MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
Uwielbiam LA.
Tak, maestro, ja też.
Ale tęsknię za domem.
W Nowym Jorku czy w Meksyku?
Tu i tu.
Tęsknię za moją orkiestrą.
Ta jest lepsza.
Tak, jest bardzo dobra, ale moja się poprawi.
-Poprawią się. -Być może.
A może nigdy ich nie podciągniesz.
Może ty nigdy nie będziesz lepszy.
Może jesteś oszustem.
Nie teraz, maestro.
Mały Meksykanin z ulicy w wielkim mieście.
Mały enfant terrible!
Ale nie jest już z ciebie taki enfant.
No tak.
Może jesteś tylko terrible!
Cicho, Wolfgangu!
Przepraszam, maestro.
Nie jadłem jeszcze śniadania.
Rodrigo na scenie za dwie minuty.
Dobrze, przyjąłem.
Cabrón, jaki wynik?
Siedem do jednego.
Tak.
Chodźmy.
Czy plotki są prawdziwe?
Jakie plotki? Jest ich tak wiele,
że nie wiem, o których mówisz.
Że kiedy Filharmonia Nowojorska ogłosi strajk,
przyjedziesz tutaj, ale już nie gościnnie.
-Kto tak mówi? -Wszyscy tak mówią.
-Naprawdę? -Tak, wszyscy.
Nie ogłosimy strajku. Nie zrobimy tego.
Spokojnie. Skup się na koncercie.
Dyrygowanie Mozarta to jedno.
A negocjacje związkowe to co innego.
Tak, wiem.
Musisz tu przyjechać. Ocal nas, proszę.
Nienawidzimy naszego dyrygenta.
Naprawdę?
Rodrigo na scenę.
Dobrze, jest gotowy.
-Miłego. -Dziękuję.
Witaj. Maestro.
Zajmij swoją bazę.
To nie twój dzień, Bobie.
Hailey, wchodzisz.
Dalej, Hailey, rzucaj.
Pudło!
Zaraz. Co to za oszustka?
Hailey Rutledge. Oboistka.
Nie mam jej w oficjalnym składzie.
-Jestem rezerwowa. -Czyli się nie kwalifikujesz.
Ma rację, Hailey może miotać tylko w tygodniu, w którym gra.
A w tym tygodniu nie gra. Jest tylko asystentką maestro.
Po czyjej jesteś stronie?
Po stronie zasad. Przepraszam, Hailey.
Możesz wejść za trzy tygodnie, jak będziemy grali Mahlera.
Weź piłkę. Wchodzę.
Maestro na drugiej.
Tatuś wrócił. Macie problem.
-On taki nie jest. -Cholera.
Witaj, maestro.
Cześć, Hailey!
Jak Filharmonia w LA?
Niesamowita. Wspaniała.
-O wiele lepsza od naszej. -Naprawdę?
O tak. Ale nie przejmuj się.
Dorównamy im. Tak.
-Jak się masz? Dobrze? -Tak.
-Warren Boyd. -Maestro.
-Jak się masz? -Tęskniliśmy.
-Bob Związkowiec. -Maestro.
-Dobrze? -Cześć.
-Betty Cragdale. -Cześć.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Dobry mecz?
Dobrze.
Słyszałem, że maestro Pembridge
nie przepadał za sportem, prawda?
To prawda, maestro. Ale sezon softballowy jest bardzo krótki
i wszyscy bardzo na siebie uważamy.
Brakuje nam tylko paru zwycięstw do mistrzostw.
-Naprawdę? -Tak.
Myślicie, że mamy szansę?
Jak znajdziemy dobrego miotacza.
Ej.
Potrzebujecie miotacza?
Trzecie pudło, odpadasz.
Dalej, maestro.
Miotaj, dziecinko.
Ruchy!
O tak!
Jak leci? Nazywam się Alex.
Jestem Strzelcem
i czasami lubię spontanicznie wpaść w taneczny szał.
Taneczny szał.
Taniec stracha na wróble.
Michael Jackson.
Taniec współczesny.
Mam nadzieję, że uznacie mnie za godnego Danse Hause.
