Ik woon al mijn hele leven in de Normaalstraat.
Er ligt een meer aan de ene kant en een schaduwrijk bos aan de andere.
Maar alles daartussenin is alles behalve normaal.
Gortimer Gibbon's leven in de Normaalstraat
Men zegt wel eens dat in elk einde
een begin schuilt.
Het leven verandert continu,
het ontwikkelt zich.
Overwinning volgt op verlies.
Geluk volgt op verdriet.
En zo gaat het maar door.
Maar soms heb je gevoelens die je eeuwig wilt vasthouden.
En op die momenten besef je
hoe snel het leven kan veranderen.
Gortimer en de breuk in onze straat
Wat een buffet.
Heb je dit allemaal gemaakt?
Als je restjes uit de koelkast halen
en op een bord leggen zo wilt noemen, dan ja.
Een toast op je handigheid met restjes.
-Wat is dat? -Niets.
Heb je je initialen in een boom gekerfd?
Dat mag je niet doen, dat is slecht voor de boom.
-Ik was klein. Het is een lang verhaal. -Vertel het me.
Nou, voordat ik werd geboren
werkte mijn vader op een eiland voor de kust van Chili.
Toen hij moest vertrekken,
gaf een van de eilanders hem een zaadje van een plant
ter ere van zijn eerstgeborene.
De boom, zo werd hem verteld,
zou met zijn zoon meegroeien en over hem waken,
zijn hele leven lang.
Nadat mijn ouders met mij uit het ziekenhuis kwamen,
plantten ze al gauw het zaadje.
Toen ik ouder werd, klom ik in de boom,
zwaaide ik aan de takken, beleefde ik er avonturen mee
of viel ik eronder in slaap.
En terwijl ik opgroeide, groeide de boom mee.
Hij raakte hier geworteld, net als ik.
Maar wacht.
Wat is het rare gedeelte? Waarom heb je je initialen erin gekerfd?
Ja, dat is een beetje gek.
Wat ik me herinner, ik weet dat het gek klinkt,
is dat het was alsof de boom naar beneden boog
en een van zijn takken in mijn handen legde,
alsof hij wilde dat ik mijn naam in zijn stam kerfde.
Met zijn eigen tak?
Dat is wat ik me herinner.
Je hebt gelijk. Dat is raar.
-Maar ook mooi. -Het klopt waarschijnlijk niet.
Papa heeft het vast gedaan en het mij verteld.
Hoe is hij zo groot geworden in vijftien jaar?
Nou, het is een vreemde boom.
Ja,
ik dacht altijd dat we hier zouden wonen
en dat de boom voor altijd over ons zou waken.
Maar dat gaat niet gebeuren.
Wat gaan we doen als je verhuist?
We komen er wel uit. Het is nog lang geen september.
We hebben eerst nog een lange, geweldige zomer.
Je hebt niet veel gegeten.
-Gaat het? -Ja, hoor.
Ik zat al vol.
Als je iets met iemand hebt,
komt er vaak eten bij kijken.
Vandaag aten Abigail en ik brunch en een late lunch.
Morgen hebben we avondeten, iets tussendoor en een toetje.
Ik moet gaan rennen tussen maaltijden.
Ja, dat is echt...
Heel leuk.
Mama, wat is er?
Ik moet je iets vertellen.
Wat? Wat is er?
Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, dus...
Ik ga het gewoon zeggen.
Er is een bod op het huis uitgebracht.
Wat? Ons huis? Wat bedoel je? Het staat nog niet te koop.
Ja, maar onze makelaar kende mensen die iets zochten
en liet het ze zien.
Ze hebben een geweldig bod gedaan dat ik niet kon afwijzen.
-Oké. -Maar...
Ze willen aan het einde van de maand hierheen verhuizen.
Dat betekent
dat we over twee weken moeten vertrekken.
-Twee weken? -Ik weet het. Het is veel te snel.
Ik kon het ook niet geloven.
