WSZYSCY ODWIEDZAJĄCY MUSZĄ ZGŁOSIĆ SIĘ DO RECEPCJI
-Heidi Bergman? -Tak.
-Witam. Colin Belfast. -Dzień dobry.
-Jest pani gotowa na rozmowę? -Naturalnie.
Proszę ze mną.
-Wspaniały budynek, prawda? -Piękny.
Powrót
Co stanie się dalej?
Złożę raport.
Skarga zostanie podtrzymana.
Nastąpi śledztwo.
Ustalą, co zaszło i zdecydują, kto jest odpowiedzialny.
A co ze mną?
-Jak to? -Byłam tam.
Nie, ktoś taki jak pani
ich nie obchodzi.
Jak ja.
Z pani pozycją. Szeregowy pracownik.
Ale zasłużyłam przecież na karę za to, co zrobiłam.
Nie wiem.
ODCINEK DZIEWIĄTY PRACA
Dzień dobry.
Mamo, naprawdę nie chcę teraz rozmawiać.
Ale ja chcę.
W takim razie się nie zgadzamy.
Chyba wiesz, że niezależnie...
Ludzie mi ufali.
Okłamałam ich.
-Dobrze. -Wcale nie dobrze.
Jak nie dobrze, to co?
Nie rozumiesz.
Czego nie rozumiem?
Że robiłaś tam coś podejrzanego?
Wiedziałam o tym, jak tylko dostałaś tę pracę.
Dopiero co skończyłaś szkołę, miałaś ze trzy lata doświadczenia,
i chcieli, żebyś prowadziła taką firmę?
Tyle zarabiała? Coś tam śmierdziało.
Przepraszam, mamo, ale nie wiesz, o czym mówisz.
Ludzie idą na kompromisy.
Zrobiłaś, co musiałaś. Przyjęłaś posadę.
Miałam za zadanie im pomóc.
Może nie miałaś.
Byłaś tam bardzo zajęta,
ale wiesz, jak brzmiałaś, kiedy rozmawiałyśmy?
Byłaś szczęśliwa.
Promieniałaś.
Mówiłam ci, co chciałaś usłyszeć.
Co mam teraz zrobić?
Idź do pracy.
-Heidi? -Cześć. Wejdź.
Sesja Waltera Cruza, 15 maja 2018 roku, tydzień szósty.
Gdzie się podziały ryby?
Pozbyłam się ich.
Pomyślałam, że tak będzie najlepiej. Nie miałam do nich serca.
Zauważyłem, że mamy nowych.
Kantyna pęka w szwach.
Tak, rozrastamy się.
To znaczy, że są skutki.
Gratuluję.
Dziękuję.
Powiedzieli mi o mojej misji,
ciekawa sprawa.
Co o tym myślisz?
Spoko. Właściwie, to się cieszę.
Pewnie Shrier mógłby pojechać.
-Nie. -Co? Wiem, że jest z rodziną,
ale to możliwe.
Shrier potrzebuje więcej czasu.
Jasne, ale to możliwe.
Mogłabyś wyleczyć go tak jak mnie
i będzie mógł tam wrócić. To możliwe.
Masz rację.
Albo nawet Lesky.
Lub ktoś inny. Jak się już poznasz z ludźmi,
zaczynają być jak rodzina.
Albo tak nie jest i trzeba udawać.
Ważne jest to, że to szybko zleci.
Nasza ostatnia misja była jak jeden długi dzień,
ta będzie taka sama.
Zobaczysz.
I powrót tam cię nie martwi?
Nie.
Tego chcesz dla siebie?
Chcę to skończyć. W ten sposób mogę to zrobić,
bo jeśli nie pojadę, znajdą jakiegoś dzieciaka,
który nie ma pojęcia, w co się pakuje.
Tak jest lepiej.
Nie boję się, jeśli o to ci chodzi. Wiem, co mnie czeka.
-Ale mówiłeś... -Tak, Heidi, wiem.
Chcesz codziennie chodzić do pracy?
-Nie. -Właśnie.
Czasem myślisz: „Pieprzyć tę robotę”.
Ale przecież i tak przychodzisz.
Ze wszystkim można sobie poradzić. To właściwie to samo.
Poza tym wyślą mnie tylko na jakieś dziewięć miesięcy.
Potem będę wolny.
