Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
To normalne, że w różnych sytuacjach próbujemy różnych ról.
Udajemy bardziej pewnych siebie,
bardziej towarzyskich,
bardziej żądnych przygód.
Jednak udając kogoś innego,
łatwo zatracić poczucie własnej tożsamości?
POSIADŁOŚĆ RODZINY MARLOWÓW
TAJEMNICA DWORU MARLOWÓW
„Serdecznie zapraszamy na bal Tajemnic pani Marlow.
Czeka was noc pełna podejrzeń i tajemnic,
którą uczcimy pamięć o najznamienitszej pisarce z ulicy Normalnej,
Polly Marlow.
Dołączamy karty z przydzielonymi Państwu postaciami”.
Nie czytałem żadnych jej książek.
Zacznij od Klątwy śpiewającej fontanny.
Przeczytaj Sekret wędrującego dębu.
A potem Albo S jak szantaż, albo K jak kradzież.
-Przeczytałeś je wszystkie? -Nie, napisała chyba ze sto.
Dlatego bal tajemnic co roku jest inny.
Tyle różnych postaci.
Kogo dostaliście?
Tex Matthews to potentat przemysłu naftowego.
Nie ma skrupułów, gdy chodzi o czarne złoto.
Człowieka nauczysz najwięcej,
oszukując go przy każdej okazji.
Co powiecie na gorący jazz?
Na przedmieściach występuje Anita Carmichael,
najbardziej melancholijna wokalistka Nowego Jorku.
Czy zawsze będę samotna?
Czy zawsze będę smutna?
Ten spragniony życia włóczęga przemierza koleją Wielkie Równiny Ameryki.
Nazywa się Beans.
Tylko podróżując bez celu
i bez trosk, jesteś naprawdę wolny.
Lubicie nocne życie?
Ta panienka z południa, Fanny Flannagan,
uświetnia każde przyjęcie, od Harlemu po Montmartre.
Nowy Jork nich się schowa, Paryż to dopiero coś.
Emily Lynn Jones to żądna przygód archeolożka z tragiczną przeszłością.
Odwiedziłam wszystkie miejsca, które są, i te, których nie ma na mapach.
Jedyny skarb, którego nie odnalazłam, to moja zaginiona siostra.
Ta gwiazda jaśnieje bardziej niż wszystkie neony Broadwayu.
Słynny aktor Raymond Bloodstone.
Być
albo nie być?
Oto jest pytanie.
A oto kolejne.
Czy jestem najwybitniejszym aktorem wszech czasów?
Odpowiedź brzmi...
Tak, jestem.
-Cześć. -Cześć.
Świetnie wyglądacie.
Faszerowane jajka są genialne.
A nie pszczele ziele, koci mruk albo komarzy świst?
Spójrzcie na to.
„Tę broszkę Polly Marlow otrzymała od prezydenta Coolidge'a”.
Był jednym z największych jej fanów.
Dziś zbierają fundusze między innymi
na nowy rubin.
Na sowie umieszczono inskrypcję:
„W uznaniu Twego niedoścignionego talentu i geniuszu”.
To wspaniałe wyróżnienie.
Czyż to nie Raymond Bloodstone?
Któż to, jeśli nie sama Lavinia Gearhart?
Pierwsza kobieta, która przeleciała nad Pacyfikiem.
Straszny ci Trójkąt Bermudzki, spróbuj co to Sześciokąt Polinezyjski.
Przeżyłam katastrofę lotniczą, żeby zaświadczyć.
Panie i panowie.
Jest rok 1924. Miejsce to posiadłość Petera Westerly'ego III.
Dziś świętujemy jego bezpieczny powrót z Morza Południowochińskiego,
długo jednak świętować nie będziemy.
Mam szokującą...
Wybaczcie, coś mnie bierze.
Mam szokującą wiadomość.
Przed chwilą skradziono bezcenny brylant Oolong.
Wszyscy jesteście podejrzani.
