MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
Uprzedziłem ich, że damy im znać, jak już podejmie pan decyzję.
Dobrze.
Maestro, chciałem powiedzieć,
że bardzo przepraszam za tę kompromitację z paszportem.
Nie mogę spać i nie mogę jeść.
Nie szkodzi, jest rzeka, jest i most.
Nic nie szkodzi.
Wszystko w porządku?
Mam wrażenie, jakby mój głos dochodził z innego budynku,
a moje ciało było w jakiejś windzie.
Może uszy nie odetkały się po locie. Robił pan tak?
Nie, to nie przez lot.
Chodźmy.
Ludzie z sesji VR
chcieli, żebym wykonał jeszcze jeden pomiar.
No i już.
Pięćdziesiąt cztery centymetry? Świetny rozmiar.
Maestro, jeszcze jedna sprawa, nie chcę zrzędzić,
ale prawnicy zastanawiają się, kiedy podpisze pan dokumenty.
Rozwód. Dobrze, daj mi długopis.
-Dobrze, więc... -Tutaj, tak.
Rodrigo Joaquim.
Chcą, żebym oddzielił się od chmury.
Jak można poślubić księżyc?
Jesteśmy wciąż małżeństwem, ale po rozwodzie.
To przeciwności.
Tak. I to nic nie znaczy, dobrze?
To nic nie znaczy. Jedno niweluje drugie. Nic!
Maestro, może Ana Maria chce rozwodu,
bo poznała kogoś innego.
Nie, Michelu. Nie.
Tęskniłam za wami. Jak podróż?
Betty, przywieźliśmy ci to, żebyś skosztowała Meksyku.
-Kto dostanie skorpiona? -Oczywiście, że ty. Pasuje do ciebie.
Zdrowie!
Jestem trochę owadem śmierci.
Niedługo wrócę, więc czeka was kolejne 35 lat z tym robaczkiem!
Jesteśmy gotowi.
Hola, Betty. Aquí está trochę guacamole i czipsów!
Bob! Wreszcie zgłębiłeś tajniki kuchni meksykańskiej.
Coś ty. Są z Gristedes.
Na południu żywiłem się wyłącznie PowerBarsami i Gatorade'em.
Tylko frajerzy chorują.
Boże, nie słyszałaś najlepszej historii.
Opowiedz jej, Warrenie.
No tak, napadli mnie.
-Co? -Na szczęście znaleźli winnego.
Ale wolałbym zapomnieć o tej traumie, to wszystko.
Tak, koniec z traumą. Koniec z traumą!
Koniec z traumą.
Szalejesz dzisiaj, co?
Troszeczkę.
No i dobrze!
Ciekawe, kto to może być.
To jest pyszne.
Kto to?
Grasz tu od tak wielu lat,
że ciężko to objąć rozumem.
Jesteś kimś więcej niż koleżanką, jesteś nam drogim i oddanym kumem.
Skoro nas zachwyca, że wracasz pod nasz dach,
to usadź tu swoją słodką dupcię
i niech cię rytmicznie zaspokaja Jan Sebastian Gach.
Dzięki ci za to, Panie.
Pieprzyć to!
-Wiesz, Hailey, przepraszam cię. -Za co?
Jak tylko cię poznałam, oskarżyłam cię o przespanie się z Rodrigo.
A, to.
Wiem, że nie zrobiłaś postępów przez żadne figle-migle.
Nie. To znaczy, figle-migle nie miały znaczenia.
Co? Co masz na myśli?
To były jakieś figle-migle?
Nie. Nie wtedy.
Były figle, ale nie było migli.
Ale potem były jakieś migle?
Hej, Hailey, zabierzemy się taksówką?
Dobra, tak między nami, dziewczynami,
może coś tam się wydarzyło w Meksyku.
Ale to było zupełnie spontaniczne
i jednorazowe. No i...
Co dzieje się w Meksyku, zostaje w Meksyku, prawda?
Ile już wypiłaś?
Trochę za mało. Czy Meksyk nie rządzi się innymi prawami?
Zapinanie pasów, picie alkoholu i romansowanie.