Cholera, zapomniałam wcisnąć nagrywania.
Nie, serio?
Żartowałam.
Jak cię nie wybiorą, to są głupi.
Dziękuję.
Niezłe ruchy, chłoptasiu. Chyba masz szansę.
-Dzięki, Stan. -Dzięki, Stan.
Dla muzy ognia.
Dzień dobry, Ludwigu. Wolfgangu, witaj.
Gustawie, jak się masz, druhu?
Choppy. Dzieńdoberek, koleżko.
No i Tom Pembridge. Sir Thomas Pembridge.
Ładnie to brzmi.
Ładuj tyłek na fotel.
Zacznij komponować, bezczelny gnoju.
Waltornia.
Gra dalej.
Znakomicie.
-Halo? -Hailey, tu pani Cooke.
Tom Tom nabawił się wszy. Wszystkie trzecie klasy je mają.
Muszę odwołać jutrzejszą lekcję.
Dobrze. Od kiedy je ma?
Widzimy się za tydzień, pa.
Nie jestem w nastroju. I naprawdę muszę poćwiczyć.
Chciałem tylko być czuły, ale spoko.
Prawdopodobnie mam też wszy na głowie, więc może to i lepiej.
Wszy. Seksowne.
FILHARMONIA NOWOJORSKA
Cześć. Jesteś Hailey, asystentka Rodrigo, tak?
Tak mnie nazywają.
Jestem Sarabelle. Gloria Windsor kazała mi tu przyjść,
bo pokażesz mi, jak być nową asystentką Rodrigo.
Dobrze, świetnie.
Zaczniemy od parzenia mate.
Tak naprawdę pierwszą mate zaparzyłam maestro
właśnie w tym pomieszczeniu.
"Hailey, najpierw posiorbiesz mate.
A potem... O, orzeł".
Nagrał mi to na taśmie.
Jak znalazłaś tę pracę?
Mój tata zna Glorię. Nazywam się Sarabelle Westmore.
Cholera. Jak Fundacja Westmore?
Podarowaliście nam organy.
To mój tata. A ty jak zdobyłaś tę pracę?
Gram z The Blood.
To znaczy krwiście?
Tak.
Jesteś muzykiem?
Śpiewam i piszę piosenki.
Wolicie tę?
Czy tę?
Która tkanina lepiej podkreśla moją cerę?
-Druga... -Druga.
Twoje włosy wyglądają na niej jak złociste nici.
No to chyba wybiorę drugą.
Dziękuję.
Glorio, strajk nie wchodzi w grę.
Nie możesz dać im tego, co chcą?
Nie stać mnie na to, czego chcą.
Ale stać cię na te zasłony.
Dzięki mojemu czwartemu mężowi, niech spoczywa w pokoju.
I nie rób kupki na mój remont. Każdy musi się jakoś spełniać twórczo.
Nie robię kupki.
Maestro, jeśli chcesz pomóc,
to nie nazywaj korporacji jednego z naszych głównych darczyńców
"nikczemnym krwiopijcą" na łamach The New York Times.
Nie.
To było całkowicie wyrwane z kontekstu.
Powiedziałem:
"Pomimo tego, że to nikczemni krwiopijcy,
są mili".
Wiesz, co ta firma wyprawia w Nigerii?
Wiesz, co zrobili dla filharmonii?
Podpisali się wszędzie pod naszym programem.
I zapłacili za ten zaszczyt pięć milionów.
Następna rzecz, którą możesz zrobić,
to wykorzystać swoje wpływy w orkiestrze
i nakłonić ludzi, żeby przemyśleli naszą ostatnią ofertę.
Wiesz, że cię wielbią.
To prawda. Uwielbiają cię.
Nie, Craig G. Lubią mnie w Filharmonii w LA.
Grają dobrze, zgodnie, są rozluźnieni, spokojni,
znają się, są pewni siebie.
Może czują się bezpiecznie,
bo podpisali pięcioletnie umowy.
Umowy! Widzisz,
rozmawiamy tylko o umowach i biurokracji!
Wszędzie tylko biurokracja.
Dość tego!
Jeśli nie będziemy rozmawiali o muzyce,
to nigdy się nie poprawimy.