Może wrócę i cię odwiedzę.
Jeśli byś chciała.
Byłoby miło.
-Możesz mówić szczerze. -Mówię.
Ale może mnie tu nie być.
Gdzie się wybierasz?
Nie wiem. To nie zawsze ode mnie zależy.
Będę cię musiał odnaleźć,
gdziekolwiek będziesz.
Do tego czasu możesz być zupełnie inną osobą.
Nie ma mowy. Ja się nie zmieniam.
Tak czy inaczej...
Doceniam, co dla mnie zrobiłaś.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Bez twojej pomocy nie mógłbym tam wrócić.
Czy powiedziałem coś...
Walter, jeśli...
Jestem głodna.
Zjesz ze mną w kantynie?
Już jadłem, ale w porządku. Myślałem, że nam nie wolno.
To twój ostatni dzień. Co mieliby zrobić?
Racja. Dobrze.
Prawda?
Chodźmy.
Rozumiem.
Do kiedy najpóźniej musimy dać odpowiedź?
Oddzwonię.
Spójrz na siebie.
I co powiedział?
Kto?
Facet z Departamentu.
Złoży raport.
Powinienem był tutaj zostać. Spanikowałem.
Pogorszyłem tylko sprawę. Jak wyjaśnię...
-Nie musisz wyjaśniać. -Muszę, Lydio.
To staram się powiedzieć.
Będą konsekwencje. Możemy stracić...
Będziesz rozmawiał z Ronem?
Tak, po południu w jego biurze.
Więc nic nam nie będzie.
Jebać Rona. Nawet mnie nie lubi.
Nie pasuję do tego wszystkiego.
Ron nie potrzebuje przyjaciela. Po co do ciebie dzwoni?
-Co? Zabójcy? -Zabójcy.
Tego potrzeba Ronowi.
-To, co zrobiłem... -Nieważne, co zrobiłeś.
-Skarbie, nie rozumiesz. -Rozumiem.
Pomagacie sobie.
Muszę coś ci powiedzieć.
Słucham.
-Włożymy to do pudełka? -Nie, chcę to powiedzieć.
Nie chcę...
Coś zrobiłem. Coś się stało.
I jak mi powiesz, to się nie zmieni.
To co zrobimy?
Włożymy to do pudełka i będziemy żyli dalej.
Dobrze.
Już.
Nie ma.
Będę za nim tęsknił.
Widzisz ten wodotrysk? Jest mój.
Tylko ja go używam.
Jak już masz go użyć, nie wycieraj o niego smarków.
-Po co miałbym to robić? -Cześć, Walt.
Chcesz wiedzieć coś o sobie?
Co takiego?
Wciąż jesteś częściowo nieobecna.
-Naprawdę? -Tak.
Co słyszysz w środku?
Gdzie? W mojej głowie?
Tak. Bardzo głośną muzykę?
W niektóre dni tak.
Chyba się spóźniliśmy.
Daj mi chwilę. Usiądź.
tydzień 6 - tydzień 6 - tydzień 5
Gruba z ciebie ryba, co?
Cóż mogę powiedzieć?
Nie lubię jadać sama.
Możemy porozmawiać o tym później?
Jasne. Ale muszę dowiedzieć się do rana.
-Heidi. -Cześć.
-Co słychać? -Ja to wezmę.
Co myślisz o dojrzałym mięsie?
O czym?
Skąd to pytanie?
Bo jak dla mnie, gdy ludzie słyszą „dojrzałe mięso”,
zaczynają świrować.
-Ci goście dopiero przyszli? -Kto? Tak.
Muszę zacząć od początku.
Gdybyś mnie słuchała...
Witam. Przejrzeliście już menu?
-Cześć. -Mleko!
Może pani przynieść nam prędko tonę chleba? Dziękuję.
-I jakieś kredki. -Dobry pomysł.
To jak z winem. O tym mówię.
Co takiego?
Jaką różnicę widzi klient między winem a mięsem?
-Proszę pani. -Świeżość, zgadza się?
-Chcą świeżego mięsa i dojrzałego wina. -Można prosić kawy?
Jak się więc różnią? Zależy od podania.
To podstawowa wiedza.
-Mięsne wino? -Nie!
Chodzi mi o to...
-Dziękuję bardzo. -Dziękuję.
-Smakuje? -Tak, dzięki.
