MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
Thomas.
Claire.
Mam coś dla ciebie. Twoje ulubione. Lilie.
Lilaki.
No tak, lilaki.
Podpisałem te cholerne papiery rozwodowe.
Może zaczniemy od nowa jako przyjaciele?
Wiesz, że nie przeczytam całej twojej symfonii.
Wiem. Przyniosłem ją dla siebie,
żeby zmniejszyć cierpienia podczas czekania na opinię
jedynej kobiety, której ufam.
-Wejdź, zaparzyłam herbatę. -Dziękuję.
Umieram z pragnienia.
Załóż je. Musi być ci wygodnie.
Już? Przygotuj się.
Słyszysz?
Dobrze.
Przerobiłem wstęp i... Po prostu słuchaj.
Słyszysz mnie?
Kiwnij głową, jeśli tak.
Gdy mówisz, nie mogę słuchać.
Nasze małżeństwo w pigułce.
-Spokojnie. -Thomasie...
Tak, wiem. "Przymknij się, Thomasie".
Dobra, zamknę się. Po prostu słuchaj.
Czemu się tak krzywisz? Przez instrumenty dęte?
Nie! To jeszcze nie koniec.
Niewiele ci zostało. Na koniec wszystko się ze sobą splata.
Pięknie się łączy.
Osunęłaś się ze zmęczenia
czy z załamania, że moja kariera dobiega końca?
Claire?
Maestro, wyrazy współczucia.
Dziękuję, doceniam to.
Oczywiście.
Dziękuję za przybycie. Dziękuję.
Glorio.
-Smutne wydarzenie. -Tragiczne.
Claire była wspaniałą kobietą.
Erik. Cześć. Co się dzieje z yuanem?
Kto wie.
Glorio, moje kondolencje.
Dziękuję. Była moją bliską przyjaciółką. I przyjaciółką orkiestry.
Michelu, chyba nie powinniśmy tam jechać.
Myślę, że trzeba to zrobić.
Pewnie, że trzeba.
Tak. Tylko w ten sposób
zdołam się tego wyzbyć.
Maestro, jeśli chodzi o klątwę...
Może ma podłoże psychosomatyczne?
Oczywiście, że ma.
Wszystko ma.
Ja, ty, muzyka, to, jak doświadczamy różnych rzeczy.
Wszystko siedzi w głowie. Jest psychosomatyczne.
Lubię dla pana pracować.
Wiem.
To dopadnie nas wszystkich. I to niedługo.
-Śmierć? -Chodziło mi o blokadę.
Trochę szacunku. Tu leży martwa kobieta.
Już jej tu nie ma. To tylko puste ciało.
To smutne.
Carpe diem, bo następnego diem nie będzie już czego carpe.
Boże, przyszedł cały zarząd.
Nie możemy na to pozwolić. Orkiestra nie może umrzeć.
Musimy zawrzeć umowę.
Może przejdziesz nawą główną
i poprosisz ich do tańca?
Cześć, Nino.
Zdziwiłem się, że przyszłaś.
Chcę wybadać przeciwników. To Darth. Tamten to młody Luke.
Pytanie, czy przejdzie na ciemną stronę,
czy postawi na nas.
Trzeba czterech głosów, żeby zarząd przyjął naszą kontrpropozycję.
To nie jest niewykonalne.
Gloria jest po naszej stronie. Chce tego, co my.
No to mamy jedno "tak".
-Znam stanowisko Bibena. -Zupełnie odwrotne od naszego.
Wiadomo, że zagłosuje na "nie".
Czyli mamy jedno potencjalne "tak" i jedno pewne "nie".
Co z Erikiem Winklestraussem?
Stawiam na "tak". To miły facet.
-Skąd wiesz? -Poznaliśmy się.
I dał mi swój numer.
Zadzwoń do niego.
Może ci powie, jak zagłosuje.
Claire bywała podła.
Ale była moją najstarszą przyjaciółką.
Weź się w garść, Arlene.
Teraz ty jesteś moją najstarszą przyjaciółką.
