Bütün hayatımı Normal Sokak'ta geçirdim.
Bir yanında göl var, diğer yanındaysa gölgelik ağaçlardan oluşan bir orman.
Ancak arasında olup bitenlere, normalden başka her şey denir.
Gortimer Gibbon ve Normal Sokak Maceralar
Gortimer Sona Karşı
Güzel. Uyanmışsın.
İhtiyacın olursa, burada fazladan kutular var.
Taşımacılar onları yarın bantlar.
Bu bizim ilk sihir numaramız.
Bu bozuk paraları yok eden bir kutu.
İşte.
Bunu hatırlıyorum.
Güya paylaşacaktık.
Paylaştık, unuttun mu?
Her birimiz bir hafta boyunca onu aldı ve sonra diğerine verdi.
Belli ki, onu en son alan diğerine vermeyi unuttu.
Eski para numaramız. Hatırlıyorum. Bu arada sıra bendeydi.
-Peki onlar ne için? -Aklıma gelen en harika fikir için.
Mel ve Gortimer, bundan 20 yıl sonra,
nerede olursak olalım, hâlâ arkadaş olacağız, değil mi?
Diyorum ki Gortimer'ın son gününü
bizim için en anlamlı olan şeyleri bu kutuda toplayarak geçirelim
ve onu güvenli bir yere gömelim, kimsenin onu bulamayacağı bir yere.
Hâlâ arkadaş olduğumuz,
bundan 20 yıl sonra da
onu kazıp çıkaralım ve tüm hatıralarımız orada bizi bekliyor olsun.
Bir zaman kapsülü.
-Mükemmel. -Nereden başlıyoruz?
Beyler, size Normal Sokak son mücadele planını açıklıyorum.
İşte zaman kapsülü potansiyel öğelerinin
konum ve duygusal önem sırasına göre listesi.
Gölün sonundan başlayıp
gölgeli ağaçların ormanına geri döneceğiz.
Yolda Fred'in, Bay Zipp'in, Egg'in yerinde durup
sonra Gortimer'ın ve tabii ki Ranger'ın evine
ve fırına döneceğiz.
Böylelikle ilk parçamızı koyuyorum.
UN
Tamamdır.
Daha büyük bir kutuya ihtiyacımız olacak.
Mükemmel.
Bu hatıralarımızın çöp olduğunu söylemek gibi değil mi?
Kimse böyle bir şey söylemiyor.
Tek problem hava geçirmez olmaması.
PH-nötr bir tane almamız gerekiyor ki içeri nem girmesin.
Bilmek istiyor muyum?
Gortimer gittiği için bir zaman kapsülü yapıyoruz.
Bir fikrin var mı?
Evet, bu mükemmel.
Böyle bir şey olur mu? Sağlam. Üzerinde bir saat var.
Bunu alıyoruz.
Bizden olsun.
Bir zaman kapsülü yapmanız çok havalı.
Sizin yaşlarınızdayken ben de en iyi arkadaşlarımla aynı şeyi yapmıştım.
Onu hiç çıkardınız mı?
-Hayır. -Çıkaracak mısınız?
Bilmiyorum.
Onları 20 yıldır görmüyorum.
Onlar en iyilerdi.
Sizce bize de olur mu bu?
Egg ve arkadaşlarının başına gelen şey?
Mümkün değil.
Ağlayacak gibi görünüyordu.
Egg yaşlı. Bu farklı.
20 yıl sonra biz de yaşlı olacağız.
Belki de bu nesilsel bir şeydir.
Büyükbabam garip davrandığında annem de böyle diyor.
Bilmiyorum.
Bir şey hissediyorum.
Bekle! Dokunma ona.
Herkesi tekrar "evet" zombilerine dönüştürebilirsin.
Mükemmel nokta.
PENDRAGON'UN TOKMAĞI NOT: BİZİ EVET ZOMBİLERİNE DÖNÜŞTÜRDÜ
BELEDİYE BAŞKANI GORTIMER NOT: GORTIMER HARİKA
FOTOĞRAFLARIMIZ
NOT: MEL BİLİM FUARINDA İKİNCİ OLUNCA ÇEKİLDİ.
