Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Nie zawsze dostajemy to, czego chcemy.
Czasem więc oszukujemy samych siebie udając,
że wcale nie chcemy tego, co wydaje nam się poza zasięgiem.
Są też takie chwile, kiedy dostajemy to, czego chcemy...
Ale nie w sposób, jaki nam odpowiada.
Dlatego próbowałem trzymać się z dala od miłości.
Jest zbyt pogmatwana.
GORTIMER I NIENORMALNY BAL
Gdzie twoja partnerka?
Mówi się, że uciekła do cyrku.
A co z twoim partnerem?
Program ochrony świadków.
Kto by pomyślał, że byli tacy interesujący?
Oliver i Brittany są dziś chorzy.
Może popracujecie razem?
Dobra, dziesięć miligramów wodorowęglanu sodu.
Nie, wodorowęglan sodu.
Proszę.
-Wodorowęglan sodu. -Jasne.
Nosisz przy sobie pudding?
To mój pudding na czarną godzinę.
Do roboty, dzieciaki.
-Wodorowęglan sodu. -Czemu od razu nie mówiłaś?
I otrzymamy, coś.
Mój błąd. Na 100 procent. To tylko moja wina.
Nikt nie ma wątpliwości.
Wy dwoje, zostaniecie i posprzątacie.
Reszta, zapisać wyniki i kończymy doświadczenie.
Przepraszam. Wystraszyłam się.
Do wszystkich uczniów gimnazjum.
To ostatni moment, by kupić bilety na tegoroczny Bal Normalny.
Zapraszamy do sekretariatu, dziś specjalna oferta
dla uczniów dziewiątej klasy, dwa bilety w cenie jednego.
Zacznę sprzątać.
Nie będę błagać, żebyś mi powiedział.
Na chemii była eksplozja.
I Abigail złapała mnie za rękę.
To było jak ta chwila na kolejce górskiej, kiedy zaczynasz spadać.
Proszę, nie mów mi. Nie mów mi o tym.
-Chyba znowu lubię Abigail. -Czemu ty to robisz?
Nic na to nie poradzę.
Więc, jaki masz plan?
Albo nie zrobię zupełnie nic, albo zaproszę ją na bal.
Kto nie idzie?
Ja idę. Oczywiście sam.
Mel pracuje nad tajnym projektem na bal. Stanley, Catherine, Eric, Erik przez „k”.
Prawie wszyscy tam będą.
-Duża sprawa. -Myślisz, że zechce ze mną pójść?
Niech to pozostanie zagadką. Nie pytaj jej.
-Wyprowadzam się pod koniec lata. -Nie przypominaj mi.
Nie chcę żałować, że czegoś nie zrobiłem,
bo stchórzyłem.
Zmieniam zdanie.
Zaproś ją.
Tu jesteś. Wiesz, jak naprawić zablokowaną drukarkę 3D?
Catherine?
Pójdę po papierowe ręczniki, nie czekaj na mnie.
Jeśli skończysz zanim wrócę, nie obrażę się.
Tak się cieszę, że tu jesteś.
Nie pamiętam, żebym uderzyła się w głowę, ale Stanley...
Ja... ja...
Co się ze mną dzieje?
O czym ty mówisz? Zaczynam się bać.
Może to jego włosy? Nie.
Jego oczy? Nie.
Jego poczucie humoru.
Jest taki uroczy.
Co się stało? Potrzebuję konkretów.
Dobra. Stanley dodał chemikalia w złej kolejności.
Ale taki już jest, Mel.
Nigdy nie wiesz, co za chwilę zrobi.
-Jest jak dzika, tropikalna burza... -Skup się.
Tak. Reakcja chemiczna poszła nie tak.
Ale to, co nam wyszło, pachniało tak mocno.
A zaraz potem poczułam, jakbym widziała go po raz pierwszy.
Stanley.
-Hej. -Okej, te ręczniki to była wymówka.
Myślałem, że posprzątasz beze mnie.
Catherine, zaczekasz na mnie przy drzwiach?
Stanley, to zabrzmi bardzo dziwnie,
ale chyba niechcący wynalazłeś eliksir sympatii.
Jasne. Co?
Po tym, jak powąchasz to, co masz w tym naczyniu,
zadurzysz się w pierwszej osobie, na którą spojrzysz.
Ale to Catherine to powąchała.
I ty byłeś pierwszą osobą, na którą spojrzała.
Więc ona...
Mnie?
-Tak. -Nie.
Naprawimy to.
Razem z nią przygotujemy antidotum.
A ty wyrzuć to do toksycznych odpadów i bądź ostrożny.
