MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
Maestro.
Maestro. Witaj w Wenecji.
Nazywam się Beppi Albertelli.
-Wspaniale cię tu widzieć. -Tak.
-Uważaj. Jest ślisko. -Nie szkodzi.
Jak minął lot? Masz jet lag?
Żadnego jet lagu.
-To znak dobrych intencji. -Tak.
Alessandra nie może się doczekać waszego spotkania,
wszyscy jesteśmy zachwyceni.
Poczekaj.
Widzisz?
Rozwijam dla ciebie czerwony dywan.
Dobrze.
No dobra.
Tylko ty, maestro, jesteś jedynym dyrygentem, z którym chce śpiewać.
"Proszę, Beppi, przyprowadź mi Rodrigo. Tylko wtedy zagram koncert".
Rozumiem... To mi schlebia.
Nie jestem pochlebcą.
Nie przy takim geniuszu jak ty.
Nie...
Czy mógłbym dać ci parę drobnych rad?
Tak.
Większość gondolierów to złodzieje i szubrawcy
i jeśli już musisz popłynąć gondolą,
błagam, najpierw ustal cenę.
-Dlatego zabrałem swój bicicletta. -Brawo.
Po drugie, jeśli zamawiasz makaron z owocami morza,
cudownymi krewetkami, małżami czy mątwami, które uwielbiam,
nie proś, powtarzam,
nie proś o posypanie makaronu parmezanem.
Tak się nie robi i to urazi szefa kuchni.
Nie chcę urazić szefa kuchni.
Tędy.
Ostatnia drobna sprawa, cokolwiek zrobisz,
proszę cię, nie kochaj się z nią.
-Non cudzołóż. Grazie. -Dobrze.
Co za rozkosz. Co za cudowny zaszczyt.
Tak.
Ten koncert będzie legendarny. Legendarny.
A potem porozmawiamy, tak?
Po...
Być może.
Cudzołóstwo.
Non cudzołożyć.
Tak.
-Buongiorno. -Maestro.
Jak wspaniale, że jesteś.
Tak, to cudowne miejsce.
Jak z mitów.
To wielki zaszczyt. Wielka przyjemność, móc cię poznać.
Znam to nagranie.
Les Filles de Cadix.
Vous le chantez à le Palais Garnier, z 2002, prawda?
-Bardzo dobrze. -Tak.
Chciałem spytać, czy byłaś wtedy trochę przeziębiona?
Byłam strasznie przeziębiona.
Skończyłam koncert i zemdlałam.
Właśnie, bo twój głos miał piękną bellissima tessitura.
Mówisz po włosku.
Si...
Wspaniałe połączenie nut wdzięczności.
Crescendo wdzięczności za...
Mówmy po angielsku.
Tak będzie łatwiej.
-Jadłeś już? -Nie.
Przygotowywałam nam mały lunch. Chodź.
Dobrze.
-Chodź. -Sì.
Mógłbyś mi to zawiązać?
-Tak. -Grazie.
Twoja kuchnia bardzo mi się podoba.
Bardzo.
Tutaj czuję się najbardziej swobodnie.
Wszędzie indziej jestem wieśniaczką w pałacu.
Obecnie jestem w nastroju na brak domu, wiesz?
Jak włóczęga.
Spróbuj mieszkania w sześćsetletnim domu w Wenecji.
Wszystko tonie.
Parter jest prawie ciągle zalany.
Kichasz od pleśni.
Ale to moje miasto rodzinne i je kocham.
A to ważne, prawda?
Dom.
Tak, jest bardzo ważny.
Tak.
Odrobinę pasta nera z mątwą.
-Mam nadzieję, że będzie dobre. -Tak dobrze pachnie.
Posypać trochę parmezanem?
Nie, niente. Nigdy do ryby. Dziękuję. Grazie.
Maestro?
Na pewno chcesz mnie o coś spytać.
Czy po czterech latach potrafię wciąż śpiewać?
Jestem pewien, że potrafisz. Oczywiście.
Gdyby było inaczej, nie planowałabyś koncertu.
Ludzie robią głupie rzeczy.
Może mogę jeszcze śpiewać pod prysznicem?
Choć każdy uważa się za świetnego śpiewaka pod prysznicem.
Przykro mi z powodu twojej orkiestry.
