Co jest?
Pomocy!
Na pomoc!
POWRÓT
Widziałeś tamtą bramę?
Nie staranowałeś jej autem, więc pewnie widziałeś.
To budynek Geista?
Zgadza się.
Impreza jest dopiero jutro.
Pracujesz dla nich?
Pracowałem.
Zanim pojawiły się dupki.
ODCINEK SIÓDMY PONOWNIE
Dlaczego chcesz przemawiać?
Dlaczego mówisz do mnie tym tonem?
-Jakim? -Jakbyś mnie znała.
Jakbyśmy tworzyli zespół.
Dwa tygodnie temu nie znałem twojego jebanego imienia.
Teraz je znasz.
Wyjdziemy z tego, Leonardzie. Znam to uczucie...
Nie chodzi o uczucie...
Widzę, co się dzieje dookoła.
Nie potrzebna mi terapia, tylko piła łańcuchowa.
Próbuję ci pomóc.
Musimy być elastyczni, współpracować, a sprawy wrócą do normy.
Nic nie wróci do normy.
Przestań więc bredzić bzdury
i mówić, że świeci słoneczko.
Mamy nowego partnera i żadnego wyboru!
„Partnera”.
Śmiech na jebanej sali.
Zwał jak zwał.
Rządzą nami czy nam się to podoba, czy nie.
Zgadza się. A tobie się podoba.
Godzę się z rzeczywistością.
Oto rzeczywistość.
Ta jebana firma jest moja
i powiem tam, co mi się spodoba.
Muszę przejść.
Przepraszam.
Co tu robicie?
Jak się tu znaleźliśmy?
Moglibyśmy dodać go do farby.
Przy odpowiednim stężeniu...
Pacjent nie musiałby go spożywać ani nawet dotykać,
wystarczyłoby, że wszedłby do pomieszczenia i po sprawie.
Zajebisty pomysł.
Kolor mógłby być dowolny. Nie musiałby być czerwony.
-Oczywiście. -To pierdolona metafora.
Próbuję was ostrzec.
Macie ostatnią szansę.
Kto to jest?
-Obozowicze to my. Mamy muzykę. -Jest naszą maskotką.
A olbrzym to ci pierdoleni ludzie.
Próbują odebrać nam nasze dzieło.
To ważne! Musicie mnie wysłuchać!
Chodźmy na drinka.
Kim ty, kurwa...
Alex, gdzieś ty się podziewała?
Alex?
Nic ci nie jest?
Co ty pieprzysz?
Gdzie jest Walter Cruz?
Chodź ze mną.
-Puszczaj. -Alex, co się dzieje?
Dlaczego mnie tak nazywasz?
-Jak? Alex? -Tak.
Bo to twoje imię.
Nie, Alex mnie zaatakował... Znam moje jebane imię.
-Nazywam się Jackie... -Calico? To nasz kot.
Poszło jak z płatka.
Ukrywasz się tu?
-Czego chcesz? -Kto zmienił catering?
-Co? -Ci nowi są niekompetentni.
Poprosiłam, żeby urozmaicić przekąski.
-Facet popatrzył na mnie jak na wariatkę. -Wendy...
Potrzebuję chwili.
Cześć, Alex.
Cześć.
Dobra, pogadamy później.
Naprawdę nie wiesz, kim jestem?
-Ruszaj się. -Co jest...
Ale już.
Nie musisz tego robić.
Kim jest Walter Cruz?
Weteranem. Spotkałaś się z nim...
Po co?
Tu jesteś.
Craig, co ty wyprawiasz?
-Ona mnie poraziła. -Wcale nie.
Zrobiłaś to. Co to? Paralizator.
Nie.
-Co? -To nie paralizator.
Ale ona mnie poraziła...
Craig, idź się napij.
I nie spierdol imprezy.
Dobra.
-Możesz to odłożyć? -Co to za miejsce?
-Co ty robisz? -Pracuję tutaj.
Audrey, tu pani jest!
To o tych panach opowiadałam.
Nasi wspaniali geniusze, Zach i Yaniv, kopalnie pomysłów.
-Zach, miło mi. -Wspaniały budynek.
Skąpany w świetle.
Audrey wiąże wszystko niczym dobry sos.
-Dobry sos? -Raczej klej.
Musimy iść.
Pewnie jesteś Alex, ta pośredniczka handlowa.