Bez rozmów o muzyce podróż do Ameryki Łacińskiej
będzie problematyczna,
bo wypędzą mnie z każdego kraju,
z Meksyku, z Kolumbii, z Argentyny, z Boliwii,
z Paragwaju, z Chile, z Peru, z Wenezueli, z...
Gdzie jest Hailey? Co się dzieje? Co to jest?
Kim jesteś?
Jestem Sarabelle. Pana nowa asystentka.
Pytasz mnie o swoje imię?
Czy odpowiadasz na moje pytanie?
Odpowiadam.
Dobrze.
Potrzymaj to na chwilę.
Sarabelle?
Mogłabyś być bardzo dobrym sopranem.
-Dziękuję. -Prawda?
Ale nic z tego nie będzie.
Skończcie z biurokracją!
Rodrigo.
Co słychać u ojca, moja droga? Pewnie jest teraz na jachcie?
Zostałam zwolniona?
-Nie przejmuj się, skarbie. -Zwolnił mnie?
Już dobrze.
Tatuś zaraz wróci i ten tatuś będzie mógł wrócić do pracy.
W porządku.
Stary, to nie jest ludzkie dziecko.
Wiem. To robot-niemowlak.
Christophe uważa, że powinniśmy ćwiczyć przed nadejściem prawdziwego.
To dziwne. Ale spoko.
No.
Mógłbym może...
Dobrze. Lubi cię.
Wystarczy go trochę lepiej poznać.
-A potem, to wiesz... -Maestro.
Nie możesz od razu zwalniać asystentek.
Hailey. Popatrz.
O Boże, zabierz to ode mnie.
Sarabelle była miła. Bogata, ale bardzo miła.
Nie była miła.
Nie była miła, o nie. Oj nie była.
Mówiła z rosnącym arpeggio. I w tonacji molowej, jak...
Nie mogę dłużej być twoją asystentką.
Hailey. Nie wychodź.
No dobrze. Proszę.
Zaufaj instynktom, stary. Uda ci się.
Nikogo nie słuchaj. Będą ci coś wmawiać.
Zdaj się na instynkt. Uda ci się.
Wiesz co, skoro jesteś rezerwową oboistką,
to znajdziesz mi rezerwową asystentkę. Dobrze?
To mnie stawia w niezręcznej sytuacji,
bo orkiestra wie, że dla ciebie pracuję.
Niezręcznej sytuacji? To nic niezręcznego.
Do końca tygodnia znajdziesz sobie nową asystentkę. Kropka.
Nie ma żadnej kropki!
Stój, maestro. To damska ubikacja!
No i?
Jest dla kobiet. Gloria już ci tłumaczyła.
Wyjdź, maestro.
Zdajesz sobie sprawę, że ojciec tej dziewczyny podarował nam
organy, sale do ćwiczeń i twoje mieszkanie?
-Ale nie może parzyć mate? -Każdy może ją parzyć.
Obrażasz sama siebie.
-Jak leci, Cynthio? -Dzień dobry, maestro.
-Jak się masz? -Dobrze.
To damska toaleta.
-No i? -Jest dla pań.
Kiedyś będzie dla wszystkich. Kiedyś.
-Hej. -Hej.
Ma już nową asystentkę?
Pracuję nad tym.
Nie chce cię puścić, co?
Co masz na myśli?
Nic, po prostu...
Tanya z trójkątem miele jęzorem,
że widziała, jak całujecie się na premierze.
Boże, cała krew powędrowała ci w policzki.
Nie, po prostu
dla wszystkich był wtedy taki czuły.
To było jakieś dwa i pół miesiąca temu.
I się nie powtórzyło...
Zrobiłaś wielkie postępy w grze, Hailey.
-Nieprawda. -Tak.
Robisz się kurewsko dobra.
Słyszałam cię i zaufaj mi, że nie chcesz wokół siebie takich plotek.
Powiem Tanyi, żeby zamknęła jadaczkę.
Cześć. Nina Robertson?
Cynthia? Bob?
-Cześć. -Cześć.
-Niezły motocykl! -Dzięki.
