Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Co sprawia, że człowiek jest wielki?
Czego trzeba w życiu dokonać,
aby zapisać się w annałach historii?
Czy istnieje jakaś cecha, albo ich kombinacja,
która sprawi, że będą o nas pamiętać?
No i czy to, że o kimś się pamięta oznacza, że to wielki człowiek?
UCZENNICA MIESIĄCA MEL FULLER
MEL KONTRA BRAKUJĄCY DZIEŃ
Co z tym zielonym światłem?
Jak je interpretować?
Mel?
Myślę, że odzwierciedla nieosiągalne marzenie Gatsby'ego.
Ciekawe.
Weźmy to pod lupę.
Daisy Buchanan. Ona, podobnie jak zielone światło...
Co to jest?
Będzie zbiórka funduszy na klub dyskusyjny.
Idziesz z nami? Chcemy ruszyć w drogę zanim pojawią się komary.
Co?
Tak. Pewnie.
Już kończę.
Odbierzecie?
Mieszkanie państwa Fullerów, w czym mogę pomóc?
Wolniej.
Dobra, jest tutaj. Chwileczkę.
Jakiś dzieciak mówi, że to kod czerwony.
To Matthew. Udzielam korepetycji czwartoklasiście.
Hej, Matthew.
Teraz jeszcze udziela korepetycji?
Co za partacka robota.
Czekolada jest nierównomiernie rozłożona.
Biedaczek. Niech no tylko się zaczną ułamki dziesiętne.
Nie damy rady dziś pójść zobaczyć wodospady, co?
Musicie iść na tę wycieczkę beze mnie.
Wybaczcie, chłopaki.
Zaczekamy, aż wszyscy będziemy mogli iść razem.
Może jutro?
Zajęcia w muzeum, rada uczniowska i komitet motywacyjny.
I siatkówka?
A w środę?
Przyjeżdża Rosemary Jeskie i mamy z nią spotkanie.
-Kto taki? -Rosemary Jeskie.
Podpowiem.
Jest jak kula armatnia?
Wiem. To ona wynalazła to coś z rurami.
Blisko.
Pocztę pneumatyczną bez użycia kapsuł.
Jest też genialną fizyczką, malarką i działaczką na rzecz praw człowieka.
Będzie zapamiętana jako jedna z najbardziej wpływowych kobiet pokolenia.
A ja chcę pójść w jej ślady.
Cześć. Cieszę się, że cię złapałam.
Musisz zatwierdzić nowy harmonogram klubu techniki.
Od kiedy mamy klub techniki?
Odkąd Mel go założyła.
Mówiła wam, że przyjeżdża Rosemary Jeskie?
Świetna sprawa. Mam masę pytań,
na przykład co uważa za swoje najważniejsze osiągnięcie.
Pomoże mi to wyznaczyć priorytety na...
Okres studiów.
-Alergia. -Tak...
Twoje ciało ma alergię na twój nadmiar zajęć.
Gdybym miał robić choć połowę tego co ty, na pewno bym się rozchorował.
Na szczęście nigdy nie choruję.
Nie jestem chora.
No dobra, jestem.
Ale wciąż nie wiem, czemu tata kazał mi zostać w domu.
Czemu trzymasz jego stronę, Gortimer?
Nie mogę uwierzyć, że ominą mnie te zajęcia w muzeum.
Dr Grapehall ma pokazać
kilka nieujawnionych wcześniej przedmiotów z czasów piratów.
Zrobisz dla mnie notatki?
Miałam napisać o tym do gazetki szkolnej.
Chcę zostać redaktorką.
Dzięki. Jesteś super.
Mam nadzieję, że to jednodniowy wirus.
Wiem, wiem.
To tylko jeden dzień. Więc nie jest tak, że ominie mnie wszystko.
Cześć.
Hej.
Jak wczorajsze zajęcia w muzeum?
Wyobrażam sobie, że było super. Ale nic nie mów.
Dobra, opowiedz w skrócie.
Wybacz, ja...
Myślałam o harmonogramie klubu techniki na przyszły miesiąc.
-Czemu? -Niby wiem, nie?
