Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
kNa jednym końcu ulicy jest jezioro, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Sny mogą nam wiele powiedzieć.
O tym, czego pragniemy.
O tym, czym się martwimy.
I za czym tęsknimy.
Koszmary natomiast mówią nam jedno.
Mówią nam, czego najbardziej się boimy.
MEL KONTRA KOSZMAR Z ULICY NORMALNEJ
Pochłonęła ich ciemność piwnicy. Ich twarze pokryte były pajęczyną.
Przesunęli regał
odsłaniając drewniane drzwi, na których ktoś wyrył tępym ostrzem napis:
„Zawsze będziemy razem, nawet gdy nas rozdzielą”.
Nagle usłyszeli kroki.
Odwrócili, latarki rzuciły snop światła.
Za nimi coś było.
W kolejnej audycji nastąpi pasjonujące zakończenie
Zaginionego skarbu ulicy Normalnej.
A teraz prosimy słuchaczy,
by zadzwonili i opowiedzieli nam własne historie o skarbach.
Szeroko rozumianych „skarbach”.
Chcemy usłyszeć, co jest dla was skarbem.
Komiks albo ukochany zwierzak.
-Albo naleśniki. -Ranger.
Nie zjadłem śniadania, żeby zdążyć.
Zjadłeś, przyniosłem bajgle.
Trzeba było zostawić mi ten grill.
To było niezgodne z przepisami pożarowymi.
NA ŻYWO
Na tym kończymy dzisiejszą audycję:
Życie Gortimera Gibbona z ulicy Normalnej.
Gdzie życiu daleko do normalności.
I gdzie nie mamy słuchaczy.
-Czekaliśmy na ciebie w stołówce. -Co wy tu robicie?
To były kiedyś lilie?
Tak, rosły wokół masztu z flagą.
Ktoś je zadeptał.
Nie dotykaj.
Próbuję je uratować.
Po co? Może i były piękne, ale teraz przypominają sałatkę.
Posadziliśmy je na zajęciach kółka ogrodniczego.
Przykro mi. Możemy jakoś pomóc?
Co?
Posadziła te lilie razem z mamą.
KOŃSKI OGON
Musimy mieć więcej słuchaczy.
Może będziemy rozdawać ulotki w stołówce?
Super, marketing partyzancki. Przebiorę się za partyzanta.
Nie o to chodzi.
Nasza audycja nie ma nic wspólnego z partyzantami.
Wiem, ale mogę wziąć za darmo kostium z wypożyczalni.
Albo partyzanta, albo Wuja Sama.
Złe wieści. Nie będę owijał w bawełnę.
Radio padło.
-Jak to? -Macie za mało słuchaczy.
Samorząd uczniowski chce was zdjąć z anteny.
Nasi słuchacze na to nie pozwolą.
-Jacy słuchacze? -Może ktoś słucha.
-Nie wiadomo. -Chłopaki.
Jestem po waszej stronie. Postarajcie się, żeby program był...
-Interaktywny? -Spontaniczny?
Lepszy.
Słyszałaś coś?
Myślałam, że go zgubiłam. Dzięki.
Prześladuje cię koń?
Ale nie prawdziwy?
W sumie to też.
To z pewnością prawdziwy koń.
I nieprawdziwy.
Tego właśnie nie rozumiem. Nieprawdziwego konia.
Chodzi o konia...
I przedmioty związane z końmi.
Figura szachowa, zabawka, słowo w książce.
Coś jeszcze?
Śnią mi się koszmary.
O czym?
Siedzę na koniu,
który pędzi galopem.
Nie wiem, dokąd mnie niesie.
Czy to czarny koń?
Skąd wiesz?
To koszmarna klacz z ulicy Normalnej.
Koszmar na klacz?
Nie. Koszmarna klacz.
Taka żona konia.
Mów dalej.
W głębi lasu na końcu ulicy Normalnej
mieszka klacz tak czarna, jak bezksiężycowa noc.
Jest potężna i przerażająca, żywi się wyłącznie strachem.
Gdy spojrzy ci w oczy, już po tobie.
Zabierze cię tam, gdzie czai się twój strach.
Tam pożywi się twoim strachem
i powróci do lasu, aż znów zgłodnieje.
Dzięki, Ranger.
Wiem, że to brzmi strasznie, ale to tylko...
-Głupia legenda, prawda? -Tak.
Tylko głupia legenda.
Tato? Co...
Usłyszałem hałas.
Otworzyłem drzwi i zobaczyłem konia.
Na naszym ganku.
Uciekł, gdy tylko mnie zobaczył.
Chyba chciał wyważyć drzwi.
Lepiej zadzwonię po...
Kogokolwiek, kto się zajmuje dzikimi końmi.
Schronisko, policja, kowboje?
Tu Gortimer i Ranger, słuchacie audycji
Życie Gortimera Gibbona z ulicy Normalnej.