Jesteś prawdziwą szczęściarą. Ale zapewne o tym wiesz?
Musimy pędzić na górę.
Chłopaki mają pytanie co do implementacji.
Co do skutków oddziaływania ekstraktu na pamięć.
Są trwałe czy...
-Badania są w toku. -O czym on mówi?
-Spokojnie. -Pamięć?
-Ten ekstrat... -Miło poznać.
-Jaki ekstrakt? -Zaraz zejdziemy.
Za kilka minut będzie mi pani potrzebna.
-To ważne. -Dobrze.
Możesz mi powiedzieć, co tu robisz?
Mam sprawę do tych gości.
Tych dupków.
Dlatego muszę tam wejść.
Trochę późno na interesy.
Pewnie tak.
To będzie problem?
Ci ludzie wyrządzili mi krzywdę.
A teraz mnie szukają.
Idę więc, żeby z nimi o tym porozmawiać.
Będziesz robił problemy?
Jesteś jednym z tych chłopców?
-Jakich? -Z programu leczenia.
Wejdź. Pogadamy.
Wchodzisz czy nie?
„Walter Cruz”.
To ty, prawda?
Na to wygląda.
DOKUMENTACJA MEDYCZNA
Kim jesteś?
HOMECOMING PROGRAM GEIST
Kto to?
Walter Cruz.
On mi to zrobił?
To musiał być on.
Co tam robiłam?
Rozmawiałaś z nim.
O czym?
To twoja praca.
Jeśli ktoś skarży się na jakąś firmę,
ta firma cię zatrudnia.
Przekonujesz taką osobę, by wycofała skargę.
To jest praca?
Ty ją stworzyłaś.
O co oskarżał firmę?
Że testujemy
na nim ekstrakt.
I że doszło do wypadku.
Miałam ciebie z tego wyplątać.
Tak.
A co z moim tatuażem?
-Nie masz tatuażu. -Miałam.
Sztuczny tatuaż.
I fałszywy dowód.
Po co miałam to wszystko, skoro miałam z nim tylko pogadać?
To skomplikowane.
Odpowiedz na jebane pytanie.
Po co? Co to za różnica?
Bo wiem, że coś zrobiłam.
Poczułam to po przebudzeniu.
Nie umiem tego wyrazić,
ale to czuję.
Stanowił zagrożenie.
Przejmowałaś kontrolę nad sytuacją, bo tym się zajmujesz.
Miałyśmy wybór między tym, co chciał on, a co chciałyśmy my.
Między wygraną a przegraną. Wybrałyśmy nas.
Nas?
Tak.
Opiekujemy się sobą, bo nikt inny tego nie zrobi.
Ty, ja, nasza rodzina.
Wszystko... Wszyscy inni
to jedynie ludzie.
Muszę na chwilę zejść.
Pójdziesz ze mną?
Potem pojedziemy do domu.
Po prostu wszystko wymazali.
Tak.
Dlaczego?
Pewnie myśleli, że bardziej przydasz się bez pamięci.
Możesz to naprawić?
Nie potrafię...
Przykro mi.
To zakończ to.
Co mam zakończyć?
Pracę, którą rozpoczęliście. Odebranie reszty wspomnień.
Ja nie...
-Nie rozumiem. -Rozumiesz.
-Możesz to zrobić? -Nie o to chodzi.
Możesz to zrobić, wiem to.
Potraktowano cię z buta.
To nie fair.
Mam w dupie, czy to fair.
Mówię, czego od ciebie chcę.
-Rozumiem. -Nie rozumiesz.
Nie możesz.
Nazywam się Walter Cruz.
Wiem.
Jestem z Georgii. Chodziłem do liceum w Valdoście.
Jasne.
Biegałem.
Interesował mnie teatr.
Trzy lata byłem z dziewczyną, której nie lubiłem.
Miała na imię Kat.
Kolejną kochałem.
Jade, była z ostatniego roku.
Spod skorpiona.
Miała ich pięć wytatuowanych na ciele.
Jeden był na podeszwie stopy.
Mama ma na imię Gloria.
Jest marksistką. Nadal nie wiem, co to w ogóle znaczy.
O czym ty gadasz?
Pamiętam to wszystko.
Pamiętam ośrodek poborowy
i wysłanie na front.
Pierwszy widok pustyni.
Ale potem już nic.
Moja służba, powrót do domu...
Wszystko przepadło.
