Mozart w miejskiej dżungli
-Lina? -Jest.
-Nóż. -Jest.
-Benzyna? -Mam.
Mów "jest", bo inaczej się pogubię.
Boże, Bobie. Jest.
Spokojnie. Dam radę.
Warrenie.
Nie dam rady. Boję się.
Ja też. Ale wiesz, co tak naprawdę mnie przeraża?
-Co? -To, że już nigdy
nie będę mógł z wami grać.
-Święta racja. -Jak sytuacja, Dee Dee?
Jeszcze sześć przecznic.
Gotowi do akcji?
Tak, będzie pięknie.
Centrum nowojorskiej rozrywki
Bilety wyprzedane.
Ludzie uwielbiają bańki.
Jasne.
Ale wynajmowanie sali nie jest złym sygnałem?
Nie. To znaczy, że zależy nam na znalezieniu rozwiązania
i powrocie muzyków.
W międzyczasie lepiej mieć tu bańki
niż nic.
-Kiedy go chcemy? -Teraz!
-Czego chcemy? -Szacunku!
-Kiedy go chcemy? -Teraz!
To niedorzeczne.
ŻĄDAMY UCZCIWYCH UMÓW!
-Kiedy go chcemy? -Teraz!
-Czego chcemy? -Szacunku!
-Kiedy go chcemy? -Teraz!
Dziękuję za przybycie. Dobrze się bawiliście?
Co wy wyprawiacie?
Tylko tak możemy cię zmusić do rozmowy?
Nasi prawnicy złożyli wam kontrpropozycję. Nie odpowiedzieliście.
To nie propozycja, tylko farsa.
Unikasz nas przez miesiąc,
a teraz puszczasz bańki w naszej sali?
Lily, przepraszam. Może wejdziesz do środka i...
Tu mi pasuje.
Tu jej pasuje.
Może odejdziemy kawałek
od tych ludzi?
Łamistrajki!
Musicie stąd zniknąć, natychmiast.
Właśnie taka jesteś, prawda?
Chcesz, żeby coś zniknęło... Uczciwa płaca. Ubezpieczenie zdrowotne.
Odejdźcie stąd
albo wezwę policję i poproszę, by was odprowadzili.
Śmiało. Dzwoń.
Chce tylko, byśmy odeszli kilka kroków dalej.
-Nigdzie nie idę. -I weźcie tego szczura.
To nie zwykły szczur, tylko symbol
solidarności z ruchem...
Prawo
Pavel, nie. Jest z wypożyczalni!
Nie oddadzą nam kaucji.
Myślałem, że jesteś po naszej stronie.
Jestem. Ale po stronie pani Windsor też.
Kiedy go chcemy? Teraz!
Macie taśmę? Możemy...
Bob, nie uda ci się.
Musimy odpuścić.
Dziewczyno.
-Dziewczyno! -Co?
Bagaż.
Halo?
Boże. Przepraszam.
Nie chciałam być wścibska.
Pytałam, czy tu jesteś, ale nikt nie odpowiedział,
więc się rozejrzałam.
Twój dom jest bardzo piękny
i chciałam go obejrzeć.
Odpoczynek.
Czuję się dobrze.
Długo spałam, jest już koło 13:00, więc...
Nie. Odpoczynek dla głosu.
-Bez mówienia. -Dobra. "Bez mówienia".
Jest tu Rodrigo?
Mam iść z tobą?
Możesz mi podać hasło do Wi-Fi?
Muszę przełożyć lot do domu
i zniknę ci z oczu.
Nie mam Internetu.
Nie masz? Jasne, spoko.
Za trzy tygodnie miałam lecieć do Moskwy.
Cholera. Nie wierzę, że mnie wylał.
Co na ciebie czeka w domu?
W zasadzie to nic.
Więc jesteś wolna. Zazdroszczę ci.
Może jestem wolna, ale też spłukana.
To małże?
Gdy coś nas przeraża, musimy od razu się z tym zmierzyć.
To włoskie podejście?
