MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
Nic nie widzę. Która godzina?
-Co to? -Moja pięść. Puszczaj.
-Przestań. -Cicho. Idą. Schowajcie się.
Właśnie zdałem sobie sprawę, że nigdy u ciebie nie byłem.
O nie, dałem mu napiwek w złej walucie.
Niespodzianka!
-Witajcie w domu. -W waszym mieszkaniu!
Ostrzegam, strasznie cuchnę.
O Boże, faktycznie śmierdzisz.
-Świetne mieszkanie. -Dzięki. Oni wszyscy tu mieszkają.
-Miło cię widzieć. -Jestem Bradford.
-Cześć, jestem Bradford. -To Sherisa.
Sherisa. Hej.
Przez sześć tygodni marzyłam o prysznicu.
Przywieźliśmy tonę instrumentów.
Od kiedy ty się perfumujesz?
Od Kuala Lumpur.
Bradfordowi się podobają. Też ci takie kupiłam.
-Może Alexowi też się spodobają. -A nie Rodrigo?
Hailey, słuchaj, prawie wpadłam do aktywnego wulkanu. Dwa razy.
Codziennie na śniadanie, obiad i kolację jadłam meduzy.
Jeśli się czegokolwiek nauczyłam, to tego, że szkoda czasu na pierdoły.
Więc powiesz mi, co się dzieje,
czy ja mam to zrobić?
-Lepiej ty. -Dobra.
Musisz znaleźć Rodrigo nową asystentkę.
Próbowałam, ale wszystkie odrzuca.
On? Czy ty?
Po drugie musisz zdecydować, co z Alexem.
To dobry facet.
Mój tata to dobry facet. Chociaż w sumie kawał chuja z niego.
-Po trzecie... -Jak smakuje meduza?
Jak glut.
Po trzecie... Nie pamiętam, co miało być trzecie.
Cieszę się, że wróciłaś.
To moje cacko.
-Niezłe. -Stuknij tak lekko, jak potrafisz.
Nic nie brzmi lepiej niż napletek nosorożca.
-Poważnie? -Żartuję.
Ale to skóra z czegoś martwego.
Nie uwierzycie, jak to przepchnąłem przez celników.
Nie wiem, czy słyszeliście,
ale Elizabeth chce, żebym się do was wprowadził.
Nieźle. Hailey pozwala mi zostawiać tu szczoteczkę do zębów.
Masz szczęście.
Jak wygląda twoja szczoteczka?
Co?
-Zwyczajnie. -Kup sobie elektryczną.
Kolosalna różnica.
Kup też irygator,
żeby poczuć prawdziwy odlot w ustach.
Przepraszam. Zawsze trzymaj to od spodu.
Nie utrzyma się na trzech rogach.
Chciałam powiedzieć,
że sama możesz wybrać, co chcesz widzieć.
To zależy od ciebie.
Teraz co widzisz?
Że przez Mike'a nasi goście czują się niezręcznie.
Ja widzę młodego faceta pełnego energii i potencjału,
który każdego dnia żyje muzyką.
Wczorajszy występ nie był zły.
Ale jednocześnie nie był niezły.
-Rozumiecie? -Tak.
W ten sposób zbaczamy z drogi.
Tak nie dolecimy na Księżyc.
Jasne? Nie możemy się rozpraszać.
Nie tutaj.
Oczekuję,
że zostawicie swoje życia w garderobie
razem z dżinsami
i zagracie tutaj tak, jakby to miał być wasz ostatni koncert.
Gdy następnym razem tu przyjdę
i zobaczę prawnika stojącego na scenie...
Próba zostanie odwołana.
Tak po prostu.
Gdy następnym razem wejdę na podest
i będę musiał czekać,
aż skończycie hałasować i gadać,
próba zostanie odwołana.
Gdy następnym razem na występie zadzwoni telefon,
macie odebrać i powiedzieć:
"Cześć, to ja. Wiesz co,
jestem w trakcie występu i właśnie się zbieram,
bo wychodzę.
