Przyszły zdjęcia.
-Z tej wielkiej sesji? -Tak, zobacz.
Chętnie.
Oto i one.
Twój tyłek wygląda ekstra.
A reszta ciebie?
Tu chyba widać mój nos. Albo w sumie tylko czubek.
Myślałam, że to reklama dezodorantu.
Wygląda na to, że takiego do tyłka.
Tak.
-Trochę tandetna. -Trochę.
No dobra, bardzo. Ale od czegoś trzeba zacząć.
"Zacząć"? Zostajesz słynnym modelem?
Cóż...
Nie łudzę się, że supermodelem,
ale sam nie wiem,
może zostanę aktorem?
Nie wiem. Byle nie tancerzem.
Patrzysz na mnie, jakbym wyznał, że lubię wielorybie mięso.
Nie... Mówisz poważnie?
Tak. To znaczy...
Mam dość głodzenia się, ciągłych odcisków
i zamartwiania się, że skręcę sobie kostkę czy coś.
A modele się nie głodzą?
Nie mówię o modelingu.
Chodzi mi o to, żeby się zastanowić,
co chcę zrobić ze swoim życiem.
Może ty też powinnaś.
Słucham?
Nie oceniam cię, ale co ty właściwie robisz?
Parzysz mate i jeździsz na wycieczki z szefem.
Myślisz, że to cię zbliży do gry w orkiestrze?
Staram się.
To dobrze, ale nie o to mi chodzi.
Chodzi mi o to, że to nie będzie koniec świata,
jeśli nie będziemy robić tego, co sobie wymarzyliśmy w wieku pięciu lat.
Może dla ciebie nie będzie.
Muszę iść do pracy.
Hailey.
MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
"OTWARCIE SEZONU"
Gra jak diablica. Co za kobieta.
Tak. Jest zajebista.
Przypomina mi moją babcię.
Kurwa!
Co jest?
Nie słyszałeś? Grałam za nisko. Altówki grały zbyt allegro.
Grają w takim tempie, jakie dyktuję.
To może ty jesteś zbyt allegro.
Kto tu jest dyrygentem?
-Doskonałe pytanie. -Jasne...
Myślałam, że wielki Rodrigo.
Nie rób tego. Nie tutaj. Proszę, uspokój się.
-Ty. -Zostaw go.
-Ja? -Tak.
-Jesteś naćpany? -Teraz nie.
To dlaczego zawsze się spóźniasz?
W zasadzie to trochę się spóźniasz.
Bob, czy to przypadkiem nie pora na dziesięciominutową przerwę?
-Tak? -Nie wiem. Oby.
W zasadzie to tak. Przerwa.
Świetnie. Zróbmy sobie przerwę.
Brawo. Masz swoją przerwę, Bobie Związkowcu.
Ciężko pracowaliśmy, aby osiągnąć przeciętność.
Nie mów tak.
Nie. Pracujemy wspólnie
i razem odniesiemy sukces. Siadaj. Daj mi skrzypce.
Jezu. Wyobrażasz sobie mieć taką żonę?
Miałem taką. Przez osiem lat.
-Serio? -Tak.
Boże.
Co jest, młoda?
Nic. Po prostu zachciało mi się być kimś innym.
Muszę panią o coś spytać.
Muszę przypudrować nosek, więc się streszczaj.
Powiedziała pani, że robię postępy,
więc chciałam spytać, czy pani zdaniem, jeśli się poświęcę i przyłożę,
mam szansę zagrać w tej orkiestrze?
Jeśli dasz z siebie wszystko
i poświęcisz się, by osiągnąć szczyt swoich możliwości,
to wciąż będzie za mało, byś znalazła się wśród najlepszych.
A w orkiestrze są tylko najlepsi.
Wybacz. Zawsze jestem szczera.
Nie masz takiego talentu. Przepraszam, muszę siusiu.
Uspokój się, dobrze?
To twoi przyjaciele, współpracownicy.
Zależy ci bardziej na nich niż na mnie.
Co?
Nie. To bzdura. Kompletna.
Wyrosłeś na tchórza.
Gdzie masz jaja?
Gdzie mam jaja?
Chcesz je zobaczyć?
Chodź do mojego biura, pokażę ci.
Daj mi tylko klucz do swojego ustrojstwa.
Chciałabym.
No to chodźmy.
Ale nie masz pojęcia, jak trudno gra się na tym cmentarzysku
i widzieć cię tak odmienionego.
Zmiany są czymś naturalnym. Czymś dobrym.
Zmieniliśmy się.
Staram się.
Hailey.
Zaparzysz mi mate?
Tym razem zrób ciepłą, ostatnio była zimna.
Vale?
Ale jeśli chcesz zrobić zimną, może być zimna.
Piją taką w Paragwaju, nazywają ją tereré.