ROBOT PENÇESİ NOT: MEL'İ KALDIRMAYI BAŞARAMADI
ZİHİN SİLİCİ NOT: GORTIMER'IN ZİHNİNDEN MEL'İ SİLDİ
KORKUSUZ FRIDA - NOT: GORTIMER'IN SESİNİN GERİ GELMESİNDE ÖNEMLİ
DÜŞKAPANI - NOT: GORTIMER'A ANNESİNİN RÜYASINI GÖRDÜRDÜ
BEYAZ ŞAPKA ŞAPKASI NOT: GORTIMER ÖĞRENDİĞİNDE
ÖĞRENCİ KİMLİĞİ NOT: RANGER DEĞİŞTİ
Mükemmel. Teşekkürler.
Sen olmak çok hoşuma gitmişti.
Aynen.
Bende sizin için bir şey var.
Burnunu ağzına yaklaştırdığında
-hâlâ kokusu geliyor. -Teşekkürler Stanley.
Yarın hoşça kal demek için geleceğiz.
Görüşürüz o zaman.
Onları bir daha görmeyecek değilsin.
Biliyorum
ama şimdi bana kim o havalı selamlamaları öğretecek?
Zaten hepsini biliyorsun. Şehirli çocuklara öğretebilirsin.
Bu daha önce hiç olmamıştı.
Hiçbir anlamı yok.
Sadece biraz dikkatin dağınık.
Tamam. Sırada ne var?
Yalnızca bir parça kaldı.
Dikkat et. Hâlâ keskin.
Kaderin Çatalı.
Daha dün gibi, burada durmuş
senin pencerenden bakıyorduk.
Sen ve Ranger, sizi duyabildiğimi bilmiyordunuz.
Neden korkmuştunuz ki?
Şey, seni o kadar iyi tanımıyorduk.
Ayrıca açıkçası, bir çeşit yaralama silahı yapmakla uğraşıyordun.
Açık sözlülüğüne hayranım Ranger.
Bu tanıştıktan sonra değişti.
Gortimer, anlatsana.
Mükemmel radyo programını neden kestiler?
-Gerçekten dinliyor muydun onu? -Her birini.
Çok güzeldi.
-Teşekkür ederim. -İyi bir hikâye anlatıcısısın.
Şehre gittiğinde, aklına gelen olursa, onları yaz
ve bana gönder.
Belki Mel ve Ranger onları bana okur, değil mi?
Elbette.
Anlaştık.
Tamam. Şey,
hoşça kalın, Bayan Hudspith.
Güle güle Gortimer.
Bana hiç bilemeyeceğin kadar çok şekilde yardım ettin.
Bu bugüne kadar aklına gelen en iyi fikir.
Ayrıca son günümüzü geçirmek için de mükemmel bir yol.
Hadi kazalım.
Bu noktadan emin misiniz? Yani burası kamu alanı.
Bir hazineyi gömmekle ilgili en önemli şey
onu tekrar bulabileceğiniz bir yere gömmektir.
Şehir meydanı hep burada kalacak.
O zaman ne olursa olsun 20 yıl sonra burada buluşuyor muyuz?
Evet ve hepimiz şunu kabul edelim,
zaman kapsülü ancak üçümüz birlikteyken açılabilir.
-Anlaştık. -Anlaştık.
Bekle.
Çatalı unuttun.
Evet. Kaderin Çatalı'nı unutamazsın.
Şey, evet.
Düşünüyordum da
size soracaktım
acaba bu bende kalabilir mi, sadece bu?
Sanırım ancak
kapsül içine koymaya karar verdiğimiz ilk şeylerden biriydi.
Hayır. Biliyorum. Sadece...
Bizi hatırlatacak bir şey olsun istedim.
Tüm bunların nedeni zaten bu.
Tutunacak bir şeye gerek yok.
20 yıl sonra yine arkadaş olacağız.
Bakın, siz burada kalacaksınız
ve buradaki herkesle takılıp yeni maceralar yaşayacaksınız
ve yeni hatıralarınız olacak.
Artık bunun bir parçası olmayacağım.
Sadece üç saat uzaklığa taşınıyorsunuz.
Herkes sanki şehir o kadar da uzak değilmiş gibi davranıyor
ama kimileri bir yere taşınmadan da arkadaş olmayı bırakıyor.
Böyle şeyler olur. İnsanlar değişir.
-Sen ne olacağını bilmiyorsun ama. -Olay da bu.
Hiçbirimiz gerçekten bilmiyoruz.
Buna inanmıyorum.
Çocuklar, lütfen.
Bu birlikte son gecemiz.
İyi. Ne istiyorsan onu yap.
Selam tatlım.
Tatlım, çizgi romanların bizde mi kalsın yoksa babanda mı?
