Dumating na ang mga larawan.
-Mula sa shoot? -Oo, tara dito.
Gusto kong makita.
Tara.
Ang ganda ng puwit mo.
Hindi kita lahat.
Ilong ko yata 'yan. Parang.
Akala ko ba body spray ad ito?
Bakit puro puwit.
Oo nga.
-Ano 'yan? -Ewan.
Pwede nang simula.
Bakit may plano ka bang maging bigatin?
Hindi ako...
nangangarap maging super model,
pero, siguro,
sa pag-arte.
Hindi lang sa pagsayaw.
Huwag mo akong tingnan nang ganyan.
Seryoso ka ba?
Oo naman...
Sawa na akong magpakagutom at magkapaltos parati,
at ayaw ko na ring mag-aalalang mabalian.
Gano'n din ang model.
Hindi ako model.
Iniisip ko lang kung ano bang
gagawin ko sa buhay.
Ikaw din dapat.
Ha?
Hindi kita hinuhusgahan, pero, ano?
Ipagtitimpla at susundan mo na lang ba ang amo mo?
Nakakatulong ba 'yan para makapasok ka?
Sinusubukan ko.
Pero hindi 'yon ang punto ko.
Ang sinasabi ko lang, hindi pa katapusan ng mundo
kung magbago tayo ng gusto nating gawin.
Sa iyo siguro.
Papasok na ako.
Sandali, Hailey.
Grabe siyang tumugtog. Kahanga-hangang babae.
Totoo. Ang husay niya.
Naalala ko ang lola ko.
Bwisit!
Ano'ng nangyayari?
Hindi mo narinig? Flat ako. At masyadong allegro ang viola.
Sumasabay sila sa akin.
E 'di kasalanan mo.
Sino ba'ng kumukumpas dito?
-Magandang tanong. -Teka...
Akala ko magaling ka.
Huwag kang gumawa ng eksena, Ana Maria.
-Ikaw. -Tama na.
-Ako? -Oo.
-Sabog ka ba? -Hindi sa ngayon.
Bakit ka palaging nahuhuli?
Medyo nahuhuli ka nga.
Bob, oras na ba para magbanyo?
-Talaga? -Ewan. Sana.
Oo pala, tama ka.
Ayan. Pahinga muna tayo.
Sige, sulitin n'yo ang oras n'yo.
Ito na ba ang todo natin?
Tumigil ka, Ana Maria.
Sama-sama tayo rito at...
Sama-sama tayong magtatagumpay. Akin na 'yan.
Gugustuhin mo bang ikasal sa ganyan?
Kasal ako sa ganyan.
-Talaga? -Oo.
Naku.
Bakit?
Wala naman. Gusto ko lang maglaho.
May tanong ako, Betty.
Bilisan mo, magbabanyo pa ako.
Ang sabi mo humuhusay na ako,
kaya, sa tingin mo ba kung magsisikap ako at magsasakripisyo,
makakapasok kaya ako sa inyo?
Kung magsisikap ka nang husto,
at handa kang magsakripisyo,
hindi ka pa rin makakapasok.
Masyadong malaki ito.
Pasensya na. Hindi ko kayang magsinungaling.
Wala ka ng kinakailangan. Pasensya na, magbabanyo ako.
Huminahon ka.
Kaibigan mo sila. Mga kasama.
Mas iniisip mo sila.
Ano?
Hindi totoo 'yan.
Nagbago ka na.
Wala ka nang tapang.
Tapang?
Gusto mong ipakita ko sa'yo?
Tara sa opisina.
Tara, ipapakita ko sa'yo.
Gusto ko.
Kaya nga, tara na.
Pero napakahirap para sa'king tumugtog sa lugar na ito
at makita kang nagbago.
Normal lang ang magbago, Ana Maria.
Ikaw rin naman.
Sinusubukan ko.
Totoo.
Ipagtimpla mo naman ako.
Malamig 'yong nakaraan.
Ayusin mo ngayon.
Sige, ayos lang kung lamigan mo ulit.
Ganoon sa Paraguay.