Na szczęście jest wśród nas światowej sławy detektyw Derrick Dixon.
Przepraszam, przejście proszę.
Nie dam sobie w kaszę dmuchać.
NIEWINNI
Nie znoszę Calvina Coolidge'a.
Widywałem kojoty mądrzejsze od niego.
Oddałem mu połowę majątku i nic na tym nie zyskałem.
To była najdoskonalsza zbrodnia.
To była najgorsza zbrodnia.
Zagadka prawie nie do rozwiązania.
Jednak mała wskazówka doprowadziła mnie do celu.
Lavinia Gearhart.
Po co mi maleńki brylancik, skoro cały świat stoi przede mną otworem.
Nikt nie podejrzewałby szanowanej pilotki.
Wszyscy wiedzą,
że dzięki sponsorowi, firmie General Aviation, niczego jej nie brak.
Panie Bloodstone, mógłby pan to przeczytać?
„General Aviation bankrutuje”.
Przysięgam, nie wiedziałam o tym.
Ale ja wiedziałem.
Brylant.
A ten tu ptaszek wyląduje w więzieniu.
Nie wiedziałem, że taka z ciebie przebiegła złodziejka.
Wiem.
Przy okazji, muszę ukraść twojego brata opiekunce.
-Jasne. -Pa.
-Pa, mamo. Kocham cię. -Pa, pa.
-Zajmę się tym. -Nie musisz.
Nie, łapie cię przeziębienie.
Nie powinnaś zajmować się sprzątaniem.
-To nie twój obowiązek. -Nie szkodzi.
Nigdy nie kłóć się z Gortimerem, gdy chce pomóc.
Jeśli się przyłączymy, skończymy sześć razy szybciej.
Dzięki.
Pójdę po drugą miotłę.
Wyniósłbyś resztę śmieci z kuchni?
Śmietnik jest na zewnątrz.
-Robi się. -Dzięki.
Wspaniałe rękodzieło.
Polly Marlow była starszą kobietą.
-Dlaczego bawiła się lalkami? -Były jej inspiracją.
To Fanny. I Beans.
To Tex i Emily.
Tak wpadła na pomysł niespodziewanego zakończenia
Tajemnicy brązowego odludka.
Widzisz, Beans wchodzi do komina,
gdzie znajduje ukrywającego się lorda Farnswortha.
-Później dowiaduje się... -Nie zdradzaj mi fabuły.
To dopiero dziwne.
Beans! Dokąd idziesz?
Czy nikomu nic się nie stało?
Odrobina ciemności nikomu nie zaszkodzi.
To jak piosenka, którą niegdyś śpiewałam.
Nazywała się Odrobina ciemności nikomu nie zaszkodzi.
Gdzie jest ten łajdak Beans?
Zostawił mnie samą w ciemności.
-Palant. -Niczego ode mnie nie dostaniesz.
-Wyglądam ci na pomoc społeczną? -Dlaczego tak dziwnie mówicie?
To chyba ty dziwnie mówisz, Bloodstone.
Daj spokój, Ranger.
Kto on zacz, ten Ranger?
To jego imię? Jak nazwa parku. Państwowy grunt, gdzie może być ropa.
Mel, powiedz mi, co się dzieje. Coś mnie ominęło, gdy byłem na zewnątrz?
Panie Bloodstone, znów odgrywa pan te swoje scenki?
Nie, to ja.
Gortimer, twój przyjaciel.
Gortimer G. Gibbon.
Ulica Normalna 1182.
Przezabawne, Raymondzie. Na czym to stanęliśmy?
Chyba Anita miała uraczyć nas piosenką.
O nie. Utknęliście w swoich rolach.
Uspokój się, Ray. Próbuję śpiewać.
Masz doskonały głos. Pragniemy cię posłuchać.
Nie wiem, gdzie wcześniej były te brudne łapska.
Nie ruszać się. Ktoś się tu włamał.
Sowa.
Zniknęła.
Faktycznie, nie ma jej. Ale cóż my mamy z tym wspólnego?
