Bütün hayatımı Normal Sokak'ta geçirdim.
Bir yanında göl var, diğer yanındaysa gölgelik ağaçlardan oluşan bir orman.
Ancak arasında olup bitenlere, normalden başka her şey denir.
GORTIMER GIBBON VE NORMAL SOKAK MACERALAR
Rüyalar bize pek çok şey anlatabilir.
Arzularımızı.
Endişelerimizi.
Özlediklerimizi.
Bununla birlikte bir kâbus bize tek bir şey anlatır.
En çok korktuğumuz şeyi.
MEL, NORMAL SOKAK'IN GECE KISRAĞINA KARŞI
Mahzenin karanlığı onları yuttu. Yüzlerine örümcek ağları yapıştı.
Kitap rafını kaydırdıklarında
tahta bir kapı açıldı. Üzerinde kör bir bıçakla şu mesaj yazılıydı,
"Ayrı yerlerde olsak da hep birlikte olalım."
Hemen ardından ayak sesleri duyuldu.
Dönüp fenerlerine uzandılar.
Arkalarında bir şey vardı.
Normal Sokak'ın Kayıp Hazinesi'nin
devamı gelecek sefer burada.
Şimdi de dinleyicilerimizden
kendi hazine avı hikâyelerini anlatmak için bizi aramalarını rica ediyoruz.
"Hazine" kelimesini en geniş anlamıyla düşünün.
Değer verdiklerinizden haberdar olmak istiyoruz.
Bir çizgi roman ya da bir evcil hayvan.
-Ya da krep. -Ranger.
Bunun için kahvaltıyı feda ettim.
Kahvaltı ettin ya. Simit almıştım.
O tavayı atmamalıydık.
Yangın kurallarına aykırıydı.
Gortimer Gibbon'ın Normal Sokak Maceralarından
bugünlük bu kadar.
Burada normallik dışında her şey olur.
Hiç dinleyicimiz yok.
-Seni öğle yemeğine bekledik. -Ne yapıyorsun burada?
Onlar lilyum çiçeği mi?
Evet. Bayrak direğinin oradakiler.
Ezilmişlerdi.
Elleme.
Onları kurtarmaya çalışıyorum.
Neden? Güzel çiçeklerdi ama şimdi salata malzemesi gibiler.
Onlar Bahçecilik Kulübünün ekim gününden kalmaydı.
Affedersin. Yardım edelim mi?
Ne?
O lilyumları annesiyle beraber dikmişlerdi.
Daha çok dinleyici gerek.
Öğle yemeğinde el ilanı dağıtsak?
Harika. Gerilla pazarlaması. Goril kostümü de giyerim.
Yanlış kelime.
Ayrıca programımızın gorillerle alakası yok.
Biliyorum ama kostüm dükkanından bir bedava kostüm hakkım var.
Ya goril ya da Sam Amca olurum.
Kötü haber. Bunu size hemen söyleyeceğim.
Radyo işi yattı.
-Ne demek istiyorsun? -Yeterli dinleyiciye ulaşamadınız.
Öğrenci Aktiviteleri Yönetim Kurulu yayınınızı kesmek istiyor.
Dinleyicilerimiz buna tahammül etmez.
-Hangi dinleyiciler? -Dinleyiciler olabilir.
-Bunu bilemezsin. -Çocuklar,
ben sizin yanınızdayım. Sadece program biraz daha şöyle olsa...
-İnteraktif mi? -Spontane mi?
Daha iyi.
Bir şey duydun mu?
Onu kaybettim sanıyordum. Sağ ol.
Bir at tarafından gizlice izleniyor musun?
Gerçek bir atı kastetmiyorsun değil mi?
Hayır onu da kastediyorum.
Kesinlikle gerçek bir at
ve değil de...
Evet, tam da bu noktada zorlanıyorum. At olmaması noktasında.
O bir at...
Ve atlarla ilgili sanat eserleri.
Bir satranç taşı, oyuncak, kitaptaki "at" kelimesi.
