MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
"UDERZASZ MI DO GŁOWY"
Nasz przyjaciel, Thomas, się odzywał?
Racja. To nie moja sprawa.
Kto z szefem się brata, tego dotyka strata.
Gdybyś znalazła sobie uczciwego typa...
Hailey, czy on ze mną flirtuje?
-Bob, flirtujesz? -Co? Nie wiedziałbym jak.
Jesteście muzykami?
Musicie skorzystać z parkingu dla pracowników. Takie zasady.
Zmieniłbyś je, gdybyś faktycznie kimś był.
Nie typem z uszami królika.
Widzę maestro. Muszę iść.
-Jedźcie dalej. -Maestro!
-Tak. Hailey! -Cześć.
-Aleśmy się zgrali w czasie, co? -Tak, jak pana podróż?
"Bo za mną nie było już nic, spaliłem wszystkie mosty i nic mnie nie trzymało".
Kerouac.
Masz w sobie coś wyjątkowego, Hailey. Jak głęboka rzeka.
Uważałam się raczej za powolny strumyk.
Powolny strumyk, no tak.
-Tak czy owak, jestem gotowa do służby. -Tak.
Dobrze. Masz dziś dwa zadania. Pierwsze.
Przyniesiesz Arnolda Palmera?
-Znasz ten koktajl? -Tak.
Jest świetny. Właśnie go odkryłem.
To wariactwo. Nazwali go imieniem słynnego tenisisty.
-Golfisty. -Co?
-Golfisty. -Znał się na wszystkim.
Dobrze? A teraz drugie zadanie, które jest najważniejsze.
Od kiedy zaczęliśmy razem pracować,
-miałaś dużo obowiązków, prawda? -Tak.
Dobrze. Ja też mam obowiązek wobec ciebie
i dzisiaj chciałbym, żebyś badała.
Żebyś poszukała tutaj inspiracji.
Nieważne, jak się objawi, może pojawić się niespodziewanie,
ale musisz czegoś doświadczyć.
Bo tego nam potrzeba, by uzyskać wgląd w to, co robimy.
-Maestro! -To nam pomoże.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Dobrze? Cześć, Bunny!
To ten mały domek, o którym opowiadałaś? Wariactwo, prawda?
-Glorio, czy kiedykolwiek ci ucieknę? -Nie pozwolę na to, maestro.
Gotowy do zbierania poważnych funduszy?
Poważne sprawy, tak. Nie zabawne. Poważne.
Obiecaj, że nie pozwolisz, by Gloria zapędziła cię do roboty.
Ale są tu bogaci ofiarodawcy i...
To przyjęcie wspiera sztukę,
ale zaufaj mi, że nie ma "funduszy" bez "duszy".
Rozluźnij się, baw się dobrze i zabawiaj gości.
Bądź tak czarujący jak zwykle, a pieniądze same przyjdą, obiecuję.
Dobrze. Zaczynamy.
Tu jesteś, Marlonie.
Marlon Guggenheim z Connecticut.
Zastanawiam się, czy go nie adoptować.
To Alice Seminoff.
Jestem jej mecenaską.
Brawo!
Maestro, możemy jedno zdjęcie?
Prosimy, maestro. Zrobimy sobie zdjęcie. O tak.
Mój kuzyn woził pana w Minneapolis...
Gdzie ona jest? Zniknęła.
-Napisałem poemat symfoniczny... -Mogę prosić o autograf?
To strona z koncertu skrzypcowego, który pan nagrywa.
Minneapolis nic mi nie mówi. Przepraszam.
Dziękuję za pomoc, moja droga.
Wszystko tak szybko się zmienia. Starej kobiecie ciężko nadążyć.
Jasne, nie szkodzi. Różowe to na pewno Percocet,
-a białe to Xanax. -Różowe.
To po nich czuję się taka pobudzona i radosna.
Ale jak je odróżnię?
Mogę ci przechować białe, żeby się nie pomyliły.