Pożegnałam się?
Pa.
Nie mogę. Nie mogę jej zapytać.
Masz rację. Muszę, bo będę to sobie wyrzucał.
Już czas. Powodzenia.
-Co z nim? -Umiesz dochować tajemnicy?
Jak wiemy z historii, nie.
Czeka na Abigail. Chce ją zaprosić na Bal Normalny.
Ale ona już mu raz złamała serce.
Tak. Mam nadzieję, że to się nie powtórzy.
Czekaj.
A jeśli moglibyśmy zaoferować mu więcej niż nadzieję?
To eliksir sympatii.
Zrobiłem to na chemii.
A teraz Catherine mnie uwielbia.
To długa historia.
Właściwie, to już cała historia.
Ale zrobimy tak. Psikniemy na Abigail, upewnimy się,
że spojrzy najpierw na Gortimera,
wtedy na pewno pójdzie z nim na bal.
Coś czuję, że to bardzo zły pomysł.
-Hej. -Cześć.
-Słyszałeś coś o egzaminie z geometrii? -Nie idzie dobrze.
O czym ty mówisz? Dobrze sobie radzi.
Jeśli potrzebujesz pomocy, to jestem dobry z geometrii.
Moje drzwi stoją otworem, pod kątem ostrym.
Śmieje mu się w twarz.
Nie uda mu się.
Właściwie to chciałem cię o coś spytać.
Chodzi o Bal Normalny.
-Tak, słyszałam. -Tak.
Będą tańce i takie tam.
A kto nie lubi takich tam?
-Wkraczam. -Co? Nie.
Zastanawiałem się czy może...
Stanley.
-Cześć, Gortimer. -Katie.
Katie, zaczekaj.
Wybacz, zaraz wrócę.
Katie, to ci się wyda dziwne,
ale pójdziesz ze mną na Bal Normalny?
Ja?
Pewnie. Dzięki.
Niesamowite. Szaleństwo, co?
Można to tak nazwać.
Tak. Widzimy się później, okej?
Katie, zaczekaj.
Tego się nie spodziewałem.
Ja też nie.
Co się właściwie stało?
Chyba niechcący psiknąłem na Gortimera.
Musimy to naprawić. Poszukam Mel.
Nie. Sam to zrobię.
Muszę tylko psiknąć na Katie,
żeby chciała pójść na bal z kimś innym.
Wywróć oczami, jeśli jesteś za.
To nie siarczan magnezu.
Możesz wykreślić go z listy.
Catherine.
Próbuję ci pomóc. Mogłabym teraz poświęcać cenny czas
na mój cudowny projekt na bal, ale nie.
Co ty w ogóle robisz?
Dillman i Zielinski.
Mel, musimy coś zrobić.
Stanley wynalazł eliksir sympatii, psiknął na Gortimera, a ten...
Ale ty już wiesz o tym, prawda?
Po co ja kazałam mu się pozbyć eliksiru?
Stanley jest pewien, że uda mu się to naprawić.
Brzmi jak szaleństwo, kiedy mówię to na głos.
Próbuję jak najszybciej znaleźć antidotum.
Ale to nie jest łatwe, kiedy twój współpracownik...
Catherine?
Nawet mi nie mów.
To liścik miłosny do Stanleya?
Nie. Zaproszenie.
Na Bal Normalny.
Musimy to powstrzymać.
Opracuj antidotum, na już.
-Plan Stanleya mi śmierdzi. -Nie sądzisz, że...
Śmierdzi.
To jest to. Ranger, jesteś geniuszem.
Zupełnie jak Stanley.
Przestań, Catherine. Przestań.
Tak. Bierzmy się do roboty.
Będzie dobrze.
Cześć. Po bilety na bal? Dwa w cenie jednego.
Ja w tej sprawie. Na pewno chcesz iść na Bal Normalny z Gortimerem?
Może być fajnie. Nigdy nie byłam na balu.
Ale idziecie z Gortimerem jako przyjaciele.
Bez ściemy.
Jeszcze tu tak nie mówicie?
Dobra. Czyli nie jesteś nikim zainteresowana?
Nie.
Więc ktokolwiek się nada.
Hej, Randy.
Podejdziesz na chwilę?
Co tam?
Myślę, że Katie chciałaby coś ci powiedzieć.
Masz ładne włosy.
Dzięki.
Zapytaj go.
Idziesz na Bal Normalny?
To nie są moje klimaty.
Serio? Wszystko sam muszę tu robić?
Katie, wiem, że to dosyć nagle,
ale czy pójdziesz ze mną na Bal Normalny?