Moja matka tak mawiała.
Ale wiesz, co jej się stało.
Nie. Co? Boże, przepraszam.
Zjedz małże.
To chyba nie jest dobry pomysł.
Myślisz, że powinnam zaśpiewać na koncercie?
Też nie jestem pewna.
Zdecydowanie powinnaś zaśpiewać.
Zaśpiewam, jeśli zjesz małże.
-Poważnie? -Nie zjesz małży, nie będzie koncertu.
Dobra.
Jak zostałaś kochanką maestra?
Nie jesteśmy kochankami.
Jesteśmy przyjaciółmi. Tak jakby.
Coś ci mówił?
Jego babcia
powiedziała, że kiedyś będziemy mieć dzieci.
Ale wyczytała to z fusów po kawie,
więc to niezbyt pewne źródło.
Obie w jednym pokoju, no proszę.
-Tak. -Hailey, patrz, co ci kupiłem.
Zrobię ci herbatę na żołądek.
Babcia taką parzyła.
Właśnie rozmawiałyśmy o twojej babci,
ale La Fiamma namówiła mnie, żebym znów zjadła małże
i teraz właściwie czuję się lepiej.
Przebiorę się na próbę.
Pora ożywić niebo
dźwiękami o tysiącu barw!
Hailey. Co się dzieje? Myślałem, że nie żyjesz.
Ja też tak myślałam.
Właśnie.
Trzeba było cię słuchać. Miałeś rację co do Walsha.
Nie.
Musisz słuchać tylko siebie. Jako artystka
masz ten jeden obowiązek, nawet jeśli się mylisz.
Artysta słucha siebie.
A ty co tu robisz?
W Nowym Jorku mówią, że zniknąłeś z powierzchni ziemi.
Sami do tego doprowadzili.
Pracuję nad operą z La Fiammą.
Mieszkasz tu?
Tak, wprowadziłem się.
Możemy tu ćwiczyć. Tworzyć muzykę.
Nie ma rozmów o spotkaniach i dziesięciominutowych przerwach.
Tutaj tego nie ma.
Co?
Nic.
No co?
Czekam!
Po prostu w parku powiedziałeś, że orkiestra jest twoim domem.
Świetnie.
Mam wrażenie, że wszyscy czekają na twój powrót.
On jest jak dziecko.
To prawda.
Chodziłaś tu do szkoły?
-Nie przyjęli mnie. -Poważnie?
Ale chciałam obserwować lekcje, więc zatrudniłam się jako...
Jak po angielsku nazywa się osoba myjąca podłogi?
Woźna?
Może to dla mnie lepszy przydomek niż La Fiamma.
Woźna.
Mogłabyś jej pokazać, gdzie można skorzystać z Internetu?
O mój... Uczę się śpiewu.
Ja również.
-Pokaże ci. -Dziękuję.
Cześć.
Alessandro. Chciałbym, żebyś kogoś poznała. Chodźmy.
Nico.
Miło cię poznać. Dziękuję, że przyszłaś.
To mój przyjaciel, Nico Muhly.
Planuje wystawić operę w Nowym Jorku
i chcielibyśmy, byś zaśpiewała pewną arię.
Wspaniale. Kim jest bohaterka?
To młoda Amerykanka, Amy Fisher.
Ma romans ze starszym mężczyzną,
idzie do jego domu i strzela w głowę jego żonie.
On się nazywa Joey Buttafuoco.
Buttafuoco?
Z Bagdadu do Budapesztu do... Jak?
-Jak mam... -Dziewczyno.
Tak? Dzień dobry.
Kim jesteś?
Nazywam się Hailey Rutledge, jestem oboistką.
Jestem tu z maestrem.
Korzystałam z Wi-Fi...
Czyli jesteś z maestrem, a on jest z tobą?
Nie. Po prostu z nim tu przyszłam.
-Częsta pomyłka. -Oczywiście, rozumiem.
To była wielka przyjemność cię poznać, pani Oboistko.
Wyświadczasz mi wielką przysługę.