Lizzie, żartujesz sobie?
-Pa. -Pa.
-Co tu robisz? -Pracuję. A ty co tu robisz?
Mama przyjaźni się z Bunny od jakichś 200 lat.
To prawdziwe wampirzyce.
Wysysają krew z tych, którzy nie płynęli z nimi na Mayflower.
Nie miałam pojęcia, że jesteś Córką Rewolucji.
Czemu nie powiedziałaś?
Bo to kurewsko żenujące.
Zresztą kogo to, kurwa, obchodzi?
Ale tak, bywam tu na proszonych kolacjach
i poszukiwaniach jajek wielkanocnych.
Znam tu każdy zakątek.
Chyba znalazłyśmy siedzibę Al-Kaidy.
-Nie mówcie nikomu. -Spadajcie i zamknijcie pieprzone drzwi.
A ty nie jesteś Elizabeth Campbell?
-Nie. -Chodziliśmy do prywatnego liceum.
Nie pamiętasz mnie? Evan Byers.
Wyglądam, jakbym chodziła do prywatnej szkoły? Co?
-Nie, proszę pani. -Nie.
Właśnie. I nie zwracajcie się do mnie "pani", wy dupki.
-Elizabeth. -Zamknij się.
-Całkiem fajny. -Evan Byers?
Podnieca się mną od... Nawet już nie pamiętam, od kiedy.
A ty co tu robisz, niańczysz maestro?
Nie, dzisiaj badam i doświadczam.
Mam trochę tabletek rozluźniających od starszej pani.
Chcesz tego doświadczyć?
Niespecjalnie. Znasz tamtego faceta w żółtej koszuli?
Nazywa się chyba Marlon?
Marlon Oscar Guggenheim Czwarty.
Dorastał w Newport i Beacon Hill, a do tego jest singlem.
"A do tego jest singlem".
Słuchaj, Hailey, nie wygląda na kogoś w twoim typie.
Nie. Po prostu wydaje się ciekawy.
-Ty mała karierowiczko. -Nie.
To może nawiążemy z nim jakąś bardzo badawczą konwersację?
-Nie możemy tak... -Cześć, Marlonie.
Jestem Lizzie. To jest Hailey.
Gra na oboju i szuka nowych doświadczeń.
To Marlon z Beacon Hill, prawdziwa sensacja Newport
i cholernie szykowny facet. Reszta już w waszych rękach. Ciao.
-Ma dużo informacji. -Tak, przepraszam za to.
Twoje kolczyki.
Kiedy mieszkałem w Paryżu, znałem aktorkę, która miała identyczne.
Była niebywale piękna,
ale też niezwykle zabawna i ciekawa.
Będziecie grać w ogrodzie. Na razie odłóż tam wiolonczelę.
W przerwach absolutnie nie wolno wam rozmawiać z gośćmi
ani wchodzić z nimi w interakcję.
To dyskryminacja. Regulamin związku tego zabrania.
Pracujemy na zlecenie, proszę pana. Sprawy związkowe zostały za drzwiami.
Kiedy nie gracie, możecie zająć ten stół
i poczęstować się tym, co na nim jest.
Jakieś pytania?
Tak, mam pytanie.
Ktoś widział blondynkę, która grała na flecie jak anioł?
Jest... Hej! Cynthia.
Bob, Warren Boyd, Svetlana. Co słychać?
Gracie? Co gracie?
Nie możemy z tobą rozmawiać.
Jesteśmy skromnymi grajkami.
Nie możemy też jeść nic poza tymi bardzo czerstwymi kanapkami z tuńczykiem.
Przepraszam, maestro, ale pani Schiefelbein nalega...
Nie. Nie.
Te malutkie czarne jajeczka. Jak one się nazywają?
-Kawior. -Kawior.
Zjedzmy trochę. Jest bardzo dobry. Bardzo, bardzo dobry.
Maestro, proszę. Muszę utrzymać jakiś...
Trzeba jeść to, co się zrobi. Jest takie smaczne.