Hindi sa gano'n. Parang nawawala ako.
-Nandito ka. -Wala akong natututunan.
At hindi ko kayang makapasok.
Sino may sabi?
Ang nagtuturo sa akin.
Sige, magaling siyang oboist.
Pero 'di kanya ang orchestra na ito. Nasabi ko na 'to.
-Tama ka. -Ayos?
Pasensya na talaga.
Magtitimpla na ako.
Makinig kayong lahat.
Gaya ng inaasahan,
kailangan ko pang makipag-usap sa soloist natin.
Kaya tapos na ang ensayo.
Ang husay ninyong lahat.
Lahat tayo, ibinibigay ang lahat.
At bilang pasasalmat, sa pagtatanghal
natin bukas, papadalhan ko ang lahat ng magsusundo sa inyo
papunta rito.
Sino ang may sabing mga bisita
lang ang dapat may sundo?
Sige, magandang gabi. Sibelius. Magpahinga kayo. Paalam.
Dapat lang.
Ano'ng nangyari?
Bakit?
-Nasaan ang mga gamit? -Ipinamigay ko.
Bakit?
Aalis na tayo.
Lilipat na ba tayong Manhattan?
Hindi. Iniisip ko, sa Mumbai.
O Moscow, o kaya, Ho Chi Minh City.
Umalis na tayo rito.
Ikutin natin ang mundo at ubusin natin ang pera ko.
-Seryoso ka? -Seryoso.
Tingnan mo nga. Magkamukha pa ang maleta natin.
Tingnan mo. Pwede mo pang upuan.
Kapag napagod na tayo...
Pwede tayong maupo. Subukan mo.
-Lizzie... -Alam ko na.
Alam ko nang may pangarap ka sa buhay at gusto mong maging oboist.
Kaya dalhin mo ang oboe mo.
Kasyang-kasya 'yan sa maleta.
Hindi. Ang sasabihin ko sana ay naisip kong
tama ka.
Ano bang ginagawa ko rito?
Ha? Hindi ko sinabi 'yon.
Salamat sa hindi pagpapamukha.
At sa magandang maleta.
Mukhang nagustuhan mo.
Bumalik ka.
Ang ganda ng balbas mo...
Alam mo bang nagbago na naman ako ng piyesa? Buong araw akong umiikot.
Alam ko na ang gusto kong gawin.
Ang dami kong gustong sabihin.
Ikwento sa'yo.
"Ang mundo ay entablado."
Alam ko.
Manonood ka ba?
Salamat.
-Uy, Cynthia? -Warren.
Hindi ka nagpasundo?
Mas mabilis ang tren.
Ang aga natin.
Nakakapanibago.
Dahil iba na ang nasa harap natin?
Tama ka.
Nakakapanibago nga. Pero di naman basta-basta ang pumalit.
At kasama natin si Sibelius.
Tama ka diyan. Tara?
Tara.
Tara na. Mahuhuli na ako.
Hindi ako sa West Side Highway.
Pakinggan mo 'to.
Bakit nakakasawa ang mga nagbibiyolin?
Dahil iisa ang posisyon nila.
-Uy, Cyn. -Kumusta?
Tungkol sa...
Hindi na kailangan.
Alam kong isang beses lang 'yon.
Hindi ko rin ipagsasabi 'yon.
Kung ano man nangyari noon, tayo lang ang nakakaalam.
-Talaga? -Oo naman.
Wala rin namang maniniwala.
-Hindi ba? -Sabagay.
Gusto ko lang sabihin.
Isa 'yon sa tatlong pinakamagagandang gabi sa buhay ko.
Kasama ng gabing ipinanganak ang anak ko,
at ng gabi ng kasal ko.
Hindi natin...
Kaya huwag kang mag-alala. Walang makakaalam.
Salamat, Bob. Napakabait mo.
At magaling ka sa piccolo.
Ayos.
Nakita n'yo ba si Betty?
-Hindi. -Si Betty?
-Hindi rin. -Saan na?
Saan ka ba pupunta?
Saan mo ako dadalhin?
Magiging maganda ang gabing ito.
