Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
W ludzkiej naturze leży troska o ludzi wokół nas.
Robimy, co się da, by ich życie było kompletne.
Ale wszystkiego zrobić się nie da.
I czasem, im bardziej się staramy,
tym gorzej nam to wychodzi.
GORTIMER KONTRA NAJLEPSZA MAMA NA ŚWIECIE
Zgadza się.
Oczywiście.
To jest bardzo silna narracja.
Zgadza się.
Moim zdaniem problemy wynikają głównie ze zbyt szybkiego tempa
w ostatniej części.
I niejednoznaczne zakończenie,
które nawiasem mówiąc uwielbiam,
-jest uzasadnione. -Mamusiu, popatrz.
Mamusiu.
-Mamusiu. -Na pewno. To brzmi jak...
-Mamo, gdzie jest moja koszulka? -Mamusiu.
Brzmi świetnie. Nie mogę się doczekać współpracy.
Do usłyszenia.
Proszę.
Dobrze.
Jaką mamy zasadę, kiedy rozmawiam?
-Ciebie to też dotyczy. -Przepraszam.
-Czy to? -Tak.
-I co? -Mam to.
Moja mama będzie pracować z autorami bestsellerów.
-Jesteś wspaniała. -Na razie na próbę.
Mam tydzień na skończenie redakcji tej książki.
Jeśli mu się spodoba, to będzie stała współpraca.
-Oczywiście, że mu się spodoba. -Trzymaj kciuki.
Czyli przez tydzień pracuję od rana do nocy.
Adam będzie zachwycony.
Mieliśmy iść na festiwal jazzowy.
Co to?
Wygląda jak jakaś drzazga. Skąd się to tu wzięło?
Wezmę pęsetę.
Gdzie ja ją położyłam?
To jakaś specjalna okazja?
Kiermasz wypieków, mówicie o tym z Rangerem od miesiąca.
Na schronisko dla zwierząt?
Tak. Zapomniałeś?
Co? Co się dzieje?
Nic. Tylko kiermasz wypieków jest za tydzień.
Ale to nic, ciasto pewnie będzie wtedy równie pyszne.
Albo i lepsze.
To dla bezdomnych zwierząt. Kto się poskarży?
Gortimer, przestań. Zrobię nowe.
O nie. Spóźnimy się do przedszkola. Chodź.
-Kocham was. Do zobaczenia. -Pa.
Chodź, kochanie.
O nie. Twoja drzazga. Przepraszam.
Chodź.
Nie chcę iść.
Przepraszam. Spóźniłam się.
Szalony ranek. I był korek na trasie do Topeka.
Trudno się szybko zebrać z dzieckiem.
Tak.
Nawet jeśli samo się ubiera.
Zanim zapomnę, może chce się pani zapisać
na zajęcia z marynowania dla matek i dzieci we wtorek?
Dzieci to uwielbiają, bo trzeba wszystko zjeść.
Brzmi świetnie.
Macie może zajęcia weekendowe?
Rozumie pani, praca...
Okazało się, że większość chce spędzać weekendy z rodziną.
Nie było chętnych. Przykro mi.
W porządku.
Zostaje pani na wspólne śpiewanie?
Chciałabym, ale...
Baw się dobrze, skarbie, dobrze?
-Kocham cię. -Pa, mamo.
Chodź, będziemy puszczać bańki.
Wszyscy chcieliby mieć małe pieski i kotki,
ale ludzie dyskryminują starsze zwierzęta.
Nie wiedziałem, że jest aż tak źle.
Tak, to problem.
Będę walczył o poszkodowanych.
To cześć.
-Cześć, Ranger. -Na razie.
-Długi dzień? -Tak.
I jeszcze się nie skończył.
Chodź, kochanie, czas na kąpiel.
Nie chcę.
Gardner, nie zaczynaj.
Nie chcę.
-No chodź. -Nie chcę.
Nie chcę.
„Jakim jesteś rodzicem?
Dzwoń na policję, bo lekceważysz sprawę.
Robisz dość, by przetrwać, ale łatwo dajesz się przytłoczyć.
Zapiekanka z serem?
Kiepska matka”?
Kto przyniósł tu te bzdury?
Nie powinna tego czytać.
Widziałaś, jak wysoko skoczyła Ella blokując Julie?
Widziałaś jej serw z wyskoku?
Zabójczo zbija.
Od kiedy malujesz się do szkoły?
Od kiedy piegi opanowały moją twarz.
Ale twoje są urocze.
NIE JESTEM MISKĄ
-Nie rozumiem. -To metafora.