Podziwiam to, co starasz się zrobić, przywrócić, jak mawiasz,
krwistość tej smutnej, starej orkiestrze.
Jest bardzo smutna. Ale robiła się coraz mniej smutna.
Bo szło nam coraz lepiej.
Ale zdusiła nas biurokracja, wiesz?
-Tak. -Ta pieprzona biurokracja.
Pieniądze, ciągle tylko pieniądze. Wiem.
Beppi chce, żebym wróciła.
Żebym pojechała na trasę koncertową.
Znowu jako La Fiamma, z powodu pieniędzy.
Jak makaron?
Jest bardzo dobry.
-Nie jest rozgotowany? -Jest idealny. W sam raz.
Mój drogi maestro,
bardzo mi przykro, że twoja podróż tutaj była na darmo.
Na darmo?
Obawiam się, że ten koncert jest niewykonalny.
-Nie. Ale... -Miło mi było cię poznać.
Na pewno jesteś bardzo błyskotliwy
i czeka cię wiele triumfów w przyszłości.
A teraz muszę pozmywać i trochę się zdrzemnę.
I przekaż Beppiemu: "Finita la Commedia".
Alessandro, makaron był rozgotowany o co najmniej trzy minuty.
Cztery i pół.
Nie przyszedłem dyrygować gotowaniem.
A jeśli mój śpiew jest rozgotowany?
Nie pozwolę na to. Nigdy.
Chcesz rozmawiać o krwistości?
Moje serce krwawi już od jakiegoś czasu.
Sądzę, że tylko twój głos może je ocalić.
Zakochałem się w nim, jak tylko go usłyszałem.
Miałem 13 lat.
Maestro Rivera przyniósł nagranie, na którym śpiewałaś w operze Tosca.
Słuchałem go na okrągło.
Wyobrażałem sobie różne rzeczy. Robiłem rzeczy, które...
Nie opowiem ci o nich.
Ale kiedy usłyszałem, że przestałaś śpiewać,
płakałem.
Zawsze znajdziesz wiele powodów, żeby czegoś nie robić,
ale prawdziwy powód, żeby zrobić coś ważnego...
Jest tylko jeden.
Jaki to powód?
Znasz go.
Mój drogi maestro,
przykro mi, ale jeśli nie znosisz łez,
powinieneś trzymać się z dala od opery.
Żegnaj.
Andrew się spóźnia.
Powiedział, żeby zrobić próbę bez niego.
Co za niespodzianka.
Pewnie odsypia zaległe godziny w Ritzu.
Nie. Musi odespać Dom Pérignon.
Drogie panie, no dobra, przy tym kawałku podkręcamy tempo,
chcemy szybciej dotrzeć do mojego solo.
Pamiętajcie, to Zespół Andrew Walsha.
A nie Zespół Zespołu Andrew Walsha.
Dobrze, spójrzmy na partyturę.
Bzdury, bzdury, bzdury, moje solo.
Dobra, a potem bzdury, bzdury, o tak, moje solo.
Może nazwiemy go Zespołem Hailey Rutledge.
Przepraszam.
Nie, Hailey, nie przerywaj sobie.
-Dobrze się bawiłem. Wesołe. -Ja tylko...
Tylko starałaś się zrobić ze mnie dupka.
To nie takie trudne.
Korki były mniejsze, niż myślałem, więc już jestem.
Hailey, czy to prawda, że robię to samo co Stevie Wonder...
Głową... Nie? Nie odpowiadaj.
W porządku, czeka nas dużo pracy.
Jutro wylatujemy z Austrii
i lecimy na festiwal w Wenecji.
Musimy być gotowi, by grać ZAWadiacko.
Co znaczą pierwsze trzy litery tego słowa?
-Zespół Andrew Walsha. -Dokładnie.
Hailey, czy jest jakaś część,
w której twoim zdaniem podkręcam tempo?
Zamieniam się w słuch. O czym mówiłaś?
Może utwór Vivaldiego?
Widzisz, zadałaś pytanie. Możesz po prostu powiedzieć?
"Rozpieprzasz Vivaldiego".
Nie, bo nie uważam,
że rozpieprzasz Vivaldiego. Po prostu...
Tak cię tylko podpuszczałem, Hailey. Spokojnie.
Po prostu...
Tak?
Uważam, że przyjmujemy podobne podejście
do tempa, jakie miał Fauré.
Czyli nie takie jak maestro DeSousa?
