Podejdź bliżej. Dokładnie tu. Świetne ujęcie. Idealne.
Uśmiech. Rodrigo może pokazać oczy?
Nie, oczu nie będzie.
Dobra, okulary zostają. Hendrik, daj maestrowi batutę.
Dziękuję.
Uśmiech. Super.
Miałeś ją kiedyś w rękach?
Teraz, maestro, proszę dyrygować! Z pasją.
Możesz zrobić dziesięć zdjęć.
Uśmiech.
Było już osiem. Zostały tylko dwa.
-Co? -Zostały dwa.
Dopiero zaczynamy.
Chcesz pasji?
To najlepsze zdjęcie w moim życiu.
MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
"PRÓBA"
-...przenikają cały twój byt. -Przepraszam.
Maestro zazwyczaj taki nie jest.
Po prostu...
Ostatnio ma sporo stresu.
Nie ma sprawy. Sam uśmiech.
Był świetny.
Właśnie tak. Spójrz na zegar.
Cofnij czas wzrokiem. Właśnie tak.
Nie odpuścisz, prawda?
Jak pańskie życie osobiste wpływa na pana pracę?
Maestro.
-Dziękuję. -Oczywiście.
Nigdy się nad tym nie zastanawiałem.
Nie myślę o takich sprawach.
W zasadzie uważam je za idiotyzm.
Maestrowie. Nie można z nimi wytrzymać,
ale bez nich nie sposób prowadzić orkiestry.
Dziękuję za udział w sesji zdjęciowej.
Cynthio, jesteś ważna dla tej orkiestry pod wieloma względami,
zwłaszcza odkąd zostałaś przewodniczącą Komitetu Muzyków.
Członkowie orkiestry cię podziwiają. Ja również.
To świetnie, bo przydałoby mi się twoje poparcie w nadchodzących negocjacjach.
Mamy ze sobą wiele wspólnego.
Obie jesteśmy fankami geniuszy, a w szczególności dyrygentów.
Byłaś fanką Karzoffa w Moskwie,
a potem naszego drogiego Thomasa od roku '95 do '98,
gdy był w Filharmonii Londyńskiej, i Carli di Gozzi.
Wielkie dyrygentki to rzadkość.
A potem znów był Thomas.
Oni byli też moimi fanami, ale to nie twoja sprawa.
Niezły z niego numer.
Widzisz tę zmarszczkę na moim czole?
Jest nowa.
Ci silni, wielcy geniusze...
To przerośnięte dzieci, czyż nie?
Robią scenki: "Chcę tego. Daj mi to. Nie rozumiesz mnie".
Nawet jeśli ich rozumiesz,
oni i tak ci nie uwierzą.
Ale ty jesteś inna.
Wiedzą, że ich rozumiesz, więc ci ufają.
Ta cecha może nam się bardzo przydać.
-Czego chcesz? -Trzymaj się blisko niego.
W zamian moje drzwi zawsze będą otwarte.
To trudne czasy. Obie chcemy, żeby ta instytucja przetrwała.
Różnica polega na tym, że ty widzisz w orkiestrze instytucję,
a ja muzyków. Widownia widzi...
Widownia widzi tylko jedno, naszego nowego maestra...
Nie będę o niej rozmawiać. Nie! Jasne?
Jakiś problem, maestro?
Nie, dogadaliśmy się.
Świetnie.
Koniec wywiadu. Ciao. Hailey, powieś to ogłoszenie.
ORGANY SCENA, STRONA PRAWA
Nie przespałam się z Rodrigo.
-Coś jeszcze? -Chcę, by mnie pani uczyła.
Jesteś masochistką?
Może. Nie wiem. To nie jest przypadkiem wymagane do gry na oboju?
Jest pani najlepsza w Nowym Jorku
i jest pani moją jedyną szansą na grę w orkiestrze.
Racja, jestem najlepsza
i czasem coś z tego skapnie na moich uczniów, ale nie zdziałam cudów.
Jestem dobra. Lepsza, niż pokazałam, i jestem gotowa na poświęcenia.
Czego chcesz? Medalu? Moje lekcje są drogie.
-Wszystko jedno. -400 $ na godzinę.
Jasna cholera. Co? Nie...
Dam radę. Kiedy zaczynamy?
Jeszcze się nie zgodziłam. Jak będę miała ochotę, dam ci znać.
-Co się dzieje? -Dojazd zajmuje mi 45 minut.
-Co? -To jakaś bzdura.
Dzisiejsza próba jest odwołana?
"Załóżcie swetry"?
