MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
No i dęte,
nie zapominajmy o przednutkach
w drugim takcie diminuendo.
Dobrze? Zagrajmy je,
są nam potrzebne, by oddać to poczucie tęsknoty,
smutku.
Żeby nie brzmiało...
A bardziej... Wiecie?
Zostawcie je tam, dobrze? Gotowi. I...
Dobra.
Bardzo zabawne.
Też się pośmieję.
Zagrajmy. Wracajmy do pracy, dobrze? Gotowi. I...
Dobra, za drugim razem
ten żart już nie jest śmieszny.
Jakby był przegadany.
BARDZO NERWOWA ANA MARIA
Ludzie, co się dzieje?
To mnie już nie bawi. Patrzcie, nie śmieję się.
Wróćmy do pracy, dobrze? No już.
To naprawdę niesmaczne. Jestem...
Warren Boyd. Co ty robisz?
Wracaj na swoje miejsce, Warrenie.
Warren. Warren Boyd.
Warren...
-Dzień dobry... -Dzień dobry.
Moja nowa przyjaciółko.
Uwielbiam siwiznę twojej brody.
Znak czasu, wiesz?
Jest seksowna.
A twoja skóra...
Co z nią?
Jest jak torba z koziej skóry,
w której mogę trzymać wszystkie swoje klejnoty.
Dobra. Zaczekaj chwilę.
-Glorio, cześć. -Rodrigo, co się tam dzieje?
-Jest wcześnie, nawet jak na ciebie. -Rano zadzwonił...
-Tak. -...zarządca budynku.
Urządzasz tam jakąś orgię?
-Orgię? Nie. -Jest bardzo zdenerwowany.
Nie, to nie orgia.
To nie jest...
To takie bachanalia, wiesz? Jak na placu.
-Urządzasz bachanalia? -Tak.
Słyszę bębny, są bardzo głośne...
Poczekaj chwilę.
Chwileczkę, Glorio.
Dzień dobry, panie Hamburg. Jak się pan ma? Dobrze?
Niezbyt dobrze, panie DeSousa. Trochę hałasujecie.
Hałasujemy? Powiem im, żeby się uciszyli.
Nastąpią zmiany.
Obawiam się, że już nastąpiły.
-Rodrigo? -Glorio?
-Cześć, dołączysz... -Tak.
...do naszego kółka?
Nie mam czasu na kółka.
Kto nie ma czasu na kółka?
Musi pan poszukać sobie
-innego mieszkania. -Halo?
Zaraz, pan Hamburg mówi mi, że muszę stąd iść.
-Muszę iść. -Co, iść?
-Dokąd? -Wszyscy muszą iść.
Słuchajcie, musimy stąd iść.
Niekoniecznie w tej chwili.
Nikt mnie nie słucha, Glorio. To chyba jakiś znak, prawda?
-Ale jaki znak? -Że muszę iść.
Gdzie pójdziesz?
Nie wiem.
Jest 11:00, a ty już pijesz?
To nie gorzała. Woda destylowana. Sama spróbuj.
Picie wody jest najlepsze na jet lag.
Wróciłeś do domu tydzień temu.
Nie zawstydzaj go.
Chyba zaraz tu zasnę.
Nie ma mowy. Wstawaj!
-Stół jest taki wygodny. -Dalej! Wstań!
-Poduszka była obrzydliwa. -Rozchodź to.
-Jestem taki zmęczony. Daj mi spać. -Prostuj się.
Elizabeth, tu jest kanapa. Jesteś niemiła.
-Za chwilkę wstanę... -Daj spokój, nie.
Pamiętasz, jak nurkowaliśmy z akwalungiem?
-Pamiętasz, jak skończył ci się tlen? -Tak.
-Pamiętasz, co wtedy zrobiliśmy? -Kumpelskie oddychanie.
Zgadza się. Aż do wynurzenia.
Dobrze. Masz rację. Uda mi się. Dzisiaj będę na nogach.
Pójdę wcześnie spać, świetnie się wyśpię.
-Rano będę świeży. -Idealnie.
-Zrobię zdjęcia w The Ferndale. -Co robisz w The Ferndale?
Zdjęcia do podcastu.
Fajnie. Mogę się zabrać?
To miejscówka sławnych muzyków.
Świetny pomysł. Mogę przyjść z Hailey?
Zwykle działam sam, ale...
Pewnie, może będzie z wami miło.
Dziękuję. O Boże. To świetna wiadomość.
