Kadiliman lang ang kilala ko.
Ngunit para itong patalim
na nagliliwanag sa nakakabubulag na dilim.
Nasaksihan ko ang lahat.
Nakita...
Kita. Nakikita kita.
Kinukunan mo ako ng video?
Kilala mo ba ako?
Hindi mo ba alam ang batas?
Gago ka talaga.
Uy, Lazlo, fortissimo, Lazlo.
Kailangan nating ayusin.
Alam kong ensayo lang ito,
pero kailangan n'yo pa ring ibigay ang lahat
bago ang pagtatanghal, pero sinisiguro ko na
paraan ito para mas maramdaman natin ang musika.
Walang ikaw.
Walang ikaw. O Ako.
Magkakaiba tayo, ngunit iisa ang tunog.
Magkakasama tayo. Kailangan nating maging
magkakaugnay.
-Mas mabilis ba o mas mabagal? -Okey?
Pakitaan n'yo ako.
Ibaba n'yo muna ang mga instrumento n'yo.
Ibaba n'yo lang.
Bitawan n'yo muna.
Ang musika ay matatagpuan sa katahimikan sa pagitan ng mga nota.
Ano?
Pahinga ulit?
Sige.
Sampung minuto.
May plano ka?
Gig sa Sag Harbor.
May bayad.
Tabla na.
-Libre drinks? -Ano iskor?
Alam n'yo ba ang password ng Wi-Fi?
Pizzicato Freak, malaking P at F.
'Wag mo lang itapat sa akin.
Hindi ko sinasadya.
Pabili ako.
Humingi ka at ika'y makakatanggap.
Pasensya na.
Mas gusto ko ang sa pambabae. Mas malinis.
Kuntento ka naman? Sa amin?
Hindi. Pero trabaho ko 'yon.
Ang ganda ng pulseras mo.
Napansin ko lang.
Ang ganda ng tattoo.
Nakita ko lang habang tumutugtog ka.
Hindi sadya.
Ito ba? Alaala.
Alaala.
Ito pa.
Labas na ko, bilang ka hanggang 10 tapos labas ka na.
Sige. Bye.
May mga bagay na hindi dapat makita ng babae.
Isa na ang toga ni Oedipus.
Wala nang palabas?
Oo. Ang swerte ko talaga.
Ilang taon kong inaral
kung paano tumugtog.
Pwede mo namang ihinto.
Pwede ka namang maghanap
ng ibang trabaho.
Pero ang tanging pinagkakakitaan ko lang ay
ang pagtuturo
at kakarampot na bayad mula sa New York Symphony
dahil sa nabagsak na oboe.
Tama na 'yan.
Ang ganda ng panahon. At ang gandang-lalaki ng kasama mo.
At kung kailangan mo ng pera, pwede akong maghanap ng trabaho
para sa ating dalawa.
Kahina-hinala 'yan ah.
Saglit lang.
Ano'ng kailangan mo?
Ako si Bradford Sharpe, para sa profile piece.
Tara, pasok.
-Kumusta ka? -Mabuti naman.
Ayos.
Ito ang naisip ko.
Pwede tayong maglagay ng mga camera dito...
Nakita mo ba ang BBC piece ko para sa Panorama?
Oo naman. Ang ganda.
Salamat.
Dito ang camera.
Para masagap ang liwanag mula sa bintana
dahil mas maganda ang kuha 'pag gano'n.
Nasaan na nga ba ang mga camera?
Walang camera, dahil podcast ito.
Bale, ako ang lang magrerekord. Gamit ang mga laman ng bag ko.
Gano'n ba? Sige, ayos.
Tara, maupo na tayo doon.
Salamat.
Ang galing niya, 'di ba?
-Tungkol ba 'yan sa... -Oo.
Salamat sa pagpapaunlak.
Nakakatuwang tingnan itong larawan
sa likuran mo.
Makasaysayan iyon. Wala pang nakakalagpas sa ginawa mo.
Salamat. Nakakatuwa namang marinig. Para sa akin, 'yan din ang pinakamahusay
kong pagtatanghal,
at sinang-ayunan naman ng mga kritiko...
Saglit lang. Simulan na natin?
-Akala ko nagsisimula na. -Hindi pa.
Ulitin mo na lang ang sinabi mo.
Sandali lang.
