Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko, a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy, daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
Mówi się, że aby był koniec
musi być też początek.
Nasze życie się zmienia,
podlega ewolucji.
Po porażce jest zwycięstwo.
A po smutku radość.
I tak dalej, w kółko.
Ale czasem pojawiają się uczucia, które chcielibyśmy zachować.
Czasami, w takich właśnie chwilach zauważamy,
jak szybko życie może wszystkim wstrząsnąć.
GORTIMER I USKOK W NASZEJ ULICY
Co za wybór.
Sam to zrobiłeś?
Jeśli masz na myśli zebranie resztek z lodówki
i ułożenie ich na talerzu, to tak.
Za twój talent do resztek.
-Co to? -Nic.
Wyryłeś inicjały na drzewie?
Nie powinieneś tego robić. To szkodzi drzewu.
-Byłem mały. To długa historia. -Opowiedz.
Zanim się urodziłem
mój tata pracował na wyspie u wybrzeży Chile.
Kiedy miał już wracać,
jeden z tubylców dał mu wyjątkowe nasiono,
by uczcić narodzenie pierworodnego.
Drzewo, według tubylca,
miało rosnąć razem z dzieckiem i czuwać nad nim
przez całe życie.
Kiedy rodzice wrócili ze mną ze szpitala,
szybko zasadzili nasiono.
Gdy już byłem starszy wspinałem się na drzewo,
huśtałem się na nim, miałem przygody z nim związane,
albo sypiałem pod nim.
Ja rosłem, a drzewo razem ze mną.
Zapuszczało korzenie, tak jak i ja.
Poczekaj.
A to dziwne zdarzenie? Z wyryciem inicjałów?
W tym rzecz.
Z tego co pamiętam, a brzmi to dziwacznie,
poczułem, że to drzewo samo sięgnęło ku mnie
i położyło mi na dłoni gałąź,
prowadząc ją, kiedy wyryłem swoje imię na pniu.
Własną gałęzią?
Tak to pamiętam.
Masz rację. To dziwaczne.
-Ale na swój sposób piękne. -To pewnie nieprawda.
Zapewne zrobił to tata i wymyślił historię.
Jak to możliwe, że urosło tak wysoko w 15 lat?
To dość dziwne drzewo.
Nieważne,
zawsze sądziłem, że będziemy mieli ten dom
i drzewo już zawsze będzie nad nami czuwać.
Jednak myliłem się.
Co my zrobimy, kiedy się wyprowadzisz?
Pomyślimy. Do września jeszcze czas.
Mamy przed sobą długie lato. Będzie świetnie.
Nie zjadłeś wiele.
-Wszystko okej? -Tak, jest dobrze.
Byłem już najedzony.
Kiedy jest się z kimś
to trzeba dużo jeść.
Dzisiaj z Abigail jedliśmy brunch i późny lunch.
Jutro mamy kolację, przekąski, deser.
Muszę zacząć biegać pomiędzy posiłkami.
Tak, to dopiero...
To świetnie.
Mamo, co się dzieje?
Muszę ci o czymś powiedzieć.
O czym?
Nie wiem od czego zacząć, więc...
Po prostu to powiem.
Mamy kupca na nasz dom.
Nasz dom? Co ty mówisz? Nie jest nawet wystawiony na sprzedaż.
Nasz agent miał kogoś, kto szukał domu
i pokazał im nasz.
Złożyli niesamowitą ofertę, nie mogłam odmówić.
-Dobrze. -Ale...
Muszą wprowadzić się przed końcem miesiąca.
To znaczy,
że musimy się wynieść w ciągu dwóch tygodni.
-Dwóch tygodni? -Wiem, to się dzieje zbyt szybko.
Sama nie mogłam uwierzyć.
Zatrzymamy się u Adama, w mieście,
i poszukamy czegoś na stałe.
A twój tata wróci wcześniej.
Zrobimy tak, żeby się wszystko udało.
Więc już się zgodziłaś?
Nie planowałam tego,
ale miałam niewiele czasu na decyzję. To było tak lub nie.