Jeśli już muszę być kimś najstarszym,
to cieszę się, że twoją najstarszą przyjaciółką.
Dzień dobry.
Aha.
No dobra.
Dzień dobry. Szukam Any Marii.
Nazywam się Rodrigo DeSousa.
Dziękuję.
-Zmieniłeś się. -Ana Maria?
Twoi prawnicy mówią, że chcesz wziąć ślub.
Tak.
Jestem komuś przeznaczona. Ale nie człowiekowi.
Chcę przyjąć śluby.
Zostawić wszystko za sobą.
Jasne.
Nie sądzisz, że trochę przesadzasz?
Fakt, pokłóciliśmy się, ale możemy się jakoś dogadać.
Zawsze możemy o tym porozmawiać.
Dlaczego zawsze musi chodzić o ciebie, mi amore?
Bo chodzi.
W Meksyku stało mi się coś okropnego.
Zakochałeś się?
Nie.
Zostałem przeklęty.
To nie to samo?
Nie. Chociaż w naszym przypadku tak.
Ale dla zwykłych ludzi nie.
To coś innego.
Maestro Rivera chciał, żebym został w Meksyku i go zastąpił.
-Zgodziłeś się? -Nie.
-Kurwa! Pewnie, że nie. -Wiem.
Nie możesz porzucić wielkiej sceny.
Zaczynam to akceptować.
Ale to nie wszystko.
Chodzi też o to, że muszę znaleźć swoje miejsce.
A ja swoje.
Pozwolisz mi odejść?
Podpisz tu, na moim sercu.
Rozwiedź się ze mną, bym mogła poślubić kogoś wspanialszego od nas.
Wspanialszego od nas? Nie ma kogoś takiego.
Jest.
W porządku. Daj mi długopis.
Trochę się z tym pospieszyliśmy.
Podpisz na dole i na trzeciej stronie.
Dobrze.
Ładnie pachniesz.
Bardzo ładnie.
Krwawisz!
Tak, mam coś nie tak z uchem.
Nie. Masz coś nie tak z duszą.
Jak możesz tak mówić?
Bo chcę, żebyś doznał tego, co ja.
Żebyś oddał się czemuś większemu
i wspanialszemu niż marny ty.
Nie! Ciągle oddaję się muzyce.
Oddaję się muzyce!
Tak!
Zapomniałeś o ostatniej stronie.
Dobrze.
W porządku.
To tylko papiery.
Witajcie. Dziękuję za przybycie.
Wspaniale widzieć tu tak wielu przyjaciół Claire.
Oraz orkiestrę,
która jest dla mnie oparciem. Doceniam to. Bardzo dziękuję.
Claire Pembridge była wspierającą żoną
i oddaną przyjaciółką.
Zawsze we mnie wierzyła,
nawet gdy sam nie wierzyłem w siebie.
Próbowałem sprostać jej ścisłym wymaganiom
dotyczącym mojej kariery.
Zdobywałem szczyt za szczytem,
a Claire trwała przy mnie, oddychając rozrzedzonym powietrzem.
Pragnęła, bym napisał wspaniałą symfonię.
Niestety
była to ostatnia rzecz, jaką usłyszała na tym świecie.
Na zawsze pozostanie tylko jej własnością.
Być może podzieli się nią z aniołami.
Pochowana z narzędziem zbrodni.
-To dla ciebie. -Nie.
To ostatnie skrzypce, na których kiedykolwiek zagrałam.
Nie.
Ma struny z moich włosów i kocich jelit.
To jest twoje serce,
przedłużenie twojego ciała.
To część ciebie, twoja muzyka.
Nie możesz usunąć muzyki, wyrzucić jej ot tak. Jasne?
Nie przyjmę ich.
Może zachowam je na jakiś czas.
Nigdy nic nie wiadomo.
Dziękuję, mi amore.
Dziękuję.
Nie podglądaj, siostro Frederiko!
Żegnaj, ukochany.
Ano Mario, niedługo się zobaczymy.
