Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Na jednym końcu ulicy jest jeziorko,
a na drugim gęsty las.
Ale temu, co znajduje się pomiędzy,
daleko do normalności.
Gortimer Gibbon z ulicy Normalnej
GORTIMER KONTRA KONIEC
Świetnie, wstałeś już.
Tu masz więcej kartonów, gdybyś ich potrzebował.
Ludzie od przeprowadzki jutro je zabiorą.
To nasza pierwsza magiczna sztuczka.
Pudełko ze znikającą monetą.
Spójrz.
Pamiętam to pudełko.
Mieliśmy się nim wymieniać.
I wymienialiśmy, pamiętasz?
Każde z nas brało je na tydzień i podawało dalej.
Najwyraźniej ktoś zapomniał podać je dalej.
Nasza sztuczka z monetą. Pamiętam. To była moja kolej.
-A to po co? -To mój najlepszy pomysł w życiu.
Mel, Gortimerze, za 20 lat nadal będziemy przyjaciółmi,
bez względu na to, gdzie się znajdziemy, prawda?
Proponuję spędzić ostatni dzień z Gortimerem,
wypełniając ten pojemnik rzeczami, które były dla nas najważniejsze.
Zakopiemy go w bezpiecznym miejscu, gdzie nikt go nie znajdzie.
Za 20 lat,
gdy wciąż będziemy przyjaciółmi,
odkopiemy go, a nasze wspomnienia będą na nas czekać w środku.
Kapsuła czasu.
-Świetnie. -Od czego zaczniemy?
Panowie, przedstawiam ostateczny plan akcji przy ulicy Normalnej.
Oto lista przedmiotów do umieszczenia w kapsule,
w kolejności według ich lokalizacji i wartości emocjonalnej.
Zaczniemy nad jeziorkiem
i dojdziemy aż do gęstego lasu.
Po drodze wpadniemy do Freda, pana Zippa, Egga,
wrócimy do Gortimera i oczywiście do Rangera,
a także do piekarni.
Niniejszym zgłaszam pierwszy przedmiot.
Odhaczone.
Potrzebny nam będzie większy pojemnik.
Idealny.
Nie wyjdzie tak, jakbyśmy uznali, że nasze wspomnienia to śmieci?
Nikt tak nie twierdzi.
Problem w tym, że ten pojemnik jest nieszczelny.
Potrzebny nam taki o neutralnym pH, gdzie nie dostanie się wilgoć.
Chcę wiedzieć?
Gortimer wyjeżdża, więc przygotowujemy kapsułę czasu.
Masz jakiś pomysł?
Idealny.
Może ten? Solidny i ma zegar.
Bierzemy.
Na koszt firmy.
Super, że robicie kapsułę czasu.
W waszym wieku też zrobiliśmy taką z przyjaciółmi.
Wykopaliście ją?
-Nie. -A zamierzacie?
Nie wiem.
Nie widziałem moich kumpli od 20 lat.
Byli niesamowici.
Myślicie, że z nami też może tak być?
Jak z Eggiem i przyjaciółmi?
Nie ma opcji.
Wyglądał, jakby miał się rozpłakać.
Egg jest już stary. To co innego.
Za 20 lat też będziemy starzy.
Może to kwestia różnicy pokoleń.
Tak mawia moja mama, jak dziadek dziwnie się zachowuje.
Nie wiem.
Mam coś.
Czekaj! Nie dotykaj.
Znów mógłbyś zamienić wszystkich w potakujących zombie.
Słuszna uwaga.
MŁOTEK PENDRAGON UWAGI: ZMIENIŁ NAS W ZOMBIE
BURMISTRZ GORTIMER
NASZE ZDJĘCIA
UWAGI: MEL DRUGA W KONKURSIE NAUKOWYM
SZPON ROBOTA
USUWACZ MYŚLI
ODWAŻNA FRIDA
ŁAPACZ SNÓW
KAPELUSZ BIAŁEGO KAPELUSZA
LEGITYMACJA SZKOLNA
Super. Dzięki.
Fajnie było być tobą.