Nie, to na pewno miska. Jak ci się podoba?
NAJLEPSZA MAMA NA ŚWIECIE
-Spodoba się jej? -Twoja mama ma urodziny?
Nie, ale chcę dać jej coś specjalnego.
Ostatnio ma za dużo na głowie.
Spodoba się jej. Chodź to bardzo dosłowne.
Super.
„Nie jestem miską”.
Metafora. Fajnie.
Sześć dolarów.
I 40 dolarów.
Za kubek?
To z naszej specjalnej kolekcji Albańska Matrona.
Bardzo rzadki.
Na brzegach jeziora Pogradec wydobywa się niezwykłą glinę,
która pojawia się tylko podczas pełni Księżyca...
...a żaby przestają rechotać.
Glina przenoszona jest do domu najstarszej kobiety w wiosce.
Pozostaje tam 70 długich lat.
Kiedy minie 70 lat,
najmłodsza dziewczyna w wiosce zabiera glinę.
I przechowuje ją kolejne 70 lat.
-Kiedy czekają na... -Kolejne 70 lat?
-Nie mamy na to czasu. -No tak. Obchodź się z nim ostrożnie.
Jeśli wiesz, co mam na myśli.
Wcześnie wstałeś.
Dzień dobry.
Meksykańska waniliowa latte dla pani.
Gortimer, to urocze.
To tylko kawa rozpuszczalna.
„Najlepsza mama na świecie”.
Ty go zrobiłeś?
Ostatnio byłem zajęty, więc...
To dla mnie wiele znaczy.
Dziękuję, że jesteś taki troskliwy.
Przygotuję się do szkoły.
Zrobiłam ci naleśniki pełnoziarniste.
Jedz. Przecież rośniesz.
Szekspir bardzo świadomie wykorzystywał chwyty literackie.
Jak widzicie w...
Skończymy za tydzień. Prace domowe na moje biurko, proszę.
-O nie. -Co?
Praca domowa. Została w domu. Już po mnie.
Pani Francis?
Zapomniałem wypracowania w domu. Bardzo przepraszam.
Mam twoją pracę.
-Tak? -Twoja mam ją podrzuciła.
Przyniosła mi też jabłko.
I szarlotkę.
Jest dla mnie inspiracją.
-To dziwne. -Ależ skąd.
To miłe. Powinieneś bardziej doceniać swoją mamę.
Czy te zwierzęta są dość smutne?
Mają być uroczo smutne, żeby ludzie kupowali ciasta.
Ale nie mogą być smutne na tyle, żeby ludzie stracili apetyt.
To cienka granica.
Niewiarygodne.
Komiksy masz ułożone według supermocy ich bohaterów.
Ale to tylko wierzchołek góry lodowej.
Zobaczcie.
Nie wierzę. Twoje skarpetki są poukładane kolorami.
Kto by przypuszczał, że mam tyle niebieskich?
-Skąd to masz? -Uwielbiam to.
NAJLEPSI PRZYJACIELE
To dobrze, bo mama dla was też zrobiła.
Jak ona ma czas na to wszystko? Nie miała pilnej pracy?
Nie wiem. Od kiedy dałem jej ten kubek,
jest najlepszą mamą na świecie.
Co ty na to, Lady 365.
O czym ty mówisz?
„Kiepska mama”?
Świetnie wam wyszło pozytywne wzmocnienie, Lady 365.
Kto to w ogóle czyta?
DZIESIĘĆ SPOSOBÓW NA PIEGI
Oddam to na makulaturę za ciebie.
Zrobiłam wam ciastka z ziarnami.
Gortimer, sprawdź listę obowiązków.
Chyba trzeba zrobić kompost.
-Mamy listę obowiązków? -Macie kompost?
Mielibyśmy, gdyby Gortimer się tym zajął.
Jarmuż, rzodkiewka i komosa.
Co robić?
Z najlepszej mamy na świecie stała się najbardziej drażniącą mamą.
Cześć.
Dzwoniła twoja mama. Prosiła, żebyś zaraz wracał.
To „CCG”.
-Co to? -Czas Ciszy Gibbonów.
Chce, żeby Gibbonowie wspólnie medytowali.
Wciągnęła w to nawet Adama.
Widzimy się później.
Cześć.
Czego szukasz?
Szminka?
Co się dzieje?
Mam 14 lat i jedyne kosmetyki, jakie mam,
to zestaw zabawkowy, który kupiłeś mi trzy lata temu.
Mnie to nie przeszkadza.