Maar we kunnen in Adams appartement wonen
terwijl we een nieuw huis zoeken.
En papa komt eerder terug.
We maken er het beste van.
Wacht. Ben je al akkoord gegaan?
Ik wilde niet dat het zo zou gaan,
maar anders was het bod weg en ik had geen tijd om na te denken.
Anders had ik er met je over gepraat. Ik had geen keus.
Echt? Want het lijkt alsof ik degene ben zonder keus.
Wanneer ging je dit vertellen?
Ik heb vanochtend het besluit genomen.
Ik wachtte op het juiste moment, dat, denk ik,
niet bestaat.
Kom, schat, we komen er wel uit.
We vinden wel een oplossing.
Ik heb even tijd nodig.
Ik kan dit niet geloven.
Twee weken?
Ja.
Weet je wat ik heb gewenst bij de wensput?
Wacht. Niet zeggen, anders komt hij niet uit.
Hij is al niet uitgekomen.
Dus zo eindigt het.
Je vertrekt gewoon naar de stad?
-Welke keus heb ik? -Misschien kun je blijven?
Moet ik een baan nemen? Een appartement huren? Ik ben vijftien.
Voelde je dat ook? Het leek wel een aardbeving.
Echt? Ik voelde niks.
Nou ja...
Vergeet het maar. Je bent boos.
Nee.
Het gaat wel.
Ik kan hier wel mee leren leven.
Nou, ik niet.
Sorry.
Ik kan nu niet praten. Ik...
-Ik bel je morgen, oké? -Oké.
-Goedemorgen, mama. -Hoi.
Schat...
-We moeten over gisteravond praten. -Het is al goed.
Ik heb erover nagedacht en zoals je zei,
je had geen keuze, dus ik moet het accepteren.
Ik had er niet zo boos over moeten worden.
Gortimer, er is niets mis mee dat je boos bent.
Ik zou boos zijn als ik jou was.
Nee, het gaat wel. Echt.
Ik ga naar Egg om verhuisspullen te halen.
Heb jij nog iets nodig?
Nee, ik heb alles.
Oké, tot zo.
Gortimer?
Waar was je? We hebben je zo lang niet gezien.
Het was eigenlijk maar drie dagen.
-Wat is dat allemaal? -Het spijt me, jongens.
Ik wilde er later met jullie over praten.
-Over kantoorbenodigdheden? -Nee.
Deze zijn om in te pakken.
Mama heeft ons huis verkocht en we moeten over twee weken weg.
-Gortimer. -Ik weet het.
Maak je een grapje?
-Ik kan dit niet geloven. Twee weken? -We hadden nog maanden.
-Dit is niet eerlijk. -Dat is het niet.
Nee, Mel, dan moet ik ook huilen.
Ze lijkt geen schade te hebben aangericht.
Behalve dat.
Sinds wanneer ligt er een breuklijn onder de Normaalstraat?
GEOLOGISCHE KAART
Je hebt gelijk. Er is niets te zien.
Kan het door iets anders komen?
Er zijn geen diepe putten, geen opgravingen,
ze fracken niet bij ons in de buurt.
Staan er vulkanen op deze kaart?
We hebben dit al zo vaak gezegd.
Er zijn binnen 800 kilometer geen vulkanen.
Mijn grootste bezwaar tegen dit stadje.
Misschien was het iets eenmaligs.
Dan nu terug naar het belangrijke probleem.
Gortimer, je mag niet vertrekken.
Ranger heeft gelijk. Je kunt toch misschien blijven?
-Hoe dan? -Je kunt bij mij wonen.
Net als onze logeerpartijtjes. Dan slaap je op de vloer.
Je moet wel oordoppen meenemen, want mijn opa zegt
dat je me overal in huis kunt horen snurken.
Of je kunt buiten slapen. Jouw keuze.
Ik denk dat mijn moeder me nodig heeft.
En Gardner ook.
Het besluit is trouwens al genomen.
Ik ga niet de tijd die ik hier nog heb boos zijn.