Twórco łososia, proszę, poczęstuj się.
A te aranżacje kwiatów. Wspaniałe, co?
Wszystkie te ostrygi, gęsie pasztety, wszystkie talerze
są tutaj w jadalni. Bob, jeśli chcesz grać jak bóg,
-odżywiaj się jak on. Za mną! -Tak.
Może rozpieprza nam przerwy,
ale przyznam, że coraz bardziej go lubię.
Ma niezaprzeczalny urok.
Już porzuciłaś swojego dawnego maestro.
Cynthia, prawda?
-Odzywał się? -Tak.
Odzywał się.
W porządku? Racja. Nie moja zasrana sprawa.
Odziedziczył pięć milionów po matce. Potem od razu stracił dwa...
Całe miasto o tym mówi. Wszyscy plotkują o powrocie Thomasa.
Musisz z tym skończyć, Edwardzie. Nawet nie wiemy, gdzie on jest.
A może nie chcę kończyć.
Edwardzie, rozumiem, że zmiana bywa trudna.
Nie mów do mnie jak do dziecka, Glorio.
Chcesz moich pieniędzy, a ja chcę mieć własne zdanie. Znaczące i stanowcze.
Dziękuję.
Claire, czy mogłabyś przemówić mu do rozsądku?
Nie licz na mnie, dopóki nie wyjaśnisz mi, czemu ta kobieta gra tutaj na wiolonczeli.
Bunny organizowała muzykę. Pewnie to jej przeoczenie.
Tyle że Bunny się to nie zdarza, prawda?
Powiedz mi, jak to jest pracować dla Rodrigo DeSousy?
To niesamowite. W jednej chwili parzę jakąś dziwną peruwiańską herbatę,
a za moment robię transkrypcję koncertu sprzed 200 lat.
Jest wariatem, ale jest niesamowity, jak poeta i...
Widać, że jesteś w nim zakochana.
-Nie. -Tak, to widać.
Nie. Problem polega na tym, że jestem jego asystentką,
a chciałabym być jego oboistką.
Jesteś młoda. Masz jeszcze czas.
No nie wiem. Mam 26 lat. A każdy solista
już przed trzydziestką ma mocną pozycję w orkiestrze.
Jestem jak bomba zegarowa.
Jedno pytanie, maestro. Mój bratanek, Jonathan, kończy studia
-w Konserwatorium i... -Dobrze.
Jesteś jego bohaterem. Miałby pan dla niego jakieś rady?
Tak, radzę mu, żeby dużo czytał, książki z różnych dziedzin,
intensywnie podróżował i pod żadnym pozorem,
przenigdy nie powinien tatuować sobie imienia kochanki na tyłku.
Dobrze, muszę już iść. Przepraszam.
Mamy 10 000 dolarów. Kto da 15 000 dolarów?
Piętnaście tysięcy. Piętnaście ty...
Ludzie, 15 000 dolarów to śmieszna kwota za zaszczyt
uderzania w trójkąt podczas doniosłego finału Piątej Symfonii Mahlera.
Patricku, masz tyle. Znam twojego maklerem.
Odnalazłeś lnianowłosego anioła?
Niestety wciąż mi umyka.
Może to metafora.
Czasem się zastanawiam. Czy zbieramy pieniądze, by tworzyć muzykę,
czy raczej tworzymy muzykę, by zbierać pieniądze?
Jesteśmy jak wąż zjadający własny ogon.
A potem słyszysz, jak dziewczyna gra na flecie.
I wszystko zaczyna mieć sens, tak.
Sprzedane Patrickowi Dontenowi za 30 000 dolarów!
Co teraz?
Może recital skrzypcowy naszego maestro?
Tego nie ma na liście, Edwardzie. Zachowuj się.
Mówię poważnie, Glorio. Wystawię czek na 200 000 dolarów,
żeby usłyszeć, jak Rodrigo gra na skrzypcach.
Maestro nie gra już publicznie. Każdy to wie.