Nie o to chodzi. Nie wiem, co ja tu w ogóle robię.
-Uczysz się. -Nie uczę
i nie nadaję się do prestiżowej orkiestry.
Kto tak powiedział?
Moja nauczycielka.
Betty Cragdale?
Betty Cragdale jest świetną oboistką.
Ale to nie jest jej orkiestra. Już dwa razy to powtarzałem.
-To prawda. -W porządku?
Przepraszam, to nie pana problem.
Idę zaparzyć mate.
Słuchajcie, compañeros.
Jak pewnie podejrzewacie,
muszę omówić kwestę interpretacji z naszą solistką.
Dlatego kończymy próbę.
Byliście świetni.
Ciężko pracowaliście. Razem ciężko pracowaliśmy.
W ramach podziękowania przed jutrzejszym występem
przyjadą po każdego z was samochody, odbiorą was samochody, które wynająłem,
i podwiozą na miejsce.
Inaczej tylko publiczność przybędzie w dobrym stylu,
a to by wyglądało na pogrzeb, prawda?
A więc dobranoc, Sibeliusie. Miłych snów. Ciao.
Wreszcie.
Gdzie są nasze graty?
Jakie graty?
-Biurko, gramofon i... -Oddałam je Mike'owi.
Spoko. Czemu?
Przenosimy się.
Na Manhattan, dzięki niespodziewanej fortunie?
Nie. Myślałam raczej o Bombaju.
Albo Moskwie czy Ho Chi Minh.
Musimy stąd wypierdalać.
Wyjedźmy w podróż i nie wracajmy, póki nie skończy nam się forsa.
-Poważnie? -Tak.
Patrz. Walizki dobrane do pary.
Można na nich siadać.
Gdy będziemy chodzić i rozbolą nas nogi...
Będzie na czym usiąść. Siadaj. Na swojej nowej walizce.
-Lizzie, muszę... -Wiem.
Masz marzenie, życie i obój.
No to weź go ze sobą.
Nie grasz przecież na kontrabasie. Zmieści się do walizki.
Chciałam powiedzieć, że muszę to przemyśleć,
bo masz rację.
Co ja tu robię?
Mam rację? Tego nie powiedziałam.
Wiem. Dzięki, że tego nie powiedziałaś.
I za tę piękną walizkę.
Cieszę się, że ci się podoba.
OTWARCIE SEZONU
KONCERT SKRZYPCOWY SIBELIUSA
Maestro.
To ty. Wróciłeś.
Niezła broda. Bardzo...
Stanęło na Sibeliusie. Cały dzień jeździłem na rowerze.
Teraz już wiem, po co tu jestem.
Muszę z tobą omówić mnóstwo rzeczy.
Boże, to było szaleństwo.
"Cały świat to scena".
Tak, wiem.
Będziesz na koncercie?
Dziękuję.
-Cześć, Cynthio. -Cześć, Warrenie.
Nie skorzystałaś z podwózki od maestra?
Metro jest szybsze.
Oboje jesteśmy przed czasem.
Będzie dziwnie.
Bez Thomasa stojącego na podium?
Tak, dokładnie.
Będzie dziwnie. Ale ten nowy nie jest taki zły.
I Sibelius dotrzyma nam towarzystwa.
W rzeczy samej. Idziemy?
Chodźmy.
Możemy jechać, zostało mało czasu.
Nie chciałam jechać przez West Side Highway.
Mam dla pani dobry dowcip.
Wie pani, czemu skrzypkowie są takimi złymi kochankami?
Bo znają tylko jedną pozycję.
Bob.
-Cześć, Cyn. -Witaj.
Jeśli chodzi o tamtą noc...
Przestań. Nie ma potrzeby.
Rozumiem, że to jednorazowa sprawa.
I nikomu o tym nie powiem.
Co stało się na West 103, zostanie na West 103.
-Naprawdę? -Tak.
Przewodniczący i wiceprzewodnicząca komitetu negocjacyjnego w jednym łóżku?
-Stalibyśmy się legendą. -Racja.
Ale, Cyn, jeszcze jedno.
To była jedna z trzech najlepszych nocy w moim życiu.
Pozostałe to noc narodzin mojego dziecka
i ta, kiedy brałem ślub.
Nie wiedzieliśmy wtedy, że...
Nie masz o co się martwić. Nic nie pisnę.
Dziękuję. Prawdziwy z ciebie dżentelmen.
I świetnie władasz pikolo.
A jak.
Cześć. Widzieliście Betty?
-Nie. -Betty?
-Nie. -Gdzie ona jest?
Jedzie pan przez most Waszyngtona?
Co pan wyprawia?
To będzie wspaniały wieczór.
Wyglądasz świetnie.
Dobry wieczór.