Ang ganda mo. Doon ka sa harap.
Kumusta?
Mabuti't nandito ka.
Syempre naman.
Kumusta, Barbara?
Kumusta? Nasaan na ang pustiso mo?
Mukhang kakaiba ang enerhiya mo ngayon.
Ibig sabihin?
Wala, Mestro.
Masaya akong nandito ka.
Tumabi ka sa akin mamaya hanggang matapos.
Cynthia, nakita mo ba si Maestro?
Ang ganda mo.
Syempre naman.
Alam mo, balang-araw...
Alam mo, lalamig na ito. Galingan mo.
At, napakahusay mo.
Salamat.
15 minuto bago ang palabas.
Halos puno ang auditorium. Walang kakaiba sa entablado.
Pasensya na, upuan ko 'yan.
Oo nga. Patawad.
Dito ka na.
Nakakasabik manood.
Palagi.
Nakikilala mo siguro ang boses ko.
-Ha? -Ang boses ko, nakikilala mo siguro.
"Welcome Bach, ito si B-Sharpe, para pag-usapan ang classical music."
Hindi, e.
Sige.
Ayos ang suot mo.
Talaga?
May aaminin ako.
Nakuha ko 'to sa konsyerto ng isang banda.
Nakakagulat naman.
Palabiro ka pala.
Gano'n ba?
Ako si Bradford Sharpe.
Elizabeth. Lizzie ang tawag
sa akin ng iba, pero ayaw ko na.
Ikinagagalak kong makilala ka, Elizabeth.
Marlon, Mahler pala dapat ngayong gabi!
Maganda ring maiba naman.
Talaga ba?
-Ito na, Maestro. -Salamat.
Galingan mo.
Salamat. Kaso nga lang...
-Hindi 'yan malamig. -Halika.
Tumawag si Betty Cragdale.
Hindi siya makakarating.
Kaya si Christine ang papalit sa kanya.
At may bakante sa tabi niya.
Kaya naman, kailangan natin ng isa pa.
Bb. Hailey Rutledge,
gsuto mo ba kaming samahan?
Wala akong dala.
Tinawagan ko ang kasama mo sa bahay.
Sabi ko, kailangan mo.
Binigyan ko rin siya ng ticket.
Salamat, Pavel.
Hindi ako sigurado dito.
Hindi ito tungkol sa'yo. O sa akin.
Tungkol ito sa pagtugtog.
Gusto mo ba?
-Salamat. -Wala 'yon.
Handa ka na?
Masigabong palakpakan sa...
-pagsisimula. -Kaibigan ko 'yon.
Kaibigan ko 'yon!
-Si Rodrigo? -Hindi.
Pero kaibigan ko rin siya.
'Yong nasa oboe.
Talaga? Tingnan mo.
Kaliwete siya, pero ang husay niya.
Salamat sa diyos.
Hindi.
Hindi talaga.
Patay.
Pasensya na.
-Ana... -Hindi ko kaya.
Hindi ko kayang magtanghal sa harap ng mga 'to.
Diyos ko.
Lintik.
Tingnan mo. Mukha kang nagbebenta ng puta.
Nagbago ka na, Rodrigo, nang hindi mo namamalayan
dahil nilamon ka na ng ambisyon mo.
At hindi ako magtatanghal sa pipitsuging orchestra
na ito para sa mga burgis na 'to. Kahit pa mahal kita.
Umalis na tayo.
Ha?
Umalis na tayo, mahal.
Natagpuan ko na ang sarili ko. Tara na.
Hindi ganito, Ana Maria.
Alam kong marami na tayong pinagdaanan. Pero hindi pwede.
Orchestra ko ito.
Bahala ka sa buhay mo.
Pavel. Akin na ang biyolin ko.
Sige, Maestro.
Sinira ng hayop na 'yon ang debut ng kaibigan ko.
Gusto mong lumabas?
Ha?
Tama siya.
Pero hindi kayo burgis.
Karamihan lang.
Sa atin.
Pero tama siya, tungkol
sa ambisyon.
Pero may tainga ako.
