Ik woon al mijn hele leven in de Normaalstraat.
Er ligt een meer aan de ene kant
en een schaduwrijk bos aan de andere.
Maar alles daartussenin
is alles behalve normaal.
Gortimer Gibbon's leven in de Normaalstraat
Gortimer en het einde
Mooi, je bent wakker.
Hier zijn nog meer dozen als je ze nodig hebt.
De verhuizers plakken ze morgen dicht.
Dit is onze eerste goocheltruc.
Een doosje dat munten laat verdwijnen.
Kijk.
Ik herinner me dit ding.
We zouden het delen.
Dat hebben we toch gedaan?
We hadden het allebei om de week.
Iemand is duidelijk vergeten het na zijn beurt terug te geven.
Onze muntentruc. Ik herinner me die. Ik was aan de beurt, trouwens.
-Waar zijn die voor? -Voor het beste idee dat ik ooit had.
Mel en Gortimer, over twintig jaar,
waar we ook zijn, we zijn nog steeds vrienden, toch?
Dus we gebruiken Gortimers laatste dag
om dit blik te vullen met dingen die ons dierbaar zijn.
We begraven het op een veilige plek waar niemand het kan vinden.
En dan, over twintig jaar,
als we nog steeds vrienden zijn,
graven we het op en liggen alle herinneringen op ons te wachten.
Een tijdcapsule.
-Perfect. -Waar beginnen we?
Heren, hierbij presenteer ik ons laatste Normaalstraat-strijdplan.
Dit is een lijst van potentiële capsuleobjecten
in volgorde van locatie en emotionele relevantie.
We beginnen bij het meer
en lopen richting het schaduwrijke bos.
Onderweg stoppen we bij Fred, Mr Zipp, Egg,
terug langs Gortimer en natuurlijk langs Rangers huis
en de bakkerij.
Hierbij voeg ik ons eerste object toe.
BLOEM
Check.
We hebben een grotere doos nodig.
Perfect.
Wil dat niet zeggen dat onze herinneringen afval zijn?
Niemand zegt dat.
Het is erger dat hij niet luchtdicht is.
We hebben iets pH-neutraals nodig dat geen vocht binnenlaat.
Wil ik het weten?
Omdat Gortimer verhuist, maken we een tijdcapsule.
Heb jij nog een idee?
Ja, dat is perfect.
Zoiets? Het is stevig. En er zit een klok op.
Die nemen we.
Gratis.
Wat leuk dat jullie een tijdcapsule maken.
Dat heb ik ook met mijn beste vrienden gedaan.
Heb je hem ooit opgegraven?
-Nee. -Ga je dat nog doen?
Ik weet het niet.
Ik heb die jongens al twintig jaar niet gezien.
Ze waren geweldig.
Zou dat ons ook kunnen overkomen?
Wat Egg en zijn vrienden gebeurde?
Echt niet.
Het leek alsof hij ging huilen.
Egg is oud. Dat is anders.
Over twintig jaar zijn wij ook oud.
Misschien is het omdat hij van een andere generatie is.
Dat zegt mama altijd als opa raar doet.
Ik weet het niet.
Ik voel iets.
Wacht. Raak hem niet aan.
Straks worden we allemaal ja-zombies.
Goed punt.
PENDRAGONS HAMER NOTITIE: MAAKTE JA-ZOMBIES VAN ONS
BURGEMEESTER GORTIMER NOTITIE: COLBERT
FOTO'S VAN ONS
NOTITIE: TOEN MEL TWEEDE WERD BIJ DE WETENSCHAPSPRESENTATIES
ROBOTKLAUW NOTITIE: GEËLIMINEERD
GEHEUGENWISSER NOTITIE: WISTE GORTIMERS H VAN MEL
DAPPERE FRIDA NOTITIE: BELANGRIJK VOOR GORTIMERS STEM
DROMENVANGER NOTITIE: GAF GORTIMER ZIJN MOEDERS
WHITE HAT-HOED NOTITIE: TOEN GORTIMER ONTDEKTE DAT HIJ
LEERLINGENPASJE NOTITIE: RANGER VERWISSELDE
Perfect. Dank je.