Thomas.
Tak się cieszę, że jesteś.
Za nic bym tego nie przepuścił.
Witaj, Barbaro.
Cześć. Chyba zapomniałaś sztucznej szczęki.
Widzę, że wcześnie zacząłeś świętować.
Coś sugerujesz?
Nic, maestro.
Cieszę się, że jesteś.
Zostań przy mnie, przetrwamy to razem.
Cynthio, widziałaś maestra? Mam dla niego mate.
Ładnie wyglądasz.
W końcu to otwarcie sezonu.
Hailey, pewnego dnia zasiądziesz w orkiestrze...
Zaraz mi wystygnie. Powodzenia.
A ty wspaniale grasz. Wybitnie.
Dzięki.
Za 15 minut zaczynają.
Widownia wypełniona w 85%. Na scenie nie dzieje się nic wyjątkowego.
Przepraszam. Zająłeś moje miejsce.
Wybacz. Faktycznie, moje jest obok.
Proszę.
Otwarcie jest zawsze emocjonujące.
Zawsze.
Pewnie kojarzysz mój głos.
-Słucham? -Pewnie kojarzysz mój głos.
"No to Bach, tu B-Sharpe. Forteca muzyki klasycznej".
Nic mi to nie mówi.
Rozumiem.
Ale masz fajną kamizelkę.
Naprawdę?
Muszę coś wyznać.
Kupiłem ją na Maui na koncercie Rage Against The Machine.
Szokujące wyznanie.
Lubię sarkastyczne kobiety.
I potrafisz zabić rozmowę.
W sumie racja. Jestem Bradford Sharpe.
Elizabeth. Przyjaciele mówią mi Lizzie,
ale mam już tego cholernie dość.
W takim razie miło cię poznać, Elizabeth.
Marlonie, mieli dziś grać Mahlera!
Czasem trzeba spróbować czegoś nowego.
Jesteś dziś w takim nastroju?
-Maestro, pana mate. -Dziękuję.
Życzę dziś powodzenia.
Dziękuję. Ale mamy jeden problem.
-Zagotowałam ją. -Chodź tu.
Dzwoniła do mnie Betty Cragdale.
Nie dotrze na koncert.
Christine zajmie jej miejsce pierwszej oboistki.
A obok zostanie puste krzesło.
Czyli potrzebujemy oboistki.
Pani Hailey Rutledge,
czy zechce pani zagrać dziś w mojej orkiestrze?
Nie mam przy sobie oboju.
Pavel.
Przyniosła go twoja dziewczyna, współlokatorka.
-Ona nie... -Myśli, że to na lekcję.
Siedzi na widowni. Dałem jej bilet.
Obój.
Dziękuję.
Nie wiem, czy dam radę.
Tu nie chodzi o ciebie. Ani nawet o mnie.
Po prostu potrzebujemy oboisty.
Proszę. Zrobisz to?
-Dziękuję. -Witam.
No dobra.
Ana Maria!
Widownia wiwatuje, gdy maestro czai się na scenie
-niczym jaguar w dżungli... -Poznaję kogoś.
Ja pieprzę, poznaję!
-Rodrigo? -Nie.
Też jest przyjacielem, ale mówię o Hailey.
Gra w sekcji obojów.
Naprawdę? Trzymaj.
Witajcie!
Maestro!
Skrzypaczka, która jest cholernym mańkutem. I umie grać.
Dzięki Bogu, że umie.
Nie.
Cholera.
Przepraszam.
-Ana Maria... -Nie dam rady.
Nie zeszmacę się przed widownią pełną bogatych łajz.
O Boże.
Jasna cholera.
Ana Maria.
Spójrz na siebie. Jesteś zwykłym alfonsem.
Sprzedałeś się i nawet tego nie widzisz,
bo gigantyczne ego zasłania ci oczy.
Nie stanę przed tą trzeciorzędną orkiestrą
i nie zagram dla burżuazyjnych świń. Bez względu na to, jak cię kocham.
Chodź ze mną.
Co?
Odejdź ze mną, mon amour.
Zajrzałam w głąb swojej duszy. Możemy zacząć od nowa.
Nie w ten sposób.
Wiem, że dużo przeszliśmy, ale nie mogę.
To moja orkiestra.
To się wal.
Pavel. Przyniesiesz moje skrzypce?
Tak, maestro.
Ta głupia suka zrujnowała debiut mojej najlepszej przyjaciółki.
Pójdziesz ze mną na kolację?
Co?
Ana Maria ma rację.
Jednak nie co do tego, że jesteście burżuazyjnymi świniami.
Chociaż większość z was faktycznie jest burżujami.
A niektórzy z nas są świniami.
Miała rację co do ego,
które mnie zaślepia.
Ale potrafię słuchać.