Naririnig ko si Sibelius. Ang orchestra na ito.
Ang orchestra ninyo. Natin.
Hindi ito pipitsugin.
Napakahusay ng mga taong ito. Hindi pa namin napamamalas iyon.
Pero ipapakita rin natin.
Sa ngayon, patawarin n'yo kami.
At pwede n'yo akong sisihin anuman ang mangyayari,
dahil ako ang mangungumpas.
Pero... Salamat.
Hindi na ako kukumpas ngayong gabi. Tutugtugan ko na lang kayo.
Hindi solo, syempre.
-Warren Boyd. -Maestro?
-Pwede kang mag-solo? -Sige, Maestro.
Salamat.
Uupo ako rito gaya ng dati,
noong nasa Mexico pa ako.
Pero kailangan natin
ng mangungumpas at narito ang isa sa pinakamahuhusay.
Lagot.
Maestro Thomas Pembridge, maaari ka bang umakyat sa entablado?
Sampalin mo ako.
Ha?
Lakasan mo!
Masyado mo namang nilakasan.
-Patawad. -Sige na.
Pwede nang pampagising 'yon.
Kaya mo 'to, Thomas.
Pamilyar ka naman, tama?
Ano nga ba 'yon?
Biro lang. Oo naman. Nagawa ko na ito noong '89 sa Rio de Janeiro.
Alam ko.
Gusto ko ang tipo mo ng babae.
Grabe siya.
Alam mong magulo ang buhay ko ngayon, pero...
Kaya ko 'to, Maestro.
Salamat.
Salamat, Maestro.
-Nagawa natin. -Tama.
Matagal na akong gumagawa ng PR,
pero kakaiba ang mga ito.
Tara dito, Rick.
Uy.
-Ang husay mo. -Salamat.
-Ang husay, 'di ba? -Oo.
Napakahusay, Maestro.
-Ang galing. -Maestro.
Ito na siya. Magaling, Maestro.
Salamat.
Ang husay ng ginawa mo doon, Maestro.
Pwede bang alisin na natin 'yong mayabang na 'yon?
Huwag naman, kaibigan ko siya.
Totoo ba?
-Parang... -Maestro.
Sandali lang. Hailey.
-Salamat. -Ang galing mo.
-Salamat. -Galing.
-Magaling. -Maraming salamat. Ikaw rin!
-Ang husay mo. -Akalain mo.
Kaya nga.
Kabilang ka na sa amin.
Maraming salamat.
Lalo ka na, Warren Boyd.
Salamat sa pagsalba sa akin.
Sobrang husay mo.
Gusto ko na sanang umalis.
Magsasabi ka sa susunod.
Nakabalik ka na.
Mapapatawad mo ba ako sa inasta ko?
Kaya ba naman kitang tiisin?
Pangako, hindi na ako umiinom.
Juice lang ito.
Ihinto mo na rin ang mga gamot na iniinom mo.
-Hindi na... -Makinig ka.
Nahuli ka kanina sa adagio.
Nangyayari lang 'yon kapag sabog ka.
'Wag na tayong magtalo. 'Wag ngayon.
Napakahusay mo kanina.
Iyan lang ang kailangan kong marinig.
Wala na akong pakialam sa sasabihin ng mundo.
-Ang... galing mo! -Nagawa ko.
Sino ito?
Si Bradford Sharpe. May gusto siya sa akin.
Mapipigilin ko ba?
Kasya ka kaya sa maleta?
Magugulat ka.
Uminom na muna kayo.
Nagkamali ng pinagdalhan sa akin ang
nagmamaneho.
Pero, maayos naman ang ginawa mo.
Salamat. Pero, hindi pa rin kasinghusay mo.
Syempre naman. Pero pwede na.
-Binabati kita. -Salamat.
Sa Sabado.
-7:00? -Hindi, 6:30.
Kilala n'yo ba ito?
-Oo, kasama ko siya. Alex. -Uy.
Umabot ako sa bandang dulo.
Ang husay mo.
Salamat.
Kakaiba ang naramdaman ko.
Sobrang ganda.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce EMN