Bütün hayatımı Normal Sokak'ta geçirdim.
Bir yanında göl var, diğer yanındaysa gölgelik ağaçlardan oluşan bir orman.
Ancak arasında olup bitenlere, normalden başka her şey denir.
Gortimer Gibbon ve Normal Sokak Maceralar
Her sonda, aynı zamanda
bir başlangıç olduğu söylenir.
Hayat sürekli değişir,
sürekli gelişir.
Zafer yenilgiyi takip eder.
Sevinç üzüntüyü takip eder.
Sürekli ve peşi sıra.
Arada sırada, sonsuza dek tutunmak istediğin duygular da gelir
ve bazen, o anlarda, hayatın her şeyi
ne kadar hızla sarsabildiği size hatırlatılır.
Gortimer ve Aynı Sokakta, Birlikte
Etkileyici bir sofra.
Hepsini sen mi yaptın?
Kalanları buzdolabından çıkarıp
tabağa yerleştirme şeklinde, evet. Ben yaptım.
O hâlde senin gelişen yemek yeteneklerine.
-O ne? -Hiçbir şey.
İsminin baş harflerini ağaca mı kazıdın?
Bunu yapmaman gerekir. Ağaca zarar verir.
-Küçüktüm. Uzun hikâye. -Anlat bana.
Şey, ben doğmadan önce,
babam Şili kıyılarında bir adada çalışıyormuş.
Ayrılma zamanı geldiğinde,
adalılardan biri ona ekmesi için özel bir tohum vermiş,
ilk çocuğunun şerefine.
Söylendiğine göre ağaç,
hayatı boyunca çocuğuyla birlikte büyüyecek
ve onu gözetecekmiş.
Ailem hastaneden buraya benimle birlikte geldikten sonra,
yaptıkları ilk şeylerden biri tohumu ekmek olmuş.
Büyüdükçe ağaca tırmanacak,
üzerinde sallanacak, büyük maceralar yaşayacak
veya altında uyuklayacakmışım.
Ben büyüdükçe ağaç da büyüdü.
Köklerini tıpkı benim gibi toprağa saldı.
Dur bir dakika.
Garip olan kısım neresi? Ne zaman baş harflerini üzerine kazıdın?
Evet, olay o.
Hatırladığım kadarıyla ki kulağa çılgınca geliyor,
bir gün sanki ağaç neredeyse eğildi
ve dallarından birini ellerimin içine yerleştirdi,
sanki beni, adımı onun gövdesine oymaya yönlendirir gibi.
Kendi dalıyla mı?
Benim hatırladığım bu.
Haklısın. Bu garip
-ama güzel de. -Muhtemelen doğru değil.
Eminim babam yaptı ve bana hikâyeyi anlattı.
15 yılda nasıl bu kadar büyüdü?
Şey, biraz değişik bir ağaç.
Şey, neyse.
Bu eve her zaman sahip olacağımızı
ve ağacın tüm ailemi koruyacağını düşünürdüm
ama sanırım olmayacak.
Taşındığınızda bu iş nasıl yürüyecek?
Bir yolunu buluruz. Eylül'e hâlâ çok zaman var.
Önümüzde uzun bir yaz var. Harika olacak.
Çok yemedin.
-İyi misin? -Evet, harikayım.
Karnım zaten neredeyse toktu.
Biriyle bir şey içinde olmakla ilgili şey,
konuya bir sürü yiyeceğin dâhil olmasıdır.
Bugün gibi, Abigail ve ben birlikte geç kahvaltı ve geç öğle yemeği yedik.
Yarın, akşam yemeği, atıştırmalık ve tatlı yiyeceğiz.
Öğünler arası koşmaya başlamam gerekecek.
Evet, bu gerçekten...
Harika.
Anne, sorun ne?
Sana söylemem gereken bir şey var.
Ne? Nedir o?
Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum, aynen...
Söyleyeceğim.
Ev için bir teklif aldık.
Ne? Bizim ev mi? Ne demek istiyorsun? Henüz satılık bile değil.
Biliyorum ama emlakçımız ev arayan birini tanıyormuş
ve evi ona göstermiş.
İnanılmaz bir teklifte bulundular, hayır diyemeyeceğim kadar iyi.
-Tamam. -Ama...
Buraya ayın sonunda taşınmaları gerekiyor.
Yani,
bizim iki hafta içinde taşınmamız lazım.
-İki hafta mı? -Biliyorum. Bu çok çabuk.