To takie romantyczne miejsce.
Mają tam babcie, klątwy i...
On jest taki zagubiony. Mały, zagubiony egocentryk.
Jest... Jak maestro katastrof.
No dobra. Idź po swój płaszcz.
-Świetnie się bawiliśmy. -Dobra.
Cynthio, jesteś taka piękna.
Betty, uwielbiam twoje mieszkanie. Rządzisz.
Ty rządzisz, maleńka.
Dobranoc, Betty.
Każdy był kiedyś młody. Kochał się w nauczycielu.
Tak. Nigdy nie byłam tak młoda, nawet w jej wieku.
Dobranoc.
Warrenie!
-Chodź. -Gdzie idziemy?
Chodź, jeszcze trochę zostało. Weź kieliszek.
Tu leży Thomas Pembridge, śpi głębokim snem.
Maestro osobiście zaprosił mnie do swego domu,
aby udokumentować ostatnie szlify swojej symfonii,
która powstaje od trzech dekad.
Śpi. Maestro?
Obudź się.
Co u diabła, Bradfordzie?
Mówiłeś, żebym nie pozwolił ci spać.
Wiem, że tak mówiłem.
Ale, na Boga, człowieku, naucz się
rozróżniać człowieka nieprzytomnego
od człowieka podświadomego.
Chrapałeś.
Nie, to był stan transu, na granicy jawy i snu,
i całkiem zajebiście mi się pracowało!
Mam dalej nagrywać?
Na litość boską!
Dobra, zaczynamy. Na czym to skończyłem?
A tak.
Dęte drewniane, dęte drewniane.
Skarbie, to się nie uda.
Kiedy prosiłem cię, żebyś obserwował,
nie spodziewałem się, że będziesz zapierdalał nad fortepianem!
Masz jakiekolwiek pojęcie o procesie twórczym?
Przepraszam, maestro.
Boże.
A teraz straciłem wszystkie dobre pomysły.
Chcesz wrócić na kanapę?
Kanapa to bzdura. To wszystko bzdura!
Chciałem, żebyś uwiecznił tę chwilę,
moment ukończenia mojej pierwszej symfonii.
I co z tego mam?
Uwieczniasz moją śmiertelność.
Próbowałem wszystkiego, żeby się pobudzić.
Nie jadłem, objadałem się, nie sypiałem, spałem do przesady!
Nawet nasączałem waciki spirytusem
i wkładałem je sobie do uszu!
Dlaczego?
Podobno Salvador Dalí smarował sobie powieki spirytusem,
żeby zaburzyć swoje poczucie rzeczywistości.
I co ci się stało?
Wyciągnąłem dużo woskowiny.
Wybacz mi te słowa,
ale czy to możliwe, że nie możesz ukończyć symfonii,
bo nie chcesz jej ukończyć?
Być może nowy początek przeraża cię bardziej niż koniec.
Co to ma, kurwa, znaczyć?
Być może, maestro...
Skończyłeś już dawno temu.
Lubisz być teatralny, prawda, B?
To był ładny gest.
Ale o czym ty mówisz, człowieku?
Mówię, że wydaje mi się, że dotarłeś do końca.
Skończyłem?
-Tak sądzę. -Chodź tutaj. Przytul mnie!
Dziękuję. Dziękuję, Bradfordzie.
-Skończyłem! Dziękuję! -Tak myślę, prawda? No wiem.
-Tak! -Udało ci się! To koniec!
Wydepczesz dziurę w dywanie.
Przepraszam. Denerwuję się.
Myślisz, że dadzą nam dzisiaj odpowiedź?
Poprosili o spotkanie twarzą w twarz.
Czekają na was.
-Dziękuję. -Dziękuję.
Witaj, Cynthio.
Glorio.
Doszłaś do siebie po jet lagu?
Prawie.
Witaj, Nino, miło cię widzieć.
Rogerze. Sama przyjemność.
-Miło cię widzieć, Cynthio. -Hej, ciebie też.
Dziękuję za przybycie. Mamy odpowiedź.
Sądzę, że poczyniliśmy prawdziwe postępy.
