Mozart w miejskiej dżungli
Panie Pembridge?
Jestem trochę zmęczony.
Jak lot?
Który etap? Siedzenie na asfalcie w Newark przez trzy godziny
czy noc ma marmurowej posadzce w Houston?
Dzień dobry, kotku. Dobrze spałaś?
Jak księżniczka.
Brzmiało inaczej.
Czemu? Chrapałam?
Jak moja wiewiórka z dzieciństwa.
To było takie...
Przestań. Ale wstyd.
Nie. Jesteś urocza. Po prostu... Jesteś urocza.
A ty jesteś zaskakująco udaną niespodzianką.
Ale powinieneś już iść, zanim ktoś cię zobaczy.
Skoro jestem zaskakująco udaną niespodzianką, to czemu mam się wymykać
jak parobek z daczy swojej pani?
Nie bądź śmieszny, to nie... Boże. Chowaj się pod łóżko.
Jestem mężczyzną. Nie będę chował się pod łóżkiem.
To idź do szafy.
-Dobra... -Szybko.
Proszę, później o tym porozmawiamy.
No dobra. Już idę!
Thomasie, dotarłeś.
Powiedz to hotelowi. Wynajęli komuś mój pieprzony pokój.
Nie myłem się, nie spałem
i nie jadłem niczego porządnego od 48 godzin.
Jestem wykończony.
Na dokładkę zgubili moją walizkę.
Przepraszam, ale mógłbym
położyć się na jakieś pięć minut?
-Nie... Boże, jestem padnięty. -Tak, odpocznij.
Pośpij sobie, bo spotkanie z Delgado jest dopiero za trzy godziny.
-Cóż... -Tak.
Nie wypada kazać czekać miliarderowi.
Nie.
-Nie zapomnij mnie obudzić. -Jasne.
Spotkajmy się w lobby o 18:30.
-Pojedziemy do restauracji taksówką. -Super.
-Maestro. -Hailey.
-Świetnie wczoraj grałaś. -Dzięki.
Doskonale. Ale nieskładnie.
Nieskładnie.
Gratuluję, że nie jadłeś carnitas, Bob.
To też było nieskładne. Dee Dee, jak leci?
Byłem w muzeum Fridy Kahlo.
Ta kobieta była pokręcona.
Zajdź do Coyoacán. Zobacz...
-Co słychać? -Dobrze...
Chcesz wiedzieć, co dziś robimy?
Tak. Powiedz mi!
Konferencja prasowa potrwa do 11:00.
Potem sesja zdjęciowa z Miss Cancun.
-To ona? -Tak.
A potem ważne spotkanie z Juanem Luisem Delgado.
Następnie...
Jezu! Przeraziliście mnie.
Gracias, muchas gracias.
Potem spotkanie z piłkarzami z Pumas...
To moja drużyna.
Później obiad z burmistrzem.
Virgil, cześć. Hailey, wiesz, co zrobić, żeby Bóg się zaśmiał?
Trzeba go połaskotać.
Nie, bo nie ma łaskotek.
Wszyscy to wiedzą. Pokażę ci jak.
Chodź.
-Hailey, chodź. -Dokąd idziemy?
Ruchy.
Idziemy na autobus?
Bien. Tak.
Chodź, Hailey.
Widziałaś jedynie czubek góry lodowej.
Meksyk to wspaniały, rozległy kraj.
Różnorodny, bezpośredni, sprzeczny.
Pełen mitologii i niesamowitych opowieści.
Myślę, że ci się spodoba.
Patrz! Tamten gruby facet
to Tlaloc, bóg deszczu.
Przypomina boga z mojego kraju.
Wielkiego boga SpongeBoba.
Miło widzieć, że się uśmiechasz.
Często się uśmiecham.
Ostatnio byłaś jakaś przygaszona.
To moja wina. Daję ci za dużo pracy.
Ale dziś zabieram cię w wyjątkowe miejsce.
Jakie?
Do domu.
Co u mojej ulubionej twardej prawniczki?