Bardzo dziękuję.
Co? Negatywny wynik badań?
Nie, to było wczoraj.
Teraz dzwonił mój agent. Dostałem się.
-Jestem w Danse Hause. -Co?
-Jestem tam. Tak. -O Boże!
Zaraz, co? Będziesz w Danse Hause?
-Tak, stary. -No co ty. To świetnie.
Zaraz, dlaczego przybijacie piątki? Co to jest Danse Hause?
To taneczny reality show.
Najlepszy. Uwielbiam Danse Hause.
-Dziękuję. -Lubisz takie programy?
Lubię ten program. Kiedy wyjeżdżasz, Alex?
Nie wiem. Niedługo. Bardzo niedługo.
Widziałaś moje białe rajtuzy?
Chyba ostatnim razem widziałem je w twoim pokoju.
Chodziłam w nich i je rozciągnęłam. Bardzo przepraszam.
Znowu. O Boże.
Chcę ci urządzić imprezę pożegnalną.
No nie wiem. Chodzi o to, że jeśli zgodzę się na ten program,
to będę musiał wyjechać do LA właściwie zaraz.
Co to znaczy "jeśli"?
Ta decyzja zależy od paru czynników.
Na przykład jakich?
Nie będzie mnie przez trzy miesiące, Hailey.
Wiem. Mówiłeś mi.
Rozmawiałem z producentami i powiedzieli, że jeśli się zgodzę,
to będę odcięty od świata zewnętrznego.
Nie będę mógł
porozmawiać z rodzicami, znajomymi, ani się z tobą widywać.
To bardzo słabo.
Ale uważam, że powinieneś się zgodzić.
To dla ciebie bardzo dobra okazja.
Tak sądzisz?
Tak.
Spoko. No to zaczynam się pakować.
W kwestii prawa do emerytur nalegają na siedem lat?
-Zawsze było pięć lat. -Może trochę
-spuścimy z tonu. -Nie ma żadnego spuszczania.
Stanowczo zostajemy przy pięciu.
Nie powinniśmy być zbyt ostrzy.
Gramy w szachy, nie w warcaby. Musimy być agresywni.
Potrafię być agresywna.
Czyżby?
Pyskówka w e-moll.
Serio, Warrenie?
Cholera. Chyba zostawiłam jedną teczkę
w pokoju.
Pięć minut przerwy.
Nie martw się, znamy się na przerwach.
Kelner.
-Gdzie idziesz? -Do łazienki. Mogę?
Jeszcze jeden drink Old Fashioned. Bob?
Co w nim jest?
Whisky, cukier puder i gorzka pomarańcza. Chcesz?
Nie. Jestem wystarczająco zgorzkniały.
-Cześć. -Cześć.
Nie rozmawiałyśmy o tym, co się wtedy wydarzyło.
O tym, co mi powiedziałaś.
-Racja. Przepraszam, to było... -Dziękuję,
-bo te negocjacje... -...bardzo nieprofesjonalne.
-...są zbyt ważne. -Masz rację.
To już się nie powtórzy,
-obiecuję. -Dobrze.
Nawet jeśli uważam, że jesteś kurewsko podniecająca.
Powinnaś iść pierwsza. Pójdę za tobą.
Dobrze.
Psik, psik, gwiazdko.
Jezu, Bobie, masz pięć lat?
Dobrze, na czym skończyliśmy?
Gdzie twoja teczka?
Chyba razem z nią zostawiłam też mózg.
Zaraz wrócę.
Pięć minut przerwy, podejście drugie.
Jest piękny, Glorio.
Bardzo dziękuję, że mogę u ciebie zostać.
Proszę cię, czy wiesz, ile kobiet zabiłoby,
żeby dzielić z tobą mieszkanie?
A twoja asystentka może jutro przywieźć resztę twoich rzeczy.
Nie, to wszystko.
To wszystko? Nic więcej nie masz?
Nic więcej nie potrzebuję.
Może na dzisiaj.
Ale jutro możesz chcieć czegoś więcej niż torby na kółkach.
Co jeszcze mógłbym chcieć?
Nie wiem. Własnego domu?
Wskoczę pod prysznic, ale może zamówmy coś na wynos.
Dobrze, wskocz na wynos. Tak.
Czuj się jak u siebie w domu.
-Mi rezydencja es su rezydencja. -Gracias.
Oczywiście bez kółek bębniarskich.
Tak.