Przepraszam, czy w ostatniej chwili coś tu pozmienialiście?
Raczej nie, wypełniłem tylko parę pustych miejsc.
Na stronie piątej jest napisane: "W przypadku..."
Nie śpieszcie się z czytaniem.
Nie szkodzi, już przeczytałam.
Jak widzicie, zwiększyliśmy podstawę nowym muzykom,
poszliśmy na kompromis w kwestii etatów.
Nie zmieniliście niczego w sprawie emerytur i zdrowia
i nie uwzględniliście kosztów utrzymania.
Zważając na stan gospodarki...
Stan gospodarki jest taki, że obecnie zabiegacie
o wielkie datki na nową salę koncertową,
wyrzucając orkiestrę na ulicę.
Nie.
Jedno nie ma nic wspólnego z drugim.
Zamierzacie mieć orkiestrę w swojej sali koncertowej?
Naprawdę uważam, że powinnaś to uważniej przeczytać.
Chyba wszyscy powinniśmy to uważniej przeczytać.
Nie czytała pani tego, pani Windsor?
Czy możemy zobaczyć,
ilu członków zarządu nie przeczytało oferty zarządu?
Zgaduję, że pan ją czytał.
Przeginasz, słodki kwiatuszku.
Nie jestem ani słodka, ani kwiatuszkiem. Na pana nieszczęście.
Czy on mógłby tego nie robić?
Rogerze, nie masz uprawnień,
żeby mówić jakiemukolwiek muzykowi, kiedy może grać.
Nie bez umowy.
To naprawdę bardzo irytujące.
Przepraszam. Stukam, kiedy się denerwuję.
A ten Darth Vader łypie na mnie jak Gwiazda Śmierci.
-Graj dalej, Dee Dee. -Stukaj odrobinę ciszej.
Widzicie? Kompromis.
Wiecie, mnie chyba też coś opętało.
Chyba nie mam nad tym kontroli.
Nino, ogarnij swoich klientów, są jak dzieci.
To była lekceważąca uwaga.
Nie sądzę, że dziecko potrafiłoby tak zagrać na powietrznym flecie.
Zawsze chciałam grać na talerzach.
Trach!
Chyba dobrze nam poszło.
Oszalałaś. To była katastrofa!
Nie, było idealnie.
Katastrofą była umowa, którą nam pokazali.
Cała reszta była idealna.
Brakowało nam tylko smyczków.
Mam jedno pytanie.
Płacą ci niezależnie od tego, czy stracimy pracę?
Właśnie. Tak myślałem.
Warrenie.
Jak to jest pracować dla Bibena?
No...
Obsługa samolotu Gulfstream 650 zna moje ulubione batony.
To takie seksowne.
Upokorzyłeś mnie i zaskoczyłeś przed...
Nigdy, przenigdy już tego nie rób.
Przedyskutowaliśmy wszystko, co było w umowie.
Przedyskutowaliśmy, ale nie uzgodniliśmy.
Uroczo się złościsz, Glorio.
Edwardzie, wypchaj się.
Jeśli te negocjacje się nie powiodą,
możemy poważnie zaszkodzić orkiestrze.
Skarbie, masz chyba syndrom sztokholmski.
Spędzasz tyle czasu z muzykami,
że uważasz się za jednego z nich.
Proszę cię.
Jest bardzo gorący.
Dobrze. Teraz rozluźnij mięśnie odbytu.
-Tak. -Dobrze?
No dobra, zaczynam.
-Mogę zakryć dłonią? -Tak. Zakryj, proszę.
Dobrze, zakryję go.
Czujesz ssanie?
Tak.
-Tak, czuję. -Tak?
Czuję, jakby moje całe życie tam wchodziło.
To znaczy, że działa.
No nie wiem, teraz mnie kłuje.
Przepraszam. Możesz je zdjąć?
Jak wielka meduza, jak...
-Tak, tak, jak... -Dobrze.
W porządku. To koniec.
-Tak? -Aha.
Nie wiem...
Nic nie czuję.
Przepraszam, to zadziała?