-Ne? -Çizgi romanların?
İkisi de. İki kutu yaptım.
"Annemin evi, babamın evi."
Bu her anlama gelebilir.
Benimki hangisiydi? Unuttum.
Gardner, Normal Sokak'ı hatırlayacak mı?
Tabii ki hatırlayacak.
Tıpkı sen ve arkadaşların gibi, onun da hatıraları olacak.
Zaman kapsülü kayıp.
-Ne? -Ne?
Dün gece, çatalı aldığım için kendimi kötü hissettim.
Bu arada onun için özür dilerim.
-Sorun değil. -Kafanı takma.
-Şey bunun hakkında çok düşündüm... -Zaman kapsülünden bahset.
Doğru. Çatalı zaman kapsülüne koymak için sabah erkenden kalktım
ama orada yoktu. Sadece toprak vardı.
-Doğru noktayı kazdığından emin misin? -Eminim.
Biri almış olmalı.
Kim bizim zaman kapsülümüzü ister ki?
Her şeyimiz onun içindeydi. Tüm hatıralarımız.
Gitti.
Onu bulmalıyız.
Peki, nasıl? İki saat içinde gidiyorum.
Paralel bir boyuta girmiş, Yeşil Bereli'yi
iki saatten daha kısa sürede yenmiştiniz.
Tüm beynimi iki saatten daha kısa sürede yeniden düzenlemiştik.
İki saatin altında birçok şey yapabiliriz.
Biliyorsunuz,
heykele bakan bir güvenlik kamerası var.
Görüntüler Dr. Grapehall'un ofisine gidiyor.
Kapsülü kimin çıkardığını görme şansımız olabilir.
Çok zekice.
Bilmiyorum çocuklar.
Dr. Grapehall'un, sizi ofisine soktuğumu öğrenmesi
performans değerlendirmeme zarar verebilir.
Peki, suçu bana atabilirsin. Zaten şehirde olacağım.
Kimsenin sorun yaşamasını istemiyorum.
Biz soruna alışkınız.
Ben ne düşünüyorum?
O kalemi kırmak konusunda benimle konuşmasaydınız
hayatımın yarısını hatırlamayacaktım.
Dr. Grapehall gelene kadar 20 dakikanız var.
-Bol şans. -Teşekkürler Fred. Sana borçlandık.
-Gortimer bizi unutma. -Unutmayacağım.
Nasıl bir insan...
Bu benim.
Yani hiç kimse onu almadı mı?
Bu nasıl mümkün olur?
Birisi zaman kapsülünü bir tünelle, alttan almış olabilir mi?
Tünelin çok derin ve çok uzun olması gerekir.
Kazmak için sadece birkaç saatleri vardı.
Bu mümkün değil.
Benim teorim şu, kasaba, ilk başta Kaptan Normal heykelinin
temelini kazdığında,
çevredeki toprakta yapısal bir zayıflık yarattılar
ve bu da zaman kapsülünün derinlemesine batmasına yol açtı.
Yüzey toprağı verileri için güvenilir bir masaya ihtiyacım var.
Müthiş. Ne dediğini,
anlamadığım zaman yaklaştığımızı biliyorum.
Çocuklar gelip şuna bakın.
Bak.
Bu çılgınca.
Tıpkı zaman kapsülümüze benziyor, değil mi?
-Sadece ben mi görüyorum? -Hayır, sadece sen değil.
Bu resmin yaşı 100 yıldan daha fazla.
Hadi.
NORMAL TARİH TOPLULUĞU
Zaman kapsülümüz gizemli bir şekilde kayboldu.
Sonra da bu resimde aynı onun gibi bir tane gördük.
-Bu ne demek, biliyor musunuz? -Hiçbir fikrim yok.
-Satıcı bilebilir ama. -Harika.
O kim? Onu nerede bulabiliriz?
Hiçbir fikrim yok.
-Bekleyin. -Kayıtlarım var.
Buldum.
Nisan kutusunda olduğundan oldukça eminim.
Egg, arşivin...
Biliyorum. Dâhice, değil mi?
Egg. Egg bu o mu?
Bu o. Şanslısınız. Buralı biri. David.
Normal Zaman adında bir saat dükkânı var.
Shrimp Blimp'in karşısında.
Bu balon çarpmaz, millet.
-Şarkı için zamanımız yok. -Gitmemiz gerek.
Hey, Gortimer.
Şehirde iyi şanslar. Seni özleyeceğiz.