Tata kazał mi odpoczywać, ale nie mogłam zatrzymać umysłu.
Pomyślałam, że moglibyśmy zaprosić kogoś
z Wydziału Inżynierii Chemicznej na uniwersytecie.
-Hipiti hopiti. -Flipiti flopiti.
Co ty zrobiłaś z Randym?
Hipiti hopiti, flipiti flopiti.
Znasz Randy'ego?
-Hipiti hopiti. -Flipiti flopiti.
-Cześć. -Tak.
-Cześć. -Hej, jesteś Tracy, prawda?
Nie siedzisz zazwyczaj tam?
To jest miejsce Tracy.
-Co? -Tak.
Tam jest wolne miejsce.
Tak. Miejsce Tracy.
Dobra. Zagram w tę waszą dziwną i nieco okrutną grę.
Pomyślałem, że może wybierzemy się zobaczyć wodospady po południu?
Jestem za. Tracy?
Ja tym razem dam radę, obiecuję.
-Tak. -Tak.
To pójdziemy później?
-Tak, fajnie. -Zaraz po szkole.
O co właściwie chodziło?
-Przepraszam, co? -No tam, w klasie.
Co jest grane? Zachowujecie się dziwnie.
Nie obraź się, ale jak ty właściwie masz na imię?
-Mandy? -Mel.
Miło cię poznać.
„Poznać”?
Co to ma znaczyć?
Grzecznie się przedstawiam.
-Jestem Gortimer. To Ranger. -Cześć.
Znani jako moi najlepsi przyjaciele.
Nie rozumiem. Naszą najlepszą przyjaciółką jest Tracy.
To już nie jest śmieszne.
Chodzi wam o tę wycieczkę? Przecież was przeprosiłam.
Nie. W porządku.
Nie przejmuj się.
Jasne, Jay Gatsby może na pierwszy rzut oka wydawać się płytkim materialistą,
ale wystarczy pomyśleć, jak zaczynał.
Dorastał na pustkowiu, bez przyjaciół i bez perspektyw.
Przecież powinien zrobić wszystko, żeby się zmienić.
Świetnie to ujęłaś, Tracy.
-Tak. -Hipiti hopiti.
Flipiti flopiti.
Cześć, Tracy.
-Mam tu harmonogram. -Super.
-Przejrzysz? -Tak.
Dobra. Świetnie.
Kiedy Jeskie się tu pojawi, przedstawię jej nasz klub,
a Catherine wyświetli film.
I wstrzymajmy się z dalszymi pytaniami, aż skończy mówić.
Kurczę. Spóźniłam się.
Tracy mnie zabije.
Ale nie zrobi tego, bo przecież jest taka super.
Tak, jest fajna.
Będzie potrzebowała więcej miejsca w kronice szkolnej.
Jej kluby nie zmieszczą się na jednej stronie.
Jest żywą legendą.
Hipiti hopiti.
Czekaj. Audrey, o co chodzi z tym hipiti hopiti?
To z wczorajszych zajęć w muzeum.
Nie było mnie tam. Byłam chora.
Ochroniarze w muzeum tak robili,
uznaliśmy, że to zabawne.
Tracy zaczęła to powtarzać, a potem cała reszta.
Naprawdę, wszystko cię ominęło.
Mnie to mówisz.
-Hipiti hopiti, Audrey. -Flipiti flopiti, Trace.
To powinien być twój priorytet, Kevin.
Nie będę mówił „detektywie”, dopóki ty nie zaczniesz „panie doktorze”.
Po prostu znajdź to, dobra?
Albo zapomnij o moim zaproszeniu na Święto Dziękczynienia.
Można by pomyśleć, że bliźniak w policji
może się przydać, ale nie.
Przepraszam.
-Przypomnij mi, jak się nazywasz? -Mel Fuller.
To przecież ja pomogłam dokonać odkryć,
które pozwoliły od nowa ustalić historię naszego miasta.
To raczej pasuje do Tracy.
Nieważne.
Liczyłam, że powie mi pan, co wydarzyło się podczas zajęć w muzeum.
Skąd o tym wiesz?