Szczerze mówiąc, potrzebujesz 12 sesji,
zanim odczujesz pełne działanie...
Nie, ale nie mam 12 sesji.
Nie mogę.
Bo to jest coś, co ktoś umieścił we mnie, wiesz?
I... Nie wierzysz mi, prawda?
Nie, wierzę ci.
-Tak? -Tak.
Cała twoja aura jest bardzo, cóż...
Wygląda jak gówno.
Trzymasz się czegoś.
Musisz to puścić.
Zawsze o to chodzi.
Ale nie wiem... Tym razem nie wiem, co to jest.
Wyobraź sobie olbrzymi biały balon.
W środku jest cały ból, odrzucenie, udręka
twojej pięknej duszy.
Wiesz, co musisz zrobić?
Co?
Musisz go wypuścić. Uwolnij go, o tak.
Utknął tam, na...
Nie. Leci wyżej, w świat.
No tak. To takie oczywiste.
Dziękuję ci. Wiem, co robić.
Wiem, co robić. Oczywiście.
Dobrze, nie mam umowy ze służbą zdrowia, ani AmEx'em,
ale przyjmuję Visę, MasterCard i gotówkę, rzecz jasna.
Rozumiem, mieszkanie jest zajęte. Dobrze.
Chyba nie jestem na to gotowa.
To zbyt nagłe i nie spodziewałam się tylu rzeczy.
Na co gotowa?
Na to, co tu robimy. Co tu robimy?
Co to za rzeczy?
Czekaj. Chyba wiem, o co tu chodzi.
Nie chodzi ci o te pudła, prawda?
Absolutnie... Chodzi mi właśnie o pudła.
Nie, chodzi o ciebie i o mnie.
Bradfordzie, powiedz szczerze, ile jeszcze pudeł tu przyjedzie?
Takich dużych?
Powiedziałbym, że nie więcej niż dziesięć czy pięć.
Wiesz, nie rozumiem.
Chciałaś, żebym się wprowadził.
Tak, ale nie spodziewałam się tylu rzeczy.
Rzeczy? Te pudła to ja.
Nie rozdzielaj mnie od mojej pracy.
Kurwa! Mój palec!
Przepraszam. Przeniosę to.
Kłócimy się po raz pierwszy w Ameryce.
Byłoby wspaniale, gdybyś się wypowiedziała.
Nie chcę się mieszać.
Zamieszałaś się
w chwili, kiedy potknęłaś się o te płyty CD.
Boże! Każdy cal mojego mieszkania powoli przejmuje
cholerna tekturowa armia.
Hej, jak chcesz rogi, to dostaniesz byka, dobrze?
Mówiłem ci, że mam duży bagaż.
Tak. Myślałam, że bagaż emocjonalny.
Co tam jest?
Dorobek życia. Wszystko, co nagrałem.
Lubię go mieć pod ręką, gdyby potrzebował materiałów.
Czyli to nawet nie jest bagaż. To przechowalnia.
Mogę to pożyczyć?
-Tak, to świetnie. -Super.
-Co to jest? -Nie wiem.
-A tamto? -Nie wiem.
Nie wiem, nie wiem, nie wiem.
Elizabeth, rozumiem.
Nie wiem, co tu wszędzie jest.
Czemu tego nie przesłuchamy i nie oznaczymy?
Bo nie działa mi żaden odtwarzacz.
Weź się w garść, ty cipo!
Nie użyjesz czegoś, czego nie znajdziesz.
Wiesz co? Jesteś chomikiem.
Masz rację. Chomikuję, ale twoją miłość.
To spedytor.
-Ostatnie rzeczy. -Otworzę.
Były już w drodze zanim zaczęliśmy tę dyskusję.
To pewnie moja bielizna i trochę sztućców.
-O Boże! -Hej. Przepraszam.
Myślałam, że jesteś w Danse Hause.
Uciekłem.
Uciekłeś z Danse Hause?
Tak.
Czyli co, poszukuje cię
wędrowna banda tancerzy?
Czy zatańczyłeś w małym miasteczku, gdzie zakazano tańca?