Może jestem szczęśliwa
Może jestem smutna Mogę być dobra
Wszystko zależy od ciebie
Mogę być żebrakiem
Mogę być królową
Mogę być nieomal
Prawdziwą osobą
Wszystko zależy od...
Glorio. Ukrywałaś coś przede mną?
O czym ty mówisz? Nie.
Twój głos. Taki piękny.
Jesteś bardzo miły.
Nie miły.
Powinnaś występować przed publicznością.
Kiedyś to robiłam. Gloria Antoinette.
Gloria Antoinette.
Mój zmarły mąż uważał, że to niestosowne.
Kogo to obchodzi? Zmarł.
Zawsze marzyłam, żeby znów śpiewać dla ludzi.
Powinnaś. Dlaczego tego nie zrobisz?
-Nie mogłabym. -Dlaczego?
Bo otaczają mnie
najwspanialsi muzycy na świecie.
Nie jestem artystką jak wy.
-Jestem tylko amatorką. -"Amatorką"?
Zabrzmiało jak coś brzydkiego.
Ale "amator" pochodzi od łacińskiego słowa "amare",
co znaczy "miłować". Miłość.
Robić coś z zamiłowania do czegoś.
Widzę, że znalazłeś moje kremy. Kojące, prawda?
Niebywale. Tak.
Czy myślisz, że moja skóra jest jak torba z koziej skóry?
Nie.
Kto tak powiedział?
Glorio, jesteśmy nutami tego pięknego koncertu istnienia.
Jeśli nie zagramy siebie samych,
nikt tego nie zrobi.
Chcę usłyszeć, jak Gloria Antoinette znów śpiewa.
Dla ludzi.
Duża publiczność.
Cześć. Tu B-Sharpe.
Podcast muzyczny, który jest fortecą muzyki klasycznej.
Nazywam się Bradford Sharpe.
Stoję teraz przed Domem Artystów Ferndale.
Wznieś... Tekst?
"Wzniesionym w 1932, jako część Nowej Umowy Roosevelta".
Wzniesiony w 1932 jako część Nowej Umowy Roosevelta,
budynek ten był domem muzyków, aktorów
-i artystów wszelkiej... -1934. Właściwie to 1932.
A pamiętam, ponieważ to w 1932
Roosevelt uchylił ustawę o prohibicji
i nie musieliśmy już chodzić do Spiggy'ego,
pukać i mówić: "Joe mnie przysłał".
Dziękuję.
Jeśli to naprawdę pan, a jestem całkiem pewien, że tak,
to zaszczyt. Panie...
Marcello Gallotelli, słynny oboista?
Toscanini mnie lubił, Klemperer mnie lubił,
Furtwängler mnie lubił.
Nazywam się Bradford Sharpe.
-To panna Elizabeth Campbell. -Cześć.
-Dzień dobry, miło mi poznać. -Tak.
Jestem Hailey. Cudownie pana poznać.
Hailey jest oboistką w Nowojorskiej.
Na razie tylko w zastępstwie.
Zastępstwie? Ale nie na długo.
Wyglądasz mi na pierwszy obój. Mówię poważnie.
Zapraszam was do siebie,
bo chyba pora przyrządzić parę drinków,
-nie sądzisz? -Znaczy...
-Absolutnie. -Tak.
-Tak.
Powiedz mi, Hailey, czy znasz taki żart?
Skąd oboista może wziąć milion dolarów?
Zacząć z dwoma milionami dolarów?
Gdyby mógł pan zjeść lunch
z dowolnym muzykiem lub kompozytorem muzyki klasycznej
z całej historii ludzkości, kogo by pan wybrał?
To byłby chyba Puccini.
Un bel dì, z Madame Butterfly Pucciniego,
ma bardzo, bardzo trudne solo na oboju na samym początku.
Hailey, grałaś kiedyś tę operę?
Nie. Ale bardzo bym chciała.
Przypomina mi Marcela Temito. Ważniak.
Pierwsza nagroda. Zwycięzca konserwatorium.
Dołączył do Metropolitan Opera.
A Toscanini był dyrygentem.
Moim zdaniem, Toscanini był
esencją dyrygenta.
Wielu muzyków grających na dętych blaszanych i drewnianych
musiało zmienić swój styl grania,
swój tok myślenia, żeby go zaspokoić.
Co pan sądzi o Mozarcie?
Dla mnie Mozart był największym geniuszem wszech czasów.