A u mojej podróżniczki?
Szczerze mówiąc, nie mogę doczekać się powrotu do domu.
Do ciebie. Ale wczorajszy koncert był niesamowity.
Wiem.
Te latynoskie rytmy. Zagrałaś genialnie.
Cały czas się uśmiechałam.
Jasne. O czym ty mówisz?
Byłam tam.
Masz plany na lunch?
Gdzie Rodrigo?
Cierpliwości. Niełatwo być królem.
Nie, ponoszę jeszcze dres.
Virgil mówi, że Rodrigo i Hailey
opuścili hotel jakąś godzinę temu.
-Wsiedli do autobusu. -Świetnie!
Nie szkodzi. Pójdziemy we dwoje.
Chodźmy. Jak za starych czasów.
-Dzień dobry. -Witamy, pani Windsor.
-Proszę za mną. -Dziękuję.
-Boże. -Chodźmy.
Chyba nikt nas nie sprzątnie, co?
Señora, dokąd idziemy?
Pan Delgado dołączy do państwa za niecałą minutę.
Maestro jest zbyt zajęty, by się z nami spotkać? Szkoda.
Prosił, by przekazać panu przeprosiny.
Wyskoczyła mu nagła sprawa osobista.
Oczywiście. Jak ona ma na imię?
Zna pan maestra.
Chciałabym panu podziękować za spotkanie.
Jak pan wie, chcemy złożyć panu ofertę.
Piękny kraj, prawda?
Ted Turner jest właścicielem ponad 800 000 hektarów.
Całkiem nieźle, z tym że ja mam 1 200 000.
Zabierz nas nad rezerwat.
Widzicie to?
A musimy?
W tym miejscu tworzę
największy rezerwat mestengo na świecie.
To moja duma i radość.
Wy mówicie na nie "mustangi".
Dzikie konie.
Nie mogłyby mnie odciągnąć
Lubi pan Stonesów?
Grali na 15. urodzinach mojej córki.
Mick grał na moim weselu. Z połową druhen.
To musiało dać mu chociaż trochę satysfakcji.
Nie chciałabym przerywać dwóm dzikim koniom,
ale wszyscy wiedzą, że MexiMundial
chce wkroczyć na amerykański rynek.
Jeśli zechciałby pan
wykupić prawo do nadania nazwy naszej nowej sali koncertowej,
moglibyśmy nawiązać owocną współpracę między naszymi markami.
Tak, si. To bardzo pragmatyczny pomysł.
Moi marketingowcy będą zadowoleni.
Oczywiście.
Ale taka okazja na wzajemną promocję...
Glorio, proszę, przestań.
Trzeba wiedzieć, kiedy odpuścić.
Ma pan rację, dzikie konie potrzebują rezerwatów,
tak samo jak artyści.
Wiadomo, że Bach, Beethoven czy Mozart byli geniuszami.
Ale potrzebowali kogoś z odpowiednim podejściem,
kto pokaże ich geniusz światu.
Mogę to podłączyć?
Prawa do nazwania sali nie kupuje się
dla jakiejś idiotycznej promocji!
Robi się po to, by muzyka mogła żyć.
La bohème.
La bohème. Coś pięknego.
A pana nazwisko zasłużenie znajdzie się
wśród innych wielkich mecenasów sztuki.
Cesarz Franciszek Józef, Kosma Medyceusz,
Juan Luis Delgado.
Juan Luis Medyceusz. Podoba mi się.
No ba.
Szalony z pana facet, Pembrook.
W zasadzie to Pembridge, ale...
Tak. Szalony jak wariat.
Wie pan co?
Twórzmy taką piękną muzykę razem.
Dobra.
Myślałam, że wychowywałeś się w stolicy z Manu.
Tak, wychowywałem się z Manu.
Ale często wpadaliśmy w tarapaty
i moi rodzice wysyłali mnie tu do babci.
Wciąż żyje?
I to bardzo.
Zobaczysz. Jest pełna życia. Znalazłem.
-Pięknie tu. -Podoba ci się?