Pa.
-Michel. -Maestro. Jak poszło?
Podpisałem dokumenty. To tylko papiery.
Ale myślę, że teraz zdołam pozbyć się...
-Klątwy? -Tak.
To świetnie.
Cholera! Ten ptak nie żyje?
Chwila.
-Maestro? -Moment.
Wsiadaj do auta.
-Dobrze! Jedziemy! -Nie oglądaj się za siebie.
Cholera!
Co?
Cały Internet od tego huczy.
Robią nagonkę na żądania muzyków.
"Zachłanni muzycy, którzy prowadzą wystawne życie w luksusie".
To Christophe!
Niezłe porsche.
Christophe! Od kiedy masz porsche?
To auto naszej znajomej, Wandy, nie moje.
Virg, patrz na to.
To z twojego Instagrama?
Ale ja mam ze 30 obserwujących.
Jak mogłeś?
Nie wiem, o czym mówisz.
Jesteś donosicielem. Ujawniłeś warunki negocjacji.
Opublikowałeś zdjęcia.
-Nie mieliśmy wyjścia. -My?
Jacy "my"? Od kogo to masz?
Przegrywamy prasową bitwę. Edward mówił...
Biben?
Wiesz, że cię kocham...
Ale uważasz, że Biben jest przyszłością.
Trzeba będzie działać ostro, a ty taka nie jesteś.
Przykro mi z powodu twojej przyjaciółki.
Dziękuję.
Moje kondolencje.
Claire była...
Daruj sobie! Ledwo ją znałeś.
Wystarczy, że wyślesz mi kartkę.
Zostaw mnie samego z myślami.
Przepraszam. Narzuciłem się.
To nie najlepszy moment, żeby o tym wspominać,
ale proszę, rozważ powrót do roli dyrygenta.
Twoja orkiestra na ciebie czeka.
Kocham Filharmonię Nowojorską.
Być może to jedyne, co kiedykolwiek kochałem.
Więc wróć. Niedługo, gdy...
Gdy oczyszczę pokład,
kapitan będzie mógł wrócić na statek.
I stanąć na achterdeku.
Dlaczego tak ci cholernie zależy, żebym wrócił?
Bo grasz muzykę, której chcemy słuchać.
I przypominasz mi mojego ojca.
I przyciągasz darczyńców.
A Rodrigo przypomina mi mojego przyrodniego brata.
Naprawdę? Był Meksykaninem?
Nie. Ale był cwanym chujkiem.
Tak w ogóle to zauważyłem, że twój hermano
nawet się nie pofatygował, żeby pożegnać twoją żonę.
Zostawię cię z twoimi myślami, maestro.
Maestro! Przepraszam, że mnie nie było.
Najszczersze kondolencje, mój bracie.
Nie ma nic trudniejszego niż pożegnania.
Wiem, że nie chciałeś dyrygować mojej symfonii.
Nie myśl o tym. Masz teraz zbyt wiele spraw...
Nie myślę o niczym innym.
Ale to już koniec, pogrzebałem ją.
Mieliśmy dziś podwójny pogrzeb.
Chcę usłyszeć twoją mowę pogrzebową.
Słuchaj...
Nie jest trzeciorzędna. Może dwuipółrzędna.
Ma strukturę, szkielet.
Ma uporządkowaną budowę.
Wspaniale się rozwija.
Mistrzowsko. To naprawdę ci wyszło.
Ale myślę, że trzeba robić kiepskie rzeczy,
które na koniec zmienią się w coś dobrego.
Nie mam czasu na kiepściznę.
Nie mów tak. Masz mnóstwo czasu.
To zabawne, bo Claire myślała tak samo.
Cholera! Erik Winklesteen to ciacho.
Strauss! Czemu jesteś w takim szoku?
Czarna czy granatowa?
Ta z większym dekoltem.
Idziesz na randkę z inwestorem wysokiego ryzyka,
cokolwiek to znaczy,
by wydobyć z niego informacje
potencjalnie kluczowe dla batalii prawnej.