Nie rozumiecie?
Tylko my tu jesteśmy. Ktoś pomyśli, że my ją ukradliśmy.
Ma rację, a ja chyba wiem, kto jest winien.
Był najbliżej gabloty, gdy zgasły światła.
Miał też motyw.
Przechadza się tu jak wielkie panisko,
a wyznał mi, że ma udziały w General Aviation.
Teraz nie kupi za nie nawet kawy.
Ranger... Znaczy, Tex.
-Zabrałeś sowę? -Ależ nie.
Za kogo mnie uważasz?
Chwileczkę.
On nie kłamie, mogę to udowodnić.
Za mną.
Pewnie pamiętacie, że jakąś godzinę temu
Tex żalił się nam na pewną znaną osobistość,
na prezydenta Calvina Coolidge'a.
Nie znoszę Calvina Coolidge'a.
Oddałem mu połowę majątku i nic na tym nie zyskałem.
Widzicie, Tex nie ukradłby broszki.
To prezent od samego prezydenta, którym Tex gardzi.
Święta prawda.
Nie potrafi rządzić tym krajem, może i lata dwudzieste to złota dekada,
ale ja dostrzegam chmury na...
Horyzoncie?
To było mocne.
Czułem się jak Tex. Myślałem jak Tex.
Teraz znów jestem sobą.
Dlaczego ty wciąż jesteś sobą?
Nie wiem.
Byłem na zewnątrz.
Kiedy wróciłem, wszyscy powariowali.
Przez chwilę nie było prądu.
Utrapienie.
-W Kongo to codzienność. -Chwileczkę.
Gdy uderzył piorun, wszyscy utknęli w swoich postaciach.
A kiedy Tex okazał się niewinny, znowu stałem się sobą.
Co oznacza, że jak mają znowu
być sobą, to musimy udowodnić ich niewinność.
Albo znaleźć winnego.
Chodźcie ze mną.
Wszyscy jesteście podejrzani.
Nikt stąd nie wyjdzie, póki tego nie rozwikłamy.
Co z nią?
Wszystko w porządku?
Proszę, dajcie dziewczynie trochę przestrzeni.
-Ktoś tu się denerwuje. -Chcesz nam o czymś powiedzieć?
Tak.
-Jesteś winna? -Nie.
Mam klaustrofobię.
-Lepiej ci? -Tak.
I wiem, kto ukradł broszkę.
On.
-Beans? -Tak.
Byliśmy w pokoju dziecięcym i gdy zgasło światło,
uciekł szybciej niż pchły przed kąpielą.
Z pewnością przydałoby mu się trochę grosza.
Co powiesz na swoją obronę?
-Pilnujcie swego nosa. -Ma coś w kurtce.
Co ty wyprawiasz?
Chcecie mnie wyrzucić z miasta,
więc najpierw chcę się najeść.
Widzicie, to złodziej. Ukradł broszkę.
-Co chowasz pod płaszczem? -A jak myślisz?
Jedzenie.
Potrzymaj.
-Gdzie jest sowa? -Nie kradnę niczego, czego nie mogę zjeść.
To niczego nie dowodzi.
Mógłbyś ją sprzedać, i kupić sobie całe jedzenie świata.
Szkoda, że o tym nie pomyślałem.
Z powodu głodu nie jestem zbyt bystry,
wiesz, jak to jest.
Nienawidzę rodzynek.
Co za głupiec!
Nie wierzę, nie wiedział nawet o czarnym rynku.
A ty wiesz wszystko o czarnym rynku.
Więc to ty.
Mogłabyś zapłacić za rejs na Queen Mary
i wesoło spędzić rok w Paryżu.
Ta sowa to twój bilet, by się stąd wyrwać.
Uważasz się za wielką spryciarę, co?
Jeśli chcesz wiedzieć, byłam na górze, gdy ją skradziono.
Jakim cudem miałabym zbiec po schodach
i przejść przez salon niezauważona?
Ma rację.