-Tak. -Katie powiedziała, że ze mną pójdzie.
Ale teraz woli Randy'ego? Wszystko szło tak dobrze.
-Jak to się mogło stać? -Nie przejmuj się.
Tego kwiatu jest pół światu.
Na przykład kwiat Abigail.
Idziemy.
Stanley.
Cześć.
Dostałem twój liścik, a odpowiedź to „yes”.
Czyli, że „tak”?
Yes-tem chętny, aby pójść z tobą na tańce.
Znalazłeś Abigail?
Po co szukałeś Abigail?
Muszę załatwić niedokończone sprawy.
Nieść ludziom szczęście i radość.
Chyba kogoś pominąłeś.
-Właśnie mieliśmy to naprawić. -Nie.
Mamy na to lekarstwo.
Udało mi się ustalić, że eliksir tak mocno pachnie,
że nerwy węchowe oddziałują na receptory emocjonalne w mózgu.
Co powoduje nagły przypływ ekstremalnej sympatii.
Kiedy zaatakujemy te nerwy silnym, nieprzyjemnym zapachem,
to powstrzymamy działanie eliksiru.
-Czekaj. Co robisz? -Sprawdzam, czy to działa.
Na Catherine? Nie wolno ci tak igrać z ludzkimi uczuciami.
Zadziałało?
Stanley, uśmiechnij się.
Możesz już przestać.
Świetnie.
Wielkie dzięki, Mel.
Dopiero co zaprosiła mnie na bal.
Wciąż możemy pójść razem.
Jako przyjaciele.
I tak uznam to za wygraną.
Może teraz Gortimer? Przykro na niego patrzeć.
Katie?
Zaraz.
Czemu mi to zrobiłeś?
Miałem już zaprosić Abigail, a wtedy...
Popsułeś wszystko tym swoim głupim eliksirem.
Nigdy nie interesowałem się Katie.
Przepraszam.
Ale wszystko już załatwiłem.
Teraz idź i zaproś Abigail.
Miejmy nadzieję, że uzna to wszystko za dobry żart.
Cześć.
Możemy porozmawiać?
Zastanawiałem się, czy wiesz, gdzie znajdę trochę wodorowęglanu sodu.
Nie, to był żart.
Wiesz, wtedy na chemii i pomyślałem, że mogłabyś...
Jestem zajęta.
Potrzebujesz czegoś?
Ostatnio mi przerwali, ale chciałem zadać ci to pytanie.
Abigail Arroyo,
czy pójdziesz ze mną na Bal Normalny?
Co?
Pomyślałem, że może poszłabyś ze mną na tańce.
Tak, słyszałam. Tylko...
Nie rozumiem, jak mogłeś pomyśleć, że powiedziałabym tak.
Ja...
Stałam obok, kiedy zaprosiłeś Katie.
Nie mam ochoty być druga w kolejce.
Zawsze byłaś pierwsza. To przez Stanleya.
-Próbujesz zwalić winę na kogoś innego? -Nie.
To było nieporozumienie. Chciałem pójść na bal z tobą, przysięgam.
Wielka szkoda,
bo ja nie chcę iść na bal z tobą.
Bawię się lepiej niż się spodziewałam.
Wiesz, że można mnie zranić?
Mam na myśli taniec, nie twoje towarzystwo.
Szkoda, że Gortimer marnie się bawi.
Powinieneś z nim pogadać.
Dobra.
Kiełbaskę w cieście?
Spanakopitę?
Wiem, mówiłeś żebym cię już nie przepraszał, ale...
Więc nie rób tego.
Zapomniałem właśnie o wszystkim na jakieś pięć sekund.
Pozwól mi jeszcze raz.
Tak mi niewymownie przykro.
Gdybym się nie wtrącał, byłbyś tu z Abigail.
Ale nie jestem.
Wiesz co, to nie jest twoja wina.
Czasem po prostu coś nie wychodzi.
Postaram się o tym nie myśleć.
Zaraz wracam.
Uśmiech.
Co?
Nigdzie stąd nie odchodź.
Zaczynam mieć wątpliwości.
Ale to, co dzieje się na parkiecie to nieprawda.
Normalnie bym się zgodził, to jednak wielki bal.
Popsujemy wszystkim zabawę.
Nie, użyjemy maszyny do mgły, aby rozpylić antidotum.
Wszyscy pozbędą się tego głupiego zauroczenia.
I będą mogli tańczyć z tymi, których naprawdę lubią.
Tak się powinno postąpić, prawda?
Kogo ja chcę oszukać? Przekonałaś mnie maszyną do mgły.