Başka bir şey var mı?
Kâbus görüp duruyorum.
Neyle ilgili?
Rüyamda dörtnala koşan
bir at üzerindeyim.
Beni nereye götürdüğünü bilmiyorum.
Atın rengi siyah mı?
Nasıl bildin?
O Normal Sokak'ın gece kısrağı.
Normal Sokak'ın gece kısrağı mı?
Evet. Kısrağı.
Kısrak, at gibi.
Devam et.
Normal Sokak'ın sonundaki ormanın derinliklerinde,
aysız bir gökyüzü kadar kara bir at yaşar.
Bu büyük ve korkunç atın hayatta kalmak için tek bir şeye ihtiyacı vardır. Korku.
Seni etki altına alması için gözlerine bir kez bakman yeter.
Seni en çok korktuğun şeye götürür.
Orada sana bir korku ziyafeti verir
ve acıktığında tekrar dönmek üzere ormana geri gider.
Sağ ol Ranger.
Bak, korkunç olduğunu biliyorum ama bu sadece...
-Saçma bir efsane, değil mi? -Evet.
Sadece saçma bir efsane.
Baba. Ne...
Bir gümbürtü duydum.
Kapıyı açtığımda ise bir atla karşılaştım.
Tam burada, avludaydı.
Beni görür görmez kaçtı.
Sanırım kapıyı kırmaya çalışıyordu.
Şeyi arasam iyi olur...
Vahşi atlar için neresi aranıyorsa.
Hayvan denetimi, polis, kovboylar.
Gortimer ve Ranger yayında ve şu an
Gortimer Gibbon'ın Normal Sokak Maceralarını dinliyorsunuz.
Burada normallik dışında her şey olur.
Son bölüm gölle ilgiliydi. Ses algısı yaratıyorum.
Geçen seferki hikâyemize geri dönüyoruz, Normal Sokak'ın
Kayıp Hazinesi.
Dinleyiciye ihtiyacımız var.
-Bu yüzden metni tekrar yazdık. -Okumadım.
-Sadece metni takip et, tamam mı? -Tamam.
Kahramanlarımızı Kaptan Normal'in mahzeninde bırakmıştık.
Ayak seslerini duyduklarında
gizli kapıyı açmak üzereydiler.
Ayak seslerinin sahibi öfkeli saha görevlisiydi.
Hayır, o değildi. Babandı.
Bu daha dramatik. Görevli sandığı kaptı.
Kapağı kırıp mücevherleri ve altınları her tarafa saçtı.
Sonra Gortimer görevliyi yakalayıp
aniden sandığı Ranger'a fırlattı.
Tamam. Özür dilerim. Bu çok saçma.
-Dur biraz. Bu daha heyecanlı. -Baban ve senle olan hikâye daha güzel.
Doğum günün için geldiğinde çok heyecanlanmıştın.
Hatta gözünde yaş bile görmüştüm.
Ranger, insanlara ağladığımı söyleme.
Kimin umurunda ki? Kimse dinlemiyor bile.
Şunu izle.
Pekâlâ, sevgili dinleyicilerimiz, özel arama yarışmamız için ara vereceğiz.
İlk arayana bir dolar vereceğiz.
Okulu arayın. Onlar sizi bağlayacaklardır.
Hatlar açık.
On dolar nasıl olur?
İlk arayanımıza on dolar.
İlk arayanımıza yüz dolar.
Pekâlâ 1.000 dolara çıkarıyorum.
İlk arayanımıza 1.000 dolar.
Bu senin cebinden çıkacak.
Size bir dolar ödeyebiliriz.
Benim, Mel. Size ulaşmaya çalışıyordum.
Evime girmeye çalışıldı. Bir at tarafından.
"H-H."
Yakınlarda bir at olabileceğini düşündüğüm tek yer
ormanın ilerisindeki ağıl.
Evet, eskiden orada midillilere biniyorlardı.
Hill gibi bir adı vardı.
Halcyon. Halcyon Hill.
H-H.