Inaczej porozmawiałabym z tobą. Ale nie miałam wyboru.
Naprawdę? Bo wygląda na to, ze tylko ja nie mam tu wyboru.
Kiedy chciałaś mi powiedzieć?
Podjęłam decyzję dziś rano.
Czekałam na odpowiednią chwilę, która...
Pewnie i tak nie nadejdzie.
Posłuchaj, kochanie, wszystko się ułoży.
Poradzimy sobie.
Muszę pomyśleć.
Nie wierzę.
Dwa tygodnie?
Tak.
Wiesz, czego życzyłam sobie przy studni?
Nie mów, bo się nie spełni.
Już się nie spełniło.
Więc to już koniec?
Po prostu wyjedziesz do miasta?
-Jaki mam wybór? -Może mógłbyś zostać.
I co, znajdę pracę? Wynajmę mieszkanie? Mam 15 lat.
Czułaś to? Chyba mieliśmy trzęsienie ziemi.
Serio? Nic nie poczułam.
Po prostu...
Nieważne. Jesteś zdenerwowany.
Nie.
Jest w porządku.
Chyba po prostu się z tym pogodzę.
Ale ja nie.
Wybacz.
Nie bardzo mogę teraz rozmawiać.
-Zadzwonię jutro, dobra? -Dobra.
-Cześć, mamo. -Hej.
Kochanie...
-Porozmawiajmy o wczorajszym dniu. -Już w porządku.
Przemyślałem sprawę i jest, jak mówisz.
Nie miałaś wyboru, więc pozostaje mi to zaakceptować.
Nie powinienem był tak tego przeżywać.
W tym akurat nie ma nic złego.
Też bym to przeżywała.
Nic mi nie jest. Naprawdę.
Idę do sklepu Egga po rzeczy do pakowania.
Kupić ci coś?
Nie, mam wszystko, co trzeba.
Dobra. To pa.
Gortimer?
Gdzie byłeś? Nie widzieliśmy cię kopę lat.
Dokładnie, to były tylko trzy dni.
-Co to takiego? -Przepraszam.
Miałem pogadać z wami później.
-O artykułach papierniczych? -Nie.
To do pakowania.
Mama sprzedała dom, wyprowadzamy się za dwa tygodnie.
-Gortimer. -Wiem.
Żartujesz?
-Nie wierzę. Dwa tygodnie? -Mieliśmy mieć miesiące.
-To nie wydaje się fair. -I nie jest.
Nie, Mel, bo się rozpłaczę.
Nie wygląda, by coś poważnego się stało.
Poza tym.
Od kiedy pod ulicą Normalną jest uskok tektoniczny?
PRZEGLĄD GEOLOGICZNY
Miałaś rację. Niczego takiego tu nie ma.
Coś jeszcze mogło być przyczyną?
Nie ma tu ani głębokich studni, ani wykopów,
ani żadnego szczelinowania hydraulicznego.
A zaznaczyli tu wulkany?
Przerabialiśmy to wielokrotnie.
W promieniu 1000 kilometrów nie ma ani jednego wulkanu.
Największy minus tego miasta.
Czyli, że to był przypadek.
Świetnie. Zatem wróćmy do prawdziwego problemu.
Nie możesz wyjechać.
Ranger ma rację. Musisz znaleźć sposób, by tu zostać.
-Jaki? -Możesz mieszkać u mnie.
Jak na dawnym nocowaniu. Możesz spać na podłodze.
Dam ci zatyczki do uszu, bo dziadek twierdzi,
że czasem przez słyszy, jak chrapię.
Możesz spać na dworze. Twój wybór.
Moja mama mnie potrzebuje.
I Gardner też.
Poza tym, decyzja zapadła.
Nie chcę się złościć przez ten czas, który mi pozostał.
A co zrobisz?
Nie mogę nic zrobić.
Nie rozumiesz?
Nie wyżywaj się na nas.
Jesteśmy po twojej stronie.
Nie wyżywam się na was.
Nie wyżywam się na nikim!
Okej. Wiem, że mówię to często, ale...