Maar wat ga je doen?
Ik kan niks doen.
Begrijpen jullie dat dan niet?
Reageer je niet op ons af.
We staan aan jouw kant.
Ik reageer het niet op jullie af.
Ik reageer het op niemand af.
Ik weet dat ik dit vaak zeg, maar...
-Was dat een naschok? -Hij voelde zwaarder.
Naschokken zijn meestal zwakker.
We moeten uitzoeken wat er gebeurt.
Je oude politieradio.
Die is van dat weekend dat we superhelden wilden zijn.
Ik denk nog steeds dat 'Danger Ranger' een prima naam is. Voor de duidelijkheid.
Beter dan 'Gorti-Merman', een naam die ik zelf minder vond.
De seismische scheur verbreedt. Schade gemeld.
Ambtenaren moeten naar de kruising van Topeka en Normaal komen.
Ik herhaal, naar de kruising van Topeka en Normaal komen.
-Kom. -Dit is geen oefening.
Kun je dit geloven?
-Wat is er aan de hand? -Niemand weet het.
De geologen van de Normaaluniversiteit doen onderzoek, maar het is een raadsel.
Gortimer, Abigail was hier naar je op zoek.
Ze leek boos. Is er iets tussen jullie gebeurd?
-Er is iets met Gortimer gebeurd. -Ja...
-Ik moet over twee weken verhuizen. -Wat?
Waarom? Ik begrijp het niet.
Ik dacht dat je tot het einde van de zomer had.
We hadden zoveel plannen. Dit is zo oneerlijk.
Kun je niet kijken of je...
Wat gebeurt er?
Het lijkt alsof elke keer dat Gortimer boos wordt omdat hij moet verhuizen,
de grond gaat beven.
Ranger, kom op.
Wanneer was de eerste aardebeving?
Toen ik gisteravond met Abigail praatte.
Over verhuizen.
En wanneer was de tweede?
In de supermarkt toen ik jullie vertelde...
Dat is absurd. Correlatie is geen causatie.
Dat zeg jij. Wat betekent dat?
-Wat is dat? -Het Normaal-luchtalarm.
Het is al veertig jaar niet gebruikt.
Ik snap waarom. Het is heel irritant.
Dan moeten we verzamelen bij de wensput
voor verdere instructies. Snel.
Schat, alles goed?
-We maakten ons zorgen. -Ja, prima. Echt.
Luister, Gortimer,
ik weet dat je nu veel moet verwerken. Ik verhuisde veel als kind.
Ik heb het meegemaakt. Als je erover wilt praten,
of gewoon wilt...
Ja. Prima. Dank je.
Sorry voor hoe ik gisteren aan de telefoon deed.
Het leek alsof wat ik wilde zeggen het erger zou maken.
Ik moet mijn excuses aanbieden.
Ik had niet boos moeten worden. Het is niet jouw schuld.
Burgers van Normaal, ik ben Kaci Marshe,
de assistent van burgemeester Lee,
die veilig in een ondergrondse bunker zit.
Ik heb de leiding ter plaatse.
Ja, mevrouw. Begrepen. Natuurlijk.
Correctie, burgemeester Lee heeft nog steeds de leiding.
Wacht hier voor haar verdere instructies.
Wat gebeurt er? Wat is de oorzaak?
We weten het niet precies. Ik kreeg net een verslag.
'Grote ranken onder de Normaalstraat veroorzaken seismische instabiliteit.
'Als de bevingen aanhouden, moet er worden geëvacueerd.'
Maak je geen zorgen, we hoeven vast niet te evacueren.
Sorry, wat ik denk, is niet belangrijk.
Evacueren is een mogelijkheid.
Ze gebruiken radar om de ranken naar de bron te herleiden.
Bedankt.
Ranken? Zoals tentakels?
Hier was ik al bang voor.
-Een enorme, ondergrondse inktvis. -Het is geen inktvis.
Maar ik denk dat ik weet wat het is.
Ongelofelijk. Moet je zien.