Wzajemnie.
Mam coś dla ciebie.
Jak zbliżysz to do nosa,
-wciąż wyczujesz... -Dzięki, Stanley.
Wpadniemy jutro się pożegnać.
Do zobaczenia.
Przecież jeszcze ich zobaczysz.
Wiem.
Ale kto będzie mnie uczył przybijać wymyślne piątki?
Już wszystkie znasz. Nauczysz dzieciaki w mieście.
Nigdy wcześniej się nie pomyliliśmy.
To nic nie znaczy.
Jesteś tylko trochę rozkojarzony.
Co dalej?
Został nam jeszcze jeden przedmiot.
Ostrożnie. Wciąż jest ostry.
Widelec przeznaczenia.
Wydaje się, że zaledwie wczoraj staliśmy tam
i zaglądaliśmy przez okno.
Ty i Ranger nie wiedzieliście, że was słyszę.
Czego się baliście?
Nie znaliśmy pani tak dobrze.
Poza tym miała pani przy sobie broń kłującą.
Podziwiam twoją szczerość.
Wciąż ta sama, odkąd się poznaliśmy.
Powiedz mi, Gortimerze.
Dlaczego zdjęli z anteny waszą wspaniałą audycję radiową?
-Słuchała nas pani? -Za każdym razem.
Były znakomite.
-Dziękuję. -Potrafisz opowiadać.
Jeśli tam, w mieście, wymyślisz jakieś historie, koniecznie je zapisz
i wyślij do mnie.
Może Mel i Ranger przeczytają je dla mnie?
Oczywiście.
Zatem jesteśmy umówieni.
Cóż,
do widzenia, pani Hudspith.
Do widzenia, Gortimerze.
Pomogłeś mi bardziej, niż może ci się wydawać.
To naprawdę był twój najlepszy pomysł.
I świetny sposób, by spędzić razem nasz ostatni dzień.
Kopmy.
Na pewno tutaj? To miejsce publiczne.
Przy zakopywaniu skarbu najważniejsze jest to,
by móc go potem odnaleźć.
Plac miejski nigdzie sobie nie pójdzie.
Więc bez względu na wszystko spotkamy się tu za 20 lat, tak?
Tak. Ustalmy,
że kapsułę będziemy mogli otworzyć tylko we trójkę.
-Zgoda. -Zgoda.
Zaczekaj.
Zapomniałeś o widelcu.
Nie zapominaj o widelcu przeznaczenia.
No tak.
Zastanawiałem się
i miałem was o to zapytać.
Mógłbym zostawić sobie tę jedną, jedyną rzecz?
No nie wiem.
To jedna z pierwszych rzeczy, które postanowiliśmy zakopać.
Wiem, tylko...
Chciałem mieć coś, co by przypominało mi o nas.
Ale to przecież nie tak.
Nie zatrzymujemy niczego,
bo za 20 lat nadal będziemy się przyjaźnić.
Wy tutaj zostajecie,
będziecie się spotykać, wspólnie przeżywać przygody,
zdobywać nowe wspomnienia.
A mnie już tutaj nie będzie.
Wyprowadzasz się o trzy godziny drogi stąd.
Wszyscy się zachowują, jakby miasto było tuż, tuż.
Ale ludzie przestają się przyjaźnić i bez wyjeżdżania.
To się zdarza. Ludzie się zmieniają.
-Ale nie wiesz, co będzie. -Właśnie.
Nikt z nas nie wie.
Nie wierzę.
Proszę was.
To nasza ostatnia wspólna noc.
Jasne. Rób, co chcesz.
Cześć, skarbie.
Chcesz, żeby komiksy były u nas czy u taty?
-Co? -Twoje komiksy.
I tu, i tu. Są dwa pudła.
„Dom mamy, dom taty”.
To może oznaczać wszystko.
To które pudło jest moje? Bo nie wiem.
Czy Gardner będzie pamiętał ulicę Normalną?
Oczywiście, że tak.
Będzie miał cudowne wspomnienia, jak ty i twoi przyjaciele.
