Maligayang pagdating sa Venice.
Beppi Albertelli.
Masaya akong makita ka.
Ingat, medyo madulas dito.
Kumusta ang biyahe mo?
Walang jet lag.
-Mabuti naman. -Kaya nga.
Matutuwa si Alessandra na makita ka,
lahat kami.
Sandali lang.
Tingnan mo.
Red carpet para sa iyo.
Sige.
Sa'yo lang siya pumayag na kumanta, Maestro.
"Pakiusap, Beppi, dalhin mo rito si Rodrigo. Saka lang ako kakanta."
Masaya akong marinig 'yan.
Totoo 'yon.
Totoo lang ako sa'yo.
Sandali...
Pwede ba kitang payuhan nang kaunti?
Sige lang.
Karamihan sa mga gondolier ay
mandaraya sa presyo, kung sasakay
ka man, magtanong ka muna.
Kaya nga iyon ang dala ko.
Pangalawa, kung o-order ka ng pasta na may sahog na
kahit ano'ng lamang dagat,
pakiusap,
huwag mong papalagyan ng parmigiano cheese.
Nakakainsulto 'yon sa chef.
Hindi ko gagawin 'yon.
Dito tayo.
Huling bagay na lang, anuman ang gagawin mo,
huwag kang makikipagtalik sa kanya.
-Pakiusap lang. -Sige.
Masaya akong makilala ka.
Sige.
Magiging makasaysayan ang konsyertong ito.
Usap na lang tayo.
Pagkatapos...
Tingnan natin.
Pagtatalik.
Bawal makipagtalik.
Ayos.
-Magandang umaga. -Maestro.
Mabuti't narito ka.
Nagagalak din ako.
Wala akong masabi.
Talagang nagagalak akong makilala ka.
Pamilyar ang tugtog.
Vous le chantez à le Palais Garnier, 2002, tama?
-Magaling. -Ayos.
Gusto kong itanong, may ubo ka ba no'n?
Malala ang ubo ko no'n.
Pagkatapos, hinimatay ako.
Dahil ang ganda ng bellissima tessitura sa boses mo.
-Marunong ka pala. -Oo,
magandang kumbinasyon ng mga nota
at pagtaas ng boses...
Mag-Ingles na lang tayo.
Mabuti pa nga.
-Kumain ka na? -Hindi pa.
May niluluto ako. Tara.
Sige.
-Tara. -Sige.
Pakitali naman ito.
-Sige. -Salamat.
Ang ganda ng kusina mo.
Totoo.
Dito ako pinakakumportable.
Paglabas ko rito, alipin na ako.
Sa ngayon, ako naman, palaboy lang.
Papasyal-pasyal.
Subukan mo kayang bumili ng lumang bahay sa Venice.
Palubog ang lahat.
Madalas baha sa ibaba.
Dumarami ang amag.
Pero ito ang tahanan ko at gusto ko rito.
'Yon naman ang mahalaga.
Tahanan.
Tama ka. Napakahalaga.
Tama.
Pasta nera na may isda.
-Sana magustuhan mo. -Ang bango.
Gusto mo ng keso?
Hindi bagay sa isda. Samalat na lang.
Alam kong gusto mong malaman.
Kaya ko pa kayang kumanta?
Sigurado akong kaya mo pa.
Kaya nga tayo nandito.
Tao lang tayo, nagkakamali.
Siguro, kaya ko lang kapag naliligo.
Pero lahat naman kaya 'yon.
Pasensya na sa nangyari.
Hanga ako sa gusto mong mangyari sa orchestra,
ang pahusayin pa sila.
Ayos lang. Nanghihinayang lang ako.
Dahil gumagaling na sila.
Ang daming nangyari.
-Oo nga. -Grabe talaga.
Pera-pera lang 'yan.
Gusto ni Beppi na bumalik ako.
Magtanghal sa iba't ibang lugar.
Bumalik sa dati para sa pera.
Masarap ba?
Ang sarap.
-Hindi naman lasag? -Sakto lang.
Maestro,
pasensya ka na kung nasayang ang punta mo.
Nasayang?