Nie jestem już członkiem orkiestry,
bo nie jestem tu mile widziany, bo próba została odwołana".
No i softball.
Koniec z softballem.
-Co? -Sezon dobiegł końca.
Zaczynamy.
Maestro, potrzebuję twojej pomocy. To ważne.
O co chodzi, Glorio?
Właśnie rozmawiałam z poważanym darczyńcą,
który w swojej hojności użycza ci mieszkania
i którego córkę, Sarabelle, właśnie zwolniłeś.
Grozi, że cię wyeksmituje.
-Czemu? -Ty mi powiedz.
Nie.
Miałem się czuć jak u siebie w domu.
Widziałem was obie i uwielbiam ciebie.
Stąpasz po cienkim lodzie i radzę ci z niego zejść,
zanim pęknie i oboje wpadniemy do wody.
Ja tam lubię ten lód.
A teraz cię nie słyszę, bo słucham
Igora Fiodorowicza Strawińskiego.
Jestem pewien, że uwielbiał jeździć na łyżwach.
W końcu to Rosjanin. Pavel!
Pani Windsor, coś nie tak z podłogą?
Nie, jest idealna.
Dziękuję.
-No i? -Co?
Winslow, na miłość boską, co o tym sądzisz?
Wymaga jeszcze poprawek. Co mam powiedzieć?
Pracuję na tym cholerstwem od dziesiątek lat.
Wymaga poprawek?
Wymaga poprawek. To dobra wiadomość.
Zazdroszczę ci. To tylko twoje dzieło.
Nikt go nie widział. Nikt go nie słyszał. To twoja prywatna symfonia.
-Możesz z nią zaszaleć. -Zaszaleć? Nic nie rozumiesz.
Czego?
-Podjąłem pewne kroki. -Jakie?
Za dwa miesiące zaprezentuję ją na Białorusi.
Gratulacje. To koszmarna wiadomość.
Ale możesz to odwołać. Powiedz, że zachorowałeś.
Nie bądź śmieszny. To za dwa miesiące.
-"Powiedz, że zachorowałeś". -Jest wtórna.
Słucham? Wtórna?
Mówiłeś, że ma potencjał!
Tak. Ale...
Brzmi znajomo?
Powinno. Sam to napisałem.
Nie wiedziałem,
że Gustav Mahler mieszka w nowojorskiej kawalerce.
A to.
To Debussy.
Taki jest los dyrygentów.
Poświęciłeś całe życie
na interpretację najpiękniejszej muzyki świata.
Nic dziwnego, że to się odbija na twojej.
Dość. Złaź stąd.
Wynocha. Już!
-Idź! -Mam łaskotki! Łatwo robią mi się siniaki.
Zabieraj swoje rzeczy.
Chodź tutaj.
Boli mnie, że muszę cię wyrzucić z domu, ale nie mam wyjścia.
Jesteś genialnym pianistą.
Ale zrobiłeś się stary i zgorzkniały.
A uszy zmieniły ci się w stare jaskinie z nietoperzami.
Więc zrób coś dla mnie.
Nałóż rękawiczki i się pierdol.
AUGUST MEMORIAL SEZON JESIENNY - RODRIGO
Gdzie on jest?
Pan Biben bardzo chciał tu być,
ale nie mógł przełożyć pilnego spotkania w Moskwie.
Poprosił mnie, bym go reprezentowała i przekazała przeprosiny.
"Przepraszam".
Bardzo nietypowe, ale znając Bibena, niezbyt zaskakujące.
Mogę zacząć?
"Glorio, wybacz, że nie dotarłem. Przy okazji, wyglądasz świetnie".
Skąd może to wiedzieć?
Przewidział, że zada pani to pytanie.
"Bo zawsze wyglądasz świetnie".
Przejdźmy do interesów.
"Jestem dumny z tego, że jestem darczyńcą
"i wspieram Filharmonię Nowojorską.
