Mozart w miejskiej dżungli
Witamy na lotnisku JFK.
To będzie wspaniała podróż, Michelu.
Zobaczysz. Odmieni twoje życie.
Nie wierzę, że ktoś tak wyrafinowany
nigdy nie wyjechał ze Stanów. Pieprz się, stary.
Byłem raz w Kanadzie, jak miałem 11 lat.
Nie, stary.
Nasza kultura jest bardzo głęboka,
mieszają się w niej ludzie z kultur
z całego świata.
No wiesz!
Byłeś kiedyś z Latynoską?
Nie, byłem tylko w Kanadzie.
O stary, zobaczysz, spodoba ci się. Im też się spodobasz.
Bo jesteś wielkim kawałem mięcha.
Zeżrą cię. Tak.
Trochę się denerwuję tym całym
"powrotem syna marnotrawnego", wiesz?
Jest dosyć złowieszczy.
Co jeśli zabiję swojego ojca albo prześpię się z matką?
-Przepraszam, panie Mgurza? -Tak?
Pana paszport stracił ważność.
-O nie. Maestro? -Co?
Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje.
Zagramy w fajnych miejscach,
odwiedzimy niesamowite muzea,
będziemy chodzić na zakupy i jeść w pokojach hotelowych?
Tak. Pamiętam, jak mnie to ekscytowało na początku.
Teraz to jedna wielka plama lotnisk i minibarów.
-Hailey? -Minibary są fajne.
Hailey! Dzięki Bogu. Spieprzyłem sprawę i musisz mi pomóc.
Mam nieważny paszport i musisz zająć się Rodrigo.
Nie. Jestem teraz członkiem orkiestry, więc nie mogę tego zrobić.
Nie, wszystko jest już rozpisane.
Dopilnuj tylko, żeby pił wodę
i żeby używał kremu do opalania, bo...
Nie. Nie ma mowy.
Muszę mieć czas na ćwiczenia, poza tym jestem młodą singielką
i po raz pierwszy wyruszam w podróż.
Powinnam demolować pokoje hotelowe i sypiać z gorącymi Latynosami.
Rodrigo jest Latynosem. Poza tym tylko tobie ufa.
Dziękuję.
Jak minęła podróż, Rodrigo?
Małe turbulencje nad Amazonką, poza tym świetnie.
Co sądzisz o Messim?
Jest dyskretnym Paganinim środka boiska.
Uwaga, drodzy państwo, niedługo wylądujemy w Meksyku.
Wszystkim turystom życzymy miłego pobytu,
a pozostałym: bienvenido a casa.
To twój klucz, bardzo dziękuję.
Dobra, odbierzcie swoje paczki.
Podróżujcie tylko różowymi taksówkami zamówionymi przez hotel.
Podobnie jak w innych krajach, pijcie butelkowaną wodę.
Chyba komuś trzeba zmienić pieluchę!
Będę piła margaritę na basenie, może chcesz dołączyć?
Wiesz, pojadę kupić prezenty córkom.
Spytam portiera, gdzie mam jechać.
Fajnie.
Oto i on.
Co pan powie swoim muzykom
o tym ważnym koncercie?
Mówiłem im już wiele rzeczy,
ale dodam tylko jedno.
Mogę mówić do kamery?
Proszę.
Powiem im, żeby grali krwiście.
-Tyle. -Bardzo dziękuję.
Co powiedział?
Żebyśmy tego nie spieprzyli.
Po czyjej jesteś stronie?
Jasna cholera!
Wszystkie inne gazety piszą same pochwały.
Czemu przejmujesz się jednym gównianym artykułem?
Bo żyję, Hailey. Bo jestem istotą ludzką. Dobrze?
Jakieś wieści od maestro Rivery?
Pamiętaj, że ma siedzieć w specjalnej loży.
Wiem. Mówiłeś pięć razy, zajmuję się tym.
Dobrze.
Maestro Rivera to mój mentor, autorytet, mój nauczyciel.
Musi tam być.
Zobacz, tam będziemy grać.
Tam. Widzisz?
Bellas Artes. Co jeszcze?