Hindi na dapat ituloy ang konsyerto.
-Bakit... -Masaya akong makilala ka.
Mahusay ka,
at malayo pa ang mararating mo.
Magliligpit na ako at maiidlip.
At pakisabi kay Beppi, tapos na ang palabas.
Alessandra, nasobrahan ng luto ang pasta. Mga tatlong minuto.
4 1/2.
Hindi mahalaga.
Paano kung hindi ko na kaya?
Ako ang bahala sa'yo.
Mag-usap tayo.
Nalulungkot ako sa sinasabi mo.
Kailangan ko ang boses mo.
Nabighani ako sa boses mo nang una kita marinig.
13 taong gulang ako.
Salamat kay Maestro Rivera, naroon ka sa Tosca.
Paulit-ulit kong pinakinggan.
Marami akong naisip. Marami akong ginawang...
Hindi ko na sasabihin.
Nang mabalitaan kong hindi ka na kumakanta,
umiyak ako.
Marami kang pwedeng idahilan kung ayaw mo,
pero isa lang ang dahilan para ituloy mo ang mahalaga sa'yo.
Isang dahilan lang.
Ano 'yon?
Alam mo na 'yon.
Alam mo, Maestro,
kung ayaw mong masaktan,
layuan mo ang opera.
Paalam.
Wala pa si Andrew.
Mauna na raw tayo sa kanya.
Talaga ba?
Baka bumabawi pa ng tulog.
Nakainom yata.
Ano ba naman kayo?
Humabol naman kayo sa'kin.
Tandaan n'yo,
sa akin ang palabas na ito.
Basahin nga natin ito.
Lagpasan na natin ang iba.
Doon tayo sa solo ko.
Mukhang naging palabas mo na.
Pasensya na.
Sige lang. Bakit ka huminto?
-Nakakatawa nga, e. -Ano...
Pinagmumukha mo akong masama.
Madali lang 'yon.
'Di naman masyadong trapik kaya nandito na ako.
Gano'n ba talaga ang mukha ko...
Parang... Huwag mo nang sagutin.
Magsimula na tayo.
Aalis tayo ng Austria bukas,
para sa pagdiriwang sa Venice.
Kailangan nating maghanda para
mapanganga ang lahat.
-Tama? -Tama.
May partikular na piyesa ba, Hailey,
kung saan ako mabilis?
Makikinig ako.
Sa Vivaldi?
Bakit ako ang tinatanong mo?
Sabihin mo nang diretso.
Mali ka
kasi ng pagkakaintindi...
Alam mo, umihip ka na lang nang umihip diyan.
Parang...
Ha?
Para kasing ginagawa natin ang
tempo ng Fauré.
Sabi ni Maestro ba 'yan?
Hindi.
Baka mas magaling lang
ako kaysa sa kanya.
Kaya, magsimula na tayo,
Sundan n'yo ako.
Uy!
Uy.
May hindi talaga magagaling.
Sang-ayon ako.
Gano'n din sa pagkumpas.
Ako ba ang tinutukoy mo, Wolfgang?
Sigurado akong hindi ako.
Yun ba ang gusto mo? Bakit?
Spoiled brat ka pa rin hanggang ngayon?
Bakit?
Bakit palagi mong inaamoy ang utot mo? Duwag.
Hindi ako duwag. Bakit mo ako tinatawag na duwag?
Ang daming sinabi.
Pero mahilig din ako sa mga mang-aawit.
Isa lang ang sigurado ako, lahat sila ay baliw.
Alam mo...
Wala pa akong kaibigang mang-aawit.
-Bakit kaya? -Baka malas ka
lang talaga.
Wala ka nang makakasamang magtanghal.
May papalapit na babae.
"Hating-gabi sa La Fenice."
Sumunod ka.
Maestro, ang aking bayani.
Nandito na siya. Handa na siyang mag-ensayo.
Humanda sila sa konsyerto natin.
Oo, pero marami pa tayong kailangang gawin, Beppi.
-Oo naman. -Marami pa.
-Totoo. -Ayos lang.
Ito ang conservatory?
Ito nga.