"Jednak wraz z innymi członkami zarządu
"postanowiliśmy wstrzymać wpłaty do następnego kwartału".
To rozpieprzy naszą płynność finansową.
Biben, przebiegły z ciebie facet.
Każdy audyt wykaże, że nie mamy wielu środków.
Będziemy mogli to wykorzystać w negocjacjach.
Zmyślne.
-Hailey. -Dzień dobry.
-Wzywała mnie pani? -Tak, chodź.
Edward... To znaczy Sharon właśnie wychodziła.
Jestem w tarapatach?
Nie. Wręcz przeciwnie.
-To ja. -Tak. Świetne, prawda?
Chcemy dotrzeć do młodszych odbiorców.
Filharmonia kojarzy im się z fioletowymi włosami, tabletkami na kaszel...
-Załapała. -...i kulkami na mole.
Nasza grupa docelowa lubi takie rzeczy.
Nawet mnie ciągnie, żeby wrzucić coś na Insta.
Tak się mówi?
Chcemy wykorzystać to zdjęcie w kampanii.
Jeśli się zgodzisz.
-Co jest? Zapomniałaś? -Co?
-Zapomniałaś?
-Słucham? -Zapomniałaś języka w gębie?
Nie, ale nie pracuję tu na stałe, więc nie...
Jesteś częścią ekipy.
Dobrze.
Przekażę to do biura
i powiem, że mogą zacząć drukować.
-Super. -Jeszcze jedno.
Chciałabym, żebyś jutro przyszła na przyjęcie
dla młodych darczyńców. Będzie fajnie.
Chcemy mieć ze sobą młodą, świeżą krew.
Dziękuję.
Ale mam już na jutro inne plany, więc...
Więc mogę je odwołać.
Będę wdzięczna.
Hailey Rutledge, witamy w zespole.
POZEW ROZWODOWY
Wzywa się wyżej wymienionego pozwanego...
Maestro?
Hailey! Dziękuję.
-Bardzo proszę. -Ledwo... Oczy mi się zamykają.
-Przez ten pieprzony rozwód. -Jasne.
Mam dla ciebie mnóstwo zadań.
Znalazłam ci świetnego asystenta.
Poważnie?
To wspaniale. Cudownie.
Umów spotkanie po naszej trasie po Ameryce Łacińskiej.
Wolałabym teraz.
To dla mnie zły moment na zmiany.
A dla mnie dobry.
Dobra. Kiedy mogłaby zacząć?
On może zacząć od zaraz.
Bo już tu jest. Mike.
Maestro, to dla mnie zaszczyt.
Co?
Jestem Michael. Mike.
-Mike? -Mike.
Mike?
Myślę, że się dopasujecie.
Nie. Dopasować to się mogą dżinsy.
Skąd myśl, że zdołasz zastąpić Hailey Rutledge?
Hailey wszystko szczegółowo mi wyjaśniła.
Jestem pewny siebie i tego, że sobie poradzę...
Rozumiem.
Wiesz, że Hailey zawsze o mnie dbała?
Miała moje życie pod kontrolą.
Na przykład odnajdowała stare nuty, których ja nie mogłem znaleźć,
albo wyjaśniała mi żart, którego nie zrozumiałem.
Powiedz mi, Michel,
umiesz zrobić mate chociaż w połowie tak dobrą jak ta?
Ma pan rację, maestro. Nikt nie zdoła zastąpić Hailey.
A tak na marginesie, to ja zaparzyłem tę mate.
Einojuhani Rautavaara
i Jean Sibelius pochodzą z tego samego kraju, co nie?
Z Finlandii.
To było proste.
Dobra.
Na jakim instrumencie grał Toscanini,
zanim został dyrygentem?
-Na wiolonczeli. -Powiedziałaś mu to?
-Nie. -Na pewno?
-Tak. -Dobra.
Który kompozytor zamieszkał w klasztorze po tym, jak papież
zakazał jego ukochanej za niego wyjść?