Nadal pracuję nad rozkładem miejsc
i czekam na wieści od twoich krewnych
-ze strony matki i... -Tak. Jest ich wielu.
Rozglądałeś się już za asystentem na czas pobytu?
Hailey, nie mam czasu...
Koncert jest najważniejszy, dobrze? Musi być idealny.
Wiem! Chcę, żeby był idealny. Dlatego potrzebuję czasu na ćwiczenia.
Wiesz, że Andrew Walsh wstaje codziennie o 4:30
i ćwiczy?
Andrew Walsh? Mówisz o... Skąd to wiesz?
Przeczytałam w wywiadzie.
O Boże! Zobacz, to Bob i Dee Dee.
-Hola! Maestro! -Cześć, Dee Dee.
-Bob Związkowiec. Co słychać? -Cześć.
Cieszę się, że jesteś koneserem lokalnych przysmaków.
Bardzo dobrze.
-A ty, Bobie? -Wszystko mam.
Nie, daj spokój. Łamiesz mi serce.
-No co? -Nie, Bobie.
Mogę prosić dwa taco carnitas?
Chcesz jedno?
Nie. Dziękuję.
Dobrze. Wielkie dzięki.
Co to?
Tajemnica. Dlatego jest takie smaczne, wiecie?
Hailey!
Stany zabrały mi żołądek.
Halo? Cześć, Glorio. Poczekaj.
Chwileczkę. Napij się wody. Lepiej się poczujesz.
Nie. Już nigdy w życiu nie zjem tajemniczego taco.
Tak, przepraszam, Glorio.
Maestro Rivera musi koniecznie zasiąść w loży,
więc może Juan Delgado usiądzie gdzie indziej?
Przepraszam, momencik.
Hailey, potrzebuję cię.
-Pracuję. Pij wodę. -Potrzebuję cię. Nie.
Nie. Wszystko dobrze.
To jakiś PR-owy koszmar.
Nie, będę grał. Tak mi przykro, maestro.
-Czuję się jak idiota. -Wyprostuj.
Zaraz.
Możemy z tego zrobić cholernie dobry materiał.
-Pomyślcie tylko. -Teraz tak.
Nasz dzielny członek orkiestry
udaje się w egzotyczną podróż, by krzewić kulturę i sztukę.
I co się wydarza?
Zostaje napadnięty i kradną mu bezcenne skrzypce Bergonziego.
Powiedz to Juanowi Delgado,
kiedy go poprosimy o czek na 10 milionów dolarów.
Nieźle, Craigu G, to naprawdę twój najlepszy pomysł.
Niewiarygodne.
Chcesz wykorzystać ludzką tragedię.
Tak, nic nie wiesz o kulturze,
nawet gdyby zapisano ją neonami po angielsku!
Firma ubezpieczeniowa mówi, że muszę to zgłosić.
Żadnego zgłaszania policji.
-Żadnego zgłaszania. -Ale odszkodowanie...
Siadaj. Nie.
Jeśli ktoś chce sprzedać Bergonziego, wiem, do kogo zadzwonić.
Wzywałeś, maestro.
Warrenie Boyd, przedstawiam mojego dobrego przyjaciela, Manuela, Manu.
Możesz też nazywać go El Bichito.
El Bichito, co to znaczy?
Że albo będę twoim przyjacielem, albo koszmarem.
Amigo, przedstawisz mnie swojej czarującej damie?
-Nie jest moją damą. -Jestem Hailey.
Drugi obój w orkiestrze...
Jest urocza.
-Jest też moją asystentką. -Na parę tygodni.
Tak. Ale musi przejrzeć dużo maili, prawda?
Mogę...
A może teraz?
Ładne ciuchy, stary. Kupiła ci je ta ślicznotka?
Co to za samochód?
Wygrałeś go na loterii?
Kretyn.
Sam go kupiłem, stary. Powodzi mi się, dupku.
Ta, jasne.
Masz coś we włosach...
Stary, twoje perfumy i te pierścienie, cholera...
Spadaj.
Jak się masz, brachu?
Dobrze, stary.