Ściągnij kąciki ust,
żeby całkiem objąć stroik.
Dobrze. Bardzo dobrze.
ALEX MOŻESZ ROZMAWIAĆ?
A teraz zrób wdech i jednostajnie wydmuchuj powietrze.
Hailey, Tim zgodził się na obrzezanie.
Jutro. Przynieść mu zupę?
Lizzie, to Duncan. Ma 12 lat. Załóż spodnie.
Ja pierdolę.
Przepraszam.
Żaden problem.
-Odbierzesz? -Nie.
-To Alex? -Tak.
Przymknij się i ćwicz.
Będziesz go ignorować? Masz 12 lat?
-Bez obrazy. -Spoko.
Mam coś z tym zrobić?
Nie. W życiu. Zajmę się tym, gdy nie będę prowadzić lekcji.
Dręczą cię dwie rzeczy.
Po pierwsze jej krocze na jego twarzy,
a po drugie sypiali ze sobą kilka miesięcy temu,
może nadal to robią.
Przepraszam.
Duncan, na dziś już skończymy.
Mam jedną sprawę.
Mama już nie chce płacić za te lekcje,
więc mam nadzieję, że mogę zapłacić tym.
Znaczkiem?
Brytyjski SG 57 z brązowym tłoczeniem
z mniej więcej 1847 roku.
Szacuję, że ma wartość pięciu lekcji.
Nie mam pojęcia, co z tym zrobić.
Opchnąć na eBayu. Jest wart z 500 $.
Jezu. Zgoda.
Przebieg konfliktu nie zależy od jego inicjatora,
ale od tego, kto reaguje.
Rodzice chodzą na terapię małżeńską, mimo że już nie są razem.
Dziękuję.
-Do zobaczenia. -Pa.
Nie rozmawiaj w metrze.
Nie będę.
Miała mieszkanie.
W '79 była tu dwójka z Hell's Angels. Dobre czasy.
Cześć, Betty.
-Cześć. -Pozwól, że...
Przy następnej takiej akcji uprzedzisz mnie, dobra?
Postaram się.
Witajcie na próbie.
Hailey.
Pomóż mi. Chodźcie.
Da się to otworzyć?
Nie, dlatego...
No dobra.
To jest porypane na tak wiele sposobów, że brak mi słów.
Witaj na próbie, Bob.
Widzę, że nosisz bransoletkę, Cynthio.
Oczywiście.
Zwinna jak gazela.
Mam metalowe rzepki, więc pora je wykorzystać.
Nieźle, Dee Dee.
Witaj, Mikhail. Warren Boyd.
Wszedłeś. Svetlana, uważaj.
-Cześć, Rene. -Witaj. Dziękuję. Wszystko w porządku?
Uwaga, bo mogę...
Mogę pomóc.
Twoja kolej. Śmiało.
Ostrożnie. Hailey.
-Przepraszam. -Nie szkodzi.
-Jesteś wolna. -Dzięki.
-Dobra. -Okej.
Witaj, Edwardzie. Nie wiedziałam, że jesteś bokserem.
Nie jestem, ale trenuję boks.
Mam nawet partnera sparingowego.
Niechcący go znokautowałem. Doszedł do siebie.
To twardziel.
Panie Biben, to co zawsze.
Bez selera, dodatkowa marchewka i surowa brukselka.
Podać coś jeszcze?
Tylko wodę. Dziękuję, Joel.
-I możesz zabrać ten chleb. -Oczywiście.
O 14:00 mam spotkanie z nauczycielką,
więc musimy się streszczać.
Jak zwykle wyglądasz pięknie.
-Dziękuję. -Bardzo proszę.
Wczoraj udzieliłem wywiadu dla działu gospodarczego Timesa
i dziennikarz wspomniał, że nasz Rodrigo
w niedzielę ich wystawił.
Przełożyliśmy to.
Mam to gdzieś. Było mi wstyd.
Thomas Pembridge może nie pachniał już jak nowe auto,
ale łatwo się go prowadziło.
Świadomie podjęliśmy ryzyko, angażując Rodrigo,
bo mogliśmy dobrze to sprzedać.
Seksowny i niebezpieczny. Chciałeś gwiazdy, a dostałeś kometę.
Nie martw się. Panuję nad sytuacją.
Odnoszę inne wrażenie.
Nie ma nic seksownego w wykolejonym pociągu.
Mnie to nie kręci.
Lepiej, żeby udowodnił, że potrafi poprowadzić orkiestrę.
Jeśli nie, opowiem się za tym, żeby w przyszłym sezonie wrócił Thomas.