Raczej nie.
Może po prostu bardziej mi się spieszy
niż staremu Rodrigo.
Właściwie to zacznijmy od Fauré, dobrze?
-Za mną. Drogie panie... -I pan.
To wątpliwe.
Hej!
Hej.
Niektórzy powinni mieć zakaz śpiewania.
Zgadzam się w pełni.
A inni powinni mieć zakaz dyrygowania.
Mam nadzieję, że nie mówisz o mnie, Wolfgangu.
Cóż, o sobie nie mówię.
Teraz tak się będziesz zachowywał? Dlaczego?
Czemu wciąż jesteś rozpuszczonym bachorem?
Dlaczego?
A ty czemu ciągle wąchasz swoje bąki, dezerterze?
Nie jestem dezerterem. Nie nazywaj mnie tak. Jestem lojalny.
Jaki wrażliwy.
Oczywiście ja też miałem słabość do śpiewaczek.
I powiem ci o nich jedno, wszystkie są szalone.
Wiesz, nigdy...
Nigdy nie byłem z... Blisko ze śpiewaczką.
-Nie wiem czemu. -Może nigdy nie będziesz.
Początek był dosyć kiepski.
Wkrótce nikt, nikt nie będzie chciał z tobą grać.
Ta młoda dama chyba coś dla ciebie ma.
"La Fenice. Północ".
No dalej.
Maestro, mój bohaterze.
Jest tutaj, wydaje się być szczęśliwa, jest gotowa do próby.
Czeka nas wspaniały koncert, wydarzenie historyczne.
Tak, Beppi. Zgadza się. Ale czeka nas dużo pracy.
-Oczywiście. -Dużo.
-Dużo pracy. -To prawda.
-Tak. -To jest konserwatorium?
Tak, szkoła muzyczna.
Słuchajcie, to jest mój maestro i ufam mu bezgranicznie.
Dobrze, oto rozkład naszego programu.
Tak, dobrze. Widziałem go dziś rano.
Jest jak zbiór najlepszych hitów, prawda?
Jest tam wiele świetnych arii, z których słynęła La Fiamma
podczas swojej wspaniałej kariery, è giusto.
Co? Nie pochwalasz tego wyboru?
Uważam po prostu, że możemy przedstawić nową Alessandrę,
która nie kłóci się ze starą Alessandrą, wiesz?
Myślisz, że już nie zaśpiewam tych partii?
Nie, jestem pewien, że zaśpiewasz,
ale być może nie tak dobrze jak kiedyś.
Jest jednak bardzo wiele dobrych partii,
niesamowitych partii, których nie zaśpiewałabyś wcześniej.
A teraz możesz.
Gdzie ten mężczyzna, który był zbyt delikatny,
by powiedzieć mi, że rozgotowałam makaron?
Jakie nowe arie masz na myśli?
Na przykład Sansone e Dalila.
Ale to partia mezzosopranu.
Ciekawe...
Albo nowy utwór współczesnego kompozytora.
Współczesnego kompozytora?
Może gdyby istniał kompozytor tak wspaniały jak Puccini...
Ale jak ma być wspaniały,
skoro jego utworów nie wykonywał nikt znany?
Nie rozumiesz, maestro,
że włoska publiczność oper jest bardzo, bardzo wybredna.
Mój maestro przemówił. Jak śmiesz podważać jego zdanie?
Chcę dla ciebie jak najlepiej.
Chcesz zniszczyć moją wiarę w siebie.
W ogóle ci na mnie nie zależy.
Chodzi ci tylko o pieniądze i pieniądze.
Alessandro...
Cicho.
Wyjdźcie wszyscy!
Bene. Maestro, bardzo dziękuję za tę lekcję.
Jestem twoim skromnym sługą. Zacznij tworzyć swoją magię.
Dobrze.
Myślałam, że to miasto wygląda starzej.
Tak.
Dobra, jedno niewinne dla twojej mamy.
-Dla mamy. -Świetnie.
A teraz zdzirowate.
Tak.
-Prawda? -Dobry kąt.
Chcę odhaczyć każde miejsce na weneckiej liście,
więc powinniśmy już iść.
-Plac św. Marka zaliczony. -Dobrze.
-Gdzie teraz? -Ponte Rialto.
-Świetnie. Jak długa jest ta lista? -Ponte Rialto.