Bunu kötü fikirler listesine ekliyorum.
Öyle bir liste mi var?
-Listede başka ne var? -Sadece bu.
Girmeli miyiz sizce?
Gece kısrağı nefesiyle rüzgârın yönünü değiştirebilir.
Rüzgârın yönünü başka ne değiştirebilir biliyor musunuz?
Rüzgâr.
Merhaba.
Fark ettim ki evlerin periliymiş gibi
davrandığını bilirsen bunun komik olduğunu anlarsın.
Size ait bir at nalı bulduk.
Sanırım atlarınızdan biri kayboldu.
Muhtemelen pek çok yedek nalınız vardır.
Onu buraya bırakacağız. Şu an bırakıyoruz.
Orada, arkada bir şey var.
Evet, kâbuslarındaki at. Girmesek iyi olur.
Burada bekleyin.
-Tamam. Bekle... -Tamam. Ne?
-Ne yapıyorsun? -Gözlerine bakma.
O sürgünün orada olmasının bir sebebi var.
-Mel! -Kalk!
Tamam Daisy. Sorun yok.
-Sorun yok. -Daisy mi?
-Ne yapmaya çalışıyordun? -Affedersiniz...
-Seni ezebilirdi. -At kampına gitmiştim.
O zaman atların ahırına girmemen gerektiğini bilmelisin.
Neden buradasınız ki sanki? Evinize gidin.
Affedersiniz.
Dikkat et. Sıcak.
Sağ ol.
İyi misin?
Güzel.
Sormam gerek.
Aklından ne geçiyordu?
Bunun beni hasta ettiği.
Kâbuslar, işaretler.
Evime geldi.
Neden önce annemin lilyumlarını ezdi?
Onun yaptığını bilmiyoruz.
O lilyumlar ondan kalan yaşayacak bir parçaydı.
Muhtemelen artık onlar da olmayacak.
-Anıların hep olacak. -Hepsi o kadar.
16. doğum günümde burada olmayacak.
Liseyi bitirdiğimi görmeyecek.
Mezuniyetimi, onun annesiyle yaptığı gibi, büyük bir seyahatle kutlayacaktık.
Üzgünüm Mel.
Gerçekten. Çok üzgünüm.
Seni anlıyoruz. Yani, sanırım ben anlıyorum.
Bu beni en çok korkutan şey.
Kimsenin anlayamayacak olması.
Ne yapalım?
Bilmiyorum. Bir şeyler yapmamız gerek.
Bir sonraki yayını kâbuslar üzerine yapsak nasıl olur?
Böylece Mel o kadar yalnız hissetmez.
Kimse aramazsa daha da yalnız hissedecektir.
-Eğer kimse aramazsa. -Kimse aramadığında.
Olumlu olmaya çalış.
Tamam. Olumluyum. Hiç arayan olmayacak.
Bu çok iyi bir şey.
İyi olan ne?
Siz çocuklar aynı yayındaki gibisiniz. Yani...
Gerçekten Mel'in evine bir at mı girmeye çalıştı?
Çünkü bu kaçıklık.
Affedersin, sen kimsin?
Ben Katie.
Birkaç hafta önce Colorado'dan buraya taşındım.
Bana kendime ve oradaki evime dair pek çok şey hatırlatıyorsunuz.
Coloradolu Katie.
Senin muhtemelen tek hayranımız olduğunu söylesem yalan olmaz.
Muhtemelen tek hayranımız.
Normal Sokak'ı sevdin mi?
Kimseyi tanımıyorum ama bulunduğum en güzel yer.
Bizi tanıyorsun.
Gelecek yayına katılmak ister misin?
Gerçekten mi?
Durun biraz. Lafın gelişi mi yoksa...
Gerçekten.
Selam Gortimer. Biraz konuşalım mı?
Pekâlâ, Normal Sokak. İyi ve kötü haberler var.
Kötü haber yayınımızın iptal edilmesi ve bunun son yayın olması.
Böyle şeyler oluyor.