-Czy to był wstrząs wtórny? -Coś większego.
Wstrząsy wtórne zazwyczaj są słabsze.
Musimy dowiedzieć się co jest grane.
Twój stary skaner policyjny.
To z weekendu, kiedy chcieliśmy być superbohaterami.
Ciągle uważam, że „Danger Ranger” to była dobra ksywka.
Na pewno lepsza niż „Gorti-Merman”. Nigdy jej nie lubiłem.
Powiększająca się szczelina. Odnotowano zniszczenia.
Służby miejskie proszone są na skrzyżowanie Topeki i Normalnej.
Powtarzam, na skrzyżowanie ulic Topeki i Normalnej.
-Chodźmy. -To nie są ćwiczenia.
Dacie wiarę?
-Wiesz, co się dzieje? -Nikt nie wie,
geologowie z Uniwersytetu Normalnego pracują nad tym, ale to wciąż tajemnica.
Gortimer, Abigail cię szukała.
Wyglądała na zdenerwowaną. Coś między wami zaszło?
-Coś zaszło z Gortimerem. -To tylko...
-Wyprowadzam się za dwa tygodnie. -Co?
Czemu? Nie rozumiem.
Myślałam, że masz czas do końca lata.
Mieliśmy tyle planów. To nie fair.
Nie możesz czegoś...
Co się dzieje?
Nie wydaje wam się, że za każdym razem, kiedy Gortimer jest zły, że wyjeżdża,
ziemia zaczyna się trząść?
Ranger, daj spokój.
Kiedy było pierwsze trzęsienie?
Wczoraj, gdy rozmawiałem z Abigail.
O wyprowadzce.
A drugie?
W sklepie, kiedy mówiłem wam o...
To szaleństwo. Korelacja to nie przyczyna i skutek.
Ty tak mówisz. Co to znaczy?
-Co to? -Alarm dla ulicy Normalnej.
Nie używano go od 40 lat.
Nic dziwnego. Działa na nerwy.
Oznacza, że mamy zebrać się przy studni życzeń
i czekać na dalsze instrukcje. Szybko.
Kochanie, wszystko okej?
-Martwiliśmy się o ciebie. -Wszystko okej.
Gortimer, wiem,
że nie jest ci lekko. Często przeprowadzałem się jako dzieciak.
Wiem, jak to jest. Jeśli chcesz pogadać,
albo po prostu, wiesz...
Tak. Jasne. Dzięki.
Przepraszam, że tak zakończyłam rozmowę.
Czułam, że cokolwiek powiem, to będzie jeszcze gorzej.
To ja powinienem przeprosić.
Nie powinienem unosić się gniewem. To nie twoja wina.
Mieszkańcy ulicy Normalnej, nazywam się Kaci Marshe,
jestem asystentką pani burmistrz Lee,
bezpiecznej w podziemnym bunkrze.
Od teraz ja zarządzam tym, co dzieje się na powierzchni.
Tak jest. Zrozumiałam. Oczywiście.
Wróć, pani burmistrz nadal zarządza wszystkim.
Proszę pozostać na miejscach i czekać na jej dalsze instrukcje.
Co się dzieje? Czemu?
Nie wiemy dokładnie. Właśnie dostałam raport.
„Ogromne korzenie pod ulicą Normalną powodują niestabilność sejsmiczną.
Jeśli wstrząsy nie ustaną, radzimy ewakuację”.
Spokojnie. Nie sądzę, by ewakuacja wchodziła w grę.
Przepraszam, to co ja sądzę nie ma znaczenia.
Ewakuacja wchodzi w grę.
Teraz używają radaru, by ustalić skąd biegną te korzenie.
Dziękuję.
Korzenie? Jak macki?
Tego się zawsze obawiałem.
-Wielka, podziemna ośmiornica. -To nie jest ośmiornica.
Ale chyba wiem, co to.
Niesamowite. Spójrzcie.
-Przyspieszona mitoza. -Co to znaczy?
Komórki dzielą się w mocno przyspieszonym tempie.