Gdzie życie jest dalekie od normalności.
Ostatnio było o jeziorze. Zrobię efekty dźwiękowe.
Wracamy do naszej opowieści o Zaginionym...
Skarbie ulicy Normalnej.
Potrzebujemy słuchaczy.
-Dlatego zmieniłem scenariusz. -Nie czytałem go.
-Po prostu słuchaj. -W porządku.
Nasi bohaterowie są w piwnicy kapitana Normalnego.
Właśnie mieli otworzyć ukryte drzwi,
gdy za plecami usłyszeli kroki.
To był wściekły ogrodnik.
Wcale nie. To był twój tata.
To dodaje dramatyzmu. Ogrodnik chwycił skrzynię.
Otworzył wieko, a klejnoty i złoto rozsypały się po podłodze.
Gortimer rzucił się na ogrodnika.
I jednocześnie rzucił skrzynię Rangerowi.
Wybacz, ale to głupie.
-Poczekaj, będzie ciekawiej. -To fajna opowieść o tobie i twoim tacie.
Tak się cieszyłeś, kiedy przyszedł na urodziny.
Widziałem, jak poleciała ci łza.
Nie mów ludziom, że płakałem.
Kogo to obchodzi? Nikt nas przecież nie słucha.
Popatrz.
Słuchacze, zrobimy krótką przerwę na wyjątkowy konkurs.
Kto pierwszy zadzwoni, otrzyma dolara.
Dzwońcie do szkoły, przekierują was.
Czekamy na telefony.
A może 10 dolarów?
Dziesięć dla pierwszego dzwoniącego.
Sto dolarów dla tego, kto pierwszy do nas zadzwoni.
Podbijam do tysiąca.
Tysiąc dolarów dla pierwszego dzwoniącego.
Wyłożysz ze swojej kieszeni.
Możemy zaproponować dolara.
Mówi Mel. Próbowałam się do was dodzwonić.
Do mojego domu włamał się koń.
„H-H”.
Jedyne miejsce w pobliżu, gdzie trzymają konie,
to ta stodoła za lasem.
Tak, kiedyś można tam było pojeździć na kucyku.
Miało w nazwie „Hill”.
Halcyon Hill.
H-H.
Dopiszę to do naszej listy złych pomysłów.
Mamy taką listę?
-Co jeszcze na niej jest? -Tylko to.
Wchodzimy?
Koszmarna klacz potrafi oddechem zmienić kierunek wiatru.
Wiesz, co jeszcze potrafi zmienić kierunek wiatru?
Wiatr.
Halo?
Właśnie zrozumiałem, że nawiedzone domy są fajne,
gdy wiemy, że to na niby.
Znaleźliśmy waszą podkowę.
Chyba uciekł wam koń.
Na pewno macie mnóstwo zapasowych podków.
Zostawię ją tu i sobie pójdziemy.
Tam z tyłu coś jest.
Koń z twoich koszmarów. Nie zaprzyjaźniajmy się z nim.
Zaczekajcie.
-Dobrze. -Co?
-Co robisz? -Nie patrz mu w oczy.
Ktoś celowo to zamknął.
-Mel! -Wstawaj!
Już w porządku, Daisy.
-Już dobrze. -Daisy?
-Co ty wyrabiasz? -Przepraszam...
-Mogła cię stratować. -Byłam na obozie jeździeckim.
Więc powinnaś wiedzieć, że nie wchodzi się do boksów.
Co wy tu w ogóle robicie? Do domu.
Przepraszam.
Ostrożnie, gorąca.
Dzięki.
Wszystko w porządku?
To dobrze.
Więc muszę zapytać.
Coś ty sobie myślała?
Że mam tego dość.
Tych koszmarów, znaków.
Ta klacz przyszła do mnie do domu.
I czemu zniszczyła lilie mamy?
Nie wiemy, czy to ona.
Te lilie miały być przedłużeniem życia mojej mamy.
Teraz nawet one mi nie zostaną.
-Zawsze będziesz miała wspomnienia. -I nic więcej.
Nie będzie jej na moich 16. urodzinach.
Nie zobaczy, jak kończę szkołę.
Miałyśmy wtedy wybrać się na wycieczkę, jak kiedyś ona ze swoją mamą.
Przykro mi, Mel.
Naprawdę.
Rozumiemy. Chyba.
Tego boję się najbardziej.
Że nikt mnie nigdy nie zrozumie.
Co możemy zrobić?
Nie wiem. Ale coś musimy.
Może następną audycję zrobimy o koszmarach?
Żeby Mel nie czuła się samotna.
Jeśli nikt nie zadzwoni, poczuje się jeszcze gorzej.
-Jeśli. -Kiedy nikt nie zadzwoni.
Myśl pozytywnie.
Myślę, że nikt nie zadzwoni.
To niesamowite.
Co?
