Ik woon al mijn hele leven in de Normaalstraat.
Er ligt een meer aan de ene kant en een schaduwrijk bos aan de andere.
Maar alles daartussenin is alles behalve normaal.
Gortimer Gibbon's leven in de Normaalstraat
Dromen kunnen ons veel vertellen.
Wat we willen.
Waar we ons zorgen over maken.
Wat we missen.
Maar een nachtmerrie vertelt ons maar één ding.
Wat onze grootste angst is.
Mel en de nacht merrie van Normaalstad
Het duister van de kelder slokte hen op. Spinnenrag plakte aan hun gezichten.
Ze schoven de boekenkast opzij
en onthulden een houten deur met een boodschap erin gekrast met een bot mes:
'We zullen altijd samen zijn, ook al zijn we gescheiden.'
Toen, voetstappen.
Ze draaien zich om en richten hun zaklampen.
Er is iets achter hen.
Luister later naar de spannende ontknoping van
De verloren schat van de Normaalstraat.
Nu vragen we onze luisteraars te bellen
met hun eigen verhalen over schattenjachten.
'Schat' in de breedste zin van het woord.
We willen horen over al jullie schatten.
Een stripboek of een geliefd huisdier.
-Of pannenkoeken. -Ranger.
Ik moest het ontbijt overslaan.
Je hebt ontbeten. Ik had bagels meegebracht.
Had me die bakplaat laten houden.
Die was een brandgevaar.
Dat was het voor deze aflevering van
Gortimer Gibbon's leven in de Normaalstraat.
Waar het leven alles behalve normaal is.
En we hebben geen luisteraars.
-We hebben gewacht bij de lunch. -Wat doe je hier?
Waren dat lelies?
Ja. Van rond de vlaggenmast.
Ze waren platgestampt.
Niet doen.
Ik probeer die te redden.
Waarom? Het waren mooie bloemen, maar nu is het meer een salade.
Ze zijn van de plantdag van de Tuinclub.
Het spijt me. Kunnen we helpen?
Wat?
Dat waren de lelies die ze met haar moeder heeft geplant.
PAARDENSTAART
We hebben meer publiek nodig.
Zullen we flyers uitdelen?
Ja, guerrillamarketing. Dan verkleed ik me als gorilla.
Andere spelling.
En onze show heeft niets te maken met gorilla's.
Nee, maar ik mag een gratis pak huren van de verkleedwinkel.
Het is een gorilla of Uncle Sam.
Slecht nieuws. Ik zeg het maar gewoon.
Radio is dood.
-Hoe bedoel je? -Je show heeft niet genoeg publiek.
De activiteitencommissie wil jullie uit de lucht halen.
Dat pikken onze luisteraars niet.
-Welke luisteraars? -Die kunnen er zijn.
-Dat weet je niet. -Jongens.
Ik sta aan jullie kant. Maar maak de show wat...
-Interactiever? -Spontaner?
Beter.
Hoorde je iets?
Ik dacht dat ik die kwijt was. Bedankt.
Word je gestalkt door een paard?
Toch geen echt paard?
Nee, dat bedoel ik ook.
Het is zeker een echt paard.
En niet...
Ja, daar heb ik problemen mee. Het niet-paardgedeelte.
Het is een paard...
En paardgerelateerde artefacten.
Een schaakstuk, speelgoed, een woord in een boek.
Verder nog iets?
Ik heb steeds nachtmerries.
Waar gaan ze over?
Ik zit op een paard
en het galoppeert.
Ik weet niet waar het heen gaat.
Is het paard zwart?
Hoe wist je dat?
Dat is de Nachtmerrie van de Normaalstraat.
De nachtmerrie van de Normaalstraat?
Nee. Nacht-merrie.
Merrie, een paard.
Ga door.
Diep in het bos aan het eind van de Normaalstraat
leeft een paard zo zwart als een maanloze nacht.
Het is groot en eng en leeft van één ding. Angst.
Als je in haar ogen kijkt, heeft ze je.
Ze neemt je rechtstreeks mee naar wat je het bangst maakt.
Daar voedt ze zich met je angst
en dan keert ze terug naar het bos tot ze weer honger krijgt.
Bedankt, Ranger.
Ik weet dat het eng is, maar het is maar...
-Een domme legende, toch? -Ja.
Alleen maar een domme legende.
Pap? Wat...
Ik hoorde een klap.
Ik deed de deur open en er stond een paard.
Op ons terras. Daar.
Het ging weg zodra het me zag.
Het wilde de deur intrappen.
Ik bel de...
Wie je ook belt voor wilde paarden.