-Ale co to jest? -Korzenie drzewa.
Rosną tak szybko,
że przemieszczają skały i glebę.
Te korzenie powodują trzęsienia ziemi.
Spójrzcie.
Pinus custos, rzadki rodzaj drzewa iglastego.
Gortimer, to twoje drzewo.
Na to wygląda, ale nie rozumiem, co się dzieje.
„Nazywane jest Drzewem Strażnikiem.
Według legendy, drzewo to ma potężny system korzeniowy,
by podtrzymywać ogromne gałęzie, którymi...”
Słuchajcie.
„Unosi problemy ludzi, których kocha”.
Nie wiem.
Kiedy byliśmy na pikniku i słońce raziło cię w oczy,
drzewo użyło gałęzi, żeby cię zasłonić.
Chce cię chronić.
Dlatego zawsze, kiedy jesteś zły, drzewo zabiera te uczucia.
I one znikają.
Dosłownie unosi twoje problemy.
A korzenie rosną, żeby utrzymać ich ciężar.
-Jak to powstrzymać? -To proste.
Musimy sprawić, aby Gortimer niczym się nie przejmował,
zwłaszcza przeprowadzką.
To niemożliwe.
-A może ściąć to drzewo? -Co? Nie!
Przepraszam. Nie chciałam cię zdenerwować.
Nie, ale to drzewo...
jest dla mnie szczególnie ważne.
Plus, jeśli ktoś je zetnie,
to cała złość i smutek powrócą z powrotem do Gortimera,
co spowoduje...
Co?
Lepiej nie sprawdzajmy.
Musimy tam pobiec.
Odsuńcie się.
Popełniacie błąd. Nie możecie ściąć tego drzewa.
Ochrania mojego przyjaciela.
Tak? Ja też go ochraniam.
I was wszystkich.
Korzenie drzewa niszczą ulicę, więc my zniszczymy drzewo.
-Odsuńcie się. -Nie możecie.
Nie rozumie pan.
Ranger, stój.
Normalnie, goście z piłami
na twoim trawniku to byłoby coś.
Ale słyszałeś, co powiedziała Mel.
Ścięcie drzewa może być groźne.
-Jak go nie zetną, ucierpi miasto. -Ale...
Nie chcę, by przeze mnie ulica Normalna legła w gruzach.
Też wolę tego nie oglądać. Chodźmy do środka.
Dobra. Damy radę.
Ważne, żeby Gortimer był szczęśliwy.
Pamiętasz, jak poszliśmy na ryby nad Normalny Potok,
ryba wskoczyła nam do łódki i obaj
wystraszyliśmy się i wypadliśmy?
Tak, a mały pstrąg utknął ci w spodenkach.
To było bardzo zabawne.
Będzie mi brak takich przygód.
Wiesz co? Miasto nie jest aż tak daleko.
Możesz przyjeżdżać na ryby, albo pod namiot.
Wciąż będziemy robić to, co dawniej.
A my możemy przyjeżdżać do ciebie.
Pokażesz nam miasto.
-Będzie fajnie. -Będzie bardzo fajnie.
Przygoda za przygodą.
Doceniam to, co robicie.
To teren prywatny.
-To jest mój dom. -Już dobrze.
Gortimer, ścinają nasze drzewo.
Wiem.
Ale mówią, że jego korzenie powodują trzęsienia ziemi.
To szaleństwo.
Szaleństwo. Nie uprzedzili nas.
-Tak nie może być. -Proszę się nie denerwować.
Staramy się go nie denerwować.
Ale to jest denerwujące.
Przepraszam. To...
Wszystko na mnie spadło.
Ta nagła przeprowadzka, trzęsienia ziemi, teraz to drzewo.
Nie wiem, jak to się wszystko mogło zdarzyć.
Posadziliśmy je, kiedy przyszedłeś na świat.
Jest częścią naszej rodziny.
-Kochanie? -To twoja wina.
-Co? -To przez ciebie. Wszystko.
-Gortimer, to nie fair. -To nie fair wobec mnie.