Her şey için teşekkürler Egg.
Yardım edebilir miyim?
-Siz David misiniz? -Benim.
Bunu biliyor musunuz?
Bu bir kartpostal.
Hayır. Yakından bakın.
Mini Market'teki zaman kapsüllerinden birini aldık ve...
-Onu buldunuz. -Bizim kapsülümüz mü?
Sizinki değil.
Benimki.
-İki tane mi var? -Evet.
Egg'e sattığım biraz daha farklıydı.
Tutacakları ve daha küçük bir saati vardı
fakat anlamıyorum.
Peki buraya nasıl geldi?
Onu en son ne zaman görmüştünüz?
Üç yıl önceydi.
Onu kızım için yapmıştım.
Arka bahçeye gömmüştüm
ama kızımın bebeklik battaniyesini koymayı unuttuğumu fark ettim
-bu yüzden onu çıkarmaya gittim. -O gitmişti.
Evet.
Ona olanları hiç açıklayamadım.
Bu resmin yaşı 100'den fazla.
Eğer bu gerçekten sizin zaman kapsülünüzse,
o zaman o, geçmişe gitmiş.
Kaptan Normal'in dönemine.
-Bu nasıl mümkün olur? -Bilmiyorum.
Zaman kapsüllerinizden birini dün satın aldık
ama bu sabah kayboldu.
Tüm önemli eşyalarımız içindeydi.
Keşke yardım edebilseydim.
Nasıl hissettiğinizi biliyorum.
Yani zaman kapsülümüz,
zamanda öylece
kayıp mı oldu?
Artık 20 yıl sonra buluşmak için bir neden yok.
Çıkarılacak bir zaman kapsülü yok.
Asla bilemezsin. Ortaya çıkabilir.
Bir gün.
Çocuklar.
Şimdi vazgeçemeyiz.
Geçmişimizi kaybettik. Geleceğimizi de kaybetmeyeceğiz.
-Gortimer. -Baba.
Egg burada olacağını söyledi. Her yerde seni aradık.
Bak, diğer arkadaşların sana hoşça kal demek için bekliyor.
Kamyoneti zamanında karşılamak için şimdi gitmemiz gerekiyor.
-Bak baba... -Dinle Gortimer.
Üzgünüm. Tamam mı? Bunun zor olduğunu biliyorum
ama zaman doldu.
Gitmemiz gerek. Tamam mı? Hadi.
Ağustos ayında, sürdürülebilir kalkınma
konferansı için kentte olacağım.
-Birlikte takılmalıyız. -Muhteşem.
Evet. Doğal Tarih Müzesi'ne,
çeşmeye, Çin mahallesine gidebiliriz.
Bunların nerede olduğunu bilmiyorum
ama o zamana kadar öğrenirim.
Seni özleyeceğim.
Ben de seni.
Sadece şunu söylemek isterim ki,
beni roket araba yarışında takımında olmaya zorlamasaydın,
hiç arkadaşım olmazdı.
Her şey benim için farklı olurdu.
Gerçekten şanslıyım.
Esas şanslı olan benim.
Neyse,
benim hayatımı değiştirdin.
Teşekkürler.
Demek bu kadar.
Evet.
Sana bir şey getirdim.
Seni hep bu şekilde hatırlayacağım.
Bu inanılmaz.
Sen de öylesin.
Peki.
Hoşça kal.
Kiraz almalıydık.
O ahududu sever.
Eğer son kararınsa tüm kararlar büyük görünür.
Tüm bunlar da ne?
Görünüşe göre Aanjay Rantung nihayet hak ettiğini aldı.
Sayende.
Belki kapsülümüzün kaybolması iyi bir şeydir.
Muhtemelen çıkarılacaktı.
Hey. Burada bir şeye çarptım.
Geldiklerini biliyorum. Burada olacaklarını söylediler.
Tatlım, gerçekten gitmemiz gerekiyor.
-Gortimer. -Gortimer.
-Gortimer, bizimle gelmelisin. -Buna asla inanmayacaksın.
-Biz gidiyoruz. -20 dakika sürecek, en fazla.
-Bu nedir? -Açıklaması neredeyse imkânsız.
Anne lütfen?
Evet. Lütfen Bayan Gibbon.
Lütfen. Bu çok önemli.
Tamam, acele edin.
-İşte. Yardım. -Teşekkürler.
Bekle.
-Yani aynı yerde miymiş? -Evet.
Eski gibi duruyor. Paslanmış.