-Dziękuję. -Proszę.
Proszę pani, czekam na jedzenie.
-Już sprawdzam. -Przestań.
Nie rozumiem, jak można mieć coś świeżego
i coś nieświeżego i to ma być dobry pomysł.
Bo głupio mówisz.
-Może to jest głupie! -Dziękuję.
Dara, twój rewir.
O co ci chodzi? Nie możemy tego przedyskutować?
-Jeśli zgodzisz się... -To wyjdź.
Jasna cholera! Zobacz, co narobiłeś!
-Ja? -Tak, ty. Pierdol się!
Dziękuję za cierpliwość.
Co słychać, pani Trotter?
Pani Trotter?
Co to jest?
Gnocchi. We wtorki podają włoskie dania.
-Nie będziesz jadł? -Zjem.
Jasne.
Całkiem niezłe.
Serwują tu dobre jedzenie. Nie jadłaś tu wcześniej?
Nie wolno nam.
To niesprawiedliwe.
Masz rację.
Myślałam o tej podróży.
-Tak? -Tak.
Co takiego?
Jakie to uczucie i że nigdy tego nie zrobiłam.
Może powinnaś to zmienić.
Chyba masz rację.
Jedźmy.
Kiedy wrócę.
Jak nazywała się ta miejscowość?
-Fish... -Fish Camp.
Nie, to było...
Fish... Coś z „fish”.
Heidi?
Fish Camp.
-Nosisz tę mapę w kieszeni? -Tak.
Że też ci nie wstyd jej wyciągać.
Fish Camp.
Gdzie pojedziemy dalej?
Spójrzmy.
Możemy...
Co ona odpierdala?
Tak. Dziękuję, panie Carver.
To jest do projektora, właśnie sprawdziłam.
Poprawione slajdy są tutaj.
Gość wciąż do mnie wydzwania. Dzięki.
Homecoming - Wyniki i stosowanie nowego rewolucyjnego leczenia
-Dzień dobry państwu. -Dzień dobry.
Jestem Colin Belfast.
A potem?
Belfast uciekł z rozmowy.
Odwiozłem Bergman do domu.
I potwierdziła, że istnienie tego...
programu?
Na ile była w stanie. Była zdenerwowana.
Więc przedstawisz to inspektorowi generalnemu?
Tak.
W porządku.
Dobrze.
Geist Executive, w czym mogę pomóc?
Mówi Pam Bailey z Departamentu Obrony.
Mam tutaj problem. Niecierpiący zwłoki.
Postanowienie: Skarga zasadna Zatwierdź
Skarga zasadna
Osobiście
potwierdzam
zgodność z prawdą
mojego zalecenia.
Potwierdź
THOMAS CARRASCO URZĘDNIK DS. ZGODNOŚCI
Wygląda w porządku.
Widzieliśmy wiele osób, mamy wiele opcji,
niektórzy kandydaci mieli ogromne doświadczenie. Ale...
Czym jest doświadczenie?
Co to takiego?
Przecież to tak naprawdę znajomość.
Wiedza o przeszłości i jak sprawy wyglądają obecnie.
Ale co z przyszłością? Z tym, jak sprawy mogą wyglądać?
Chyba rozumiem.
Potrzebna nam pasja i skupienie.
Niespożyte oddanie czemuś,
co obecnie może nie być jasne, bo jeszcze nie istnieje.
To zadziwiające, jak ciężko jest znaleźć ludzi z takim podejściem.
Mam powiedzieć, czy posiadam te cechy?
Tak.
Wiem, że moje doświadczenie jest w pewien sposób ograniczone...
Nie posiadam wymaganego szkolenia,
ale chętnie...
odegram rolę w...
W byciu częścią...
tego.
Wspaniale.
Dziękuję bardzo, że fatygowała się pani taki kawał.
Mogłabym coś jeszcze powiedzieć?
Jasne.
Szukacie kogoś odważnego.
Kogoś, kto zgodzi się przedkładać pracę nad życie prywatne.
Ja jestem tą osobą. Tego chcę.
Jestem gotowa włożyć w to całe serce
i pracować z całych sił, od początku do końca.
W stu procentach.
Dziękuję. Tędy?
Do recepcji.
-Tędy? -Tak.
-Dobrze. -Do widzenia. Dziękuję. ątku do końca.