W Meksyku mieszkają 22 miliony ludzi,
jak chcesz tu znaleźć skrzypce?
Odszukanie skrzypiec to nie problem.
Wystarczy pogadać z naszym przyjacielem, Erasmo.
Problem będzie z odszukaniem go. Nie słuchaj.
Nie wolno tu parkować, dupku!
Nikt nie wie, gdzie mieszka.
Nie ma telefonu, jest ciągle w ruchu.
Ale wiem, gdzie i z kim lubi przebywać.
Czyli tutaj lubi przebywać Erasmo?
Nie, tutaj Paula, żona Manu... Pracuje tu.
Warrenie Boyd, proszę cię, rozluźnij się, pooglądaj ładne dziewczyny.
Niektóre z nich dają masaże.
Z radosnym zakończeniem. Załatwię ci drinka.
Może dietetyczną Colę albo coś, por favor.
Ej, kogo tu trzeba wydymać, żeby coś zamówić?
Idź do diabła, Manuelu.
Czekałam godzinę. Gdzie byłeś?
Nie mów tak do mnie, kobieto.
Przywiozłem kogoś wyjątkowego.
Cześć, Paulo!
Rodrigo, skarbie! Jak leci?
Paulo, nie mówiłaś, że znasz El Rey!
Zapoznam cię.
Opowiedz mi, co się rano wydarzyło.
Po zameldowaniu się w hotelu
spytałem portiera, gdzie mogę kupić prezenty dla rodziny.
Jak miał na imię ten portier?
Nie pamiętam. Ach, tak! Nazywał się Victor.
Podał mi adres, a kiedy wyszedłem na ulicę,
nagle pojawiło się dwóch facetów.
Jeden uderzył mnie w głowę, a drugi zabrał mi futerał.
Dlaczego zabrałeś ze sobą skrzypce, skoro są takie cenne?
Moja polisa ubezpieczeniowa. Muszę je zawsze mieć przy sobie.
Czekaj.
Tak...
Co jest?
To był on? Znalazłeś Erasmo?
Jestem coraz bliżej, tak. Chodźmy.
Starsi faceci robią to lepiej od innych.
Warrenie. Ona mówi, że lubi twoją dojrzałość,
twoje doświadczenie i chętnie powymienia się anegdotami.
Jedziemy teraz na komisariat?
Potrzebuję czasu, żeby załatwić nowe skrzypce na koncert.
Nie rób sobie jaj.
Jedź normalnie, stary, proszę cię.
Mam już dosyć taco.
Jesteś zbyt wytworny na taco, czy jak?
Uspokój się, dupku.
Warrenie Boyd, on stracił swój żołądek.
Może USA zabrały mu też jaja.
Moja mama dostanie szału.
Przez ciebie nas zabije.
Z czym masz problem, Paulo?
Wiesz, która jest godzina?
Czekałam półtorej godziny przez Manuela.
Żadnych wymówek.
Cześć.
Rodrigo, jak miło cię widzieć.
Cześć, popatrz no!
Chodź tu, mamacita!
Nie. Mam was już dość.
To twój dom? Tak?
Obejrzyjmy twój dom.
Oprowadź mnie. Gdzie masz pokój?
Tam?
Ten kupił jajeczko.
A ten posolił.
Ten je ugotował.
A ten... jak to było?
Ten jest na wakacjach.
A ten maluszek je zjadł.
Chodźmy, mamy interes.
-Ze skrzypcami? -Tak, teraz?
Hej, znaleźliśmy Erasmo. Chodźmy.
Zadzwonisz, jak wrócisz do Nowego Jorku?
-Co? -Zadzwoń.
Zobaczymy się przed wyjazdem.
-Nie mogę. -Dzwoń. Nowy Jork.
Pa, Guadalupe. Do zobaczenia.
Hej, piękna, zatańczymy?
Pewnie.
Przez ostatnie tygodnie trzymasz się na uboczu.
Powiedzmy, że wreszcie chciałam pobyć trochę sama.
Dobrze tańczysz, Bobie.
Nie bądź taka zaskoczona.
Nie jestem. Pamiętam twoje ruchy.