Thomas?
Chciałaś porady biznesowej.
Pora traktować orkiestrę jak biznes.
Muzyka klasyczna przynosi straty od 500 lat.
To nie jest biznes.
Wszystko jest biznesem.
Któregoś dnia
będziemy musieli porozmawiać twarzą w twarz
o Rodrigo i orkiestrze.
A nie robimy tego teraz?
Teraz mam spotkanie z nauczycielką.
Gloria Windsor, pani Alicia.
Gloria zarządza filharmonią,
a pani Alicia jest wychowawczynią mojego syna.
Co panie powiedzą na wycieczkę szkolną do filharmonii?
Niech obejrzą próbę.
To świetny pomysł.
Muzycy uwielbiają wycieczki.
Jebana wilgoć.
Drewno mi się wypaczy.
Chryste, Bob. To instrument. Chce, żeby na nim grać.
Chyba zdejmę buty.
Co my tu robimy?
Wiem, że musicie mieć mnóstwo pytań.
Mamy tu kawałek ziemi,
wokół nas jest miasto i ludzie w swoich domach.
Czasem, gdy zbaczamy ze ścieżki, musimy wrócić do podstaw.
W nich tkwi piękno.
Zagramy utwór, który doskonale znacie.
Uwertura Rok 1812 Czajkowskiego.
Co tu się dzieje? Kim jesteście?
Nowojorską Orkiestrą Symfoniczną.
Gotowi?
Wszystko w porządku?
Nie. Nic nie jest w porządku.
Potrzebuję pomocy. Nie pozwolę sobą tak pomiatać!
Nie. Pani Windsor,
widzę i słyszę tutaj mnóstwo rzeczy.
Muzycy uśmiechają się, gdy przychodzą do pracy.
Nie wszyscy, ale częściej niż kiedyś.
Zależy mu na nas.
Jemu zależy na sobie.
Ale dobrze to słyszeć.
Dziękuję.
Przepraszam. Głupio mi, ale nie pamiętam pana imienia.
Paviel. Ale wszyscy mówią mi Pavel.
Pavel.
Ładne imię.
-Dziękuję, Pavel. -Nie.
To ja dziękuję za sprowadzenie maestra.
Dobra zabawa.
-Jakieś pytania? -Tak.
-Gdzie jest łazienka? -Ja mam pytanie.
Tak?
Co to jest?
Obój. Chcesz potrzymać?
Jasne.
Nie wstydź się. Śmiało.
Zdajesz sobie sprawę, że to nie była próba.
To był występ.
I to naprawdę dobry.
Niezatwierdzony.
Tak. Niezatwierdzony. Nieokiełznany.
Nieograniczony, nieskategoryzowany.
To coś pierwotnego, prawdziwego. Nie widziałem, żebyś się tak rumienił.
-Spójrz. -Dziękuję, maestro.
Nigdy nie byłeś taki...
-Dostawa pizzy. -Dla nas?
Tak, dla wszystkich, Bob.
Częstujcie się wszyscy.
-Hailey. -Jestem.
-Weźmiesz jedną dla nas? -Tak.
"Mięsny romans"?
-"Mięsny romans"? -Tak.
Niech będzie.
Dobra robota.
Dziękuję. Ty też.
Idź. Weź sobie. Śmiało, bierz pizzę.
Spróbujcie pizzy.
Wszyscy się cieszą, nie?
Tak. To niesamowite.
Mówiłem o pizzy.
Hailey.
-Słucham. -Chodź.
Boże. Dobra.
W latach 70. mieszkałem tuż za rogiem.
Ależ to była dekada. Działo się.
Serio, gliny?
Policja?
Policja? Chwila, zaczekajcie tu.
Kto tu rządzi?
-Ja. -Świetnie. A kim pan jest?
Mam na imię Rodrigo.
To maestro.
Czyli pan Maestro?
Może być.
Co tu robicie?
Zabrałem orkiestrę na wycieczkę.
Grywamy w Sali Koncertowej August Memorial,
gdzie robi się nieco duszno.
Był pan tam ostatnio?
Proszę się cofnąć.
Do tyłu.
Czyli zabrał pan orkiestrę
na zamkniętą imprezę w środku miasta?
Nie. To impreza dla każdego. Dla wszystkich ras. Każdy jest mile widziany.
To Filharmonia Nowojorska, glino.
Wyluzuj.
To pański przecinak?
Nie. Pożyczyłem go od Pavela.
Nie obchodzi mnie, kim pan jest.
Wtargnęliście na teren prywatny.