Buna ben de inanamıyorum
ama şehirde, Adam'ın dairesinde kalabiliriz,
kalıcı bir yer bulana kadar.
Baban da erken gelecek.
En iyisini yapacağız.
Dur. Yani anlaştınız mı?
Böyle olmasını istemiyorum
ama alın ya da bırakın durumuydu ve düşünecek zamanım yoktu.
Yoksa sana sorardım. Başka seçeneğim yoktu.
Gerçekten mi? Çünkü seçeneği olmayan kişi benmişim gibi duruyor.
Bana ne zaman söyleyecektiniz?
Kararı bu sabah verdim.
Doğru zamanı bekliyordum, ki, sanırım...
Sanırım öyle bir şey yok.
Hadi ama tatlım, bir şeyler düşünürüz.
Bunu başaracağız.
Bir dakikaya ihtiyacım var.
Buna inanamıyorum.
İki hafta mı?
Evet.
Dilek kuyusunda ne diledim biliyor musun?
Dur. Söyleme yoksa gerçekleşmez.
Zaten gerçekleşmedi.
Yani bu kadar mı?
Öylece şehre mi gideceksin?
-Başka ne seçeneğim var? -Belki sen kalabilirsin.
Ne yani, iş mi bulurum? Daire mi kiralarım? 15 yaşımdayım.
Bunu hissetmedin mi? Sanırım bir deprem oldu.
Gerçekten mi? Ben bir şey hissetmedim.
Neyse, sadece...
Boş ver. Belli ki, gerçekten üzgünsün.
Hayır.
Ben iyiyim.
Aslında sanırım bu konuda iyi olacağım.
Şey, ben değilim.
Üzgünüm.
Şu an konuşabileceğimi sanmıyorum. Ben...
-Seni yarın ararım, tamam mı? -Tamam.
-Günaydın anne. -Merhaba.
Tatlım...
-Dün gece hakkında konuşmalıyız. -Sorun değil.
Bunun hakkında düşündüm ve senin dediğin gibi
başka şansın yoktu ve ben de bunu kabul etmeliyim.
Ayrıca her şeye o kadar çok üzülmemem gerekir.
Gortimer, üzülmekte hiçbir sorun yok.
Yani yerinde olsam ben üzülürdüm.
Hayır, ben iyiyim. Gerçekten.
Neyse, Egg'e gidip biraz paket malzemesi alacağım.
Oradan bir istediğin var mı?
Hayır, sanırım her şey var.
Tamam. Görüşürüz.
Gortimer?
Gortimer, nerelerdeydin? Ne zamandır seni görmüyoruz.
Teknik olarak, sadece üç gün oldu.
-Bunlar da ne? -Gerçekten üzgünüm çocuklar.
Sizinle daha sonra konuşmayı planlıyordum.
-Ofis malzemeleri hakkında mı? -Hayır.
Bu paketleme için.
Annem evimizi sattı ve iki hafta içerisinde taşınmamız lazım.
-Gortimer. -Biliyorum.
Şaka mı yapıyorsun?
-Buna inanamıyorum. İki hafta mı? -Aylarımız vardı.
-Bu hiç adil değil. -Değil.
Hayır, Mel, beni ağlatacaksın.
Şey, pek zarar vermiş gibi görünmüyor.
Şunun dışında.
Ne zamandan beri Normal Sokak'ın altında fay hattı var.
JEOLOJİK ARAŞTIRMA
Haklıydın. Orada hiçbir şey yok.
Buna neden olabilecek başka şey var mı?
Derin kuyular yok, kazı yok,
yakınlarda hiç hidrolik kırılma belirtisi yok.
Bu volkanları gösteriyor mu?
Üzerinden birçok kez geçtik.
800 km içerisinde hiç volkan yok.
Bu kasaba hakkındaki en büyük şikayetim.
Rastlantı gibi görünüyor.
Harika. Asıl soruna dönelim o zaman.
Gortimer, gidemezsin.
Ranger haklı. Kalmanın bir yolunu bulmamız lazım.
-Ne gibi? -Benimle kalabilirsin.
Tıpkı eskiden birlikte kalmalarımız gibi. Yerde uyuyabilirsin
ama muhtemelen kulak tıkacı almam gerekir çünkü büyükbabamın dediğine göre
horlamam iki oda öteden duyulabiliyormuş.
Veya dışarıda uyuyabilirsin. Sen seç.