Był typem kompozytora, który potrafił grać z tobą w bilard,
a pomiędzy uderzeniami siadał do stołu
i dopisywał dalszą część symfonii albo kwartetu smyczkowego.
Kiedyś zaproszono go na bardzo wytworne przyjęcie,
na które poszedł.
Nie golił się trzy czy cztery dni,
miał przekrzywioną perukę i był pijany.
Szlachta spojrzała na niego przerażona.
Odwrócił się i powiedział...
Co znaczy: "Jak mnie ktoś nie lubi,
"może mnie cmoknąć w dupę". Wyszedł.
To... Jestem w niebie. Bardzo panu dziękuję.
Mój chłopak nigdy nie był szczęśliwszy. Jestem zazdrosna.
Nie masz o co być zazdrosna.
A ty, na co się patrzysz?
Może któryś weźmiesz?
Tak, ten, który właśnie trzymasz,
tego używam do starej muzyki barokowej,
Bacha, Händla, Mozarta czy Haydna.
Na drugim gram wszystko inne.
Hailey, może mi coś zagrasz?
O nie, panie Gallotelli,
-nie mogę. -Pewnie, że możesz.
-Tak. -Musisz coś zagrać.
Nie bądź nieśmiała.
Inaczej nigdy nie zostaniesz pierwszym obojem.
Pierwszy obój musi być ekstrawertykiem, musi się popisywać.
Musisz być primadonną.
Chcę usłyszeć twój śpiew. Śpiewaj.
Dobrze.
Coś lirycznego.
Brawo. To było piękne.
Moja droga, zapewniam cię,
-że czeka cię kariera. -Dziękuję.
Grałaś tak dobrze, że zasłużyłaś na drinka.
Chyba wszyscy zasłużyliśmy, prawda?
Moi drodzy, zebraliśmy się tutaj,
by być świadkami zawarcia świętych więzów małżeńskich
pana Wódki
z panią Wermut.
Ale dla pani Wermut tylko kapkę.
Uwielbiam to miejsce.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Dobra, gadaj.
Nie chodzi tylko o jedną rzecz.
Alex wyjeżdża.
Mam urwanie głowy w pracy,
a pobyt tutaj jest...
Chyba poszukam sobie własnego mieszkania.
Co?
Nie wiem. Jesteście tacy szczęśliwi z Bradfordem.
Powinniście czuć się swobodnie
bez odgłosów oboju,
które ciągle słyszycie w tle.
-Prawie wpadłaś do wulkanu. -Dwukrotnie.
Może ja też powinnam spróbować.
Tak.
Drogie panie. Gdzie nasze drinki?
Idziemy.
Ciąg dalszy nastąpi.
Proszę przyjąć nasze serdeczne kondolencje
z powodu tej niesamowitej straty,
która jest tym większa, gdyż nigdy już nie usłyszymy
jego pięknej interpretacji Piątej Symfonii Beethovena
w charakterze gościnnego dyrygenta.
Dołącz dużo róż do wiadomości, Michel.
-Dużo... -Wybacz, maestro.
-Maestro. Tak? -Chyba mam dobre wieści.
Mamy Sikorsky'ego?
Nie, dyryguje w La Scali.
-A Graham? -Jest uwiązany.
-Graham? -W sanatorium przy Genewie.
Ale nie martw się. Znalazłem kogoś.
-Kogo? -Lennoxa.
Próba za pięć minut.
Ciekawy pomysł.
Ludzie mówią, że jest trochę utalentowany.
Nie, jest wyjątkowo utalentowany. Zdecydowanie.
Podobno potrafi dyrygować przez całą noc.
Być może. Ale czy jest gotowy...
Maestro, czy będzie potrafił dyrygować Filharmonią Nowojorską?
-Cóż... -Czy jest gotowy?
Zabawne, że o tym wspominasz.
Zarząd pytał dokładnie o to samo, zanim cię zatrudnili.
To twoja decyzja, maestro.
Maestro!
Co, u diabła, się tu dzieje?
Nie mogłem się powstrzymać.
Co robisz, jak widzisz Ferrari z kluczykami w środku?
Zamierzałem ją oddać.
Maestro, poznaj Lennoxa.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Ciągle nie mogę w to uwierzyć.
Nie śmiałbym marzyć, że będę się kiedyś bujał
z moimi idolami ze starszego pokolenia.
Jesteśmy zachwyceni, że tu z nami jesteś.
Wiesz, sam parę razy dyrygowałem Piątą.