Więc...
Skup się na tym, co masz. To początek.
Nie, rozumiesz? Nie.
Te wspomnienia...
Przypominają mi jedynie o tym, czego nie pamiętam.
To jakby czuć ból,
który nie zelżeje, tylko jątrzy się w środku.
Więc mam cię otruć?
Nie, masz to dokończyć.
Zabierz resztę. Tak możesz pomóc.
Mógłbym ci wszystko odebrać.
Nie byłoby różnicy.
Posłuchaj siebie. Czego chcesz?
Chcesz więcej.
Tego jebanego preparatu nie sposób okiełznać.
Gdy dostanie się do środka, przejmuje kontrolę.
Tak było z moją firmą, moją farmą, i to samo jest, kurwa, ze mną.
A jutro zrobią tam imprezę,
żeby świętować.
Co świętują?
Nie wiem.
Więcej gości jak ty czy coś takiego.
Oni to znów robią?
A ty obwiniasz za to roślinę?
A co chcesz usłyszeć?
-Próbowałem. -Hodowałeś je.
To twoja firma.
Ukrywasz się w jebanej szopie.
Ich jest pełen budynek, a ja jestem jeden.
I to zajebiście stary.
Nie jesteś stary.
Masz tylko gówniane nastawienie.
Audrey, brawo!
Już po Leonardzie. Nareszcie możemy się zabawić.
Nie pijesz? Zaraz ci przyniosę.
Nie.
W porządku.
To daleko, Mark.
Może nie skacz?
Dziękuję.
Proszę na moment o uwagę.
Chciałabym wznieść toast.
Gdy wysłano mnie na front,
było 700 facetów i ja.
Uśmiechano się do mnie, tolerowano i spychano na bok.
Dwanaście lat później
dowodziłam tą jednostką.
Gdy przyszłam do Geista,
spotkałam kogoś, kto rozumiał potencjał tej firmy.
Uśmiechano się do niej,
tolerowano i spychano na bok.
Ale to kończy się dzisiaj.
Audrey Temple, z dumą nazywam cię partnerką w tym projekcie.
Jesteś moją Helen Keller.
Dzisiaj świętujemy dzięki tobie.
Jesteśmy meteorami, a te dinozaury nas nie spostrzegły.
Za nowe początki
i za bycie dostrzeżonym.
Brawo.
Właśnie tego chciałyśmy.
Za Audrey!
Do dna, Audrey!
Audrey.
Zach, chcesz jeszcze jednego?
Co się dzieje?
Rety.
Będzie bolało?
Nie pamiętam.
Pójdę...
usiąść.
Powinnyśmy były wrócić do łóżka.
Co?
Miałaś rację. Olive.
To ładne imię.
Olive.
Tu jesteś.
To naprawdę działa, co?
Ile mi zostało czasu?
Nie wiem.
Zależy, ile wypiłaś.
Wiesz,
za tydzień jest ślub mojej córki.
Mam ją prowadzić do ołtarza.
Więc...
Co z tym wszystkim zrobisz? Powyrywasz?
Tak.
Wielka szkoda.
Miałam tu czegoś dokonać.
Czegoś o ogromnym znaczeniu!
Miało być spektakularnie!
Wiem, że ty tak myślałaś.
A co ty myślałeś?
Jaki był twój ważny pomysł?
Nieźle wszystko spieprzyłem.
Tyle udało mi się wymyślić.
Wiesz co? Jesteś uparty.
Na wszystko patrzysz pod swoim kątem.
Cóż,
nie sądzę, żeby ta sprawa miała więcej kątów widzenia.
Oczywiście, że ma. Z milion.
Należy zmieniać perspektywę, z jakiej na coś patrzymy.
Tak rodzą się nowe pomysły.
Trzeba być odważnym.
To zdaje się jest
tekst jakieś piosenki.
Ładnie brzmi. Nic nie znaczy.
Widzisz, jesteś uparty.
Też taka byłam.
Sparzysz się na słońcu.
Daj mi swoją cholerną czapkę.
Mój bohater.
Nawet mnie nie pamiętasz, co?
Nie, nie pamiętam.
Kto to?
Tak naprawdę nie wiem.
Powinnaś już iść.
Pójdę.
Ale wiem, jakie to uczucie tak się obudzić.
Samemu.
LISTA PACJENTÓW o uczucie tak się obudzić.