Przyjechałam z Pittsburgha.
Skończyłaś tam właśnie negocjacje NHL, prawda?
Wbiliśmy właścicieli w bandę.
Grasz na wiolonczeli, prawda?
-Tak. -Uwielbiam ją.
Zapiera mi dech.
Lubisz flet pikolo?
Nie myślałam o tym.
Mogę pobyć z nimi na scenie?
Chciałabyś może poznać parę osób?
To Nina, nasz nowy adwokat.
To Dee Dee.
-Nasz człowiek od kotłów. -Miło poznać.
A to Betty Cragdale, nasza wspaniała pierwsza oboistka.
Trzydzieści pięć lat w orkiestrze, tak?
Tak, zaczęłam w wieku 12 lat.
Mam nadzieję, że skopiesz im tyłki.
Owszem. Zapominają, kto tu tworzy muzykę.
Mam nadzieję, że nie będzie jak w Minnesocie.
Grałem w tamtej orkiestrze.
Przez półtora roku nie mieliśmy pracy.
Tak, bo ktoś nawalił.
Nie będzie tak.
-Świetnie, że tu jesteś. -W porządku.
-Przyszedł maestro. -Dzień dobry.
-Cholera. -Dzień dobry.
-Bardzo miło cię poznać. -Betty, miło mi.
-Moc w ręce muzyków. -Do zobaczenia później.
Cynthio, nie mogę się doczekać
naszej bliższej współpracy.
Zaufaj mi, jesteście w dobrych rękach.
Tak sądzę. Dziękuję.
Słuchaj,
musisz dla mnie kiedyś zagrać na wiolonczeli.
Kurewsko lubię Bacha.
Ja też go kurewsko lubię.
-Witajcie. Jak się masz? -Maestro!
Hej, niezłe rzuty.
-Tak, dziękuję. -Jesteś naszym asem, maestro!
Bardzo dziękuję, Betty Cragdale.
Dziękuję wam.
-Cześć, Warrenie Boyd. -Maestro.
-W porządku? -Tak, absolutnie.
Z kim rozmawiałeś?
To nasz adwokat, maestro.
Adwokat, na scenie?
To chyba niezbyt odpowiednie?
Zgadzam się w pełni, maestro.
Dobrze.
Witajcie wszyscy.
Oczywiście.
VIII symfonia Schuberta, h-moll. Dobrze?
I...
Dziękuję.
Ładnie. Dobrze, bierzmy się do pracy.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam, maestro.
Zapomnieliśmy podpisać dokumenty adopcyjne i potem...
-Christophe. -Racja, żadnych wymówek. Przepraszam.
Wiecie, kiedy grałem w orkiestrze juniorów
i ktoś się spóźnił,
maestro Rivera, znacie go,
za każdym razem rzucał w tę osobę batutą.
W ten sposób. Połowa tego zęba jest sztuczna.
A potem nauczyłem się uchylać,
a po jakichś dziesięciu unikach,
kiedy miałem osiem czy dziewięć lat, podarował mi batutę
i dlatego teraz tu jestem.
Kiedy za parę tygodni wystąpimy w Meksyku,
lepiej, żeby dobrze nam poszło.
Bo maestro Rivera będzie na widowni
i będzie rzucał w nas batutami.
A tego nie chcemy. Dobra?
Zacznijmy.
Gotowi? I...
Edwardzie! Tak się cieszę, że jesteś.
Słyszałaś, że podmienili adwokatów?
Tak.
Ta nowa podobno jest ostra.
Glorio, znasz moją asystentkę, Sharon?
Tak, jesteśmy bardzo źli, że nam ją odebrałeś.
Sharon, tęsknimy za tobą.
Potrzebuję białka. Przyniesiesz mi trochę orzechów?
To trochę smutne, że na sali dla głównych darczyńców
nie ma żadnych głównych darczyńców.
Rzecz jasna poza mną.
Wiesz, dlaczego jest ich tak niewielu?
Pewnie mi powiesz.
Ponieważ nie przepadają zbytnio za Che Guevarą.
Tęsknią za starym dyrygentem, tak jak ja.