-Ponte... Jest bardzo długi-e. -O Boże.
Wydaje mi się, że nie da się odróżnić poszczególnych utworów.
Sibeliusa gra tak samo jak Mozarta,
tak samo jak Ravela i mam mu to za złe.
Zauważam, że zawsze, kiedy z nim śpisz,
-jest dokładnie tak samo. -Zrobiłam to raz.
-Przespałaś się z nim tylko raz? -Tak.
Dobrze. Z mojego doświadczenia
zawsze jest tak samo.
-Każde zdanie... -Namalował ci efy na plecach?
-Zrobił to. Skąd wiedziałaś? -Kurwa.
Tobie też to zrobił?
To upokarzające.
Najpierw je ogolił, bo były owłosione.
-O Boże. Sam to zrobił? -Tak, nałożył na nie piankę.
Za to daję mu cztery punkty więcej.
Rozprowadził ją.
-Co za czubek. -I powoli je ogolił.
-Most Rialto. -Zaliczony.
-Zaliczone. -Trochę klapa.
-Trochę. -Idziemy dalej.
Popatrz. Ten mim jest seksowny.
Cześć. Mój kumpel uważa, że jesteś seksowny.
Więc powinieneś przyjść na nasz dzisiejszy koncert.
A ja myślę, że ty jesteś seksowna.
O Boże, ty mówisz.
Jestem z Belgii, przyjechałem na festiwal.
Fajnie.
Może napijemy się kawy w moim pokoju hotelowym?
To prawdziwy hotel czy...
To prawdziwy hotel.
Dobra.
Ważne, że nie założył prezerwatywy na migi.
Zatrzymaj się. Dalej. Szybciej.
Hej, tutaj talerz z małżami jest tańszy o 10 euro.
Świetnie. Tanie małże. Zawsze dobre rozwiązanie.
Trochę mnie mdli.
Mam nadzieję, że małże były świeże. Trochę się kleiły.
Pewnie cię mdli od tego zwiedzania.
Lubię festiwale muzyczne.
Bo bardzo rzadko można zobaczyć coś dobrego.
A potem widać już tylko okropne rzeczy.
Przez cały czas. Straszne rzeczy.
Bardzo złe rzeczy... Nieznośne rzeczy. Spójrz na to.
Dziś gra Zespół Andrew Walsha.
ZESPÓŁ ANDREW WALSHA
Co do chuja?
Mam przyjaciółkę, która tam gra.
Może pójdziemy?
Dobrze.
Żałuję, że będziemy występować w La Fenice.
Tamtejsza publiczność, krytycy...
Czuję się tam jak w klatce.
No to wyjdźmy z klatki.
Zróbmy coś z tym.
Hej, ten facet cię zaczepia?
Maestro, jeszcze się zobaczymy.
I jeszcze mnie usłyszysz. Gówno wiesz o operze.
A ty gówno wiesz o wszechświecie.
Nic nie wiemy o ciemnej materii.
Nie wiemy. Mamy wiele rzeczy do odkrycia.
Co to za gość?
Kieruje okropną klaką.
Chcą pieniędzy,
bo inaczej wygwizdują przedstawienie.
Jeśli wygwiżdżą ciebie,
zejdę na widownię, kopnę go w jaja
i zrobię z niego castrati.
Muszę się nauczyć tylu nowych utworów. A mój głos nie jest gotowy.
Nie mogę im dać tego, czego chcą.
Co? Nie. Oczywiście, że możesz im dać...
Nie myśl o tym, czego oni chcą. Nie rób tego dla nich.
Zrób to dla siebie. Dla krwistości.
Albo zrób to dla mnie.
To ona powinna śpiewać zamiast mnie.
Dobrze.
Może...
-Może do niej dołączysz? -Nie mogę.
Możesz. Jestem twoim maestro, tak?
To La Fiamma. O Boże.
Tak, Alessandro.
Chciałam pokazać ci to miejsce, bo jest mi bardzo drogie.
Był tu kiedyś klasztor żeński.
Mieszkałam tam na górze przez dwa lata.
Byłaś zakonnicą?
Moja była żona jest zakonnicą.
Wtedy nie był już dla zakonnic.
Tylko dla ludzi, którzy nie mogli mieszkać gdzie indziej.
Zamieszkałam tam po mojej scenicznej porażce. Rozumiesz?