Sanırım annemin bana ihtiyacı var.
Gardner'ın da.
Ayrıca, karar çoktan verildi.
Kalan kısacık zamanımı da buna üzülerek geçirmeyeceğim.
Peki ne yapacaksın?
Yapabileceğim hiçbir şey yok.
Bunu anlamıyor musunuz?
Bunun acısını bizden çıkarma.
Evet, biz senin tarafındayız.
Acısını sizden çıkarmıyorum.
Kimseden çıkarmıyorum.
Tamam. Bunu çok söyledim biliyorum ama...
-Bu bir artçı mıydı? -Daha büyük hissettim.
Artçılar genellikle daha küçük olur.
Neler olduğunu anlamamız gerekiyor.
Eski polis telsizi tarayıcın.
Süper kahraman olmak istediğimiz hafta sonundan kalma.
Bu arada hâlâ "Tehlikeli Ranger"ın sağlam isim olduğunu düşünüyorum.
"Gorti-Denizadamı"ndan daha iyidir. Ki, bu arada, hiç sevmemiştim.
Genişleyen sismik kopma. Hasar bildirildi.
Şehir personeli Topeka ve Normal arasındaki kavşağa gidin.
Tekrar ediyorum, Topeka ve Normal arasındaki kavşağa gidin.
-Hadi gidelim. -Bu tatbikat değildir.
Buna inanabiliyor musunuz?
-Neler olduğunu biliyor musun? -Kimse bilmiyor.
Normal Üniversitesi jeoloji ekibi araştırma yapıyor ama hâlâ bir sır.
Gortimer, Abigail burada seni arıyordu.
Oldukça üzgün görünüyordu. İkinize bir şey mi oldu?
-Gortimer ile ilgili bir şey oldu. -Bu...
-İki hafta içinde taşınmam gerekiyor. -Ne?
Neden? Anlamıyorum.
Yaz sonuna kadar vakit var sanıyordum.
Bir sürü planımız vardı. Bu haksızlık.
Çözemez mi...
Ne oluyor?
Sanki Gortimer taşınmayla ilgili her üzüldüğünde,
yer sallanmaya mı başlıyor?
Ranger hadi ama.
İlk deprem ne zaman oldu?
Dün gece, Abigail ile konuşurken.
Taşınmayla ilgili.
Peki ikincisi ne zamandı?
Mini markette size anlattığım sırada...
Saçma. Korelasyon, nedensellik değildir.
Söyleyene bak. Bu da ne demek?
-Bu da ne? -Normal Acil Durum Alarmı.
40 yıldır ilk defa kullanılıyor.
Neden olduğu belli. Bu çok sinir bozucu.
Talimatlar için Dilek Kuyusunda toplanmamız
gerektiği anlamına geliyor. Çabuk.
Tatlım, iyi misin?
-Senin için endişelendik. -İyiyim. Gerçekten.
Bak, Gortimer,
şu an hayatında çok şey oluyor değil mi? Çocukluğumda çok taşındım.
Bunu ben de yaşadım. Yani eğer konuşmak istersen,
ya da sadece, biliyorsun...
Evet. Tabii. Teşekkürler.
Dün telefonu öyle kapattığım için üzgünüm.
Sadece söylemek istediğim her şey durumu daha da kötü yapacakmış gibi geldi.
Hayır, üzgün olması gereken kişi benim, tamam mı?
Sinirlenmemeliydim. Bu senin hatan değil.
Normal vatandaşları, ben Kaci Marshe,
Belediye Başkanı Lee'nin resmi yardımcısı,
kendisi bir yer altı sığınağında güvende.
Şu andan itibaren, sorumlu benim.
Evet hanımefendi. Anladım. Tabii ki.
Düzeltme, Belediye Başkanı Lee tam yetkili olarak devam ediyor.
Lütfen talimatlarını beklemek için burada kalın.
Neler oluyor? Buna ne sebep oluyor?
Tam olarak bilmiyoruz. Az önce bir rapor geldi.
"Normal Sokak'ta, sismik istikrarsızlığa neden olan devasa dallar.
Depremler devam ederse tahliye önerilmektedir."
Endişelenmezdim. Tahliye gerektiğini sanmıyorum.
Üzgünüm, benim ne düşündüğüm önemli değil.
Tahliye bir olasılık.
Bu arada, dalları kaynağa kadar takip etmek için radar kullanıyorlar.
Teşekkür ederim.