De dierenbescherming, politie, cowboys.
Wij zijn Gortimer en Ranger en je luistert naar
Gortimer Gibbon's leven in de Normaalstraat.
Waar het leven alles behalve normaal is.
Dat laatste stuk was het meer. Ik maak een soundscape.
We gaan verder met ons verhaal van vorige keer, De verloren...
schat van de Normaalstraat.
We hebben luisteraars nodig.
-Daarom heb ik het script herschreven. -Niet gelezen.
-Doe wat ik doe. -Oké.
Onze helden waren in kapitein Normaals kelder.
Ze wilden net de geheime deur openen
toen ze voetstappen achter zich hoorden.
Het was de boze tuinman.
Nee. Het was je vader.
Dit is dramatischer. De tuinman greep de kist.
Gooide het deksel open en strooide edelstenen en goud over de vloer.
Toen tackelde Gortimer de tuinman.
En gooide de kist intussen naar Ranger.
Oké. Sorry. Dit is belachelijk.
-Dit is opwindender. -Het is iets moois over jou en je vader.
Je was zo blij toen hij op je verjaardag kwam.
Ik zag zelfs een traan in je oog.
Ranger, vertel niemand dat ik heb gehuild.
Wat maakt het uit? Er luistert toch niemand.
Kijk maar.
Luisteraars, een kleine pauze voor een speciale belwedstrijd.
Ik geef één dollar aan de eerste beller.
Bel de school. Zij verbinden je wel door.
De lijnen zijn geopend.
Wat dacht je van $10?
Tien dollar voor onze eerste beller.
Honderd dollar voor onze eerste beller.
Oké, ik maak er duizend van.
Duizend dollar voor de eerste beller.
Jij betaalt dit.
We kunnen je een dollar geven.
Met Mel. Ik probeer jullie de hele tijd te bereiken.
Er is ingebroken bij mij thuis. Door een paard.
'H-H.'
De enige plek voor een paard hier in de buurt
is die stal voorbij het bos.
Ja, daar hielden ze ponyritjes.
Nog wat Hill.
Halcyon. Halcyon Hill.
H-H.
Dit komt op onze lijst slechte ideeën.
Is er een lijst?
-Wat staat er nog meer op? -Alleen dit.
Zullen we naar binnen gaan?
De Nachtmerrie kan de wind laten draaien met haar adem.
Weet je wat ook de wind kan laten draaien?
De wind.
Hallo?
Ik besef net dat spookhuizen alleen leuk zijn
als je weet dat het nep is.
We hebben uw hoefijzer gevonden.
Een van uw paarden is losgebroken.
U hebt vast genoeg hoefijzers.
We laten het wel hier. We gaan weer.
Er is daar iets.
Ja, het paard uit je nachtmerries. We gaan ons niet voorstellen.
Wacht hier.
-Oké. Wacht, ik... -Oké. Wat?
-Wat doe je? -Kijk niet in haar ogen.
Die grendel zat daar niet voor niks.
-Mel. -Sta op.
Oké, Daisy. Het is al goed.
-Het is al goed. -Daisy?
-Wat wilde je doen? -Het spijt me...
-Ze kon je pletten. -Ik ben op paardenkamp geweest.
Dan moet je weten dat je niet zo een box in moet lopen.
Waarom zijn jullie hier? Ga naar huis.
Sorry.
Voorzichtig. Hij is heet.
Bedankt.
Gaat het?
Mooi.
Dan moet ik het vragen.
Wat dacht je wel niet?
Dat ik dit beu ben.
De nachtmerries, de tekens.
Ze kwam naar mijn huis.
Waarom heeft ze mijn moeders lelies vernield?
Dat weten we niet.
Die lelies waren een deel van haar dat verder leefde.
Nu heb ik die ook niet meer.
-Je hebt altijd de herinneringen nog. -En meer niet.
Ze komt niet op mijn zestiende verjaardag.
Ze ziet me niet mijn diploma halen.
We zouden het vieren met een reis, zoals zij met haar moeder had gedaan.
Het spijt me, Mel.
Echt. Het spijt me.
We snappen het. Dat denk ik tenminste.
Dat vind ik nog het engst.
Dat niemand het ooit zal begrijpen.
Wat doen we nu?
Ik weet het niet. We moeten iets doen.
Zullen we een show over nachtmerries maken?
Dan voelt Mel zich niet zo alleen.
Maar als niemand belt, voelt ze zich nog slechter.
-Als niemand belt. -Wanneer niemand belt.
Probeer positief te blijven.
Oké. Ik ben er positief van overtuigd dat niemand zal bellen.
Dit is geweldig.