-Hypermitotische cellen. -Wat betekent dat?
Er vindt op een hoog tempo celdeling plaats.
-Maar wat is dit ding? -Een boomwortel.
Ze groeien zo snel
dat de steenlaag en de aarde verschuiven.
De wortels veroorzaken de aardbevingen.
Hier.
Pinus custos, een zeldzame varensoort.
Gortimer, dat is jouw boom.
Hij lijkt erop, maar ik begrijp niet wat er gebeurt.
'Hij wordt ook wel de Wakersden genoemd.
'Volgens de legende ontwikkelt deze boom sterke wortels
'om zijn grote takken te dragen, die...'
Moet je horen.
'De problemen van de mensen van wie hij houdt, overneemt.'
Ik weet het niet.
Toen we picknickten en de zon in je oog scheen,
bewoog de boom een tak om je schaduw te geven.
Hij wil je beschermen.
Daarom neemt de boom je gevoelens over als je boos wordt.
En dan gaan ze weg.
Hij neemt letterlijk je problemen over.
En de boomwortels groeien om het gewicht te dragen.
-Hoe stoppen we hem? -Makkelijk.
We moeten zorgen dat Gortimer zich nooit ergens boos over voelt,
zeker over verhuizen.
Dat is onmogelijk.
-En de boom omhakken? -Wat? Nee.
Sorry. Ik wilde je niet boos maken.
Nee, het is gewoon...
Die boom is belangrijk voor me.
En als iemand die boom omhakt,
kan alle boosheid en verdriet terugvloeien naar Gortimer
en dat kan leiden tot...
Tot wat?
Dat willen we niet weten.
We moeten er nu heen.
Hou afstand.
Je maakt een fout. Je mag de boom niet omhakken.
Hij wil mijn vriend beschermen.
Het is mijn taak om jouw vriend te beschermen.
En de rest.
De boomwortels verscheuren de straat en we gaan hetzelfde terugdoen.
-Ga naar achteren. -Dit mag niet.
Je begrijpt het niet.
Ranger, stop.
Normaal is een groep mannen
met kettingzagen in je voortuin hartstikke gaaf.
Maar je hoorde wat Mel zei.
Als ze die boom omhakken, kun je in gevaar zijn.
-Maar anders loopt de stad gevaar. -Maar Gortimer...
De Normaalstraat mag niet vanwege mij vernietigd worden.
Maar ik wil het niet zien. Laten we naar binnen gaan.
Oké. We kunnen dit.
We moeten Gortimer gewoon blij maken.
Weet je nog dat we gingen vissen langs de Normaalbeek
en de vissen in de kano sprongen en we
in paniek raakten en eruit vielen?
Ja. Toen zat een babyforel vast in je korte broek.
Ja, dat was grappig.
Zulke avonturen ga ik missen.
Weet je wat? De stad is niet ver weg.
Je kunt terugkomen om te vissen en te kamperen.
We kunnen al die dingen blijven doen.
En we kunnen naar je toe komen.
Je kunt ons de stad laten zien.
-Het wordt leuk. -Heel leuk.
Het wordt een avontuur.
Bedankt voor het proberen.
Dit is privé-eigendom.
-Dit is mijn huis. -Het is al goed.
Gortimer, ze gaan onze boom omzagen.
Ik weet het.
Ze zeggen dat de wortels de aardbevingen veroorzaken, of zo.
Dat is toch absurd.
Het is absurd. Ze hebben ons niet gewaarschuwd.
-Het klopt niet. -Alsjeblieft, Miss Gibbon.
We proberen hem niet boos te maken.
Nou, dit maakt me boos.
Sorry. Ik...
Ik besef nu alles in één klap.
Opeens moeten verhuizen, de aardbevingen en nu de boom.
Ik snap niet hoe dit allemaal zo kon gebeuren.
We plantten die boom toen je werd geboren.
Hij maakt deel uit van ons gezin.
-Schat? -Het is jouw schuld.