Wygląda na to, że o kradzieży wiemy tylko ja,
mój pożal się Boże brat
i ty.
Nic nie wiem o kradzieży.
Gdzie byłaś wczoraj między 10:00 a 14:00?
Siedziałam w domu, chora.
Wierzę ci.
Co właściwie skradziono?
Sekstant używany przez nawigatora kapitana Normalnego.
Pewnie nawet nie wiesz, co to takiego sekstant, ale...
To urządzenie do nawigacji, użyte po raz pierwszy w XVIII wieku.
Dokładnie tak.
A ten skradziony sekstant ma wprost nieocenioną wartość historyczną.
Przez lata pragnęło go wielu złych ludzi,
a to z powodu legendy, która go otacza.
Jakiej legendy?
Był rok 1832.
Statek kapitana Normalnego, La Más Bonita del Mar,
wyruszył właśnie w drugą podróż przez Atlantyk.
Jednym z członków załogi był samotny chłopiec, majtek Nathaniel.
Żaden z piratów nie zwracał na niego uwagi.
Ale on uważnie im się przyglądał, zwłaszcza jednemu z nich.
Był to obserwator, Ethan Sokole Oko, który dniem i nocą obserwował na horyzont.
Ziemia na horyzoncie!
Nathaniel zawsze wyobrażał sobie,
jak to jest, siedzieć w bocianim gnieździe
i spoglądać z góry na resztę świata.
Być tym, którego wszyscy kochają.
Pewnej nocy zdarzył się wielki sztorm.
Pośród chaosu,
tajemniczy sekstant wypadł z koi nawigatora
i zabrał go Nathaniel.
Kiedy sztorm ustał
Nathaniel wyszedł z sekstantem na pokład
i spojrzał w gwiazdy.
Następnego ranka,
wszyscy piraci patrzyli na Nathaniela
i pytali czemu nie siedzi w bocianim gnieździe.
Zakłopotany, ale podekscytowany, Nathaniel wspiął się na maszt.
Ethan Sokole Oko próbował protestować, ale piraci tylko go wyśmiali.
Ethan jako obserwator? Dobre sobie.
Szoruj pokład, majtku!
I tak narodziła się legenda.
Sekstant nie tylko wskazywał pozycję na morzu,
ale także w życiu.
Oczywiście to bzdura, ale opowieść jest ciekawa.
Ma pan rację. Bzdura.
Dzięki. Do widzenia!
Czekaj! Dokąd idziesz? Jak się nazywasz?
Świetnie, do zobaczenia.
-Hipiti hopiti. -Flipiti flopiti.
Pożyczę ją na sekundę. Chodź ze mną.
-Hej! -Ukradłaś sekstant.
-Nie mam pojęcia o czym mówisz. -Owszem, masz.
Musisz zwrócić go do muzeum.
Ale najpierw naprawisz to, co zrobiłaś.
Nie wiem jak.
-Kłamiesz. -Nie.
Do dzisiaj nawet z tobą nie rozmawiałam,
a teraz kradniesz moje życie.
Czemu chcesz być mną?
Nie chcę być tobą.
Chciałam tylko być taka jak ty.
Więc sprawiłaś, że wszyscy o mnie zapomnieli?
Nie!
Nie chciałam tego.
Wszystko wymknęło się z pod kontroli.
Weź go. Nawet nie wiem, jak działa.
Powiedz, co się stało.
-Proszę. -Cóż...
Dr Grapehall opowiadał historię o sekstancie...
I tak narodziła się legenda.
Sekstant nie tylko wskazywał pozycję na morzu,
ale także w życiu.
To była moja szansa.
Mogłam stać się kimś.
Kiedy wszyscy byli na lunchu,
zakradłam się,
chwyciłam sekstant
i zaczęłam majstrować.
-Z kim spokrewniony jest Fred? -Z kapitanem Normalnym.
Hipiti hopiti?
-Flipiti flopiti! -Flipiti flopiti!
Po chwili
Gortimer i Ranger byli moimi najlepszymi przyjaciółmi.
Cudowna powieść, a...
I od tej pory byłam taka jak ty, Mel.