Jesteście dokładnie tacy jak w radiu.
Naprawdę koń próbował włamać się do domu Mel?
Totalnie zakręcone.
Wybacz, ale kim jesteś?
Jestem Katie.
Przeprowadziłam się z Kolorado parę tygodni temu.
Przypominacie mi mnie i moich przyjaciół.
Katie z Kolorado.
Nie skłamię, gdy powiem, że być może jesteś naszą jedyną fanką.
Jedną, jedyną fanką.
Podoba ci się ulica Normalna?
To najlepsze z miejsc, w jakich byłam i zupełnie nikogo nie znałam.
Teraz już znasz nas.
Chcesz wystąpić w następnej audycji?
Bez ściemy?
Nie mówicie tak tutaj?
Teraz już mówimy.
Gortimer, pozwól na słówko.
No dobrze, ulico Normalna. Dobre i złe wieści.
Złe wieści są takie, że zdjęto nas z anteny i to ostatnia audycja.
Zdarza się.
Dobre wieści są takie, że nikt nas teraz nie słucha.
Bo nasza jedyna fanka jest z nami w studio.
Powitajmy więc na ulicy Normalnej nieustraszoną Katie z Kolorado!
Nie wierzę, że tu jestem.
Najgorsze w zmianie szkoły jest to,
że wszyscy wiedzą o sobie wszystko.
A ja byłam obca i nie wiedziałam nic o nikim.
Wtedy usłyszałam was.
Nieźle, wariaci, którym się gęba nie zamyka.
Coś w moim stylu.
Ale teraz zdejmują was z anteny, więc...
Gdzie usłyszę pozostałe opowieści?
Możemy ci je po prostu opowiedzieć.
A może jeszcze jedna dla fanów, którzy nie słuchają?
W porządku.
To był pierwszy dzień szkoły.
Miałem na sobie ulubioną bluzę.
-Tato, idę do Gortimera. -Dobrze.
Proszę.
Dzień dobry, panie Fuller.
-Czołem. -Wpadliśmy zobaczyć, co u Mel.
Chwilę temu powiedziała, że idzie do ciebie.
-Ale my właśnie przyszliśmy... -Ode mnie.
Pewnie sygnały nam się pokrzyżowały.
Chodźmy do ciebie do domu po Mel.
Jak wam się te sygnały odkrzyżują, to niech Mel do mnie zadzwoni.
Dobrze.
Co ty wyprawiasz?
Dobra, o co ci chodzi z tą klaczą?
Przyszła do mnie. Do domu.
Przepraszam, to się nie powtórzy.
Jedzie na farmę, z której już nie ucieknie.
Chwileczkę. Chcę jej dosiąść.
-Co? Oszalałaś? -Co?
-Nie rób tego. -Tylko tak mogę z tym skończyć.
Nie masz nic do gadania. Ona dużo przeszła. Widziałaś, nie lubi...
Ludzi.
Nie skrzywdzisz mnie, prawda?
Muszę.
Siedzisz?
Mam złe przeczucia.
Nic mi nie będzie.
Pojadę z nią, dla bezpieczeństwa.
Mel!
Ufam ci.
Już? Czego miałabym się tu bać?
To niesprawiedliwe.
Odważyłam się. Dałam radę. A ty przywiozłaś mnie tutaj?
Dzięki. Łapię, jestem sama.
Przestań wrzeszczeć na konia.
Nie wrzeszczę.
Poza tym to prywatna rozmowa.
Nie pojedziesz już na niej. Wracamy pieszo.
Sam sobie wracaj. Ja mam jej dość.
-O co ci chodzi? -Nie zrozumiesz.
-Skąd wiesz? -Nikt nie rozumie.
Musisz być wyjątkowa.
Moja mama zmarła.
Kiepsko.
Wiem.
Nie zawsze będzie kiepsko.
Na razie nic na to nie wskazuje.
Ja na to wskazuję.
Jak to?
Moj tata zmarł.
Kiedy?
Pięć lat temu.
Jeździliśmy tu razem.
Jak masz na imię?
Ellis.
Mamy sporo do omówienia.
Najbardziej wkurzające teksty. Zaczynaj.
„Nic nie dzieje się bez przyczyny”.
Serio? Podajcie chociaż jedną.
„Wszystko będzie dobrze”.
Właśnie że nie będzie.
Wyrzuty sumienia, gdy się bawisz.
Dokładnie. Byłam na imprezie, byli tam wszyscy moi przyjaciele.
-Świetnie się bawiłam... -Pragniemy zrozumienia.
To coś, co łączy nas wszystkich.
Tak jak strach przed tym, że inni nas nie zrozumieją.
Ale gdybyśmy zdobyli się na odwagę, przekroczyli granicę strachu
i sięgnęli poza nią?
Mogłoby się okazać, że nie musimy ze wszystkim radzić sobie sami.