Jak jakaś Mała Agentka.
Napisał coś?
"Nie mogę się doczekać spotkania".
Żadnych uśmiechów i emotek?
Prawdziwy mężczyzna.
Botki czy szpilki?
Jasne, że szpilki.
No to jestem gotowa.
Prawie. Facet ma oszaleć.
Pożyczyć ci perfumy z Malezji?
Co myślisz...
O tym?
Okropne?
Nie, podobają mi się. Ale...
Nie wyobrażałam sobie ciebie w takich.
To rodowe kolczyki od babci Rodrigo.
Hailey Rutledge! Nie mówisz mi tego, co myślę, że mówisz?
Czemu nie mówiłaś wcześniej?
Ja... Nie wiem. Wyleciało mi z głowy.
Mamy dużo do omówienia.
-No i? -No i?
Miejmy nadzieję, że Erikowi Winklestraussowi
spodobają się kolczyki babci Rodrigo.
-Dziękuję. -Dziękuję.
Ma nogi?
Długie nogi.
Nie znam się na winie, więc...
Ja też nie. Ale wygląda na to, że jest dobre, jeśli ma nogi.
To chyba można powiedzieć o większości rzeczy.
Oprócz węży.
-To było słabe. -Tak słabe, że aż dobre.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Tak w ogóle to cieszę się, że zadzwoniłaś.
Chciałem z tobą porozmawiać w kościele.
Ale nie wiem, czy na pogrzebach wypada flirtować.
Po Święcie Pracy nie za bardzo.
Ale przed jak najbardziej.
Jasne.
Wiesz, o czym ciągle myślę
od przyjęcia Glorii dla darczyńców?
-O czym? -O hiszpańskim.
Muszę się go nauczyć.
Czemu?
Mógłbym wtedy oczarować każdą salę,
tak jak Rodrigo tamtą przemową.
-Potrafi być uroczy. -Tak.
Jak było w Meksyku?
Skąd wiesz, że tam byłam?
Jak wiesz, zasiadam w zarządzie. Wszędzie mamy szpiegów.
Wszędzie.
Piątego byłaś w Argentynie, siódmego w Urugwaju, potem Wenezuela, Chile.
Wiem wszystko, co przez ostatni miesiąc robiła orkiestra.
Wszystko jest napisane na stronie Filharmonii.
Sama sprawdź. Jest całkiem niezła.
Cholera! Boże! Przepraszam.
Nie oblałaś mnie.
Przepraszam.
No dobra.
Cieszę się, że zrobiłaś pierwszy krok.
Zazwyczaj to ja rozlewam wino.
-Dziękuję. -Dziękuję. Idealne wyczucie czasu.
Mogę chociaż dorzucić się do napiwku?
-To prawda? -Co?
Że większość muzyków dorasta
w domu pełnym instrumentów.
Nie, ale prawdą jest to,
że większość muzyków dorasta w całkowitym odosobnieniu
bez krzty zabawy.
Można powiedzieć, że profesjonalna oboistka
i maniak komputerowy mają więcej wspólnego,
niż się wydaje.
Brzmi sensownie.
Możemy pić długonogie wina.
No i... Tak.
Dobrze się dziś bawiłam.
Ja też.
Wiem, że z tym wyskakuję,
ale za miesiąc jadę ze znajomymi do Montany na narty.
Chciałbym, żebyś pojechała ze mną.
Pospieszyłem się?
Nie, chętnie. Po prostu...
Gram w filharmonii na zastępstwo,
jestem jak pogotowie. Ale zawsze chodzi o obój.
Więc nie mogę.
Co?
Może się zdarzyć, że oboje dostaniemy trochę wolnego.
O czym ty mówisz?
Przepraszam, nie chciałem mówić na randce o pracy.
Ale pewnie wiedziałaś, że do tego dojdzie.
Racja, nie rozmawiajmy o tym.
Może w ogóle nie rozmawiajmy.
Rozpadało się.
Może moglibyśmy po prostu...