Hailey.
-Robi wrażenie. -Dziękuję.
Jeśli to wszystko, to już pójdę.
Tak, to wszystko.
Zostało tylko ci podziękować.
Dziękuję.
-Pa, Mike. -Pa, Hailey.
Michel.
-Szkoda mi Christophe'a. -Jak myślisz...
-Ale wstyd. -...co opętało Rodrigo?
Nie mów tak o naszym maestro.
Koniec z softballem? Co to ma znaczyć?
-W porządku? -Tak.
Tylko niczego nie pomiń.
Spokojnie. Hailey nie jest szpiegiem.
Spisuje to, bo ją o to poprosiłam.
I już nie pracuję dla maestra.
Mogę przyjąć zamówienie?
Tak, dwie duże z serem i jedna wegetariańska.
Mam uczulenie na paprykę.
Ja proszę o kilka kawałków z papryką.
-Weźmiemy jeszcze małą z papryką. -Chcę dużą.
Proszę o spokój.
Dostaliśmy odpowiedź z zarządu.
Odrzucili nasze warunki i podtrzymują cięcia.
Mieliśmy za duże oczekiwania. Nie dziwię się.
Czemu zachowują się jak biedacy,
skoro każdy koncert od przybycia Rodrigo się wyprzedał?
Darowizny są coraz mniejsze.
Nasza publiczność wymiera.
Powinniśmy brać, co dają.
A ja myślałam, że hokeiści to mięczaki.
Nie jesteśmy mięczakami.
Napluli wam w twarz, a wy tłumaczycie sobie dlaczego.
To negocjacje
i wierzę, że możemy dogadać się z Glorią Windsor.
A jeśli nie? Co jeśli ona nie ma żadnej władzy?
Komitet ds. zatrudnienia składa się z siedmiu członków.
Trzech z nich mianował Edward Biben.
Z nim się uporacie?
Dobijanie firm to jego chleb powszedni.
Sądzisz, że obchodzi go twoja hipoteka, Warrenie?
Albo twoje chorobowe, Dee Dee?
Powiem wam, co go obchodzi.
Własny wizerunek.
Powinniśmy znaleźć na niego jakieś brudy i iść z nimi do prasy.
Jesteśmy Filharmonią Nowojorską. Musimy zachować godność.
Może zachowasz godność,
ale nie plan emerytalny.
Nikt nie chce strajku.
Nikt nie chce być potrącony przez ciężarówkę, ale tak będzie.
Nino, możemy pomówić na osobności?
Pewnie.
Naprawdę doceniam,
że jesteś taka stanowcza.
Ale nie chcemy wykluczać muzyków,
-którzy są nieco spokojniejsi. -Pewnie.
Pracuję dla ciebie i muzyków.
Dzielę się z wami własnym doświadczeniem.
Dziękuję.
Chciałabym coś dodać.
Nie wiem, czy to przez wiolonczelę, czy przez te kości policzkowe,
ale uważam cię za jedną
z najseksowniejszych kobiet, jakie ostatnio poznałam,
przez co strasznie trudno mi się skupić.
Słuchaj...
Jezu. Rumienisz się?
Boże, możesz wyglądać jeszcze lepiej? Nagle zgłodniałam.
Dobrze się bawicie? Mam nadzieję, że tak.
Jeśli nie, możecie skłamać.
Rzadko organizuję przyjęcia.
Ale przyjęcie dla młodych darczyńców uważam za wyjątkowe.
Za dziesięć lat
Filharmonia Nowojorska będzie obchodzić swoje 150-lecie,
tak jak większość naszych darczyńców.
Proszę, rozejrzyjcie się wokół.
Wszyscy macie ze sobą coś wspólnego.
Wiecie, co to jest? Oprócz pieniędzy.
Miłość do muzyki.
Muzyka was potrzebuje, młodych darczyńców,
bo od was zależy jej przyszłość.
Wyobraźmy sobie, jak to może wyglądać.