Muszę się zacząć malować.
Widzę. Musisz.
A kto wymyślił tę zasadę?
Zresztą przecież się malujesz.
Tak, na specjalne okazje, nie codziennie.
Mam dość wyglądania jak dziecko.
Ale jesteś dzieckiem, kochanie.
Nie rozumiesz.
Nie, musisz układać według schematu.
Kubki po miskach, to mi łzy wyciska.
Ale miski po kubkach i jestem z ciebie dumna.
Dlaczego nie używamy zmywarki?
Czekaj, nie mów.
Bla, bla, odnoszący sukcesy dorosły.
Wiem, że starasz się być zabawny.
Ale masz rację.
Kubki po miskach, to ci...
Mamo?
Właśnie odkryłam superszybki sposób na sprzątanie zabawek Gardnera.
Co ty na to?
Zaraz. Dlaczego tak wcześnie wstałeś?
Nie wcześnie, późno. Budzik mi się wyłączył.
Nie. To ja.
Przyda ci się więcej snu, jesteś taki zmęczony.
Ale kiermasz wypieków jest za godzinę, a nawet nie mamy ciasta.
Oj, zapomniałam o tym.
Mam mnóstwo pracy przed spotkaniem z klientem.
Nie może pomyśleć, że nie jestem zorganizowana.
Wiesz, co się mówi. Bałagan w domu to bałagan z głowie.
Wiesz, jak upiec ciasto?
Nie.
-Wymieszaj wszystko w tym. -W misce na listy?
Wyjmij listy, głuptasie.
Proszę.
Pomóc ci?
Chodź.
Hej, mamo.
Co się dzieje? Gardner umiera z głodu.
Wiem.
Ciągle to powtarza.
Powiedziałam mu, żeby zjadł beze mnie.
Nie wie, jak otworzyć mleko.
-Wszystko w porządku? -Tak.
Nic mi nie jest.
Dlaczego pytasz?
Mam coś do załatwienia. Możesz zacząć piec ciasto?
Tak.
Oczywiście. Bez problemu.
No problemo.
Pas de problème.
Wiesz, jak zrobić ciasto, prawda?
Mogę w czymś pomóc?
Szukam kolejnego kubka, z tych, które robią stare armeńskie kobiety.
Albańskie.
-Potrzebuję następnego. -Po co?
Nie zbiłeś go chyba?
Może?
Kiedy kubek jest gotowy do wysyłki,
stare kobiety z wioski schodzą się, by rzucić ostateczne zaklęcie.
Co zostało napisane na kubku, będzie na zawsze prawdą.
Ale jeśli kubek się zbije, zaklęcie zmieni się w klątwę.
NAJGORSZA MAMA ŚWIATA
Uwolnić od klątwy może tylko jedno.
Oddać całe serce, niczym małą trawę.
ODDAĆ CAŁE SERCE NICZYM MAŁĄ TRAWĘ
Oddać całe serce, niczym małą trawę. Co to znaczy?
Skąd mam wiedzieć. To bardzo zły przekład.
Rozumiem. Mogę kupić następny?
Robią tylko jeden na 140 lat.
Nie rozumiesz?
PRZECIWZMARSZCZKOWY
Mamo, co robisz?
Szukałam książki o wielozadaniowości,
ale coś mnie rozproszyło.
Po co zapisałam się do klubu książki?
Co się stało z twoim manuskryptem, mamo?
Dałam Gardnerowi, żeby go przeczytał.
On nie umie czytać, mamo.
Ortografii też nie zna, jak widać.
O nie. Cały zabazgrany.
Co ja teraz zrobię?
O nie.
Mamusiu.
Zrób coś z tym.
Nie.
-Mamo, czemu Gardner jest w zlewie? -Cały ubrudził się żółtkami,
nie chciałam, żeby to wszędzie rozniósł.
Czemu nie ma nic do jedzenia? Nie byłaś na zakupach?
Według listy obowiązków miałam umyć lodówkę,
więc wszystko wyrzuciłam.
O rety. Rzeczywiście sobie nie radzę.
Ten test mówił prawdę.
Jestem kiepską mamą.
Nie. Nieprawda.
Jestem koszmarną mamą.
Mamo, nie martw się. Pomogę ci.
Posprzątam tu i zajmę się wszystkim,
ale ty musisz pójść do sklepu. Dasz radę?
Potrzebujemy tylu rzeczy. Nie wiem, od czego zacząć.
Proszę, tu jest lista.
Dziękuję.
Mamo, zapomniałaś listy! Gardner, nie! Nie rób tego!