Ik vond het leuk om jou te zijn.
Wederzijds.
Ik heb er een voor je.
Als je je neus tegen de tuit houdt,
-ruik je nog steeds... -Bedankt, Stanley.
We komen morgen langs om afscheid te nemen.
Tot dan.
Het is niet alsof je ze nooit meer zult zien.
Dat weet ik.
Wie gaat me nu supercoole, ingewikkelde high fives leren?
Je kent ze allemaal al. Je kunt ze de stadskinderen leren.
Dit is nog nooit gebeurd.
Het betekent niks.
Je bent alleen een beetje afgeleid.
Oké. En nu?
We hebben nog één object te gaan.
Voorzichtig. Hij is nog steeds scherp.
De Vork van het Lot.
Het lijkt niet lang geleden dat we daar stonden
en door uw raam keken.
Jij en Ranger wisten niet dat ik jullie kon horen.
Waar waren jullie bang voor?
We kenden u niet goed.
En laten we wel wezen, u had een steekwapen in uw hand.
Ik bewonder je openheid, Ranger.
Die is niet veranderd sinds we elkaar ontmoetten.
Gortimer, vertel eens.
Waarom hebben ze je radioprogramma beëindigd?
-Luisterde u ernaar? -Iedereen luisterde ernaar.
Ze waren zo leuk.
-Bedankt. -Je vertelt mooie verhalen.
Als je in de stad bent en er een verzint, schrijf het op
en stuur het naar me op.
Misschien zouden Mel en Ranger het kunnen voorlezen?
Natuurlijk.
Dat is dan afgesproken.
Oké, nou,
dag, Miss Hudspith.
Dag, Gortimer.
Je hebt me op meer manieren geholpen dan je weet.
Dit is echt het beste idee dat je ooit hebt gehad.
En een perfecte besteding van onze laatste dag samen.
Laten we gaan graven.
Weet je zeker dat dit een goede plek is? Dit is gemeentegrond.
Het belangrijkste van een schat begraven,
is hem begraven waar je hem terug kunt vinden.
En het dorpsplein gaat nergens heen.
We zien elkaar hier over twintig jaar, wat er ook gebeurt, toch?
Ja. En laten we afspreken
dat hij alleen wordt geopend als we met z'n drieën zijn.
-Afgesproken. -Afgesproken.
Wacht.
Je bent de vork vergeten.
Ja. Vergeet de Vork van het Lot niet.
Nou, kijk,
ik was aan het nadenken
en ik wilde jullie iets vragen.
Ik wilde vragen of ik één ding mag meenemen.
Oké. Maar,
we wilden die juist graag in de capsule doen.
Dat weet ik, maar...
Ik wilde iets dat me aan ons doet denken.
Maar daarom doen we dit toch?
We hoeven niks te hebben,
omdat we over twintig jaar nog steeds vrienden zijn.
Luister, jullie mogen hier blijven
en met iedereen afspreken, nieuwe avonturen beleven
en nieuwe herinneringen maken.
Ik ga daar geen deel van uitmaken.
Je verhuist maar drie uur verderop.
Iedereen doet alsof de stad niet ver is.
Soms verliezen mensen vrienden als ze niet verhuizen.
Dingen gebeuren. Mensen veranderen.
-Je weet niet wat er gaat gebeuren. -Dat is het nu juist.
Geen van ons weet dat.
Ongelofelijk.
Jongens, alsjeblieft.
Dit is onze laatste avond samen.
Prima. Doe maar wat je wilt.
Hoi, schat.
Wil je je stripboeken bij ons hebben of bij je vader?
-Wat? -Je stripboeken.
Beide. Ik heb twee dozen gemaakt.
'Mama's huis. Papa's huis.'
Dat kan van alles betekenen.
Welke is ook alweer van mij?
Zal Gardner zich de Normaalstraat herinneren?
Natuurlijk.