Virgil powiedział mi o świetnej restauracji
i udało mi się zarezerwować stolik na jutrzejszy wieczór,
może chciałabyś...
Oczywiście bez zobowiązań, ale...
Jasne, brzmi fajnie. Wchodzę w to.
Hailey, zatańcz z nami.
-Nie mogę, mam za dużo na głowie. -No chodź.
Zawsze jak coś zaczynam, dzwoni mi telefon.
Daj spokój. Wiesz co? Pieprz telefon.
To miał być najprzyjemniejszy wyjazd w życiu,
-a jeszcze nie robiłaś nic przyjemnego. -Wiem.
Tutaj jest twoje miejsce, wśród bliskich muzyków.
-Przepraszam. -Tak, Bobie.
Mogę zaproponować wam odrobinę Acapulco Gold?
-Tak. -Sí?
-Dobrze. -Skąd to masz?
-Nie. -Naprawdę?
Nie, gracias. Nie palę.
A skąd mógłbym mieć?
Hailey, hej. To ja, Rodrigo.
Dzwoniłem już jakieś trzy razy.
Oddzwoń, jak odsłuchasz tę wiadomość.
Z pieniędzmi nie będzie problemu.
Tak, myślę, że dostaniemy kasę.
Perfecto. Obiecałem Erasmo 150 000 peso.
Sto pięćdziesiąt tysięcy peso? Nie mam tyle.
Po ile stoi peso?
Skurwysyn.
Warrenie Boyd, chyba policja chce, żebyśmy się zatrzymali.
Podziwiają tylko mój piękny nowy samochód.
A może zmienili przepisy.
Dawno mnie tu nie było.
Nie możemy się zatrzymać, spóźnimy się na spotkanie z Erasmo.
Kurwa, nie podoba mi się to.
Jutro gram koncert i ludzie na mnie liczą.
Stary, i tak jesteś już sławny.
Całe pieprzone miasto zna twoją twarz.
Nie podoba mi się to.
Z czym masz problem, stary?
Zwolnij.
Przeszkadza ci, że...
Spieprzajmy stąd!
Cholera!
Niech to!
Zginiemy?
Zginiemy.
Zginę w Meksyku!
Czekaj!
Nie!
Skurwysynu, pakujesz mnie w same kłopoty. Nie mogę tak robić.
Jak będziesz miał kłopoty, to do kogo zadzwonisz, stary?
Wiesz co, dupku?
Tylko ja mam prawdziwe problemy w życiu.
Prawdziwe problemy?
To moje życie jest fałszywe?
Prawdziwe, jak siedzenie w więzieniu
i wizyty małej Guadalupe...
Nie zadzieraj ze mną.
Kurwa! Czekaj!
Stary, znam cię.
Wiem, skąd pochodzisz i co w tobie siedzi.
-Hej, Warrenie Boyd? -Tak?
Może rozprujemy maestro i zobaczymy, co mu siedzi w tej pieprzonej dupie?
Żartowałem sobie, Warrenie Boyd! To mój brat.
Jak się mówi, kiedy ktoś tak robi?
Kiedy ktoś się tak zachowuje?
-Degenerat, kretyn, wariat. Okropnie. -Nie! To skurwiel.
Brat skurwiel. Nie.
Dobra.
Zawsze lepiej radził sobie z kablami. Zobacz.
Hej!
Jak wyglądali ci faceci, którzy zabrali ci skrzypce?
Niscy, wysocy. Ciemnoskórzy, biali?
Jeden z nich był raczej średniego wzrostu. Ten, co mnie uderzył, był bardzo wysoki.
Uderzył cię prawą czy lewą ręką?
Oh daj spokój, zostaw ubogich Warren sam ...
Nie szkodzi. W porządku.
Uderzył mnie prawą ręką. Doskonale pamiętam.
Czyżby?
Co słychać, Manu?
Witajcie w raju. Piękne, prawda?
Tak, ale to nie moje skrzypce.
To na pewno nie jego skrzypce.
Zgadza się. To skrzypce, które powinien mieć.
Zauważcie idealne proporcje ślimaka.