Tak. Czuję się jak w innej epoce.
Od mojego dzieciństwa nic się nie zmieniło.
Hej!
Kogo ja widzę!
Babciu, jak się masz?
Mój synek!
Kiedy przyjechałeś? Nic nie mówiłeś.
Musiałem uciec od orkiestry.
-Diabelskie nasienie. -Miała być konferencja...
A to Hailey, moja przyjaciółka z orkiestry.
Moja babcia, Graciela.
Nawet nie miał przyzwoitości powiedzieć, że wpadnie.
Nie powiedziałem ci, że wpadnę.
To znaczy jej.
-Dobrze wyglądasz. -Tak?
-Trochę mizernie. -Tak.
Spokojnie, nakarmię was.
To pralka, którą kupiłem ci na Święta?
Tak.
Czemu ciągle jest w kartonie? Zaoszczędzi ci mnóstwo czasu.
A co miałabym zrobić z taką ilością czasu?
Poza tym uwielbiam zapach prania suszącego się na lince.
Szkoda, że nie przyszliśmy tu przed koncertem.
Czemu?
Bo zagrałabym z większym wyczuciem.
Jeszcze lepiej?
Hailey, moja droga.
Proszę, idźcie na rynek
kupić kawałek wołowiny,
jedną czy dwie cebule i kilka awokado.
Nie pozwól mu wybierać.
Mogę cię o coś spytać?
Uwiedzenie przewodniczącej komitetu związkowego
to standardowa strategia negocjacji?
Nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło.
Nie wierzysz mi?
Nie wiem. Sprawiasz wrażenie kogoś, kto planuje każde posunięcie.
-Nie ma w tym nic złego. -Masz rację.
Zazwyczaj wszystko planuję.
Ale masz w sobie coś, co skłania mnie do improwizacji.
Cześć, Bob. Właśnie miałam dzwonić.
Jestem w lobby. Wiem, przyszedłem za wcześnie.
Poczekam na ciebie, nie poganiam.
Nie czuję się najlepiej. Leżę w łóżku.
Ale ty powinieneś iść. Zabierz Dee Dee i bawcie się dobrze.
Nie pójdę bez ciebie. Nawet nie lubię meksykańskiej kuchni.
Przepraszam.
Może innym razem.
-Zdrowiej. -Dobranoc.
Głupio mi. Zarezerwował stolik w świetnej restauracji
i nawet do niej nie pójdzie.
-Do jakiej? -Limo...
-Limosneros? -Sí.
Boże. To podobno świetna miejscówka.
Nie możemy tego przegapić.
Zdrowie.
Jak za dawnych czasów.
Byłeś genialny.
Doświadczenie przychodzi na starość.
Naprawdę to doceniam. Dziękuję.
Przepraszam na chwilę. Zaraz wracam.
Dopiero co usiedliśmy.
Natura wzywa.
Musisz przypudrować nosek?
Niezły tyłek.
Bobby, chodź do mnie.
Nie widzisz, że pracuję?
Bardzo ciężko pracujesz z tym staruszkiem.
Myślałem, że razem spędzimy popołudnie.
-Spędzimy. -Tak?
Właśnie wznosiliśmy toast.
Przekonaliśmy Delgado.
Wspaniale!
Dołączę do was.
Rozumiem.
Przykro mi, że nie jestem bogatym darczyńcą
albo rozwiązłym dyrygentem, którego podrywasz dla dotacji i wpływów.
Nie rób z tego konfliktu klasowego.
U siebie w kraju zajmuję się biochemią.
Pavel...
Koniec rozmów.
W tym miejscu
poznałem maestra Riverę. W tej okolicy.
-Na tym targu? -Tak.
-Na targu? -Tak.
Grywał tu ze znajomymi.
Podszedł do nas i powiedział: "Prowadzimy szkołę muzyczną.
"Chcecie dołączyć?" Zacząłem opowiadać o Mozarcie
i tak to się zaczęło. Może być?
Nie.
Ile miało... Co?