Wat?
Jullie zijn net als op de radio. Ik bedoel...
Wilde een paard echt inbreken bij Mel?
Want dat is krankzinnig.
Sorry, wie ben jij?
Ik ben Katie.
Ik ben hierheen verhuisd vanuit Colorado.
Jullie doen me echt denken aan mij en mijn vrienden thuis.
Katie uit Colorado.
Jij bent misschien wel onze enige fan.
Waarschijnlijk de enige.
Wat vind je van de Normaalstraat?
De leukste plek ooit waar ik niemand ken.
Nu ken je ons.
Hé.
Wil je in de volgende show komen?
Echt?
Wacht. Zeggen mensen dat hier of...
Nu wel.
Hé, Gortimer. Kan ik je even spreken?
Oké, Normaalstraat. Slecht nieuws en goed nieuws.
De show is gecanceld en dit is onze laatste uitzending.
Die dingen gebeuren.
Maar het goede nieuws is dat er toch niemand luistert.
Want onze enige fan is hier bij ons in de studio.
Een groot Normaalstraat-applaus voor de onverschrokken Katie uit Colorado.
Niet te geloven dat ik hier ben.
Het ergste aan verhuizen naar een nieuwe school is
dat iedereen alles weet over iedereen.
En jij bent een outsider die niets weet over niemand.
Maar toen ontdekte ik jullie. En ik dacht...
Mafkezen die maar blijven praten.
Mijn soort mensen.
Maar nu gaan jullie stoppen, dus...
Hoe moet ik de rest van de verhalen nu horen?
Die kunnen we je vertellen.
Nog één verhaal voor alle fans die niet luisteren?
Oké.
Het was de eerste schooldag.
En ik droeg mijn favoriete hoodie.
-Pap, ik ga naar Gortimer. -Oké.
Kom binnen.
Hoi, Mr Fuller.
-Hé, jongens. -We komen bij Mel kijken.
Ze zei net dat ze naar jouw huis ging.
-Maar wij komen net van... -Mijn huis.
Dan hebben we elkaar gemist.
Kom, Gortimer. We gaan naar jouw huis om Mel te halen.
Als jullie elkaar vinden, laat haar dan bellen.
Oké.
Wat doe je?
Wat heb jij met dat paard?
Ze kwam naar me toe. Naar mijn huis.
Sorry. Het zal niet meer gebeuren.
Ze gaat naar een boerderij.
Wacht. Ik wil op haar rijden.
-Wat? Ben je gek? -Wat?
-Doe het niet. -Alleen zo kom ik hier overheen.
Dat is niet aan jou. Ze is gered. Je hebt haar gezien. Ze is niet goed met...
Mensen.
Je gaat me geen pijn doen, hè?
Ik moet wel.
Gaat het?
Ik heb hier een slecht gevoel over.
Het komt wel goed.
Ik ga wel mee. Ik zorg dat het een veilige rit wordt.
Mel.
Ik vertrouw je.
Is dit het? Waarom zou ik hier bang voor zijn?
Dit is niet eerlijk.
Ik had moed. Ik heb doorgezet. En dan breng je me hierheen?
Bedankt. Ik snap het. Ik ben alleen.
Hé, schreeuw niet tegen dat paard.
Ik schreeuw niet.
En dit is een privégesprek.
Je mag niet meer op haar rijden. Loop maar terug.
Loop jij maar. Ik ben klaar met haar.
-Wat mankeert jou? -Dat begrijp je toch niet.
-Hoe weet jij dat? -Niemand begrijpt het.
Je bent vast heel uniek.
Mijn moeder is gestorven.
Dat is naar.
Ja, inderdaad.
Maar het blijft niet naar.
Daar heb ik nog niet veel bewijs van gezien.
Ik ben het bewijs.
Hoe dan?
Mijn vader is gestorven.
Wanneer?
Vijf jaar geleden.
We reden hier altijd samen.
Hoe heet jij?
Ellis.
Wij hebben veel te bespreken.
Ergste dingen om te horen na de dood.
'Dingen gebeuren met een reden.'
Echt? Noem er dan eens één.
'Het komt wel goed.'
Dat is niet zo. Dat is nu net het punt.
Je schuldig voelen als je lol hebt.
Precies. Ik was op een feestje met al mijn vrienden.
-En ik vond het zo leuk... -We willen begrepen worden.
Dat hebben we allemaal gemeen.
Net als de angst dat anderen ons niet zullen begrijpen.
Maar wat als we die angst opzij durven te zetten
en ons openstellen?
Dan ontdekken we misschien dat we dingen niet alleen hoeven te doen. d met...