To ma sens.
-Chyba że... -Chyba że?
Mogłaś zbiec po ukrytych schodach.
Zeszłaś po ukrytych schodach
do spiżarni kamerdynera i weszłaś do salonu.
-Nikt nic nie zauważył. -To nie ja, przysięgam.
-Ja ci wierzę. -Naprawdę?
-Tak.
-Ktoś tu się denerwuje. -Chcesz nam o czymś powiedzieć?
Mam klaustrofobię.
Nikt, kto cierpi na klaustrofobię, nie wszedłby tutaj.
Rany,
od samego patrzenia kręci mi się w głowie.
Ojej.
To było mocne.
Doświadczenie cudzej klaustrofobii
dodam do mojej listy przeżyć, których zamierzam unikać.
Fajnie, że do nas wróciłaś.
Zostały tylko te dwie.
-To ona. -Ty tak twierdzisz.
Owszem, twierdzę.
To współczesna broszka. Nie interesuje mnie.
Zajmuję się tylko zabytkami starożytności.
Więc zależało ci na forsie.
Posłuchaj, pieniądze nic dla mnie nie znaczą.
Za żadne pieniądze nie kupię tego, czego pragnę najbardziej,
powrotu mojej siostrzyczki, którą porwano, gdy była niemowlęciem.
Wiesz, komu przydałaby się forsa?
Śpiewaczce, która ledwo wiąże koniec z końcem.
Absurd. Nie brak mi kasy.
Pracuję w Tin Pan.
To kłamstwo.
Pracuje tam mój przyjaciel, Johnny. Twierdzi, że zwolniono cię dawno temu.
-Skłamałaś. -Musicie mi uwierzyć, proszę.
-Mówię szczerze. -No nie wiem.
Mogłaś to zrobić. Byłaś tam.
Wystarczyło tylko sforsować zamek.
To niemożliwe.
Ona ma problemy z palcami.
Gdy podałem jej mikrofon, nie mogła go utrzymać.
To samo później, z długopisem i notesem Rangera.
-Jak mogłaby sforsować zamek? -To prawda.
Moje ręce są bezużyteczne.
To przez nie mnie zwolnili.
Tłum pragnie, by piosenkarki chodziły z mikrofonem po scenie,
a ja muszę stać za nim
jak manekin.
Jeśli ktoś się o tym dowie, już nigdy nie znajdę pracy.
Co ci dolega?
To digitus degeneritis.
-Bardzo rzadkie schorzenie. -Kłamiesz.
Jedyną osobą na świecie, która na to cierpi, jest moja matka.
No, ona i moja zaginiona...
Siostro?
Siostro.
Skoro nikt z nas nie ukradł sowy, to gdzie ona jest?
Może zginęła podczas przyjęcia.
Nie. Była w gablocie, gdy sprzątaliśmy.
Był przecież z nami jeszcze ktoś.
Sara.
Oczywiście.
-Nigdy jej nie ufałem. -Ona nie ukradła sowy.
Pewnie schowała ją do sejfu.
I poszła do domu?
Mówiła, że źle się czuła, ale wyszłaby tak po prostu?
Może naprawdę jej się pogorszyło.
Więc próbowaliśmy rozwiązać nieistniejącą zagadkę?
Chyba nas trochę poniosło.
-Co dalej? -Dokończmy sprzątanie.
Jestem zmęczony.
To nie nasz obowiązek. Wynośmy się stąd.
Chwileczkę. Nie ruszać się.
Wśród nas jest złodziej.
-To on. -Co?
Daj spokój, gra skończona.
Ja się nie bawię. Mówię poważnie. Ukradłeś sowę.
Gdzie byłeś, kiedy uderzył piorun?
Na zewnątrz, wynosiłem śmieci.
Skoro byłeś na zewnątrz podczas ulewy,
dlaczego nie masz ubłoconych butów?
To szaleństwo.
Kiedy byliśmy w kuchni,
zauważyłem, że nikt nie wyniósł śmieci.