Kapsuła czasu zniknęła.
-Co? -Co?
Zeszłej nocy zrobiło mi się głupio przez widelec.
Przepraszam was za to.
-Nie szkodzi. -Nie martw się.
-Rozmyślałem o tym... -Powiedz nam o kapsule.
Wstałem rano, żeby włożyć widelec do kapsuły,
ale nie było jej tam. Tylko piach.
-Na pewno kopałeś w dobrym miejscu? -Na pewno.
Ktoś musiał ją zabrać.
Ale kto by ją chciał?
Tam były wszystkie nasze rzeczy. Nasze wspomnienia.
Zniknęły.
Musimy odnaleźć kapsułę.
Jak? Za dwie godziny wyjeżdżam.
Wszedłeś do równoległego wymiaru
i pokonałeś Zielonego Bereta w niecałe dwie godziny.
Uporządkowaliśmy mój mózg w niecałe dwie godziny.
Możemy zrobić wszystko w niecałe dwie godziny.
Wiecie co,
przed pomnikiem zamontowana jest kamera.
Obraz przekazywany jest do biura doktora Grapehalla.
Może uda nam się zobaczyć, kto ją wykopał.
Genialne.
No nie wiem.
Jeśli dowie się, że wpuściłem was do biura,
obniży moją ocenę pracownika.
Możesz zrzucić winę na mnie. I tak będę w mieście.
Nie chcę, żeby ktoś miał kłopoty.
Kłopoty to nasza specjalność.
Nad czym ja się zastanawiam?
Gdybyście nie przekonali mnie
do złamania ołówka, straciłbym połowę wspomnień.
Do powrotu dr. Grapehalla zostało wam 20 minut.
-Powodzenia. -Dzięki, jesteśmy ci winni przysługę.
-Pamiętaj o nas, Gortimerze. -Będę pamiętał.
Kto by...
To ja.
Więc nikt jej nie wykopał?
Jak to możliwe?
Czy ktoś mógł zabrać ją od spodu, na przykład przez tunel?
Musiałby być bardzo długi i bardzo głęboki.
A było tylko kilka godzin, by go wykopać.
To niemożliwe.
Moja teoria jest taka, że gdy kopali fundament
pod pomnik kapitana Normalnego,
osłabili strukturę gleby,
przez co kapsuła zapadła się głębiej.
Potrzebne mi wiarygodne dane odnośnie górnej warstwy gleby.
Super. Wiem, że już blisko,
gdy przestaję rozumieć, co mówisz.
Spójrzcie na to.
Spójrzcie.
To niemożliwe.
To wygląda jak nasza kapsuła czasu.
-Tylko mi się tak wydaje? -Nie tylko.
Ale ten obraz ma ponad 100 lat.
Chodźcie.
Nasza kapsuła zniknęła w tajemniczy sposób.
Później widzieliśmy taką samą kapsułę na obrazie.
-Wiesz, co to może znaczyć? -Nie mam pojęcia.
-Ale może dostawca coś wie. -Super.
Kto to jest? Gdzie go znajdziemy?
Nie mam pojęcia.
-Dajcie mu czas. -Ale mam rachunki.
Tu są.
Ten prawie na pewno będzie w pudełkach z kwietnia.
Egg, twoja księgowość...
Wiem. Genialna, prawda?
Egg, czy to ten rachunek?
To ten. Macie szczęście, dostawca jest stąd. To David.
Prowadzi sklep z zegarami Normalny Czas.
To naprzeciwko Grubej Krewetki.
-Nie mamy czasu na piosenki. -Idziemy.
Gortimer.
Powodzenia w mieście. Będzie nam ciebie brakowało.
Dzięki za wszystko, Egg.
Czym mogę służyć?
-Ma pan na imię David? -Owszem.
Poznaje pan to?
To pocztówka.
Nie. Proszę się przyjrzeć.
Kupiliśmy jedną z pańskich kapsuł w sklepie i...
-Odnaleźliście ją. -To nasza kapsuła?
Nie wasza.
Moja.
-To są dwie? -Tak.