Piękno wyjątkowo opalonego rewersu.
No i brzmienie. Sami oceńcie.
Za 150 000 to właściwie kradzież.
Nie, przyszliśmy po Bergonziego.
Mówię wam.
Słyszę każdy dźwięk tego miasta,
ale nie słyszałem nawet szeptu o Bergonzim.
Gringo musi mieć na czym jutro zagrać.
Tak.
Wypożyczę je za 30 000.
Nie możemy po prostu pojechać na komisariat?
Mam ostatnie pytanie.
Czym się tak denerwujesz?
Powiedz.
Kiedy uderzył cię wysoki facet, a średni zabrał ci skrzypce,
wybiegli z powrotem na ulicę czy w głąb alejki?
W głąb alejki.
Tak.
Jeszcze trochę i odzyskam twoje skrzypce.
Obiecuję ci.
A Manuel zawsze dotrzymuje obietnic. Zawsze.
Oprócz tego razu z blondynką, z którą chodziłeś. Jak ona miała?
A tak, sukinsynu!
Spędziłaś kiedyś pieprzoną noc na lotnisku w Houston?
Dlaczego jesteś w Houston? Miałeś tu już być.
Tak, no cóż,
powiedz to bogom pogody, Glorio.
Będę musiał tu zostać na noc.
Ważne, żebyś tu jutro był na spotkaniu z Delgado, dobrze?
Pa.
Jestem Gloria Windsor z Filharmonii Nowojorskiej.
-Już czas, maestro. -Tak, Hailey.
Pamiętam, jak pierwszy raz tu byłem.
Byłem bardzo mały. Wkradłem się. Ukryłem się w toalecie.
Damskiej?
Tak. Grali Eine Kleine Nachtmusik Mozarta.
-Najlepszy. -O tak.
Cholera. O tak, dziękuję.
Dziękuję. Mierda. Mierda! Hailey!
Jestem bardzo dumny, że mogę tu być.
Podobno łatwiej jest
ojcu
mieć syna,
niż synowi
mieć prawdziwego ojca.
Chcę zadedykować ten koncert
mojej rodzinie,
a zwłaszcza osobie,
która tu jest...
Która jest moim duchowym ojcem,
maestrowi Ignacio Riverze.
Gdzie jesteś?
Przyjaźnię się z dyrygentem...
Co słychać? Jak się masz?
Strasznie się cieszę, że mogę pana poznać.
Proszę mi powiedzieć, jak się panu podobał dzisiejszy koncert?
Koncert bardzo mnie poruszył,
podobnie jak widok na moją ulubioną lożę. Niestety pustą.
To było niefortunne nieporozumienie.
-Rodrigo! -Tak?
Señor Delgado mówił właśnie, jak wspaniały był koncert.
Jak się pan ma?
Jestem dumny, że pan przyszedł.
Był pan wspaniały, niesamowity, to my jesteśmy dumni.
Bardzo dziękuję. Jutro...
Mamy spotkanie, tak? Mamy spotkanie.
Mogę przedstawić żonę...
Jutro porozmawiamy o wszystkim na spotkaniu.
Dziękuję. Przepraszam.
-Hailey. -Tak?
-Chodź! Chodź tu. -W porządku.
Przepraszam, Cynthio. Sekundkę. Chodź.
Hailey, gdzie jest maestro Rivera? Bo nie ma go w loży.
Dyrygowałem i wypatrywałem go. Nie był w loży.
Kasjerka powiedziała,
że kupił bilet przed koncertem.
Daj dziewczynie spokój.
Miło mi, że załatwiłeś mi lożę, chłopcze.
Maestro.
Ale taki pobrecito jak ja do niej nie pasuje.
Miejsce w trzydziestym siódmym rzędzie, prawie pośrodku. To...
-Idealny punkt? -Idealny punkt.
-Tak.
Maestro, nie zauważyłem cię w tłumie
i przestraszyłem się.
Co sądzisz?
Cóż...
Powiedzmy, że między ósmym a dwunastym taktem pierwszej części...
Słabo zrealizowano tempo.
To prawda.
A ritardando było odrobinę zbyt ochocze.