Dziękuję, Glorio, ale...
Czuję się dziwnie natchniony i chętnie dziś zrobię wyjątek.
W końcu pan Biben jest dobrym przyjacielem Thomasa Pembridge'a.
Za samo to i dotację rzędu 300 000 dolarów,
jakże mógłbym odmówić?
Umowa stoi.
Kto ma skrzypce? Przynieście je.
Tak.
-Skop mu tyłek, maestro. -Gracias, Bob.
Panie Biben, czego chciałby pan posłuchać?
Może skromnego utworu z mojego kraju?
Czy to dla pana zbyt nielegalne?
Nie. Wybór zostawiam tobie.
Chociaż rozumiem, że masz czasem problem
z wyborem utworu.
Tak, to bardzo zabawne, bo...
Jesteśmy jak uczniowie, kłócący się na placu zabaw
w sali z jaskiniowcami...
Dobrze, wiem, co zagram.
To było zabawne, ale...
Nie uważam, aby ta przygrywka była godna mojej inwestycji.
Dopiero się rozkręcam, Edwardzie. Jak wiecie, to bardzo prosta melodia,
ale jeden z największych kompozytorów wykrzesał z niej magię.
Na pewno jako miłośnik muzyki klasycznej wiesz, kto był autorem tej wariacji.
Dobrze.
Za 300 000 dolarów ode mnie,
czy powiesz mi, kto skomponował wariację na temat tej...
Jak to nazwałeś? "Przygrywki"?
Powiedz mi, Edwardzie,
za 300 000 dolarów, kto ją skomponował?
-Obawiam się, że nie wiem. -Telefon do przyjaciela?
Nikt inny tylko sam Wolfgang Amadeusz...
-Mozart. -Mozart.
Bardzo dziękuję za te trzysta...
Nie martwcie się! Dzieci się bawią.
Proszę, nie zaczynaj. Ile mam powtarzać?
Nie jestem twoją drogą Elizabeth. Miło było porozmawiać.
Teraz masz na imię Lizzie.
To zdrobnienie od Elizabeth.
Uwielbiam, jak do mnie sprośnie mówisz.
Rozumiem. Zawsze byłaś trochę dziwakiem.
Większość dzieciaków tego nie ogarniała,
dlatego chciałaś się bardziej wyróżniać.
Nie tylko z ciebie wielki nudziarz, ale niemal Freud, co?
Pamiętasz Halloween w ósmej klasie?
Imprezę u Tommy'ego Kline'a?
Ludzie przebierali się za Pottera, za Frodo albo...
Frajer przebrałby się za telefon.
-Ale nie ty, Elizabeth. -Tak naprawdę to chciałam iść do baru.
Przyszłaś jako Billie Holiday.
Nawet nie wiedziałem, kim ona była.
Miałaś starą sukienkę i białą gardenię we włosach,
i nagle, tak po prostu, zaczęłaś śpiewać.
Ta piosenka...
You Go To My Head.
I wszystko po prostu... Zamarło.
Nigdy tego nie zapomniałem.
Chciałem ci tylko to powiedzieć.
Hej, poczekaj.
-Dolejesz mi? -Dobrze.
Fajnie. To na co, kurwa, czekasz?
-Nie. -Proszę, oddaj mi kluczyki.
To nasz napiwek.
Niechętnie to mówię, ale masz styl.
-Cześć. -Uwielbia ciasto.
Alice, nazywam się Rodrigo.
Mama pokazała mi film na YouTubie, ale ściąłeś włosy.
Tak, za dużo ludzi je lubiło.
To dziwny powód. Większość ludzi chce być lubiana.
Ale niekoniecznie z powodu włosów.
Słyszałem, jak grasz.
Przepięknie. Z wielką mocą...
Mam do ciebie tyle pytań.
Dobrze, ale możemy tu zostać?
Tak, jeśli mu to nie przeszkadza. Jasne.