Ta, którą sprzedałem Eggowi, wyglądała inaczej.
Miała uchwyty i zegar z mniejszą tarczą.
Nie rozumiem.
Skąd się tam wzięła?
Kiedy ostatnio pan ją widział?
Trzy lata temu.
Zrobiłem ją dla córki.
Zakopałem kapsułę w ogródku,
ale zapomniałem włożyć do niej kocyk,
-więc poszedłem ją odkopać... -I już jej nie było.
Tak.
Nie mam pojęcia, co się z nią stało.
Ten obraz ma ponad 100 lat.
Jeśli to naprawdę pana kapsuła,
to przeniosła się w przeszłość.
Do czasów kapitana Normalnego.
-Jak to możliwe? -Nie wiem.
Kupiliśmy wczoraj jedną z pańskich kapsuł,
a dziś rano zniknęła.
Były tam wszystkie ważne dla nas rzeczy.
Szkoda, że nie mogę wam pomóc.
Znam to uczucie.
Zatem nasza kapsuła
po prostu
zaginęła w czasie?
Teraz nie mamy powodu, by spotkać się za 20 lat.
Nie ma żadnej kapsuły do wykopania.
Nie wiadomo, może się pojawić.
Kiedyś.
Posłuchajcie.
Nie możemy teraz odpuścić.
Straciliśmy przeszłość. Nie możemy stracić też przyszłości.
-Gortimer. -Tato.
Egg powiedział, że cię tu znajdę. Wszędzie cię szukamy.
Wszyscy twoi przyjaciele czekają, żeby się pożegnać.
Musimy natychmiast wyjechać, żeby zdążyć za ciężarówką.
-Ale tato... -Posłuchaj.
Przykro mi. Wiem, że to dla ciebie trudne.
Ale nadszedł już czas.
Musimy iść.
Wybieram się do miasta w sierpniu
na konferencję dotyczącą zrównoważonego rozwoju.
-Trzeba się spotkać. -Super.
Pójdziemy do Muzeum Historii Naturalnej,
zobaczymy fontannę, zwiedzimy chińską dzielnicę.
Nie wiem, gdzie są te wszystkie miejsca,
ale do sierpnia się dowiem.
Będzie mi ciebie brakowało.
Mnie ciebie też.
Chcę tylko powiedzieć,
że gdybyś nie zmusił mnie do startu drogą rakietą,
nie miałbym żadnych przyjaciół.
Wszystko ułożyłoby się inaczej.
Naprawdę miałem szczęście.
To ja miałem szczęście.
W każdym razie
odmieniłeś moje życie.
Dziękuję.
No tak.
Tak.
Coś ci przyniosłam.
Zapamiętam cię takiego na zawsze.
Niesamowite.
Tak jak ty.
Cóż.
Pa, pa.
Trzeba było wziąć wiśniowy.
Gortimer lubi jeżynowy.
Każda decyzja wydaje się taka ważna, kiedy to już ostatni raz.
A to co?
Wygląda na to, że wreszcie doceniono Aanjay Rantung.
Dzięki tobie.
TU STANIE POMNIK AANJAY RANTUNG
Może to i dobrze, że kapsuła zniknęła.
Pewnie by ją teraz wykopali.
Hej, natrafiłem na coś.
Na pewno zaraz będą. Mówili, że przyjdą.
Naprawdę musimy już jechać, skarbie.
-Musisz pójść z nami. -Nie uwierzysz.
-Wyjeżdżamy. -To zajmie góra 20 minut.
-O co chodzi? -Tego nie da się wyjaśnić.
Proszę, mamo.
Prosimy, pani Gibbon.
Prosimy, to bardzo ważne.
Dobrze, tylko się pospieszcie.
-Proszę. -Dziękujemy.
Chwileczkę.
-Była w tym samym miejscu? -Tak.
Wygląda na starą i zardzewiałą.
Wszystko tu jest.
Zobaczcie, jak wyblakła.
Dziwne.
Są tu też inne rzeczy.
ALEJA ZWYCZAJNA
To my?