Dallar mı? Dokunaç gibi mi?
Hep bundan korkmuştuk.
-Dev bir yer altı kalamarı. -Bu bir kalamar değil.
Ama ben ne olabileceğini biliyorum.
İnanılmaz. Şuna bakın.
-Hipermitoz. -Bu ne anlama geliyor?
Hücreler oldukça hızlanmış bir oranda bölünüyor.
-Peki ama bu şey ne? -Bir ağaç kökü.
O kadar hızlı genişliyorlar ki,
tüm kayaları ve toprağı yerinden oynatıyorlar.
Depremlere kökler neden oluyor.
İşte.
Pinus custos, nadir bir tür kozalaklı ağaç.
Gortimer, bu senin ağacın.
Şey, öyle görünüyor ama ne olduğunu anlamıyorum.
"Koruyucu Çam olarak biliniyor.
Efsaneye göre, bu ağaç türü büyük dallarını desteklemek için
güçlü bir kök sistemi geliştiriyor..."
Şuna bak.
"Sevdikleri insanların sorunlarını yok etmek için."
Bilmiyorum.
Piknik yaparken, gözüne güneş geldiğinde
ağaç sana gölge yapmak için dalını hareket ettirdi.
Seni korumak istiyor.
Bu yüzden ne zaman üzülsen, ağaç bu duyguları kendine çekiyor.
Sonra bu duygular yok oluyor.
Gerçekten sıkıntılarını ortadan kaldırıyor.
Kökleri de bu ağırlığı taşıyabilmek için büyüyor.
-Bunu nasıl durduracağız? -Kolay.
Gortimer'ın hiçbir şey için kötü hissetmemesini sağlayacağız
özellikle taşınma konusunda.
Mümkün değil.
-Peki ya ağacı kessek? -Ne? Hayır!
Affedersin. Seni kızdırmak istemedim.
Hayır, sadece...
O ağaç benim için özel.
Ayrıca, eğer biri ağacı keserse
taşıdığı tüm öfke ve mutsuzluk Gortimer'a geri akabilir,
sonuçta da...
Ne?
Bence bunu öğrenmeyelim.
Hemen oraya gitmemiz gerekiyor.
Geri çekilin.
Bir hata yapıyorsunuz. Ağacı kesemezsiniz.
O arkadaşımı korumaya çalışıyor.
Öyle mi? Benim görevim de arkadaşını korumak
ve diğer herkesi.
Ağacın kökleri sokağımızı parçalıyor, biz de karşılığını vereceğiz.
-Geri çekilin. -Bunu yapamazsınız.
Anlamıyorsunuz.
Ranger, dur.
Bak, normalde, çimenlerin üzerinde motorlu testeresi olan
bir grup adam harika olurdu
ama Mel'i duydun.
O ağacı kesmeleri senin için tehlikeli olabilir.
-Kesmezlerse, kasaba için olacak. -Ama Gortimer...
Normal Sokak'ın benim yüzümden yok olmasına izin veremem.
Bunu seyretmemeyi tercih ederim. İçeri girelim.
Tamam. Bunu yapabiliriz.
Gortimer'ı mutlu etmemiz gerekiyor.
Normal Deresi'nde balık tutmaya gitmemizi hatırlıyor musun
ve balığın bizim kayığımıza atladığını
ikimiz de korkup aşağı atlamıştık?
Evet, sonra da bir yavru alabalık şortuna sıkışmıştı.
Evet, muhteşemdi.
Böyle maceraları özleyeceğim.
Biliyor musun? Şehir o kadar da uzak değil.
Balık tutmak ve kampa gitmek gibi şeyler için gelebilirsin.
Tüm bunları hâlâ yapabiliriz.
Biz de sana gelebiliriz.
Bize şehri gösterebilirsin.
-Eğlenceli olur. -Çok eğlenceli olur.
Bir macera olur.
Denediğiniz için teşekkürler.
Burası özel bir mülk.
-Burası benim evim. -Sorun yok.
Gortimer, ağacımızı kesecekler.
Biliyorum.
Kökleri depreme yol açıyor gibi bir şey söylüyorlar.
Yani, bu delilik.
Bu delilik. Bizi uyarmadılar.
-Bu doğru değil. -Lütfen Bayan Gibbon.
Onu üzmemeye çalışıyoruz.
Bu üzücü ama.
Üzgünüm. Tüm bu...
Tüm bu olanlar çok fazla.