To, że nie wyniósł śmieci, nie oznacza, że ukradł sowę.
Poza tym Gortimer nigdy niczego by nie ukradł.
Ani nie skłamał.
Gortimer nie.
Ale Raymond Bloodstone i owszem.
Myśleliśmy, że tylko Gortimer
nie utkwił w swojej postaci,
bo był na zewnątrz, kiedy uderzył piorun.
Ale on nie wyniósł śmieci, co oznacza, że był w domu.
A to z kolei oznacza...
Że przez cały ten czas kierowała nim jego postać.
Postać Raymonda Bloodstone'a,
który odegrał swą życiową rolę, wcielając się w Gortimera Gibbona.
Pójdę po drugą miotłę.
Wyniósłbyś resztę śmieci z kuchni?
Śmietnik jest na zewnątrz.
-Robi się. -Dzięki.
Gdy uderzył piorun, Gortimer zmienił się,
tak jak pozostali,
w bezwzględnego i ambitnego Raymonda Bloodstone'a.
Zaplanował zbrodnię doskonałą.
Wcielając się w rolę lubianego i cieszącego się zaufaniem nastolatka,
wiedział, że wszystko ujdzie mu na sucho.
To ma sens.
Ale gdzie jest sowa?
Aż trudno uwierzyć. Wszyscy daliśmy się nabrać.
Jak taki trzeciorzędny aktorzyna jak Raymond
mógł tak znakomicie odegrać rolę Gortimera?
Trzeciorzędny?
Czy trzeciorzędny aktor stworzyłby postać z tego?
Albo z tego?
I z tego?
Albo z tego?
Z tych urywków stworzyłem postać z krwi i kości,
a wy uwierzyliście, że to wasz przyjaciel.
Ale dlaczego, Raymondzie? Dlaczego ukradłeś tę sowę?
-Nie potrzebowałeś pieniędzy. -Przeczytajcie inskrypcję.
„W uznaniu Twego niedoścignionego talentu i geniuszu,
od prezydenta Stanów Zjednoczonych”.
-No i? -Trudziłem się bez wytchnienia.
Czekając na wyróżnienie, które nigdy nie nadeszło.
Nie możesz przywłaszczyć sobie cudzego wyróżnienia.
Nie zasłużyłeś na nie.
Czyżby? Spójrzcie na mnie...
Powiedzcie mi, że ten występ nie zasłużył na nagrodę.
Był całkiem niezły.
Gortimer to nasz najlepszy przyjaciel, a ty nas nabrałeś.
To było genialne.
Niechaj opadnie kurtyna
po moim najwspanialszym przedstawieniu.
Dziękuję.
Chyba znów jestem sobą. Prawda?
Tak, z pewnością.
Możemy już iść do domu?
Tak.
Jeszcze jedno.
Ja chyba...
Raymond zamknął Sarę w piwnicy.
O, znaleźliście mnie.
Chyba przypadkiem zatrzasnęłam się, kiedy zeszłam po miotłę.
Wołałam, ale pewnie mnie nie słyszeliście.
Może zapłacą mi za nadgodziny.
Dzięki.
-Pa. -Pa.
-Zdrowiej.
Wciąż nie mogę rozwikłać jednej zagadki.
Skąd wiedziałeś, że Gortimer to Raymond?
Gdy Raymond nie wyniósł śmieci, to było jasne.
Gortimer by tak nie zrobił. On nie potrafi nie pomagać.
-To moja największa słabość. -Albo najmocniejsza strona.
Gdybyś kiedyś porzucił karierę piekarza,
to myślę, że byłbyś niezłym detektywem.
Zapamiętam to sobie.
Jak Raymond Bloodstone powiedział w Jak wam się podoba Szekspira:
„Świat jest teatrem, aktorami ludzie”.
Czasem nosimy maski lub odgrywamy różne role,
ale ci, którzy kochają nas najbardziej,
zawsze wiedzą, kim naprawdę jesteśmy.