Wyglądają jak my, ale są starsi.
Skoro kapsuła zaginęła w czasie, skąd to wszystko się wzięło?
To od nas.
Z przyszłości.
To znaczy, że zrobimy tak, jak ustaliliśmy.
Wrócimy tu za 20 lat.
Wykopiemy kapsułę.
Umieścimy w niej nowe przedmioty i znowu ją zakopiemy.
W przyszłości.
Ale kapsuła cofnie się w czasie.
Cofnie się do tej chwili.
Więc zawsze będziemy przyjaciółmi.
Niesamowite.
Przejrzymy resztę rzeczy?
Nie ma takiej potrzeby.
Zgadza się.
Zakopmy ją z powrotem.
Wiemy już to, co najważniejsze.
-Długa droga przed nami. -Chodź.
Chodźmy, skarbie.
Wiem, że będziesz tylko o trzy godziny drogi stąd.
Wiem, że zostaniemy przyjaciółmi.
Wiem też, że nie żegnamy się na zawsze.
Ale to wcale nie znaczy, że łatwiej mi pogodzić się z tym, że wyjeżdżasz.
Hej, im szybciej wynajdziesz
latające samochody, tym łatwiej będzie się spotykać.
Już się za to biorę.
Nie chcę, żebyś wyjeżdżał.
Wiem.
Hej.
Gdy mnie nie będzie,
nie walcz z grawitacją, nie wygrasz.
Nie mogę tego obiecać.
Kocham was.
-Ja ciebie też. -Ja ciebie też.
Co teraz będzie?
Dokąd trafimy?
Co się zmieni?
A co zostanie takie samo?
Co czeka mnie w tym nowym świecie?
Nowe pasje?
Nowa rodzina.
Nowe uczucia.
Nowe przygody.
Nowe niespodzianki.
Nawet nowe kłopoty sercowe.
Szykuje się nowa, całkiem niezła opowieść.
I ci, których już znam,
i ci, których dopiero poznam, będą ważnymi postaciami.
ABSOLWENCI LICEUM
Miałem szczęście, że poznałem wiele wspaniałych postaci.
Nie mogę się doczekać kolejnego rozdziału.
Ale też się boję.
Wszyscy wiemy, że mogą wydarzyć się okropne rzeczy.
Jak sobie z nimi poradzimy?
I jak znajdziemy swoją drogę?
LICENCJAT
Mam nadzieję, że razem.
Kto wyciągnie pomocną dłoń?
Stary kawalarz?
Nowa miłość?
Pierwsza miłość, którą zastąpiła przyjaźń.
Czy najlepszy przyjaciel, który zadzwoni w środku nocy,
żeby powiedzieć coś, co sprawi, że wszystko zmieni się w mgnieniu oka.
WUJEK GORTIMER WUJEK RANGER
Nigdy nie wiadomo, dokąd poprowadzi nas ta opowieść.
ŻYCIE W MIEŚCIE G. GIBBON
Kiedy wydaje nam się, że wszystko już wiemy,
a nasze marzenia wreszcie się spełniają,
zatrzymuje nas jakaś przeszkoda.
A wszyscy inni posuwają się naprzód.
Ale przeszkody też mogą nam pomóc.
Wymagają od nas kreatywności.
Czasem sprawiają, że musimy zaczynać wszystko od początku.
Ale to też może być coś dobrego.
Myślę, że najważniejsze jest,
by nie przestać tworzyć opowieści.
Nieważne, jak straszna jest i zagmatwana.
Nieważne, czy zabiera nas na inną planetę,
czy każe wrócić na własne podwórko.
RESTAURACJA
Nie przestawajmy snuć opowieści.
Tylko w ten sposób możemy doczekać szczęśliwego zakończenia.
ALEJA ZWYCZAJNA G. GIBBON
I oczywiście,
kiedy już napiszecie swój ostatni rozdział,
to ktoś inny będzie dopiero rozpoczynał pierwszy.
Pa.
Całe życie spędziłem przy ulicy Normalnej.
Aż do teraz. pędziłem przy ulicy Normalnej.