Welcome Bach. Iyon ang Xenakis, sa Analogique A-B.
Heto ang isa na namang edisyon ng B Sharpe,
isang musical podcast tungkol sa classical music.
Ako ang inyong host, Bradford Sharpe.
Narito ako ngayon, kapanayam ang pinakamagaling sa lahat na si
Thomas Pembridge, mangungumpas, iskolar, tagahanga ng musika ni Chopin.
Isa na siyang Musical Director Emeritus
ngayon, masyadong abala.
Maestro, salamat sa pagpapaunlak. Malaki itong karangalan.
Unang tanong, patay na ba ang classical music?
Walang katotohanan 'yan.
Sa katunayan, ngayon ito pinakabuhay.
Inilarawan si Rodrigo bilang shaman na may baton,
isang munting henyo.
Hindi naman siguro napakamunti.
Sa totoo lang, tama ka diyan.
Gusto ko lang sabihin, at maaaring hindi ito alam ng iba,
pero...
naging hurado ako sa patimpalak kung saan siya nananalo
noong 12 taong gulang siya.
Hindi ako nagmamagaling, pero gusto ko lang sabihing,
ang desisyon ko ang nagdala sa kanya rito.
Magaling. Pero,
maaari mo bang ipaliwanag kung ano ang pakiramdam nang sabihin niyang,
"Bangkay na ang The New York Symphony"?
Naku, ang press. Palagi nilang tinatanggal ang konteksto.
Pero, iyon ang konteksto.
Ito lang ang mismong sinabi niya. Walang konteksto.
Hindi gano'n ang tingin ko.
Ay, hindi pala ito.
Mahirap bang makatrabaho
ang isang kontrobersyal na taong may politikal na
kinikilingan at nanghihikayat na gumamit ng iba't ibang gamot,
isama mo pa ang kakaiba niyang
relasyon sa musikerang si Ana Maria?
Tungkol lang ba ito kay Rodrigo?
Mawalang-galang na, Maestro,
hindi naman sa gano'n, siya kasi ang usap-usapan ngayon.
Pasensya na. Saglit lang.
May tatawagan lang ako.
-Salamat. -Sige lang.
Ayan. Uy!
Bingi.
Empleyado ka ba rito?
-Po? -Makinig ka.
Pasuyo naman. Kumatok ka sa pinto ko mamaya
at sabihin mong may susunod pa akong gagawin. Naintindihan mo?
-Maya-maya. Sige. -Ayos.
Sino ka nga ulit?
Magbilang ka ng 5 minuto.
Sige.
Ang haba no'n.
Ngayon, simulan na natin ang silent symphony.
"Dapat gamitin ng mahuhusay
ang kanilang talento." Sinabi niya 'yan.
Ako naman.
"Uunlad ang malikhaing kultura
ng New York City dahil sa mga bagong karanasan."
Sinabi ko na. Ayaw ko nang pag-usapan si Rodrigo.
Hindi, Maestro. Ikaw ang nagsabi nito noong 1988.
Ano 'yon?
Pasensya na po.
Ano 'yon?
May biglaan pong nangyari.
Hindi na ba makakapaghinptay 'yan?
Hindi po. Emergency po ito.
Ipagtimpla mo na muna sila ng tsaa.
Tapusin lang namin ito.
Maestro, may aksidente po.
Makakabalik ka rin naman.
Hindi ka kayang pabagsakin ng Hungarian March.
Sabagay, magkakasabay tayo.
Magkakasama tayong nagtanghal.
Magiging maayos ka.
Tayong lahat.
Pagod na ako.
May tanong ako.
-Ano 'yon? -Pwede mo ba akong
palitan bilang pinuno ng komite?
Hindi ako magaling diyan.
Maski itong jelly na ibinibigay nila rito
ay hindi naman nakagagaling.
Walang pondo sa pagkain.
Kailangan ka namin.
Kung 'yan ang gusto mo.
Magpagaling ka kaagad.
Patawarin n'yo ako.
Maestro, naranasan mo na bang
malunod sa sarili mong ideya?
May mga madadamay sa ginagawa mo.
Tama ka.
Ituloy mo lang.
Sugal ang buhay, Maestro.
Ikinararangal kong maging mag-aaral mo,
at sana dumating ang araw na maging
kaibigan naman tayo.
Salamat.