Pewna siebie.
I ustaliłam...
Byłam doceniana.
Byłam liderką.
Nigdy nie doświadczyłam niczego podobnego.
To było niesamowite.
Ale dlaczego ja?
Wiesz, że w zeszłym roku próbowałam założyć klub techniki?
Nikt nie przyszedł.
Nagle Mel Fuller zakłada klub i wszyscy pędzą, żeby się zapisać.
Może nie rozmawiałaś z kim trzeba.
Ludzie nie słuchają mnie tak jak ciebie.
Wszyscy cię lubią,
jako pierwszą wybierają cię do drużyny i proszą do odpowiedzi.
Nie zawsze.
Obserwowałam cię
i tak, zawsze.
I masz wspaniałych przyjaciół.
Są zabawni i zawsze gotowi nieść pomoc.
Wciąż mają ochotę na nowe przygody i lubią spędzać z tobą czas.
To raj.
Twoje życie jest takie kompletne.
Tak, ale to moje życie.
I moi przyjaciele.
A ty masz coraz więcej zajęć i widujesz ich coraz rzadziej.
Gdybym miała takich przyjaciół, byliby dla mnie najważniejsi.
Oni są dla mnie wszystkim.
Ale masz rację.
Przepraszam, to było nie fair.
Chyba po prostu jestem zazdrosna o to, co ty masz.
Przecież ty też możesz mieć przyjaciół,
musisz po prostu się o to postarać.
To nie takie proste.
To prawda.
To nie jest proste.
I bywa nieprzyjemne.
Póki nie trafisz na odpowiednich ludzi.
Miałam już odpowiednich ludzi.
Zostali tam, skąd się wyprowadziłam.
Ale wiesz, że nie powinnaś odbierać moich przyjaciół
i mojego życia.
Wiem.
Odkręcimy wszystko i będzie tak, jak było.
Więc, jak to działa?
Nie wiem, spojrzałam przez lunetkę.
Dobra. Co teraz?
Poruszyłam tą rączką na dole.
Zablokowała się czy coś.
Nie chce się ruszyć.
Zablokowała się?
Dziwnie się czuję.
Może wszystko wróciło do normy?
Chodźmy.
Hej.
Patrzcie kto to.
Hej...
-Mandy. -Hej, Mandy.
Nadal nie wiecie kto to?
Jasne, że wiemy. Ta nowa, chciała dziś zająć twoje miejsce.
Miło was poznać.
To Gortimer i Ranger.
Gortimer? Ciekawe imię.
Jesteście najlepszymi przyjaciółmi, od dzieciństwa.
Moi najlepsi przyjaciele to Jack i Macie,
ale nie widziałam ich od kiedy wyprowadziliśmy się z Teksasu.
To moi najlepsi przyjaciele.
-O nie. -Co się dzieje?
Zablokowanie sprawiło, że jest milion razy gorzej.
Co ja teraz zrobię?
-Z czym? -To długa historia.
-Niebawem wrócę. -Dokąd idziesz?
Do dr. Grapehalla. Musi wiedzieć jak to naprawić.
Czekajcie tutaj. Porozmawiajcie. Poznajcie się.
Więc...
Tak.
Proszę wejść!
Ukradłam pański sekstant.
Co takiego?
Nie masz pojęcia, jak sobie zaszkodziłaś, Tracy.
-Dzwonię po policję. -Proszę zaczekać.
Mam go tutaj. Ale się zablokował albo zepsuł czy coś.
Zepsuł się?
Było bardzo fajnie, ale musimy z Rangerem już iść.
Mamy pracę domową z fizyki.
Mamy?
No tak. Mamy.
Musimy obliczyć, ile balonów potrzeba,
żeby podnieść Gortimera.
Super.
Nie zapomnijcie wziąć pod uwagę temperatury na dworze,
bo będzie miała wpływ na gęstość helu.
Chcesz powiedzieć, że możemy unieść Gortimera używając balonów?
Jasne. Musimy tylko dokonać kilku prostych obliczeń.
Najpierw policzmy, ilu balonów potrzeba dla Rangera.
On lubi ryzykować.