To jest ten wielki, tajemniczy projekt, nad którym pracowałaś?
Nie chcę powiedzieć, że źle wyglądasz.
Nie, to nie to.
Moja sukienka właśnie powinna kończyć się drukować.
Co takiego?
Wow.
Stwierdziłam, że aby włożyć idealną sukienkę,
powinnam sama ją zaprojektować
i wydrukować.
Czy jest coś, czego ty nie potrafisz?
Nie umiem śpiewać.
Gdzie jest Stanley?
Gdzie są wszyscy?
Jak długo będziemy tu stać i kiwać głowami?
Nie wiem. Kiwam, bo ty kiwałaś.
Gortimer, spójrz.
Co ty tu...
Przepraszam.
Siedziałam w domu i myślałam o tym, jakim byłeś palantem...
To było nieporozumienie, przysięgam. Wybacz...
Pozwól mi skończyć.
I myślałam: „Dlaczego nie zaprosił mnie za pierwszym razem”?
Do głowy przyszło mi tylko, że...
Bałeś się, że znowu cię zranię.
Wiesz, że nigdy nie chciałam.
Cała ta sprawa z kolacją i tobą na moim ganku...
To był zwariowany wieczór.
Nie byłam gotowa na związek.
Wiem.
Ale może teraz jestem?
Więc, jeśli oferta jest nadal aktualna,
chętnie będę twoją parą na Balu Normalnym.
Ja...
Ja... Ty...
To chyba ten moment, w którym prosisz mnie do tańca.
Chodź.
Pilnuj wejścia, kiedy będę wlewać antidotum.
A co, jeśli ktoś przyjdzie?
Nie wiem. Udawaj ptaka, o tak...
Dobra.
Tylko ćwiczę.
Dobra, gotowe.
Maszyna rozgrzana. Do dzieła.
Zaczekaj.
-Co się dzieje? -Nie możesz rozpylić antidotum.
-Czemu nie? -Bo wszystko naprawiłem. Spójrz.
Co zrobiłeś?
Co?
Gortimer zaprosił Katie przeze mnie.
Czekaj.
Musisz mnie wysłuchać.
On chciał zaprosić ciebie. Wtedy ja się wtrąciłem i wszystko zepsułem.
Byłaś pierwsza. Dla niego zawsze byłaś pierwsza.
Popatrz tylko na tego gościa.
Popatrz na tę twarz.
Nie karz go za coś, co zrobiłem ja.
Wtedy popsikał mnie jakimiś perfumami i sądził, że nie zauważyłam.
Jakbym śmierdziała czy coś.
Chyba nie śmierdzę, co?
Popsikał cię?
I tak tu trafiłam.
Chyba oboje musimy podziękować Stanleyowi.
Uwielbiam tę piosenkę.
Zatańczymy?
Chyba nie mam ochoty.
Proszę.
Możesz zatańczyć z kimś innym?
Chcę zatańczyć z tobą.
Dobra.
Jedna piosenka.
Co powinniśmy zrobić?
Nie możemy tego dłużej ciągnąć.
-Czemu nie? -Mel, jak mówiłaś, to nieprawda.
A ty powiedziałeś, że to wielki bal.
I to jego jedyny Bal Normalny.
Uważam, że powinniśmy dać mu tę chwilę.
Proszę pana, nie.
Nie wolno tu przebywać uczniom.
Nie, mgła...
Wiem, to oklepany element gimnazjalnych tańców,
ale ja to uwielbiam.
Matko kochana.
Co oni wszyscy wyprawiają?
-Nie mów, że tego nie czujesz. -Czego?
To najgorszy smród, jaki kiedykolwiek wąchałem.
Mam anosmię, pierwszy raz się przydała.
Słucham?
Anosmia. Brak mi zmysłu węchu.
-Straciłam go, kiedy byłam mała. -Chodź.
Czyli niczego nie czułaś?
Nie.
Tego, czym popsikał cię Stanley też nie?
Zgadza się.
To znaczy...
Że ty naprawdę.
Prawdziwi przyjaciele ponad wszystko pragną naszego szczęścia.
Stać ich na wiele, gotowi są łamać zasady
i naginać prawdę, aby to szczęście nadeszło szybciej.
Ale niektórych spraw nie wolno poganiać.
Muszą się zdarzyć wtedy, kiedy nadejdzie ich czas.
A kiedy ten czas wreszcie nadchodzi,
wtedy jest jak w bajce.
Masz ochotę jutro się spotkać?
Pewnie.
I pomyśleć, że wyprowadzam się pod koniec lata.
Mamy trzy miesiące.
Nie zmarnujmy ich. .