Hij zal mooie herinneringen hebben, zoals jij en je vrienden.
De tijdcapsule is verdwenen.
-Wat? -Wat?
Gisteravond voelde ik me schuldig dat ik de vork wilde houden.
Sorry daarvoor, trouwens.
-Het is al goed. -Geen zorgen.
-Ik dacht er veel over na... -Vertel over de tijdcapsule.
Ik stond vanochtend vroeg op om de vork in de tijdcapsule te doen,
maar hij was er niet. Er lag alleen aarde.
-Heb je op de goede plek gegraven? -Ik weet het zeker.
Iemand heeft hem meegenomen.
Wie zou onze tijdcapsule willen hebben?
Al onze spullen zaten erin. Onze herinneringen.
Weg.
We moeten hem vinden.
Hoe? Ik vertrek over twee uur.
Je bent naar een parallelle dimensie gegaan
en versloeg een soldaat binnen twee uur.
We hebben mijn hersens in twee uur herordend.
We kunnen van alles binnen twee uur doen.
Weet je,
er is een beveiligingscamera die op het beeld staat gericht.
De beelden gaan naar dr. Grapehalls kantoor.
Misschien kunnen we zien wie de tijdcapsule heeft.
Ingenieus.
Ik weet het niet, jongens.
Als dr. Grapehall ontdekt dat ik jullie binnenliet,
hoor ik dat op mijn functioneringsgesprek.
Je kunt mij de schuld geven. Ik zit toch in de stad.
Ik wil niemand in de problemen brengen.
We zijn problemen gewend.
Wat zeg ik toch allemaal?
Als het potlood niet kapot was gemaakt,
zou ik me mijn halve leven niet herinneren.
Jullie hebben twintig minuten tot dr. Grapehall hier is.
-Succes. -Bedankt. We staan bij je in het krijt.
-Gortimer. Vergeet ons niet. -Dat beloof ik.
Wat voor persoon zou...
O, dat ben ik.
Dus niemand heeft hem opgegraven?
Hoe is dat mogelijk?
Is de tijdcapsule via een tunnel meegenomen, of zo?
Die tunnel moet dan wel heel lang en diep zijn.
Ze zouden er maar een paar uur voor hebben.
Dat is onmogelijk.
Mijn theorie is dat toen er voor de fundering werd gegraven
van het standbeeld van kapitein Normaal,
ze de grond structureel zwakker hebben gemaakt,
waardoor de tijdcapsule dieper in de grond is weggezakt.
Ik heb een tabel met gegevens over de grond nodig.
Ik weet dat we ergens komen
als ik niet meer begrijp wat je zegt.
Jongens, kijk eens.
Kijk.
Dat is absurd.
Hij ziet er precies uit als onze tijdcapsule.
-Het ligt niet aan mij? -Het ligt niet aan jou.
Maar dit schilderij is honderd jaar oud.
Kom.
Onze tijdcapsule verdwijnt op mysterieuze wijze
en dan zien we er precies zo een op dit schilderij.
-Wat zou dat kunnen betekenen? -Ik weet het niet.
-Maar de verkoper misschien wel. -Mooi.
Wie is dat? Waar vinden we die persoon?
Ik heb geen idee.
-Even wachten. -Maar ik heb papieren.
Gevonden.
Ik weet bijna zeker dat het in de dozen van april zit.
Egg, je administratie...
Ik weet het. Geniaal, hè?
Egg, is dit het?
Dat is hem. Je hebt geluk. Hij woont hier. David.
Hij heeft een klokkenwinkel, Normaaltijd.
Die zit tegenover Gambabal.
-Geen tijd voor reclameliedjes. -We moeten gaan.
Hé, Gortimer.
Succes in de stad. We zullen je hier missen.
Bedankt voor alles, Egg.
Kan ik jullie helpen?
-Ben jij David? -Dat ben ik.
Herken je dit?
Het is een ansichtkaart.
Nee. Kijk nog eens.
We hebben een van je tijdcapsules gekocht en...
-Je hebt hem gevonden. -Is dat de onze?