Tak. Jak będziesz potrzebować kogoś, do powąchania przeterminowanego nabiału,
zawołaj mnie.
Po pierwsze, ile każdy z was waży?
Jeśli teraz już sobie pójdziesz, nie wniosę oskarżenia.
Nie obchodzi mnie to. Zależy mi tylko na przyjaciołach.
Właściwie to nie są moi przyjaciele. Tylko niechcący ich ukradłam.
Nieważne. Musi pan naprawić sekstant.
Ostatnie, co powinnaś teraz robić, to wydawać mi polecenia.
I nie ukradnij niczego wychodząc.
Tak jak powiedziałem, został zwrócony.
Odwołaj śledztwo.
Nawet nie rozpoczynałeś śledztwa?
-Prześmieszne. Jeszcze raz. -Dobra, dobra.
Ano, chłopie. Wrzosowiska są mroczne i tajemnicze.
Jak robi tak w barze Mały Szkot, dostajemy darmowy owczy żołądek.
-Ranger go je. Ja tylko patrzę. -Tak.
Musisz kiedyś z nami pójść.
Bardzo chętnie.
Umiesz więcej akcentów?
Umiem jeszcze brytyjski, wiesz, bardziej elegancką wersję.
-Powiedz coś jeszcze? -Jak mówiłem, bardziej elegancko.
Cześć.
-Cześć. -I dlatego mówią o mnie „doktor”.
Cześć.
Jestem Gortimer.
Chyba chodzisz z nami na angielski.
Właśnie opowiadamy Mel co się działo.
Była chora przez jeden dzień.
Ale wydaje się, jakby to było o wiele dłużej.
Prawda?
Tęskniłam za wami.
Czyli wy jesteście...
-Przyjaciółmi? -Nie.
Najlepszymi przyjaciółmi.
Świetnie.
Mielibyście ochotę kiedyś się spotkać?
Jasne.
Czekaj.
Nie wiemy, co myśli o Arktycznej Brei Mango.
Uważam, że jest dość obrzydliwa.
Podchwytliwe pytanie. Jest obrzydliwa.
Może się z nami spotykać.
-Mel? -Tak, Tracy?
Chciałabym się zapisać do klubu techniki.
Z przyjemnością cię przyjmę.
Klub techniki.
Rosemary Jeskie!
„Niewiarygodne. Myślisz, że kim ty jesteś?”
Wtedy spojrzałam profesorowi prosto w oczy i powiedziałam:
„Jestem Rosemary Jeskie.
Proszę zapamiętać to nazwisko, usłyszy je pan jeszcze nie raz”.
I tak się stało, moje nazwisko jest znane.
Ale najbardziej dumna jestem z mojego pierwszego wynalazku.
Nigdy nie został opatentowany, ani wprowadzony na rynek.
Używały go tylko dwie osoby na świecie.
Prymitywne urządzenie nadawczo-odbiorcze,
które pozwalało mi komunikować się z moją najlepszą przyjaciółką,
po tym jak tragedia rozdzieliła nasze rodziny.
Komunikacja to podstawa wszystkich wspaniałych przejawów życia.
Pokoju, miłości i szczęścia.
Nic nie jest bardziej szlachetne ani satysfakcjonujące.
Jakieś pytania?
Nie, pani Jeskie. Już odpowiedziała pani na moje.
Bardzo dziękujemy, że zechciała pani przyjść do nas.
To prawdziwy zaszczyt.
Mam jeszcze trochę czasu, gdyby ktoś chciał jeszcze pogadać.
Cudownie.
Przekazuję pałeczkę współprzewodniczącej klubu,
jeśli ma jakieś pytania.
Mam mnóstwo pytań.
To, co sprawia, że ktoś jest wielki to nie liczba klubów
obok ich zdjęcia w kronice szkolnej.
To raczej kwestia ich podejścia do życia.
Są aktywni i ciekawi świata.
Ciężko pracują i stawiają sobie wyzwania.
Wspierają, szanują
i kochają tych, którzy są wokół nich.
A jeśli tak mierzymy wielkość,
to Mel Fuller jest największa. ,