Nawet jeśli obecnie wygląda jak Hugh Hefner.
-Witaj, wielkoludzie. -Witaj, skarbie.
-Przyszedłeś? -Tak. Jak się masz?
O Boże, wyglądasz zachwycająco!
-Dziękuję. -Sharon,
dzisiaj bujasz się z nami, tak?
Miło cię widzieć.
-Eduardo! -Maestro.
Jak już mówiłem, macie świetnego dyrygenta.
Są prażone?
Tak, wiem, to twój hermano,
ale pytanie brzmi, czy ty jesteś jego hermano?
Daj spokój, Thomasie,
najlepsze recenzje w tym roku zebrał koncert, na którym się pojawiłeś.
To się całkowicie zgadza, ale... Chrzanić to! Znasz prasę.
Teraz zajmuję się komponowaniem. To moja działka.
Cały płonę, skarbie!
No dobrze, kto jest gotowy na Schuberta?
Co za entuzjazm.
Podajcie im tlen albo coś.
Spróbujmy jeszcze raz. Kto jest gotowy na Schuberta?
Thomasie.
Nucisz.
Bardzo przepraszam.
Nabrałem rozpędu ze swoją twórczością.
Ale Chryste, z takim dekoltem
jest mi bardzo trudno się skupić, ty mała lisico.
Co sądzisz?
-O dzisiejszym występie? -Tak.
Publiczność szalała, czyż nie?
-Publiczność. -Tak. Oni.
-Orkiestrze brakuje spójności. -Wiem.
Wrócili do starych nawyków od wieczoru z Benjaminem Brittenem.
To naturalne. Dwa kroki do przodu, jeden do tyłu.
Ale chodzi też o strajk. Rozprasza ich.
Mnie rozprasza.
Musisz być Surowym Ojcem.
-Surowym Ojcem? -Tak.
Boże, tak. Przypomnij sobie dawnych wspaniałych dyrygentów,
którzy rządzili żelazną ręką.
Weźmy Toscaniniego, był...
-Tak. -Był skończoną pizdą.
Oczywiście też von Karajan, może zbyt surowy.
Uber surowy.
Solti to dobry przykład. Bardzo surowy, pracowity, brał ludzi do galopu.
Nie chcesz być kochany, chcesz, żeby cię szanowali.
To się liczy.
-Zdrowie. -Zdrowie.
Maestro, czy mógłbyś może
zerknąć na moją symfonię?
Maestro.
Słuchaj, nie chcę się chwalić,
ale sądzę, że jest absolutnie, kurewsko genialna.
-Niczego bardziej nie pragnę, maestro. -Dziękuję.
Hailey!
Jest 3:00 w nocy.
Tak?
Powiedziałeś, że chcesz pogadać?
Tak.
Chciałem cię o coś spytać.
I bądź ze mną całkowicie szczera, dobrze?
Właściwie to zawsze jesteś ze mną szczera.
Co sądzi o mnie orkiestra?
Myślą, że jesteś wariatem.
To prawda. Tak.
Ale wierzą w ciebie.
A czasami zdaje im się, że cię kochają.
Nie wydaje ci się czasem, że kochasz orkiestrę?
Czasem? Cały czas.
Ale jestem dyrygentem i muszę zachować dystans.
Maestro Rivera czasem cytował Quevedo i mówił:
"El mayor despeñadero es la confianza".
Czyli?
Czyli najwyższy szczyt, z jakiego możesz spaść, to zaufanie.
Bliskość i poufałość
prowadzą do braku szacunku.
To kwestia dyskusyjna.
Uważam, że to prawda, Hailey.
A szczególnie w dzisiejszych czasach. Tak.
No cóż, Hailey, późno już. Co tu robisz o tej porze?
Musimy zabrać się do pracy.
Znaleźć sposób, żeby poprawić tę orkiestrę,
bo jest obecnie okropna.
A ty musisz znaleźć osobę do parzenia mate.
Dobra? Bo sama musisz ćwiczyć.
Dobrze?
Dobrze.
Sokolnik i sokół muszą obaj ulecieć.
Ja jestem sokołem, prawda?
Pa-pa, dobranoc. m, prawda?