Powiedz mi, kto jest twoim ulubionym kompozytorem?
Lubię Debussy'ego i Szopena.
I Katy Perry, ale moja nauczycielka nie pozwala mi grać jej piosenek.
Coś o tym wiem. Sam chciałem kiedyś zagrać piosenkę
Walking On The Moon zespołu The Police,
ale moi rodzice bardzo ich nie lubili i po prostu...
To nie ma znaczenia. Nieważne.
Nic się nie liczy, gdy lubisz muzykę, co?
Ale jeśli masz talent, a go masz,
musisz poświęcić muzyce wszystko.
Oczekują od ciebie, że poświęcisz jej wszystko.
Jesteś na to gotowa, Alice?
Przepraszam, nie chciałem cię wystraszyć.
Co czujesz, kiedy grasz?
Kiedy gram przy mojej nauczycielce,
zwykle koncentruję się na tym, żeby się nie pomylić.
Ale kiedy gram sama w domu, to nie myślę o niczym.
A kiedy skończę, czuję się jak po przebudzeniu ze snu.
Tak. Rozumiem.
Dlaczego jesteś smutny?
Alice, pora do łóżka. Musimy już iść.
Ma pani bardzo piękną i utalentowaną córkę.
Dziękuję.
Jeśli będę mógł w czymś pomóc, proszę się ze mną skontaktować, dobrze?
Alice.
Aniołku, wcale nie jestem smutny.
Chodź, idziemy.
Zawsze chciałaś grać na oboju?
Kiedy miałam pięć lat, poszliśmy na recital w Boże Narodzenie
i była tam dziewczyna, która grała na oboju,
a ja odwróciłam się do mamy i powiedziałam: "Mamo,
chcę mieć taki czarny patyk".
Zignorowała mnie.
A trzy tygodnie później obudziłam ją w środku nocy
i spytałam: "Gdzie mój czarny patyk"?
Kupiła mi go i już.
Zrozumiałaś coś o sobie, coś głębokiego.
Jak geniusz matematyczny albo szachowy, po prostu wiedziałaś.
A może zwyczajnie mi się spodobał.
Nie. Tu chodzi o coś więcej.
No tak, masz rację.
Mając osiem lat, ćwiczyłam pięć godzin dziennie.
Tylko to robiłam.
Byłam jak obcy, z innej planety niż te normalne dzieci.
Miałam swój obój i muzykę, którą ciągle słyszałam w głowie.
A potem znalazłam innych obcych.
Co wyszło mi na dobre.
Chcesz dołączyć do statku-bazy.
Tak, w sali koncertowej.
Przepraszam, jeśli strasznie przynudzam.
Wprost przeciwnie. Żartujesz?
Naprawdę?
Tak. Mówisz o tym, jak radzisz sobie z życiem.
To najważniejsza rzecz na świecie.
Każdy tego pragnie, ale niewielu potrafi. Większości ludzi brakuje odwagi.
Czemu tak łatwo się z tobą gada?
Mylisz się. To ciebie łatwo się słucha.
Dziwne, że nie widzisz.
Zrobiłabyś coś dla mnie?
Oczywiście.
Naucz mnie grać.
-Na oboju? -Tak. Chcę na nim grać.
Tylko jeden utwór. Jakiś piękny. Proszę?
Pewnie.
Dobrze.
Uderzasz mi do głowy
Uśmiechem, który ogrzewa mnie
Jak lato z tysiącem lipców
Upajasz moją duszę
swoimi oczami
-Dzień dobry, maestro. -Witam!
-Jak leci? -Gram w piękną grę
-z pięknymi ludźmi. -Dobrze.
Patrz na to.
Radość. Dobra, vámonos.
Maestro!
Nic panu nie jest?
Czy wykonałaś swoje zadanie, Hailey?
Tak, maestro. Badałam i doświadczałam.
I może nawet znalazłam trochę natchnienia.
Hailey, to bardzo fajnie.
W takim razie było warto.
Hailey. razie było warto.