Niet van jou.
Van mij.
-Zijn er twee? -Ja.
De ene die ik aan Egg heb verkocht, was anders.
Die had handvaten en een kleinere klok.
Maar ik begrijp het niet.
Hoe komt hij hierin?
Wanneer zag je hem voor het laatst?
Dat was drie jaar geleden.
Ik had hem voor mijn dochter gemaakt.
Ik had hem begraven in de achtertuin
toen ik besefte dat ik haar babydeken was vergeten,
-dus ging ik hem opgraven... -En hij was weg.
Ja.
Ik heb nooit kunnen ontdekken wat ermee is gebeurd.
Dat schilderij is meer dan honderd jaar oud.
Als dat echt jouw tijdcapsule is,
is hij teruggereisd in de tijd.
Naar de tijd van kapitein Normaal.
-Hoe is dat mogelijk? -Weet ik niet.
We kochten gisteren een van je tijdcapsules,
maar vanochtend was hij verdwenen.
Al onze belangrijke spullen zaten erin.
Ik wilde dat ik kon helpen.
Ik weet hoe dat voelt.
Dus onze tijdcapsule
is gewoon
verdwaald in de tijd?
Nu hoeven we niet over 20 jaar af te spreken.
Er is geen tijdcapsule om op te graven.
Je weet maar nooit. Misschien duikt hij op.
Op een dag.
Jongens.
We mogen nu niet opgeven.
We zijn ons verleden kwijt, maar niet onze toekomst.
-Gortimer. -Papa.
Egg zei dat je hier zou zijn. Ik heb je overal gezocht.
Al je andere vrienden willen afscheid van je nemen.
We moeten weg om op tijd met de verhuiswagen aan te komen.
-Maar, papa... -Luister, Gortimer.
Sorry, oké? Ik weet dat dit moeilijk is.
Maar de tijd is om.
We moeten gaan. Oké? Kom.
Ik ben in augustus in de stad
voor een conferentie over duurzame ontwikkeling.
-Dan moeten we afspreken. -Mooi.
We kunnen naar het natuurhistorisch museum,
de fontein, naar Chinatown.
Ik weet niet waar die dingen zijn,
maar dan zal ik het wel weten.
Ik zal je missen.
Ik jou ook.
Ik wil zeggen
dat als je me niet had gedwongen om met je team mee te doen,
ik geen vrienden had gehad.
Dan was alles voor mij heel anders geweest.
Ik heb geluk gehad.
Nee, ik heb geluk gehad.
In ieder geval,
je hebt mijn leven veranderd.
Bedankt.
Dus.
Ja.
Ik heb iets voor je.
Ik zal je altijd zo herinneren.
Het is ongelofelijk.
Dat ben jij ook.
Nou.
Dag.
We hadden kersensmaak moeten nemen.
Hij houdt van blauwe frambozen.
Elke beslissing lijkt belangrijk als het de laatste is.
Wat is dat allemaal?
Ik denk dat Aanjay Rantung haar rechtmatige plek krijgt.
Met dank aan jou.
TOEKOMSTIGE PLEK VAN STANDBEELD AANJAY RANTUNG
Het kan goed zijn dat de tijdcapsule verdween.
Anders was hij vast opgegraven.
Hé. Ik kom hier iets tegen.
Ik weet dat ze komen. Ze zouden er zijn.
Schat, we moeten echt gaan.
-Gortimer. -Gortimer.
-Gortimer, je moet met ons meekomen. -Je gelooft het nooit.
-We gaan weg. -Het duurt maar twintig minuten.
-Wat is er? -Het is bijna onmogelijk om uit te leggen.
Alsjeblieft, mama.
Ja, alsjeblieft, Miss Gibbon?
Alsjeblieft, het is echt belangrijk.
Oké, snel.
-Hier. Help. -Dank je.
Wacht.
-Dus hij lag op dezelfde plek? -Ja.
Hij ziet er oud uit. Verroest.
Alles zit erin.
Moet je zien hoe vergeeld alles is.
Dit is zo raar.