Hindi ko 'yon inaasahan.
Akala ko totoo 'yon.
Seryoso ako sa sinabi ko.
May eyeliner ka ba?
Gusto kitang makita.
Sa ensayo.
Huwag dito.
Saan ba dapat?
Sa bahay mo.
Oo. Tiyak na matutuwa si Claire. Ano sa tingin mo?
Ano bang gusto mong gawin ko?
Para kang bata.
Hindi!
Ano ba naman?
-Ano 'to? -Pulseras.
Saan galing?
Pagaling ka, pogi.
Kinakabahan ako.
Magiging maayos ka.
Sabihin mo lang,
"Kailangan ko ng pera, at wala akong
pakialam sa inyo."
Pero may pakialam ako.
Sige nga.
Makinig ka. Kaya mo 'yan.
Sandali lang.
Ayan.
Ito, bayad sa'yo.
-Salamat. -Kaya 'yan.
Paalam.
Kasal siya.
Sandali lang, may tao.
Tatawagan kita.
Ipinatawag mo ako?
Pasok ka. Upo.
Didiretsahin na kita.
Sige lang.
Seryoso ito.
May naririnig ako. Pero gusto kong marinig mismo sa iyo.
Nagbebenta ka ba ng droga?
Hindi 'yan totoo.
Doktor ang kapatid ko,
at minsan, nakakakuha...
Pabili ng Percocet.
Sige.
Ilan ang gusto mo?
Hindi ko mahanap ang pangalan mo. Gaano ka na katagal?
Tatlo o apat na oras.
Sandali lang.
Nasa loob ng account ni Rodrigo.
Hindi ko mabubuksan 'yon.
Idudulog ko sa assistant.
Babalik ako.
Talaga?
Nakatingin siya.
Hailey Rutledge, ito na.
$89.35. Papirma na lang.
Pati ang tseke, para makuha mo ang pera.
-Salamat. -Sige.
Pakuha naman ako ng kay Rodrigo.
Sige.
-Nakakahiya ba? -Oo kaya.
Nakita kong pinagtatawanan n'yo ako.
Napahiya na ako. Huwag n'yo nang ipamukha.
Nagsikap ako, para lang
magbakasakaling makapasok,
at nagawa ko, pero sa kakaunting panahon lang.
Kung pwede ko lang isabit
ang tsekeng ito sa pader ko.
Kaso nga lang, kailangan ko ng pera.
Alam n'yo ba kung gaano ako katagal nag-ensayo?
26 lang ako at nagsasanay ako nang 5 oras kada araw sa loob ng isang linggo.
Bakit hindi n'yo 'yan isulat?
Buong buhay ko, gumagawa ako ng reed.
Hindi ako natutong lumangoy o magbisikleta.
Gaano katagal n'yong inaral
na maging salbahe sa ibang tao?
Siguro, talento n'yo na.
Ano 'to?
Wala akong maintindihan.
Lalo na 'yang nagmamagaling na 'yan.
Patay.
Mapapatawad mo ba ako?
Huwag kang gagawa ng bagay na pagsisisihan mo sa huli.
Huwag na huwag.
Alam mo, dapat lahat nung glit mo
sa akin mo ibinulalas.
Palagi na lang akong pinupuri
pero ang gustong marinig ay ang totoo.
Kaya salamat sa'yo.
Pero sa totoo lang...
Halika.
Nakita kita.
May talento ka. Magaling ka.
Kasalanan ko ito dahil hindi ka pa handa.
Alam mo 'yon, tama?
Mahusay ka. May talento ka.
Malay natin, may nakaabang sa iyo bukas.
Pero sa ngayon,
kung kaya mong maging totoo sa akin,
may alok ako sa iyo.
Maliit lang ang kita.
Mapapanood mo sila.
Maaari kang matuto ng mga bagay.
Pwede kang mag-ensayo. Pwede mo akong tulungan sa ginagawa ko,
sa mga trabaho ko.
Madali lang siya.
Kayang-kaya mong gawin.
Ipapaliwanag ko sa'yo sa susunod.
Madali lang.
Ano sa tingin mo?
Sige, Maestro.
-Totoo? -Totoo.
Ayos!
Isa pa pala.
Sandali.
Hawakan mo.
Sige.
Gupitan mo ako.
May emosyon, Hailey.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce EMN