Gotowy zrobić coś dla nieszczęśliwych psów i kotów?
O nie, kiermasz. Przepraszam, musicie to zrobić beze mnie.
-Co się stało? -Później ci wyjaśnię.
Powiedzmy, że musisz wziąć więcej ciastek z piekarni.
Może w ogóle powinienem to tam zrobić.
Przecież chyba to właśnie robimy codziennie.
Tak. Świetny pomysł.
-Muszę lecieć. Cześć. -Dobrze.
Otwarte.
Halo?
Niech zgadnę.
Jesteś Gortimer Gibbon.
Pierwszy owoc żywota uroczej Claire Gibbon.
Nikt tego nigdy tak nie określił, ale zgadza się.
Nazywam się Winston Hobbes, byłem umówiony.
Twoja mama magluje moją książkę.
Żartuję.
Ale nie mam dużo czasu. Jest w domu?
Tak. To znaczy... Zaraz będzie.
Może pan to potrzymać? Dziękuję.
Gardner, odłóż mikser!
„Butylowany hydroksytoluen”.
Chyba by tego nie użyli, gdyby było szkodliwe.
Te dzieci wyglądają na zadowolone.
Mel?
Miałam nadzieję, że nie spotkam nikogo znajomego.
Znam to uczucie.
Wiesz może,
co to butylowany hydroksytoluen?
Dzieci to lubią?
Wszystko w porządku? Co się dzieje?
Nic mi nie jest.
Chciałam tylko zatuszować piegi.
A to teraz nie chce zejść.
Dlaczego są setki produktów do demakijażu
i skąd mam wiedzieć, jakie mam pory?
Ja lubię ten.
Do cery wrażliwej.
Jak nasza.
Dziękuję.
Wiesz, Mel,
dzięki piegom jesteś wyjątkowa.
Jesteś taka podobna do mamy.
Hej.
Też mi jej brakuje.
Pamiętaj, jak będziesz potrzebowała mamy, możesz zawsze przyjść do mnie.
Wiem. To nie to samo.
Ale będę przy tobie.
Gdybyś czegoś potrzebowała.
Chodźmy stąd.
Nie bierze pani tego?
To śmieciowe jedzenie. Co ja wyprawiam?
Podrzucę cię. Tylko muszę jeszcze gdzieś wpaść.
Co robisz?
Staram się pozbyć tej mazi z kuchenki.
Nie przejmuj się. Mam do tego specjalny środek.
Mamo?
Lepiej już leć.
-Dokąd? -Na kiermasz wypieków.
Nie, w porządku. Już powiedziałem Rangerowi, że nie mogę.
I już za późno na pieczenie ciasta.
Proszę.
Ręczna robota.
Co? Jak?
Nie mówię, że ja je zrobiłam. Od tego są piekarnie.
Nie mam pojęcia, jak dajesz radę na co dzień.
Ja też nie.
Idź. Dobrej zabawy.
Zanim pójdę, Gardner śpi,
fikus potrzebuje nowej doniczki,
a twój klient czeka w salonie od pół godziny.
Kocham cię.
No...
W porządku.
Winston.
Panie Hobbes.
Przepraszam za spóźnienie.
-Coś mi wypadło. Sprawy rodzinne. -Nie mam dużo czasu.
Z pewnością pani doskonale to rozumie.
Najzupełniej.
Szczerze mówiąc,
po 20 minutach czekania postanowiłem,
że zostanę tylko, żeby powiedzieć, że nie ma pani tej pracy.
Ale potem zobaczyłem manuskrypt i przejrzałem pani uwagi.
Nie powinien pan tego oglądać. Mój syn zaszalał.
Tak, wiem.
Ale dobrze, że widziałem pierwsze korekty.
Świetne uwagi.
Choć gryzmoły niebieską kredką w rozdziale trzecim wydają się zbędne.
Za to rysunek pudla jest uroczy.
Możemy to potwierdzić?
Daje mi pan tę pracę?
Głupotą byłoby jej pani nie dać.
Dziękuję.
Obiecuję, że w pracy nic mnie już nie rozproszy.
Żadnych pilnych spraw więcej.
Mamusiu.
Czasem myślimy, że swoją wartość możemy pokazać
tylko robiąc rzeczy dla innych.
Ale w trudnych chwilach warto pamiętać,
że inni oczekują tylko, byśmy byli sobą.
Więc odpuśćmy sobie i doceńmy to, dzięki czemu
jesteśmy sobą. sobie i doceńmy to, dzięki czemu