Nie umiesz wybrać awokado?
Hailey. Szczerze?
Trzeba... Weźmy to.
Trzeba wyciągnąć końcówkę i jeśli w środku jest zielone, jest dojrzałe.
A potem co?
A potem się je kupuje i je.
-A potem? -A potem...
To było przepyszne. Muchas gracias.
Bardzo proszę.
Powinniśmy posprzątać?
O co chodzi, Gracielo?
-Chwila. -Coś się stało?
Nic.
Nie.
Nic nie mówi, ale zawsze o coś chodzi.
Czyta z fusów.
Jeśli potrąci mnie autobus,
wolę nie wiedzieć.
Widzę między wami więź.
Więź?
Pewnie, że łączy nas więź.
Jesteśmy przyjaciółmi z orkiestry.
Nie, to coś więcej.
Widzę pasję...
złość...
dezorientację...
i miłość,
ale nie od razu. Z czasem...
Widzę dzieci!
-Hailey. -Co?
Powiedziała... różne rzeczy.
Że jest w nas dużo miłości, zdezorientowania i pasji do muzyki
i że odniesiemy wielki sukces,
zwłaszcza ty. Będziesz... No wiesz.
-To świetnie. -Pewnie.
Nie. Bardzo dziękuję, ale są zbyt piękne.
Pani powinna je zachować.
Zawsze należały do ciebie.
Pewnego dnia zrozumiesz.
Gracias.
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Chciałem grać na waltorni,
ale matka stwierdziła, że pęknie mi płuco
i kupiła mi pikolo. Resztę historii znasz.
Pierwsze pikolo kupiła ci matka?
Wiem, jak to brzmi.
Pracujemy razem od dziesięciu lat, a nigdy sobie szczerze nie pogadaliśmy.
Czemu meksykańskie jedzenie smakuje w Meksyku o wiele lepiej?
O cholera.
Trochę niezręcznie.
Niezręcznie.
Dzięki, że darowałaś nam gadkę w stylu "to nie tak, jak myślicie".
Mówiłaś, że leżysz w łóżku.
-Leżałam. -Leżała.
W łóżku. We dwie...
To chyba robi z nas braci pikolo.
Cyn, mogę cię prosić na moment?
-Pewnie. Przepraszam. -Dzięki.
Przepraszamy panią.
A co ta sytuacja robi z nas, panie Pembridge?
Od kiedy?
Zaczęło się kilka tygodni przed trasą.
To nie ma nic wspólnego z tobą.
Ma. To nasza negocjatorka.
Ma nas reprezentować, a nie sypiać z szefową.
Powinnaś to wiedzieć.
Nie chcę słuchać, jak prawisz morały.
Rozumiem. Niczego ode mnie nie chcesz.
Chodźmy, Thomasie. Znajdziemy inną knajpę.
Na świecie są tysiące restauracji, a musiała być akurat w tej.
Wchodź.
Dziś śpisz tutaj, dobra?
-Dziękuję. -Pewnie.
Niesamowite, że twój pokój z dzieciństwa jest tak podobny do mojego.
Naprawdę?
Tak. Oprócz plakatów z piłkarzami.
Ja miałam takie z Backstreet Boys i figurkę Chopina, więc...
A myślałaś, że jaki będzie mój pokój?
No nie wiem. Fajniejszy?
Wybacz, że cię rozczarowałem.
Jestem takim samym nerdem jak ty.
Co tu się dzieje?
Co wy wyprawiacie?
Nie w moim domu!
I nie przy Jezusie!
Chłopcze.
Babciu, proszę.
To miało się zdarzyć za kilka lat.
Nic nie mów. Wyłaź stąd!
Przyjaźnimy się, do niczego nie doszło.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Pewnie.
Diabelskie nasienie.
Nie żartuję!
Dobranoc.
Buenas noches.
Od twojego wyjazdu sporo się zmieniło.
Dużo się polepszyło,
głównie dzięki datkom.
Dzięki datkom udało im się odmienić to miejsce.
Tutaj mamy pralkę z suszarką.