Proszę.
Przygotowaliśmy niespodziankę.
Nowa sala koncertowa. Nowoczesna, z perfekcyjną akustyką.
Wiadomość do świata muzyki klasycznej,
że Filharmonia Nowojorska jest przyszłością.
A oto człowiek, który nas ku niej poprowadzi,
wasz maestro Rodrigo DeSousa.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Podoba mi się. To świetna koncepcja.
Chciałbym powiedzieć coś na poważnie.
A żeby to zrobić,
nie mogę mówić po angielsku.
Jestem daleko od domu.
Czasem czuję się samotny.
Nie mam tu rodziny.
Trudno jest nawiązać prawdziwe przyjaźnie.
Ale czasem, gdy unoszę batutę
i tworzę muzykę z innymi muzykami,
przez moment czuję się, jakbym miał rodzinę.
Że pewnego dnia nazwę to miejsce domem.
Może.
Czas pokaże.
Wystarczy. Dziękuję. Gracias.
Bardzo dziękujemy. Mam nadzieję, że ktoś to zrozumiał.
Znasz hiszpański?
Nie, ale chyba załapałem przekaz.
Ja też.
-Me llamo Erik Winkelstrauss. -Hailey Rutledge.
Musiałem...
Widzę, że się poznaliście.
Hailey to utalentowana młoda kobieta, która pięknie gra na oboju.
Erik to bardzo hojny darczyńca, który pięknie gra na giełdzie.
-Przepraszam, że przeszkodziłam. -Nie szkodzi.
To wygląda na wyczerpujące.
Ten facet macha chyba do ciebie.
-Przepraszam na chwilę. -Jasne.
Wybacz. Nie wiedziałem, że będziesz.
-Spoko. -Pięknie wyglądasz.
Napisałaś, że lubi jeść owoce morza,
ale w tym jest kolendra i awokado...
Myślę, że darczyńcy czują się futurystycznie,
-czyż nie? -Tak.
Teraz musisz poznać Barbarę Silverman, to...
Nie. Poznałem już wszystkich...
Glorio. Ten budynek smakuje jak gówno.
Przekażę architektowi.
Koniecznie. I mała wskazówka.
Piękno przyszłości tkwi w tym,
że nikt nie wie, co się wydarzy.
Pójdę z nim porozmawiać. Dobranoc.
Dobranoc.
Czemu już ze mną nie rozmawiasz?
Nic. Nawet się nie przywitasz.
Nic, Chao.
Maestro, postawię ci drinka.
W darmowym barze.
Nie jako asystentka, ale jako przyjaciółka.
I jako druga oboistka na zastępstwie.
Hailey, nie. Nie jesteśmy w Acapulco.
Dobra.
Niektórzy muszą iść na próbę, a niektórzy nie.
Pewnie jest ciągle zajęty.
Przepraszam, że tak długo,
ale myślę, że mój wybór przypadnie panu do gustu.
Nie jestem głodny.
Chodźmy. Weź mój szalik.
-Dobrze. -Dobrze.
Pan zawsze tak szybko jeździ?
Jeśli zostanę w tyle, proszę napisać, gdzie mam przyjechać.
Jak się nazywasz?
Powiem ci później.
Mogę ci coś powiedzieć o miłości i poświęceniu?
Jasne.
Jesteś kobietą, stara.
Co?
Jesteś taka sama, ale lepsza.
Chcę być taka jak ty, gdy dorosnę.
-Jak ci się układa z Bradfordem? -Jest świetny.
-Lizzie. -Hailey.
-Lizzie. -Co?
Co mam powiedzieć? Czytaliśmy sobie opowiadania,
czekając, aż naprawią nasz pociąg.
Wymiotowałam przy nim i się nie zraził. Zabujał się we mnie.
Przepraszam za to zamieszanie.
-Jakie? -To!
-Jak mogłaś! -Przestań.
-Zdejmij to. -Już.
Rodrigo... . -Już.