-Jak w Footloose? -Zamknij się, Elizabeth.
Daj mu mówić. Co się stało?
No dobra, więc pojechałem tam,
bo myślałem, że tego chcę,
albo że przynajmniej
zbliżę się do tego, czego chcę.
Ale mówię wam, że to nie było to.
To było upokarzające.
-To było absurdalne. -Mów dalej.
Dobra, dwa dni temu zadzwonili do mnie z ABT.
Chcą, żebym zastąpił księcia Zygfryda
-w Jeziorze łabędzim za tydzień. -Wspaniale.
Tego zawsze chciałeś.
Wiem. To niesamowite.
Przecież to powinienem robić.
To jest właśnie dokładnie to.
Tak, no to olej Danse Hause!
Właśnie, olać Danse Hause!
O rany. To oni. Danse Hause.
Nie mogę odebrać,
by wydaje mi się, że mnie namierzają.
Dobra, nie popadaj w paranoję. Czemu mieliby cię namierzać?
Zrobiłem coś złego.
Opuściłeś reality show. To wolny kraj.
To Ameryka, pamiętasz?
Jest trochę gorzej niż to przedstawiłem.
Oto 100 gigabajtów nieobrobionego materiału z Danse Hause.
-Pójdę po laptopa. -Ukradłeś im dysk twardy?
Nie rozumiesz. Musiałem to zabrać.
Nie rozwiązaliby mojej umowy.
To moja jedyna karta przetargowa.
To jest bardzo popieprzone.
To oni.
Nie dotykaj tego.
-Nie. -Wszystko dobrze, proszę pana?
Tak, nic mi nie jest. Spróbuję jeszcze raz.
Może powinien pan... Niech pan usiądzie.
Chcę znowu spróbować.
-Maestro. -Tak.
Odegrał pan swoją rolę precyzyjnie, a zarazem z pasją.
Michelu, nie słyszę cię. Mów trochę głośniej.
-Maestro. -Tak.
Powiedziałem, że było świetnie.
Dziękuję, Michelu.
Wiesz, ten aerobik... Dziękuję.
Te ćwiczenia są dobre w zdejmowaniu...
Klątwy?
Dobra, idziemy dalej.
-Dorobię panu latte. -Dziękuję.
Maestro, proszę spojrzeć.
Gracz nie tylko będzie kontrolował wszystkie ruchy tułowia,
ale może również całkowicie zmienić perspektywę.
Fajne, co nie?
Maestro, to nam otworzy dostęp do całego rynku młodzieżowego.
Dzisiaj dzieciaki nie chcą tylko słuchać muzyki,
chcą brać w niej udział, dyrygować nią.
Jak dobrze pójdzie,
będziemy mieli miliony małych maestro na całym świecie.
Jestem jak smutny ludzik. Bardzo delikatny.
Dobrze, pewnie będzie można to poprawić przed renderowaniem.
To by było super. Upewnicie się?
Nie, podoba mi się. Smutek mi się podoba.
Jest ładny.
Sprzedaj moje nieruchomości w Brazylii.
Co wiesz o akcjach Krasnoyarsk Solar?
Świetnie. Kupmy 500 000,
ale nie drożej niż 150 rubli za jedną.
-Craig, jesteś jeszcze? -Tak.
Słuchaj, musimy wyprzedzić narrację.
Ludzie mówią:
"Hej, zarząd jest skąpy i chciwy,
nie pozwala ludziom słuchać pięknej muzyki".
I zrobią z nas złoczyńców, a muzycy będą bohaterami.
Ale jak zrobić z nich złoczyńców?
Przecież to artyści.
Wiesz, ludzie nie przepadają za artystami.
Szczególnie za bogatymi.
No tak, ale oni raczej nie są bogaci.
Słuchaj, nikt nie musi widzieć stanu ich konta.
Wystarczy sprawić, żeby w to uwierzyli, prawda?
Sharon, dalej?
Skrzywdziłem się, Sharon. Skrzywdziłem się funkiem.
Siergiei, o wiele bardziej wolałem ciebie sprzed upadku komunizmu.