Hepsi orada.
Baksanıza ne kadar eskimiş.
KORKUSUZ FRIDA
Bu çok garip.
Bekle. Burada başka şeyler de var.
Bu biz miyiz?
Öyle gibi görünüyor ama daha yaşlıyız.
Eğer zaman kapsülü zamanda kaybolduysa, tüm bunlar nereden geldi?
Bizden.
Gelecekteki bizden.
Bu demek oluyor ki dediğimizi aynen yapmışız.
Bundan 20 yıl sonra buraya geliyoruz.
Zaman kapsülümüzü çıkarıyoruz.
İçine yeni parçalar koyuyor ve tekrar gömüyoruz.
Gelecekte.
Kutu zamanda geriye kayıyor.
Şu ana.
Sonsuza kadar arkadaş kalıyoruz.
Bu muhteşem.
Diğer parçalara da bakalım mı?
İhtiyacım yok.
Evet.
Hadi onu tekrar gömelim.
Zaten en önemli şeyi biliyoruz.
-Uzun yolculuk. -Hadi adamım.
Hadi gidelim bebeğim.
Sadece üç saat uzaklığa gittiğini biliyorum
ve arkadaş kalacağımızı da biliyorum.
Bunun gerçek bir veda olmadığını da biliyorum.
Yine de bu, gidişini izlemeyi kolaylaştırmıyor.
Hey, uçan arabaları ne kadar
erken icat ederseniz, ziyaret etmeniz o kadar kolay olur.
Üzerinde çalışıyorum.
Gitmeni istemiyorum.
Biliyorum.
Hey.
Gittiğimde,
yer çekimiyle kazanamayacağın bir mücadeleye girme.
Söz veremem.
Sizi seviyorum çocuklar.
-Ben de seni seviyorum. -Ben de seni seviyorum.
Şimdi ne olacak?
Nereye gideceğim?
Ne değişecek?
Ne aynı kalacak?
Bu yeni dünyada ne ile karşılaşacağım?
Yeni tutkular mı?
Yeni aile.
Yeni duygular.
Yeni maceralar.
Yeni sürprizler
ve hatta yeni kalp kırıklıkları.
Oldukça güzel bir hikâyeye benziyor.
Ayrıca tanıştığım herkes
ve tanışacağım herkes bir karakter olacak.
Birçok karakter tanıma şansım oldu.
Bir sonraki bölüm için heyecanlıyım.
Ama korkuyorum da.
Hepimiz korkutucu şeyler olabileceğini biliyoruz.
Onlarla nasıl yüzleşeceğiz?
Bir yolunu nasıl bulacağız?
Hep birlikte, umarım.
Yol boyunca bize yardım etmek için kimler olacak?
Eski bir şakacı mı?
Yeni bir aşk mı?
Kalıcı bir arkadaşa dönüşen bir ilk aşk.
Ya da her şeyi bir anda değiştirebilecek haberlerle,
gecenin ortasında arayan en iyi arkadaş.
Hikâyenin nereye gideceğini asla bilemezsiniz.
ŞEHİR HAYATI G. GIBBON
Tam her şeyi çözdüğünüzü
KİTAPÇI
ve istediğiniz her şeyin gerçekleştiğini düşündüğünüz sırada
bir engele çarparsınız.
Herkesin sizin önünüze geçtiğinizi düşündüğünüz an.
Oysa engeller de size yardım edebilir.
UNION PASTANESİ
Sizi yaratıcı olmaya itebilirler
NORMAL ORTAOKULU
ve bazen de en baştan başlamanıza neden olabilirler.
Bu da iyi bir şey olabilir.
Bence önemli olan
hikâyeyi yazmaya devam etmektir.
Ne kadar korkutucu veya kafa karıştırıcı olursa olsun.
Sizi başka bir gezegene götürecek olsa da
AŞIK OL MARS'A GİT
sizi kendi bahçenize geri götürse de sorun değil.
YENİLEME İÇİN KAPALI
UNION BİSTRO
Sadece yazmaya devam edin
çünkü bu gerçekten mutlu bir sona sahip olabilmenin tek yoludur.
SIRADAN SELAM G. GIBBON
Tabii elbette,
siz son bölümü yazarken dahi,
bir başkası kendi ilk bölümünü yazıyordur.
Hoşça kalın.
Bütün hayatımı Normal Sokak'ta geçirdim,
şu ana kadar. mı Normal Sokak'ta geçirdim,