İyi haber ise şu an kimsenin bizi dinlemiyor olması
çünkü biricik hayranımız şu an stüdyoda bizimle.
O zaman Colorado'dan gelen cesur Katie'ye Normal Sokak'tan kocaman bir hoş geldin.
Burada olduğuma inanamıyorum.
En kötüsü herkesin birbiri hakkında
her şeyi bildiği bir okula nakil olmaktı
ve ben de kimseyi tanımayan bir yabancıydım sadece.
Sonra sizi tanıdım ve...
Konuşmayı bırakamayan bu tuhaf tipleri.
Benim çevrem
ama şimdi de yayınınız kesilecek...
Hikâyelerin geri kalanını nasıl dinleyeceğim?
Sana anlatabiliriz.
Dinlemeyen tüm hayranlar için bir tane daha anlatmaya ne dersin?
Tamam.
Okulun ilk günüydü.
En sevdiğim kıyafetimi giymiştim.
-Baba, ben Gortimer'lara gidiyorum. -Tamam.
Girin.
Merhaba Bay Fuller.
-Selam çocuklar. -Mel'e bakmaya geldik.
Birkaç dakika önce sana gitmek için çıktı.
-Biz şimdi... -Benim evimden geldik.
Sinyallerimiz çakışmış olmalı.
Hadi Gortimer, sana gidip Mel'i alalım.
Sinyalleriniz çözüldüğünde beni aramasını söyleyin.
Tamam.
Ne yapıyorsun?
Bu atla derdin ne senin?
Bana geldi. Evime.
Affedersin. Bir daha olmaz.
Kaçmayacağı bir çiftliğe gidiyor.
Dur biraz. Ona binmek istiyorum.
-Ne? Çıldırdın mı? -Ne?
-Yapma bunu. -Buna son vermenin tek yolu bu.
Buna sen karar vermeyeceksin. O kurtarılmış bir at, gördünüz insanlarla...
Arası pek de iyi değil.
Bana zarar vermeyeceksin, değil mi?
Bunu yapmalıyım.
Oldu mu?
Bununla ilgili içimde kötü bir his var.
Sorun yok.
Onunla gideceğim. Güvende olduğundan emin olacağım.
Mel!
Sana güveniyorum.
Bu kadar mıydı? Bu beni neden korkutsun ki?
Bu haksızlık.
Cesaretim vardı. Her şeye göğüs gerip geldim ve beni buraya mı getirdin?
Sağ ol. Anladım, yalnızım.
Ata bağırmayı bırak.
Bağırmıyorum
ve bu özel bir konuşma.
Artık ona binmeni istemiyorum. Geri götür onu.
Sen götür. Benim onunla işim bitti.
-Senin derdin ne? -Anlayamazsın.
-Nereden biliyorsun? -Kimse anlamıyor.
Eşsiz biri olmalısın.
Annem öldü.
Bu çok kötü.
Evet, öyle.
Sonsuza kadar devam etmez.
Bunun çok az kanıtını görüyorum.
Ben de kanıtım.
Nasıl?
Babam öldü.
Ne zaman?
Beş yıl önce.
Burada beraber ata binerdik.
Adın ne?
Ellis.
Seninle konuşacak çok şeyimiz var.
Ölümden sonra duymaktan en çok nefret ettiklerin. Başla.
"Her şeyin bir sebebi vardır."
Öyle mi? Bir tane söylesene.
"Her şey yoluna girecek."
Girmiyor. Önemli olan da bu.
Eğlenirken suçlu hissetmek.
Kesinlikle. Bir partideydim ve tüm arkadaşlarım oradaydı.
Gerçekten güzel vakit geçiriyordum...
Anlaşılmak istiyoruz.
Hepimizin ortak noktası bu.
İnsanların bizi anlayamayacağı bir konu da korkularımız.
Ya korkularımıza göğüs gerip kendimize yol açarsak
ve düzlüğe çıkarsak ne olur?
Her şeyi yalnız yapmak zorunda olmadığımızı keşfedebiliriz. getirdin?