Makinig kayo, ito ang aking Maestro, at pinagkakatiwalaan ko siya.
At ito naman ang magiging programa natin.
Nakita ko nga ito kaninang umaga.
Lahat ng sikat na kinanta mo.
Dito siya pinakakilala,
sa mga piyesang ito.
Ayaw mo ba?
Iniisip ko lang na mas maganda kung bagong ikaw ang
makikita ng mga tao. Hindi ang kopya ng dati.
Hindi ko na ba kayang kantahin ang mga ito?
Sigurado akong kaya mo pa rin,
pero hindi na kasinghusay ng dati.
Pero marami ka pang kayang
kantahing hindi mo kinakanta dati.
At magagawa mo na.
Nasaan na ang hindi marunong
umamin na lasag ang pasta ko?
Sige, pag-usapan natin ito.
Sansone e Dalila, isa na.
Pero mezzo soprano 'yon.
Ayos...
O bagong piyesa mula sa mga bagong manunulat.
Bagong manunulat?
Kung may kasinghusay siguro ni Puccini...
Pero paano sila
makikilala kung walang aawit?
Sandali lang, Maestro,
baka hindi tayo tangkilikin niyan.
Nagsalita na ang Maestro. Tumahimik ka na.
Ikaw lang ang iniisip ko.
Wala kang pakialam sa akin.
Isa lang ang mahalaga
para sa'yo. Pera.
Tahimik.
Umalis na kayo!
Sige. Maraming salamat, Maestro.
Ang iyong utos ang susundin ko. Maaari na kayong magsimula.
Ayos.
Akala ko matandang siyudad ito.
Ayan.
Disente naman.
-Disente. -Ayos.
'Yong maarte.
Ang husay naman.
Ayos ba?
Gusto kong puntahan lahat ng
pwedeng pasyalan.
-Tapos na tayo rito. -Oo nga.
-Saan naman? -Ponte Rialto.
-Marami pa. -Sige lang.
-Ponte... Napakahaba, haba. -Diyos ko.
Parang walang pinagkaiba ang mga piyesa.
Iba't ibang tugtog, pero
pare-parehas lang ang tugtog niya.
Gano'n din ba siya sa kama?
Isang beses lang 'yon.
-Bale, totoo nga? -Oo.
Pero batay sa sariling karanasan,
totoo nga.
-Bawat... -Sinulatan ka rin niya?
-Oo, sa likod. -Ako rin.
Talaga ba?
Nakakahiya.
Pero inahitan niya muna.
Masyado raw akong balbon.
Hanga ako sa kanya.
Pinahiran niya.
Saka niya inahit.
-Ito na. -Tapos na.
Sakto lang.
Sa susunod na.
Tingnan mo. Ang gwapo.
Sabi ng kaibigan ko ang gwapo mo raw.
Kaya, punta ka sa konsyerto namin.
Ang ganda mo naman.
Nagsasalita ka pala.
Nandito ako para sa piyesta.
Ayos.
Gusto mo bang pumunta sa hotel ko?
Totoong hotel?
Oo.
Sige.
Kumusta naman siya?
Tara na. Bilis.
Uy, mas mura ang pangmaramihan nila rito.
Ayos. Diyan na tayo.
Parang naduduwal ako.
Sana naman hindi dahil sa kinain natin.
Baka dahil sa pagiging turista?
Mahilig ako sa mga
pagtatanghal dahil nakakatuklas ka.
May hindi rin magaganda.
Tyambahan lang.
Tingnan mo 'to.
Tutugtog ang Andrew Walsh Ensemble.
GRUPO NI ANDREW WALSH
Putragis.
May kaibigan akong nandito.
Punta tayo?
Sige.
Sana hindi rito ang pagtatanghal natin.
Kilala ko ang mga manonood, para akong...
Nakahawla.
E 'di kumawala tayo.
Tayo ang bahala.
Inaabala ka ba nito?
Magkikita tayo, Maestro.
Maaalala mo ako. Wala kang alam sa opera.
At wala kang alam sa mundo.
Marami pa tayong hindi natutuklasan.
Marami pa tayong kailangang malaman.
Sino 'yon?