Oczywiście. To najlepsza wersja.
Też ją dyrygowałem, z pewnym uznaniem.
-Tak? -Parę lat temu.
Tak, wiem. Widziałem.
Wspaniale wprowadziłeś flet pikolo w czwartej części.
Tak prosto, w dobrym tego słowa znaczeniu.
-Byłeś tam? -Miałem wtedy 10 lat,
ale widziałem w sieci. Strasznie szacowne.
Szacowne?
Strasznie szacowne.
Słuchaj, może spotkamy się później?
Poszlibyśmy w trójkę na miasto.
Chciałbym, ale dzisiaj jej pilnuję.
Tak. Nazywa się Allegra Non Troppo.
Allegra. Cześć.
Uwielbiam tę akustykę!
Chyba za tobą nie przepada, kolego.
Producenci nie zabronią nam do siebie pisać, prawda?
Jasne.
Mam coś dla ciebie.
Nowe białe rajtuzy.
-Spoko. Dzięki. -Przepraszam za nie.
Słuchaj, to tylko trzy miesiące. Dasz radę.
Przestań.
-Z czym? -Kontrolować moje emocje.
Skończ z tymi bzdurami i choć raz bądź ze mną szczera.
Cieszysz się, że wyjeżdżam.
O czym ty mówisz?
Nawet nie starałaś się udawać, że ci smutno.
Bo nie jestem aktorką odgrywającą rolę. Jestem twoją dziewczyną.
Właśnie. Dlatego powinnaś mieć więcej wątpliwości.
Dobra, to dziwnie brzmi.
Co? Nie, to normalne chcieć, by osoba,
z którą niby jest się w związku,
była zła, że wyjeżdżasz na parę miesięcy.
Wiesz co? Możesz spróbować
zatroszczyć się o coś więcej niż swój obój?
Alex, poczekaj! Stój!
Co?
To tyle? Po prostu sobie pójdziesz?
A co mam zrobić?
Widzisz...
W tym właśnie cały problem.
-Dobrze ci idzie. -Dalej, Bobby.
Nie tańczcie mi tutaj, skurwysyny.
Ściągajcie skarpety i trzymajcie berety. Nadchodzi Babe Ruthless.
Dobra, czekaj na odpowiednią.
Uważaj, siostrzyczko.
Przestań mnie straszyć piłką.
Jak przestaniesz zasłaniać pole cyckami.
-Nic nie poradzę. -Nie mów tak o jej cyckach!
-Jedziemy, skarbie. -Miotacz gotowy?
Poczekaj na odpowiednią.
O czym ty mówisz?
Maestro?
Hailey. Cześć, co tu robisz?
Szpiegujesz nas?
Nie. Mówiłem, żeby nie grali w softball,
no i zobacz, grają.
Dlaczego tam nie wejdziesz i nam nie przerwiesz?
Chciałem, po to przyszedłem.
A potem zobaczyłem, jak dobrze wam idzie i byłem rozdarty.
-Piłka! -Nie wiem, czym się przejmuję.
Nie trafiłabyś w wodę, wyskakując z łódki.
A ty byś nie trafił wysokiego C, gdyby spadło z D.
-Jak ćwiczenia? -Bardzo dobrze.
Dobrze. Cieszę się, że nie rozpraszają cię
spotkania towarzyskie.
Jak bale darczyńców?
Przecież mówiłeś, że sokół musi ulecieć.
-"Sokół"? -Ja jestem sokołem.
O czym ty mówisz?
Jestem pewna, że wiesz, o czym mówię.
A o czym ty mówisz?
Hailey, mówię o tym, o czym mówię.
Nie wydaje mi się.
Bo nigdy nie mówimy o tym, o czym mówimy.
-Przepraszam. -Jebaniec!
O cholera.
Cholera.
-Hailey. -Chwilka!
-Co się dzieje? Co ci zrobił? -O Boże!
-Co cię boli? -Mój palec!
Na skali 1-10, jak bardzo boli, kiedy robię tak?
-Jeden. -To nic takiego.
Bo to nie ten palec, idioto! To ten!
O Boże. O kurwa, Betty.
Mam nadzieję, że masz ważny paszport, Rutledge.
Bo wygląda na to, że to ty polecisz do Meksyku.
Wezwijcie Dee Dee. Daj mi coś, Dee Dee.
Mam trochę Oxy i Vicodin.
No już. ę Oxy i Vicodin.