To jeszcze mniej zabawy niż się spodziewałem.
-Mnie to mówisz. -Czekajcie!
Nie!
Możecie być kimkolwiek.
Dobra, zaczynamy. Rozgrywasz, Audrey.
Świetna robota!
Sarkazm nie jest mile widziany, Fuller.
Jeszcze raz. Audrey, rozegraj to.
Audrey.
-Przepraszam. -Zrób kółko.
Dalej, dziewczyny. Tak?
Pani Francis, mogę na chwilę?
Gortimer, miła niespodzianka.
Chciałbym porozmawiać na temat mojego eseju z Folwarku Zwierzęcego.
Dobra robota. Miałeś parę naprawdę ciekawych argumentów.
Też tak uważam.
Teza jest jasna, a argumenty przemyślane.
Przyznaję, że żarty mogłem sobie darować.
Ale ogólnie rzecz biorąc, ten esej zasługuje na więcej niż 4+.
Mel.
-Słucham? -To Mel cię namówiła, prawda?
Mel musi się nauczyć, że życie to więcej niż tylko oceny.
Co takiego?
Może to i prawda,
ale Gortimer musi nauczyć się mówić głośno, o tym, co go drażni.
Ja muszę się tego nauczyć.
Trafnie to ująłeś. Zmierzasz w dobrym kierunku.
Dziękuję.
Jak poszło klubie dyskusyjnym?
Nie wiem, jak można cokolwiek osiągnąć, kłócąc się tyle czasu.
Michael.
Dostałaś klasówkę?
Tak, 90 procent.
Miłej nauki podczas wakacji.
Jesteś niemiły. Dziewięćdziesiąt procent to świetny wynik.
Jak jedynka z plusem.
Jestem padnięta. Dzięki wielkie za pomoc.
Wiesz, co jest dziwne?
Mimo że nikt tu nie wygrywa, zdobienie babeczek to niezła zabawa.
Dobra.
Jeśli nie masz za dużo zadane, to mógłbyś zetrzeć skórkę z cytryn?
Uratujesz mi życie.
Uratuję życie.
Mamo...
Muszę ci coś powiedzieć.
Miałem dziś pójść na film ze Stanleyem.
Tak. Na jaki?
Jakieś głupoty o Johnnym Blacku.
Myślałam, że lubisz te filmy. „Nie powiedziałeś: proszę”.
To było dzisiaj, a...
Naprawdę chciałem pójść.
Tak, ale sam chciałeś mi tu pomóc.
Może dlatego, że myślałem, że tego ode mnie oczekujesz.
Powtarzasz wciąż, że ratuję ci życie.
Oferowałeś pomoc, a ja zaczęłam jej oczekiwać i...
Stworzyliśmy błędne koło. Masz rację.
Myślę, że po prostu chciałem być dobrym synem.
Jesteś najlepszym synem.
Piekarnia.
Tak. Jest tutaj.
Proszę, to Catherine.
Ranger przy telefonie. Słucham.
Twój quiz zaraz się zacznie. Jakieś rady?
-Quiz. Zaraz będę. -Szybko.
Catherine potrzebuje mojej pomocy. Czy mogę...
Leć. Od ratowania życia też należy się przerwa.
-Kocham cię, synku. -Też cię kocham.
Zaczynamy.
Audrey, mecz jest w czwartek.
Staram się, pani trener.
Dobra, kolejna piłka. Spróbujmy jeszcze raz.
Wystaw.
Nie zastąpię cię.
Może nie powinna pani.
Co? Nie możesz grać. Twoja kostka.
Mówię o Audrey.
Potrafi mocno uderzać.
Może powinna zbijać przy siatce.
-Zbijać? -Tak, właśnie.
-Rebecca ma grać w ataku. -Tak.
-Czemu? -Bo tak powiedziała pani trener.
Jest najwyższa. W ataku grają wysocy, a rozgrywający są niscy.
Jestem niska, tak jak ty.
Ale gdy próbujesz być Mel, mną, to wyraźnie nie działa.
Może powinnaś być po prostu sobą.
Zagrać w ataku?
Widziałam, jak przebijasz. Można się wystraszyć.
Czy Audrey i Rebecca mogą się zamienić?
W tym momencie jestem gotowa na wszystko. Piłka.
Ustawcie się.
Chyba znowu mamy drużynę.
Otworzę.
Patrzcie, to Ranger.
Jest dziwnie za każdym razem.
Dzień dobry, państwo Dillmanowie.
Witamy.
Cóż, Ranger...
Kiedy twoja mama znowu umieści w menu te jabłkowe gniazdka?
Za jakieś trzy tygodnie...
Tak tylko zgaduję.
On ma rację. Ona ma rację.
Już za trzy tygodnie.
Ta rozmowa nagle stała się strasznie dziwna.
-Tato, możemy zacząć quiz? -Jasne.
Jak ci idzie?
To było rewelacyjne.
-Ale Audrey jako atakująca? -Jeśli but pasuje, noś go.