W końcu ktoś ją docenił.
A to mój pokój.
Wyremontowany.
Nowa biblioteczka, łóżko, telewizor.
Przytulnie tu. Prawda, Hailey?
Bardzo przytulnie.
Dzieci z nowej grupy są jak stado wróbli,
które razem dorastają i latają,
jak w doskonałym unisono.
Czekają na ciebie.
Czekają na przybycie nowego młodego króla.
To nasz cotygodniowy koncert.
Chodźmy stanąć w loży królewskiej.
Jeśli się nie mylę,
to przy tym utworze zadebiutowałeś jako dyrygent.
Jak mógłbym zapomnieć.
Ucieszyliby się,
gdybyś znów to zrobił.
Nie.
Proszę.
Nie, maestro.
Proszę.
Moi drodzy,
nie naróbcie mi wstydu przed maestrem.
Zacznijmy od taktu 24.
-Dobry koncert. -Dziękuję, maestro.
Maestro.
Cudowna orkiestra!
Wspaniale pan prowadzi te dzieci.
-Dziękuję. -Świetnie grają.
Gracias.
Problem w tym, że jestem wyczerpany.
Praca robi się coraz cięższa. Nie mam już siły.
Jestem starcem.
-Nie, jest pan młody duchem. -Robię się coraz starszy.
I ciałem.
Nieprawda... Spokojnie.
Musisz zostać moim następcą. Już to załatwiłem.
Ja...
Są twoi.
Maestro, jestem zaszczycony tą ofertą, ale...
To nie jest oferta.
To nie propozycja.
Nie mów tak.
To sakrament, który musisz przyjąć.
Musisz unieść batutę,
która wypada mi z rąk.
Maestro...
Nie mogę, bo mam już orkiestrę. Potrzebują mnie.
Hailey jest jednym z najmłodszych członków.
Potrzebuje mnie. I...
To twój święty obowiązek.
Obiecałem to, gdy byłem dzieckiem.
Nadal jesteś dzieckiem, tylko z innymi pragnieniami.
Potrzebuję cię.
Zawsze cię potrzebowałem.
Wyszkoliłem cię.
Wiesz co?
Widzę, że nic z tego nie będzie.
Złamałeś mi serce.
Dzieci.
Uczniowie.
Nie postępujcie jak ten człowiek.
Zabiłeś mnie.
Przeklinam cię.
Hailey.
Przepraszam.
Za co?
Panie i panowie,
witamy na pokładzie lotu 115 linii Linea Americana.
Jest to lot bezpośredni do Nowego Jorku
na lotnisko Johna F. Kennedy'ego. Start za moment.
-Hailey. -Cześć.
Jak się czujesz?
Dobrze. Trochę wykończona, ale...
Mam wrażenie, że coś mnie wzięło.
Chyba tutaj.
Przykro mi z powodu maestra Rivery.
To było okropne. Naprawdę straszne.
Tak.
Pamiętasz, jak byliśmy u mojej babci
i poszliśmy do mojego pokoju?
Tak.
Wszędzie plakaty. Pościeliliśmy razem łóżko.
Pamiętam. Stało się. To nie było prawdziwe życie.
Dowiedziałam się też, że jesteś beznadziejnym tłumaczem.
Zrozumiałaś, co mówiła babcia?
Tak. Dwa lata hiszpańskiego w liceum nie poszły na marne.
-Więc... -Hailey.
-Nie szkodzi, ojcze moich dzieci. -Boże.
Z fusów wynika, że mamy dużo czasu.
-Przepraszam pana. -Racja.
-Proszę pana. -Słucham.
Proszę wrócić na swoje miejsce.
Dobrze.
Bueno, Hailey. Do zobaczenia.
Zobaczymy się na miejscu.
Patrz, co znalazłam w dziale sztuki.
Super. Dobrze tu wyszedł.
A to reszta... Świetna recenzja!
Tak? Podobało się?
A to różowe dzbany. Patrz...
Zgadza się. Ale w tej restauracji...