Spoko, de nada.
Co?
To twoja partia.
A reszta będzie się składać
ze wcześniej nagranych dźwięków.
Potem zaśpiewasz różne liczby
i krótkie teksty do mikrofonu,
które odtworzysz za pomocą pedału.
Pedału?
Nie musisz sama go używać,
ktoś inny może go naciskać.
Ja to zrobię. Proszę.
Jasne, możesz to zrobić.
A co zagra orkiestra?
Nic. Po prostu będzie tam siedzieć.
Ty jesteś najważniejsza. To, co dzieje się w twojej głowie,
będzie przekazane przez odliczanie, powtarzanie liczb,
obsesyjne tempo...
Wszystko jest w twojej głowie.
Skupiamy się na liczbach i twoich myślach.
Publiczność słucha ciebie i skromnego pedału.
Co o tym myślisz?
To wspaniałe.
Połączenie dźwięku, technologii,
głosów, odliczania. "16, 17..."
To będzie wielki finał.
Widownia oszaleje.
Ale nic z tego nie rozumiem.
Zrozumiałabym, gdyby Amy Fisher była jego żoną i go zastrzeliła.
Ale ona jest kochanką Buttafuoco.
Czemu kochanka zabija żonę?
Może powinniście zmienić fabułę?
Właśnie.
Nigdy...
Nie myślałem o tym, żeby ją zmieniać.
Jest oparta na faktach.
Amy Fisher jest prawdziwa?
-Jak najbardziej. -Przecież to mit.
Powinnaś to zaśpiewać.
Chcę cię uszczęśliwić. Podobają mi się dźwięki robotów.
Ale...
Nie zaśpiewam czegoś, czego nie czuję.
Ta Amerykanka zakochana w starszym mężczyźnie
jest tak zdesperowana, jej życie jest tak puste,
że zrobi wszystko, by z nim być.
Jak mam ją zrozumieć?
Dobra wiadomość jest taka, że lot mam jutro.
Zła jest taka,
że lecę przez Estonię, Houston i Newark.
Moja droga, tak się cieszę, że cię widzę. Jak my wszyscy.
-Hailey. -Cześć.
Cześć.
Pójdziesz dziś ze mną na przymiarki?
Stroju?
Maestro, musisz znaleźć mi miejsce do śpiewania,
które nie będzie klatką.
Ma nie być klatką?
Dobrze.
Dzień dobry panu.
Zechciałby pan użyczyć swojej barki niebiańskiej muzyce?
Co?
Instrumentowi,
który tworzy muzykę,
kreuje magię.
Czy ta barka to wesprze?
Przepraszam, pańska barka nie współgra z moimi emocjami,
ale znajdę taką, która będzie.
-O Boże. Przyszedł. -Witam.
Nie ma tu żadnej recepcjonistki ani nikogo innego. Musiałem...
Możesz powiedzieć coś na dowód,
że to faktycznie ty i że to prawda?
Ty jesteś Eraseface?
Tak. Ale możesz mi mówić Danny.
Dzięki Bogu.
Dzień dobry, mówi Thomas Pembridge ze...
Studia B na Brooklynie.
Wraz z Dannym nagramy utwór, mam nadzieję, że oryginalny.
Nie mogę się już doczekać.
-Z kim rozmawiam? -Z moją mamą.
-Uwielbia cię. -Naprawdę?
Nie udaję brytyjskiego akcentu.
Pozdrów ją ode mnie.
Pozdrawia cię. Chyba płacze.
-Naprawdę. -Napiszę później, pa.
Dzięki, stary.
To dla niej bardzo dużo znaczy.
Jest twoją wielką fanką.
Twoja VI Symfonia Mahlera w San Francisco
całkowicie ją odmieniła.
To aż niesamowite.
No to zaczynajmy.
-Jasne. -Nie wiem,
jak to sobie wyobrażasz.
Przygotowałem ci pianino.
Może być inwencja albo fuga.
Mogę najpierw puścić coś swojego?