Bir anda taşınmak zorunda kalmak, depremler, şimdi de ağaç.
Hepsinin bir anda nasıl olabildiğini anlamıyorum.
O ağacı sen doğduğunda dikmiştik.
O ailemizin bir parçası.
-Tatlım? -Bu senin hatan.
-Ne? -Buna sen neden oldun. Hepsine.
-Gortimer, bu haksızlık. -Bu bana da haksızlık.
Kimse bana ne istediğimi sormadı. Bu senin seçimindi.
Ailemiz için en iyisine karar vermem gerekiyor.
Beni arkadaşlarımdan uzak tutarak mı?
Değer verdiğim kızdan, okulumdan?
Evimden, sokağımdan, tüm hayatımdan?
Sırf senin için, kariyerin için en iyisi olduğu için mi?
Ailemiz için en iyisi bu mu?
Ne hissettiğim hiç umurunda mı?
Elbette umurumda.
-Seni seviyorum. -Ben seni sevmiyorum.
Gortimer, yeter.
Böyle demek istemiyorsun.
Evet istiyorum. Senden nefret ediyorum. Hepinizden nefret ediyorum.
Pekâlâ, herkes bir masa ya da kiriş altına geçsin.
Gardner.
-Hadi tatlım. -Hadi. Gidin.
Eğilin.
-Hadi Gortimer. -Gortimer.
Çabuk.
Herkes iyi mi?
-İyi misin? -Evet.
Gortimer, iyi misin?
-Özür dilerim anne. -Hey.
-Herkesten özür dilerim. -Evet, sorun değil.
Adam, Mel, Ranger.
-Sorun değil. -Özür dilerim anne.
Sorun değil.
Gitmek istemiyorum.
Sorun değil.
Normal Sokak vatandaşları çatlak kapatıldı.
Kökler gitti. Tehlike geçti.
Temizlik ve düzeltme işleriyle belediye ilgilenecek.
POLİS HATTI GEÇMEYİNİZ
Düzeltme. Belediye Başkanı, hak edilmiş bir tatile çıkıyor.
Temizlik ve düzeltme işlerinden ben sorumlu olacağım.
Tam olarak ne oldu?
Gortimer nihayet içini döktü.
Taşıyacak tüm o ağır duygular gidince...
Ağacın kökleri geri çekildi,
böylece çatlak kapandı.
Bu da sonuncu depreme neden oldu.
Kalamar olsa daha havalı olurdu.
İyi tarafından bakarsak, paketleyecek daha az tabak olacak.
Anne, daha önce söylediğimi isteyerek söylemedim.
Eğer öyleyse de bu sorun değil.
Gortimer, sen çok iyi birisin
ama bu durum senin için berbat.
Biliyorum. Kızmasaydın, endişelenirdim.
O şekilde bağırmamam gerekirdi.
Duyguların hakkında dürüst olmalısın.
Sadece bana karşı değil. Babana veya arkadaşlarına da.
Kendine de.
Çirkin veya rahatsız edici, karmaşık olsa bile.
Bak birçok şey artık farklı olacak.
Hepimiz için büyük değişikliler olacak
fakat bu işte beraberiz.
O yüzden, birbirimize dürüst olalım, ne olursa olsun.
-Tamam mı? -Tamam.
Seni seviyorum anne.
Ben de seni seviyorum.
Seninle aynı dileği tutmuştum.
Dilek kuyusuymuş.
Paralarımızı geri almalıyız.
Şimdi ne olacak?
Yani,
birbirimizi her gece arayabiliriz.
Farklı saat dilimlerinde falan olmayacağız.
Evet ve bazı haftalar annem
veya babam beni Normal Sokak'a getirebilir.
Ben de şehre gelebilirim.
En azından arada bir.
Belki yılda bir iki defa.
Muhteşem.
Kesinlikle.
Beni hatırlayacaksın, değil mi?
Seni hiç unutmayacağım, Gortimer Gibbon.
Hayatta herkesin emin olduğu tek şey
her zaman değişiyor olmasıdır.
Nerede durduğunu bildiğini sandığın an,
yer ayaklarının altından çekilir
ve sanırım en çok umut edebileceğimiz şey
tamamen sevilmektir
ve bu yolculuk sırasında
tanıştığımız insan ve yerlerin bizi etkilemesidir.
Her ne kadar sadece geçiyor olsak bile,
unutulmadık
çünkü silinmez bir iz bıraktık. le,