Kadencja fletów pikolo...
Była tak szybka, jakby muzyk spieszył się na pociąg.
Coś ci powiem.
Uważam, że przemieniłeś
dość przeciętną grupę ludzi
w prawdziwą orkiestrę.
Dzięki, maestro.
Gratuluję.
Ostatnia sprawa. Druga oboistka?
Była momentami zbyt entuzjastyczna.
Ale jest młoda i gra krwiście.
Możesz dać mi buziaka.
Dziękuję.
Jutro musisz jechać do Tepoztlan.
Ale jutro mam konferencję prasową.
No i...
Mam ważne spotkanie z Juanem Delgado.
Tak, maestro Delgado... Człowiek z pieniędzmi.
Mamy sporo do obgadania.
Dzieci się ucieszą, jak cię zobaczą.
Tak, oni są z nami. Tak, Paulo.
Niesamowite, Rodrigo! Niewiarygodne,
jak elegancko poruszasz tym kijkiem.
Mógłbyś brać z niego przykład!
Wiem, ale jak miałby zmieścić mi się w dłoni?
Jezu, co za subtelność.
Klasycznie...
Co jest?
Przyprowadź Warrena.
Dobrze.
Daj nam chwilę. Częstuj się.
Warrenie Boyd. Chodź. Mamy wieści.
Gdzie on je znalazł, u diabła? To na pewno Bergonzi?
Jeśli to nie Bergonzi, to sam pójdę na policję.
Tak?
Gratulacje, panowie! Co za wspaniały występ!
Dzięki.
Co jest, Manu? Co się stało?
Wiele ciekawych rzeczy.
Okazuje się, że nie ma żadnej alejki,
którą złodzieje mogliby uciec z Calle Bravo.
A czy wiedziałeś, że praworęczny mężczyzna
ma 75% więcej szans na otrzymanie ciosu w lewe oko?
No, chyba że sam się uderzył.
Chodźcie.
W hotelu pracował kiedyś portier o imieniu Victor.
Przeszedł na emeryturę osiem lat temu.
Carla, urocza señorita, która tam teraz pracuje,
prosiła mnie, żebym poinformował Warrena Boyda,
że nie mogła dziś wysłać jego przesyłki.
Jestem bardzo ciekaw, co w niej jest.
A ty nie, przyjacielu?
El Bergonzi.
Warrenie Boyd.
Dlaczego?
Maestro, ja...
Mam dwie córki na studiach, trzecią w szkole prywatnej.
Spłacam drugą hipotekę
za mieszkanie, na które mnie nie stać i którego nie mogę sprzedać...
Jeśli orkiestra zacznie strajk, ja...
Czy muszę iść do więzienia w Meksyku?
Nie, nie pójdziesz do więzienia.
Ludzie dowiedzą się,
że Manu odnalazł twoje skrzypce, zgodnie z obietnicą.
Ale co do przyszłości... Zobaczymy.
Jesteś ważnym członkiem orkiestry,
moim solistą, moimi pierwszymi skrzypcami.
Liczyłem na ciebie i dlatego to bardzo mnie zraniło.
Dlatego jestem bardzo zawiedziony.
Warrenie Boyd.
No tak.
O kurwa.
Byłeś stanowczy,
ale i współczujący.
Wierzę, że będziesz kiedyś świetnym ojcem.
Dzięki, bracie.
Dzisiejszy dzień był trochę jak zabawa w detektywów, prawda?
Pewnie, stary.
Staram się
rozwikłać
inną wielką zagadkę.
Kto jest ojcem moich dzieci?
Sam widzisz.
Paulo, poczekaj.
Proszę.
Załatwię to.
No i już...
O cholera!
Jest!
Jak rozpracowałeś skrzypce Warrena?
To elementarne, drogi Watsonie.
Było jak w "Srebrnym płomieniu" z Sherlockiem Holmesem.
Przykro mi, nie czytałem go.
Zrozumiałem, że większość tajemnic życia można rozwiązać...
Żyjąc na ulicy.
A całej reszty...
Uczysz się z książek...
I filmów! z książek...