Tak, rozumiem.
Śpiew był dla mnie wszystkim. A potem odkryłam, że nie mogę śpiewać.
Kiedy tam mieszkałam, nie potrafiłam jeść.
Potrzebowałam pomocy w kąpieli, ubieraniu się.
A nawet w załatwianiu się.
Nikt o tym nie wie. Poza Beppim.
Został przy mnie.
A teraz ty. Powiedz mi coś o sobie, czego nie wie nikt inny.
Ale ja jestem nikim.
Tylko nutami, którymi bawią się ludzie.
Ale ostatnio dużo myślę
o moim mentorze, maestro Riverze.
Jest bardzo stary i schorowany.
Zaprosił mnie, żebym wrócił do Meksyku i przejął jego orkiestrę.
Tę, w której zaczynałem.
Odmówiłem mu.
Wróciłem do Nowego Jorku, żeby być z orkiestrą, która nie gra.
Musisz zamieszkać w moim pałacu,
żebyśmy mogli ćwiczyć dzień i noc,
żyjąc i oddychając muzyką.
Tak.
O Boże.
Przepraszam. Bardzo przepraszam.
Miło, że dołączyłaś.
Przepraszam, wsiadłam do złego vaporetto i...
-Nie byłaś na próbie dźwięku. -Wiem.
Naprawdę źle się czuję. Jadłam małże...
Ja też, bo pieprzona oboistka,
którą dodałem do programu, bo wierzyłem w jej talent,
okazała się być mięczakiem.
-ZAWadiacko. -ZAWadiacko!
Dalej, dalej.
-Hej. Dobra robota, nowicjuszko. -Dzięki.
Małże?
Która jest twoją przyjaciółką?
Ta, która gra na oboju.
Jest twoją kochanką?
Hailey? Nie. To moja protegowana. Jest bardzo niewinna.
Lubisz niewinność? Przyciąga twoje zepsucie?
Nie jestem zepsuty. A ona gra na oboju.
Hej, bardzo, bardzo przepraszam.
Mogę zagrać drugą część koncertu, tak myślę.
A ja myślę, że nie możesz jej zagrać.
Myślę, że to koniec twojej trasy.
Dobrze...
Będzie mi brakowało lekcji dyrygowania. Proszę.
Naprawdę mi przykro. Nie chciałam rzygać na scenie.
I uciekłaś w trakcie mojego solo.
O Boże. Twoje solo. Twoje solo.
Zawsze chodzi o twoje solo.
Tak. A jak myślisz, dlaczego?
Bo to jest Zespół Andrew Walsha.
Zespół Andrew Walsha. Ludzie za to zapłacili.
Tak, i chcemy zwrotu pieniędzy.
-Rodrigo? -Przyszedł odwiedzić swoją protegowaną.
Jasna cholera.
O Boże, to...
Tak. La Fiamma.
Cóż za zaszczyt. Czy słyszałaś pierwszą połowę?
Tak, widziałam, że piłujesz wiolonczelę, jakbyś ścinał drzewo.
Tak.
Jestem muzykiem pełnym ekspresji. Zawsze byłem.
Przepraszam. Chyba znowu zwymiotuję. Muszę...
I tak jesteś zwolniona.
Nie. Ona odchodzi.
-Nie. -Patrz, jak odchodzi.
-Naprawdę potrzebuję tej pracy. -Odchodzisz, Hailey.
-Potrzebuję jej. -Odchodzi, Walsh.
-Ona... odchodzi. -Chcesz się naparzać, maestro?
-Chcesz się naparzać? -No dawaj.
-Tak? -Niedoszły Yo-Yo Ma.
-"Yo-Yo Ma"? -Tak.
-Twoja stara Yo-Yo Ma. -Wiesz co?
-Co powiedziałeś? -Chcę...
Nie rozumiem przez ten akcent.
Powiedz to La Fiammie.
Ciao.
Co ja teraz, kurwa, zrobię?
Hailey, chodź z nami.
Tak, Hailey. Zaopiekujemy się tobą.
Mój pałac ma wiele pokoi.
Dobrze.
Tylko nie zwymiotuj w taksówce, dobrze?
Dobrze.
Albo mi powiedz, jak zwymiotujesz, dobrze? Wszystko w porządku.
Tak. mi powiedz, jak zwymiotujesz, dobrze? Wszystko w porządku.