Prokofjew! Szostakowicz! Czajkowski! Rachmaninow!
Wszyscy najwspanialsi muzycy byli Rosjanami.
A wy? Wy macie Debussy'ego.
Maestrowie, muszę przyznać,
że jedne z moich najlepszych dzieł powstały w Nowym Świecie.
Thomas Pembridge, człowiek, którzy przeleciał moją pierwszą żonę.
I drugą. Ale kto by to liczył?
-Zamknij się! -Skwara!
Plotka głosi, maestro Pembridge,
że uważasz się teraz za kompozytora.
Zgadza się. Jestem kompozytorem.
I właśnie ukończyłem arcydzieło.
Mówią, że jest kurewsko dobre.
Tak. Hej, maestro.
-Dziękuję, przyjacielu. -Tak.
-Włączysz ją do repertuaru? -Oczywiście.
Nie żebyś mógł, bo każdy twierdzi,
że i tak solista wyjdzie w trakcie koncertu.
-Nieprawda. Kiedy ją gracie? -Jak tam, chłopaki?
Skąd mam, kurwa, wiedzieć?
Niektórzy z nas czekali na przybycie innych.
Późna partyjka, wczesny lot.
Przepraszam za to, maestro.
No dobra, gdzie mnie chcecie?
Proszę to umieścić na piśmie, a mój klient
odegra łzawe pojednanie w zaskakującym
finale "Kiedy skończy się taniec".
Oglądalność poszybuje do góry.
-Umowa stoi. -Kto to był?
-To, mój przyjacielu, był Danse Hause. -Co?
Producenci widzą świetną fabułę
w umęczonym artyście i zbiegłym tancerzu
odbywającym emocjonującą podróż ku odkupieniu.
Dostrzegli w tym dobry zarys, cokolwiek to znaczy.
To termin taneczny.
Powiedzieli też, że jeśli zwrócisz im dysk twardy,
wkomponują twoją ucieczkę w show
i zdążysz na Jezioro łabędzie.
Boże, to niewiarygodne!
-Niesamowite! -Dziękuję ci! Jak to zrobiłaś?
Nie ja. To twój prawnik.
-Boże! -Uwielbiam cię, laleczko.
No to jak się kończy ten sezon?
Nie wiem.
Nie. Możesz powiedzieć,
ale pozwól mi wyjść, bo nie chcę spoilerów.
Idziesz ze mną? Też nie powinnaś słuchać.
-Potrzebuję porady prawniczej. -Dzięki.
Jasne, nie ma sprawy.
Łączy ich coś wyjątkowego, prawda?
Owszem.
Trochę to dziwaczne, ale tak.
Tak, wiem.
Właśnie uświadomiłem sobie,
że cię nie spytałem, jak się masz.
Jak leci?
Inaczej.
No tak, tak powinno być.
Pójdę już.
Wiesz, kiedyś pomyślę sobie:
"Kurwa, chodziłem z Hailey Rutledge".
Z nieznaną byłą oboistką.
Nie, z niesamowitym muzykiem.
Wiesz, ABT to miejsce dla ciebie.
Jesteś świetnym artystą. Nie mówię tego ot tak.
Połamania nóg.
Czy co tam sobie mówicie.
Tak, wiem, o co ci chodzi.
Cześć. Miło cię widzieć.
Rodrigo, chodź zobaczyć mój nowy projekt artystyczny.
Piękno muzyki
u boku piękna kobiecego ciała.
Patrzcie na tę.
Oklepane.
Jak ci się udaje je tak upozować?
Proszę je po seksie.
Oklepane.
Ta jest ładna, ta tutaj.
Stare, ale jare.
Zobaczcie najnowsze.
Zobacz ten tyłek, o tak. Jakby był wyrzeźbiony z marmuru.
Co do chuja?
Trzymaj ręce z dala od mojej orkiestry!
Oto twoje prawdziwe oblicze, DeSousa?
Oblicze?
Nie odzywaj się tak do mojego hermano.
Pieprzony łobuz!
-Chcesz się zmierzyć? No chodź. -Zawsze taki byłeś! ru.