-Wat? -Het is jouw schuld, dit allemaal.
-Dat is niet eerlijk. -Het is niet eerlijk voor mij.
Niemand vroeg mij wat ik wilde. Dit was jouw keuze.
Ik moet beslissen wat het beste is voor ons gezin.
Door me weg te halen bij mijn vrienden?
Bij het meisje om wie ik geef, bij m'n school?
Mijn huis, mijn straat, mijn hele leven?
Omdat het goed is voor jouw carrière?
Is dat het beste voor ons gezin?
Maakt het je uit hoe ik me voel?
Natuurlijk.
-Ik hou van je. -Ik hou niet van jou.
Gortimer, zo is het genoeg.
Dat meen je niet.
Jawel. Ik haat je. Ik haat jullie allemaal.
Ga onder de tafel liggen of in een deuropening staan.
Gardner.
-Kom, lieverd. -Kom, snel.
Ga liggen.
-Kom, Gortimer. -Gortimer.
Snel.
Is niemand gewond geraakt?
-Oké? -Ja.
Gortimer, gaat het?
-Sorry, mama. -Hé.
-Sorry, allemaal. -Ja, oké.
Adam, Mel, Ranger.
-Het is al goed. -Sorry, mama.
Het is al goed.
Ik wil niet weg.
Het is al goed.
Burgers van de Normaalstraat de scheuren zijn gesloten.
De wortels zijn verdwenen. Het gevaar is geweken.
De burgemeester leidt de schoonmaak en de herstelwerkzaamheden.
POLITIE NIET BETREDEN
Correctie. De burgemeester neemt een welverdiende vakantie.
Ik zal de schoonmaak en de herstelwerkzaamheden leiden.
Wat gebeurde er nou precies?
Gortimer heeft zijn gevoelens geuit.
En omdat ze al die emotie niet hoefden te dragen,
trokken de wortels zich terug
en sloten de scheuren zich.
Dat veroorzaakte de laatste aardbeving.
Een inktvis was veel cooler geweest.
Het fijne is dat we minder borden hoeven in te pakken.
Mama, ik meende niet wat ik eerder zei.
Zelfs als je het wel meende, zou het oké zijn.
Gortimer, je bent tot in je tenen een goed mens.
Maar dit is een vervelende situatie voor je.
Ik weet het. Ik zou me zorgen maken als je niet boos was.
Ik had niet zo moeten schreeuwen.
Je moet eerlijk zijn over je gevoelens.
Niet alleen met mij. Met papa, met je vrienden.
Met jezelf.
Zelfs als het rommelig, lelijk of ongemakkelijk is.
Er zullen veel dingen veranderen.
We zullen ons allemaal moeten aanpassen.
Maar we doen het samen.
Laten we eerlijk zijn tegen elkaar, wat er ook gebeurt.
-Oké? -Oké.
Ik hou van je, mama.
Ik hou ook van jou.
Ik had hetzelfde als jij gewenst.
Wat een goede wensput zeg.
Ik wil onze munten terug.
En nu?
Ik bedoel,
we kunnen elkaar elke avond bellen.
We zitten niet in een andere tijdszone, of zo.
Ja. En mijn vader of moeder
kan me in het weekend naar de Normaalstraat brengen.
En ik kan naar de stad komen.
Zeker af en toe.
Misschien een paar keer per jaar.
Geweldig.
Zeker.
Zul je nog eens aan me denken?
Ik zal je nooit vergeten, Gortimer Gibbon.
Het enige wat iemand met zekerheid over het leven kan zeggen,
is dat het altijd verandert.
Als je denkt te weten waar je staat,
verschuift de grond onder je voeten.
Het enige waarop we kunnen hopen
is om liefde te voelen voor
en te worden geraakt door de mensen die we kennen
en door de plekken op onze reis.
En te weten dat, ook al zijn we maar op doorreis,
we niet worden vergeten,
omdat wij ook een onuitwisbare indruk hebben achtergelaten. ,