May katungkulan.
Gusto nila ng pera,
ipapahiya ka nila.
Hindi nila magagawa
'yon sa'yo. Bubugbugin ko sila.
Ako ang bahala.
Marami akong aaralin. At hindi pa handa ang boses ko.
Hindi ko yata kaya.
Ha? Kayang-kaya mo 'yan...
Gawin mo ito para sa'yo. Hindi sa kanila.
Gawin mo para sa sarili mo. Sundin mo ang puso mo.
Para sa akin.
Siya na lang.
Ganito.
Bakit hindi mo...
-Siya samahan? -Hindi ko kaya.
Kaya mo 'yan. Ako ang nagsabi.
Si La Fiamma. Diyos ko.
Mahusay.
Gusto kitang dalhin sa lugar na ito.
Dati itong kumbento.
Dati na akong tumira dito nang dalawang taon.
Naging madre ka?
Ang dating asawa ko rin.
Wala nang madre dito.
Tahanan na ito ng mga walang mauwian.
Napunta ako rito pagkatapos kong pumalpak sa entablado.
Ituloy mo.
Pag-awit ang buhay ko. Hanggang sa nawala rin iyon.
Nang tumira ako rito, hindi ako makakain.
Tinutulungan nila ako sa pagligo, pagbibihis.
Pati pagbabanyo.
Walang naakakalam nito. Si Beppi lang.
Wala siyang magagawa.
Ikaw naman ang magkwento tungkol sa sarili mo.
Wala akong kwento.
Kung ano'ng nakikita mo, ito na 'yon.
Naalala ko
ang dati kong guro.
Matanda na siya at may sakit.
Inanyayahan niya akong bumalik sa Mexico, sa orchestra.
Kung saan ako nagmula.
Tumanggi ako.
Bumalik ako sa New York para sa papalubog na banda.
Magsama na lang tayo.
Mag-ensayo tayo, maghapon at magdamag.
Para sa musika.
Sige.
Patay.
Pasensya na.
Nandito ka pala.
Pasensya na...
-Nahuli ka. -Alam ko.
Hindi kasi maganda ang...
Hindi rin maganda ang
pakiramdam ko dahil sa palpak
na oboist.
-Galingan natin. -Kaya natin 'to.
Tara na.
-Ang galing mo. -Oo na.
Talaga ba?
Alin siya diyan?
'Yong may oboe.
Karelasyon mo?
Ha? Hindi. Alaga ko siya. Walang malisya.
Mahilig ka pala sa mahihinhin?
Panoorin na lang natin siya.
Pasensya na talaga.
Babawi ako.
Hindi na.
Tanggal ka na.
Sige...
Wala ka nang maaasahan sa akin.
Ayaw ko lang masuka sa entablado.
Kaya sinira mo ang solo ko.
Puro ka solo mo.
Wala kang ibang bukambibig.
Bakit hindi?
Banda ko ito.
Ako ang binabayaran dito.
At ibalik mo ang pera namin.
-Rodrigo? -Ikaw pala ang alaga niya.
Puta.
Diyos ko. Ang...
La Fiamma.
Isa itong karangalan. Napanood mo ba?
Oo. Nakita ko kung gaano kalaki ang galit mo sa cello.
Tama ka.
Madamdamin akong tumugtog.
Pasensya na, nasusuka ulit ako.
Sisante ka pa rin.
Ayaw na niya.
-Hindi. -Siya ang
-Kailangan ko 'to. -Aayaw sa'yo.
-Kailangan... -Ayaw...
-Ikaw... -Gusto mong makisawsaw?
-Talaga ba? -O sige.
Ano bang problema mo?
-Ha? -Sige lang.
-Mama mo. -Alam mo?
-Ha? -Gusto ko...
Hindi kita maintindihan.
Tumahimik ka na.
Paalam.
Ano nang gagawin ko?
Hailey, sumama ka sa amin.
Kami na ang bahala sa'yo.
Marami akong kwarto.
Sige.
Huwag ka lang susuka rito.
Sige.
O sabihan mo ako kung susuka ka.
Ayos. han mo ako kung susuka ka.