Potrafię słuchać Sibeliusa. Potrafię słuchać tej orkiestry.
Waszej orkiestry. Naszej orkiestry.
Nie trzeciorzędnej.
Ta orkiestra ma niesamowity potencjał, który jeszcze przed nami.
Dojdziemy do tego.
Ale na razie proszę was o cierpliwość.
A jeśli w najbliższym czasie tego nie osiągniemy, możecie winić mnie.
W końcu jestem dyrygentem.
Ale... Dziękuję.
Jednak dziś nie będę już dyrygował. Zagram na skrzypcach.
Nie jako solista, bo nie jestem wystarczająco dobry.
-Warrenie Boydzie. -Tak, maestro?
-Wystąpisz jako solista? -Oczywiście.
Dziękuję.
Dołączę do sekcji smyczkowej, tak jak kiedyś
w orkiestrze juniorów w Meksyku.
Ale potrzebujemy też dyrygenta.
Jest wśród nas jeden z najlepszych dyrygentów na świecie.
Cholera.
Maestro Thomas Pembridge. Może pan nas wspomóc? Proszę.
Szybko, uderz mnie.
Co?
Uderz. Mocno!
Nie spodziewałem się, że aż tak mocno.
-Przepraszam. -Nie szkodzi.
Musiałem otrzeźwieć. Przepraszam.
Dasz radę.
Brawo!
Znasz ten utwór, prawda?
Nie. Co gramy?
Żartuję. Graliśmy to w roku 1989 w Rio de Janeiro.
Wiem.
Muszę przyznać, że masz wspaniały gust do kobiet.
Boże, ta to ma temperament.
Moje życie całkiem się pojebało...
Ale to jestem w stanie zrobić.
Dziękuję.
Dziękuję, maestro.
Hailey!
-Udało się. -Udało się.
Byłem kiedyś rzecznikiem Insane Clown Posse,
ale ci tutaj są totalnie pojebani.
Rick, tutaj.
Cześć.
-Pozamiatałeś, skarbie. -Dzięki.
-Czy to nie było wspaniałe? -Tak.
Dobra robota, maestro.
-Coś pięknego. -Gratulacje.
Oto i on. Brawo, maestro.
Dziękuję.
Właśnie tak wygląda prawdziwy dyrygent. Dobra robota.
Możemy się pozbyć tego cwaniaka z kitą?
Proszę, to mój hermano.
Nie wiem, co to znaczy.
-To... -Maestro.
Przepraszam. Hailey Rutledge.
-Dziękuję. -Dobrze zagrałaś.
-Dziękuję. -Bardzo dobrze.
Hailey.
Maestro.
-Bobby! -Maestro.
-Dobra robota. -Dziękuję. I wzajemnie.
-Byliście super. -Ciągle się zderzamy.
-Hej! -Było świetnie.
-Świetnie. -Jesteś teraz jednym z nas.
Tak. Bardzo dziękuję.
-Byłeś świetny. -Warren Boyd też.
Dziękuję, że nas uratowałeś.
Byłeś niesamowity.
Chciałbym poprawić środkową partię.
I następnym razem prosiłbym o uprzedzenie.
Cynthio.
Wróciłeś.
Wybaczysz mi, że zachowałem się jak debil?
Jakbym mogła odmówić, skoro tak to ująłeś?
Skończyłem z piciem na dobre. Przyrzekam.
To tylko sok.
A ty powinnaś rzucić te pieprzone tabletki.
-Nie biorę... -Posłuchaj.
Podczas adagio nieco się spóźniałaś.
To się dzieje tylko, gdy ktoś jest na lekkim haju.
Nie kłóćmy się. Nie dziś.
Cudowna robota, maestro.
Twoja pochwała jest dla mnie najważniejsza.
"A ludzie na nim to tylko aktorzy".
-Zrobiłaś to! -Tak.
Cześć. Kto to?
Bradford Sharpe. Zadurzył się we mnie.
Nic dziwnego.
Zmieścisz się w walizce?
Jestem gibki.
Hailey Rutledge.
Może pójdziecie się czegoś napić?
Hailey Rutledge.
Ten głupi kierowca zawiózł mnie do Hoboken Dinner Theater Playhouse,
nie wiem czemu.
A ty zagrałaś w porządku.
Dziękuję. Ale nie tak dobrze jak pani.
Oczywiście, że nie. Ale nieźle.
-Gratuluję. -Dziękuję.
Do zobaczenia w sobotę.
-O 7:00? -Nie. O 6:30.
-Zna go pani? -Hailey.
-Tak. Alex. Cześć. -Cześć.
Lizzie napisała. Zdążyłem na końcówkę...
Mój Boże. Byłaś niesamowita.
Dzięki.
Zainspirowałaś mnie.
To było naprawdę świetne. ta.