-Jesteś geniuszem. -Nie.
Jesteś zbyt skromny. Nie wierzysz w siebie tak, jak powinieneś.
Dlatego porozmawiałam z panią Francis o twoim eseju.
Co zrobiłaś?
Sprawdzi go jeszcze raz.
Mel, nie powinnaś była.
Mówiłam ci, twój esej jest świetny.
Co z tego. Pani Francis jest nauczycielką.
Nagabywanie jej o ocenę jest irytujące i pokazuje brak szacunku.
Nieprawda.
To całkiem normalne.
Chciałam ci tylko pomóc.
Dobra robota.
Ja pomagam.
Ty się wtrącasz.
Czasem musisz postawić na swoim.
Tak, ale sam zdecyduję, kiedy.
Dobrze, Catherine, kolejne pytanie dla ciebie.
Liczba atomowa molibdenu?
Cztery. Dwa.
Czterdzieści dwa, jak można to ująć inaczej.
-Prawidłowo. -Trochę ci to zajęło.
-Kochanie, jaki mamy wynik? -Remis.
Ostatnie pytanie.
Dobrze, synu. Chwila prawdy.
Ile podróży z Europy do Indii odbył Vasco da Gama?
Cztery.
-Znaczy trzy. Chciałem powiedzieć trzy. -Nie.
Powiedziałeś cztery, czyli źle.
Ź-L-E, źle. Ja wygrywam, ty przegrywasz.
Raz, dwa, trzy, wygrywam ja, przegrywasz ty.
Ranger, to trochę niestosowne.
-Przecież zawsze tak robimy. -My?
Widzę cię może drugi raz w życiu.
Myślałem nawet, że masz na imię Mortimer.
-Gortimer. -Gortimer.
-Nieważne. -Chciałem powiedzieć...
Że ty i Catherine zawsze tak robicie.
To moja siostra. To normalne.
To nie jest normalne.
Całe te dziwne współzawodnictwo...
I dobijanie się nawzajem... Kto tak robi?
Ależ to tylko taka rywalizacja. Nic niezwykłego.
To dobra zabawa.
Walka o to, by zawsze wygrywać to nie jest zabawa. Nie w taki sposób.
Rozwijamy tylko ich ducha rywalizacji.
Nie ma w tym chyba nic złego.
Jest różnica między duchem rywalizacji, a złośliwością.
Myślisz, że jesteśmy złośliwi?
Jestem pewna, że Catherine, czyli ja...
Zabije mnie za to, co powiem.
Ale gdy dowiedziałam się, że zaliczyłam tylko 90 procent na klasówce,
prawie się popłakałam.
Naprawdę było ci tak przykro?
Tak.
Skarbie, nie chcieliśmy aż tak cię naciskać.
Myśleliśmy, że to lubisz.
Ja też myślałem, że Catherine to lubi.
Ale może nie zauważyła jak źle to na nią wpływa.
Tak bardzo przejmuje się tym, by wciąż wygrywać,
że nie widzi, że czasem trzeba odpuścić
i udekorować babeczkę, albo uprawiać parkour na parkingu.
Ja tylko tak głośno myślę.
Masz naprawdę mądrego kolegę, Catherine.
Uznajmy, że mamy remis
i zjedzmy kolację.
W końcu mamy gościa. Dzieciaki, pomożecie nam.
Moje pytanie brzmi, jak dobra jest moja kolacja?
-Hej, Ranger. -Tak?
Dzięki za wstawienie się za moją siostrą. Ona jest dla mnie jedynym, godnym rywalem.
I nie mów jej tego, ale jest pewnie ode mnie mądrzejsza.
Lubisz się przytulać. Spoko.
Ale możesz już puścić.
Hej.
Chciałam tylko przeprosić.
Mówiłeś, żebym nie rozmawiała z panią Francis, a i tak to zrobiłam.
Mel, byłaś po prostu sobą.
Co znaczy, że wstawiłaś się za przyjacielem,
kiedy on sam tego nie zrobił.
-Nie jesteś zły? -Nie.
-Jestem wdzięczny. -To dobrze.
Dzięki.
-Jesteś dobrą mną. -Wolę oryginał.
Hej, dzieciaki.
Chodźcie, poprawimy wasze legitymacje. Maszyna znowu działa.
I co? Zaktualizowałeś oprogramowanie? Debugowanie zadziałało?
Próbowaliśmy wszystkiego. Na nic.
Okazało się, że wystarczyło zrestartować maszynę.
Takie proste rozwiązanie. Kto by pomyślał?
Ja.
Ludzie nie lubią być uważani za kogoś z zewnątrz.
Jednak czasem dobrze jest spojrzeć z zewnątrz,
aby dostrzec wewnętrzny problem.
Bo spoglądając z nowej perspektywy,
możemy porzucić stare przyzwyczajenia i pamiętać o rzeczach,
i o ludziach,
którzy są dla nas najważniejsi. enia i pamiętać o rzeczach,