Nikt mnie nie pytał czego ja chcę. To była twoja decyzja.
Musiałam ja podjąć dla dobra rodziny.
Zabierając mi przyjaciół?
Dziewczynę, na której mi zależy? Szkołę?
Mój dom, moją ulicę, całe moje życie?
Bo tak jest lepiej dla ciebie, dla twojej kariery?
To ma być dla dobra rodziny?
Wiesz w ogóle, jak ja się czuję?
Oczywiście, że wiem.
-Kocham cię. -A ja ciebie nie.
Gortimer, dość.
Nie myślisz tak.
Owszem, myślę. Nienawidzę cię! Nienawidzę was wszystkich!
Dobra, chowamy się pod stołem albo w drzwiach.
Gardner.
-Chodź, słonko. -Ruchy.
Schować się.
-Dalej, Gortimer. -Gortimer.
Szybko.
Czy wszyscy są cali?
-Wszystko okej? -Tak.
Gortimer?
-Przepraszam, mamo. -Hej.
-Przepraszam was. -W porządku.
Adam, Mel, Ranger.
-W porządku. -Przepraszam, mamo.
Wszystko w porządku.
Nie chcę wyjeżdżać.
Już dobrze.
Mieszkańcy ulicy Normalnej, szczeliny w gruncie się pozamykały.
Korzeni już nie ma. Niebezpieczeństwo minęło.
Pani burmistrz zajmie się teraz sprzątaniem i naprawą zniszczeń.
WSTĘP WZBRONIONY
Wróć. Pani burmistrz uda się teraz na zasłużony urlop.
Ja zajmę się sprzątaniem i naprawą zniszczeń.
Więc co się stało?
Gortimer w końcu to z siebie wyrzucił.
A nie dźwigając tylu emocji...
Korzenie mogły się cofnąć,
dzięki czemu szczeliny się pozamykały.
Powodując ostatnie trzęsienie.
Wolałbym ośmiornicę.
Plus jest taki, że będzie mniej talerzy do spakowania.
Mamo, nie chciałem tego powiedzieć.
Nawet jeśli chciałeś, to w porządku.
Gortimer, jesteś niesłychanie dobrym człowiekiem.
Ale ta sytuacja bardzo ci doskwiera.
Wiem o tym. Martwiłabym się, gdybyś nie był zły.
Nie powinienem był tak krzyczeć.
Musisz być szczery w kwestii swoich uczuć.
Nie tylko wobec mnie, wobec taty i twoich przyjaciół.
Ale wobec samego siebie.
Nawet jeśli wszystko staje się skomplikowane, złe i nieprzyjemne.
Czeka nas teraz wiele zmian.
Będziemy musieli się dostosować, wszyscy.
Ale jesteśmy razem.
Więc bądźmy wobec siebie szczerzy, żeby nie wiem co.
-Dobrze? -Dobrze.
Kocham cię, mamo.
Ja też cię kocham.
Życzyłem sobie tego samego co ty.
Też mi studnia życzeń.
Powinni nam zwrócić nasze dwa centy.
Co teraz?
No wiesz,
możemy do siebie dzwonić co wieczór.
To przecież nie jest inna strefa czasowa.
Tak. A moi rodzice mogą
podwozić mnie na Normalną w niektóre weekendy.
A ja mogę przyjeżdżać do miasta.
Raz na jakiś czas.
Może parę razy w roku.
Super.
Wiadomo.
Zapamiętasz mnie, prawda?
Nigdy cię nie zapomnę.
W życiu, jedyną pewną rzeczą jest to,
że ciągle coś się zmienia.
Wydaje się, że pewnie stoimy
i nagle ziemia trzęsie się pod stopami.
Wygląda na to, że co najwyżej możemy mieć nadzieję na to,
że poznamy prawdziwą miłość
i że pozostanie w nas ślad po napotkanych ludziach
i po miejscach na trasie naszej podróży.
Może to i prawda, że jesteśmy tu tylko wędrowcami,
lecz nie zapomną o nas,
bo przecież pozostawiamy ślad, którego nie można wymazać.