Może pan przestać szczać na mur?
Kto to zrobił? Składaj pan krzesło. Zbierajcie się.
Zbieramy się. Chodźmy.
Spokojnie.
Opanujemy sytuację.
-Panie bębniarz, pakuj się pan. -Serio?
-Słucham? -Powiedziałem: "Serio?"
Nie macie ważniejszych spraw?
Proszę się spakować. Już. Zbierajcie się.
Otacza nas tyle brzydoty,
a wy musicie niszczyć coś tak kurewsko pięknego?
Jakiś problem?
-Dee Dee. -Co?
Tylko spokojnie.
Mam prawo wyrażać własne zdanie, chyba że je też chcecie mi odebrać.
W zasadzie to ma prawo do własnego zdania. Prawda?
Nie dotykaj tego!
Panie władzo! Muzyk delikatnie traktuje swój instrument.
Proszę uważać.
-Nie wtrącaj się. -Boże. Wykręca mi ramię!
Cofnijcie się.
Idziemy.
Z drogi.
Faszyści!
-Tędy. -Dobra.
Tego można już spisać.
Przepraszam.
Myślała pani o naszych lekcjach?
Chyba żartujesz.
Nie. W końcu jestem masochistką.
Zwolniło się miejsce w soboty o 6:30.
Super.
Mój uczeń dostał się do Kansas City Light Opera.
Przyjdę. Nie mogę się doczekać.
Upewnię się, że wróci na przesłuchanie.
Dziękuję, że przyszliście.
A że mam przy sobie trochę biletów,
to chciałabym wręczyć panu kilka sztuk na najnowszy sezon.
Proszę o kontakt z moim biurem, a zadbamy o pana i towarzyszkę.
Dziękuję.
Dobre maniery.
-To po prawej stronie. -Jasne.
Dziękuję.
Proszę. Dziękuję.
-Cześć. -Cześć.
Dostałaś moje wiadomości?
Nie chcę wyjść na jakiegoś natręta.
Nie, po prostu byłam mega zajęta, dlatego nie oddzwoniłam.
-Jasne. -Przepraszam.
Nie szkodzi.
Jesteś świetnym choreografem.
Dzięki.
Odbierasz telefony tylko od złych choreografów?
Bo jeśli tak, postaram się
-być beznadziejny. -Nie.
Widziałam, jak spałeś w łóżku Addison.
To głupie. Po prostu...
Czekałem na ciebie, oglądałem u niej telewizję i zasnąłem.
Jasne.
Sama nie wiem. Przepraszam.
No dobra...
Nie wiem, czy to dobry moment, ale...
Chciałem cię prosić, żebyś pojechała ze mną na Florydę.
-Poważnie? -Tak.
Czemu?
Jakiś facet z agencji modeli
przyszedł na mój pokaz i szukał tancerza do reklamy dezodorantu.
Wybrał mnie.
-O Boże. -Właśnie.
Floryda.
Nie mogę.
O 6:30 mam lekcję gry na oboju.
Wiem, że to brzmi idiotycznie,
ale moja nauczycielka jest genialna
i mnie nienawidzi,
więc zgodziła się tylko na taką godzinę.
Jasne.
O 6:30 rano.
Wiem, koszmar.
-Beznadzieja. -Ale to dla mnie ważne.
Muszę się na tym skupić.
Ale fajnie byłoby się spotkać, gdy wrócę.
Pewnie.
No dobra. Miłych lekcji.
Glorio, mogę coś powiedzieć?
Żałuj, że ich tam nie widziałaś.
Coś niesamowitego. To było piękne. Byli tacy... Boże.
Zatrudnię adwokata, Leonarda Bernsteina.
Nie tamtego.
Co mi przypomina o tym,
że twoja wiza O-1 może na tym ucierpieć.
Mogą cię deportować.
To od Boba Związkowca. Pomyślałam, że zechcesz to zobaczyć.
Faktura na 80 000 $ za nadgodziny, w tym dodatek za występ.
Nie przejmuj się. Sam zapłacę.
W porządku, ale nie o to chodzi.
To niewielka cena za coś tak wartościowego.
Pierwszy raz poczułem,
że możemy coś osiągnąć, rozumiesz?
Że do czegoś się zbliżamy.
Rodrigo, naprawdę wierzę w twoją sztukę,
w twoje podejście, entuzjazm, w ciebie.
I będę z tobą szczera.
Orkiestra ma poważne problemy finansowe,
bardzo poważne.
Rozumiesz?
Tak.
Tak, Glorio. ne.