Wacht. Er zitten ook andere dingen in.
GEWOONSTRAAT
Zijn wij dat?
Het lijkt erop, maar dan ouder.
Als de tijdcapsule verdwaald was in de tijd, waar komt dit dan vandaan?
Van ons.
Van ons toekomstige zelf.
Dit betekent dat we doen wat we beloofden.
We komen op deze plek over 20 jaar terug.
We graven de tijdcapsule op.
We stoppen er nieuwe dingen in en begraven hem weer.
In de toekomst.
Maar de doos gaat terug in de tijd.
Terug naar nu.
We blijven voor altijd vrienden.
Dit is geweldig.
Zullen we de rest van de spullen bekijken?
Voor mij hoeft het niet.
Ja.
Laten we hem gewoon weer begraven.
We weten het belangrijkste.
-Lange rit. -Kom.
Kom, schat.
Ik weet dat je maar op drie uur afstand zit.
En ik weet dat we vrienden blijven.
En ik weet dat dit geen echt afscheid is.
Maar dat maakt het niet makkelijker om je te zien vertrekken.
Hé,
vind snel vliegende auto's uit, dan zien we elkaar snel.
Doe ik.
Ik wil niet dat je weggaat.
Dat weet ik.
Hé.
Als ik weg ben,
ga geen gevecht met de zwaartekracht aan. Je wint het toch niet.
Ik beloof niks.
Ik hou van jullie.
-Ik hou ook van jou. -Ik hou ook van jou.
Wat gebeurt er nu?
Waar gaan we heen?
Wat zal er veranderen?
En wat blijft hetzelfde?
Wat zal ik in deze nieuwe wereld tegenkomen?
Nieuwe passies?
Een nieuw gezin?
Nieuwe gevoelens.
Nieuwe avonturen.
Nieuwe verrassingen.
En zelfs nieuw liefdesverdriet.
Het klinkt als een mooi verhaal.
En iedereen die ik heb ontmoet
en iedereen die ik zal ontmoeten, zal erin voorkomen.
DIPLOMA-UITREIKING NORMAALSCHOOL
Ik heb het geluk gehad veel geweldige personages te kennen.
Ik ben benieuwd naar het volgende hoofdstuk.
Maar ik ben ook bang.
We weten dat er enge dingen kunnen gebeuren.
Hoe zullen we ze het hoofd bieden?
Hoe vinden we de weg vooruit?
Samen, hoop ik.
En wie zal ons onderweg helpen?
Een oude grappenmaker?
Een nieuwe liefde?
Een eerste liefde die een goede vriendin werd.
Of een beste vriend die midden in de nacht belt
OPEN DICHT
ZIEKENHUIS
met nieuws dat alles in één klap verandert.
OOM GORTIMER OOM RANGER
Je weet nooit hoe het verhaal zal verlopen.
STADSLEVEN G. GIBBON
Net als je denkt dat je weet hoe alles werkt
BOEKENWINKEL
en alles dat je hebt gewenst eindelijk uitkomt,
kom je een obstakel tegen.
Net als iedereen successen lijkt te behalen.
BAKKERIJ UNION
Maar obstakels kunnen je ook helpen.
Dan ga je creatieve oplossingen bedenken.
NORMAALSCHOOL
En soms betekent het dat je weer helemaal opnieuw begint.
Dat kan ook iets goeds zijn.
Ik denk dat het belangrijkste is
om het verhaal te blijven schrijven.
Hoe eng of verwarrend het ook is.
Of het je nou naar een andere planeet brengt
DICHT VOOR RENOVATIE
of naar je eigen vertrouwde omgeving.
Blijf het opschrijven.
Want dat is de enige manier waarop je een gelukkig einde krijgt.
GEWOONLAAN G. GIBBON
Maar natuurlijk,
zelfs als je het laatste hoofdstuk hebt geschreven,
schrijft iemand anders het eerste.
Dag.
Ik woon al mijn hele leven in de Normaalstraat.
Tot nu. al mijn hele leven in de Normaalstraat.