Śmiało.
To moja pralka.
Wiedziałem, że popełniam błąd.
Możemy wybrać coś innego.
Ten kawałek jeszcze nie jest dopracowany.
Zbyt szorstki.
Zbyt szorstki? Zbyt szorstki to jest język mojego kota,
a to coś?
To pieprzony skok
przez odbyt Robocopa i dobrze to wiesz.
Co to miało być?
Mam zagrać jakąś oklepaną chałę,
klasyczny kawałek, który sobie wkleisz?
Coś takiego?
-Nie. -Tragedia.
To było okropne. Nie o to chodzi.
Więc czego chcesz?
Marsjanie wylądowali na Ziemi.
Jak im przedstawić Thomasa Pembridge'a?
Marsjanom?
Dobra. Chyba coś mam.
To jest naprawdę...
Dobre.
Możesz zagrać tylko wysokie dźwięki?
Prawą ręką.
Super. A teraz jeszcze raz,
tylko oktawę wyżej.
-Oktawę? -Tak, jedną wyżej.
Dobra.
-Powiedz kiedy. -Już.
W porządku
Świetnie, o to chodziło. To tyle.
-Chwila. -Jak to tyle?
To wszystko?
Więcej nie potrzebuję. Teraz to połączę.
Posłuchaj.
Tak. Rewelacja.
Rewelacja.
Zajebiste!
Dobra robota.
-Zrób to jeszcze raz. -Co?
Ten okrzyk. Głośno.
Witajcie na Ziemi, skurwysyny!
Musisz jechać!
Chce, żebym pojechał do Wenecji, żeby zagrać to cholerstwo.
Turbot dla pani.
Mogę przesunąć kalkulator?
Tak. Przepraszam.
Sprawy służbowe.
Muszę zacząć robić rezerwacje na trzy osoby.
Dla ciebie, siebie i tego potwornego kalkulatora.
Proszę cię. Jeśli ktoś nas zobaczy, mamy idealną przykrywkę.
Pracujemy nad budżetem.
Trochę przesadzasz, kochanie.
Mieszka tu dziewięć milionów ludzi. Jakie jest prawdopodobieństwo, że...
Nie wierzę... Witaj, Bunny.
Gloria, Thomas.
-Bunny. -Brakowało nam was na balecie.
Coś pięknego. Płakałam na Giselle.
Claire byłaby nim zachwycona.
W zasadzie nie lubiła baletu.
Ale uwielbiała płakać.
Spotkaliśmy się na służbowej kolacji.
Podliczamy roczny bilans dotacji.
Ciągle praca.
Skoro o tym mowa, w tym sezonie nie dostałam od ciebie czeku.
Na kogo miałabym płacić? Na ludzi od baniek?
Do zobaczenia przy wyjściu.
Idę do toalety.
-Chodź za mną, ale dyskretnie. -Dobry pomysł.
Boże. To niesamowite.
Co ty robisz?
Co? To chyba twój telefon wibruje.
Tak, to ja.
W czym mogę...
-Dzień dobry, panie burmistrzu. -Burmistrzu?
Hailey, dlaczego Amy Fisher zabiła Mary Jo?
Ja bym zastrzeliła Buttafuoco.
Chyba zrobiłabym tak samo. Nie mam pojęcia dlaczego.
Nie znasz tej historii?
To chyba szło tak, że...
-Powiedz mi coś. -Co?
Chciałaś kiedyś kogoś zastrzelić?
-Nie... -Nawet przez chwilę?
Może w ósmej klasie, nauczyciela oboju. Nie umiał trzymać łap przy sobie.
Strzeliłabyś mu w głowę czy w serce?
Niżej.
Niżej? Ja też.
Ale nie Amy Fisher.
Nie Mary Fisher. Amy Fisher.
Francesca.
Lionel!
Alessandra.
Marzyłem o tym dniu.
O mój Boże.
Spokojnie, krokodyl nie gryzie.
Die Zauberflöte, w pierwszej scenie ginie z rąk trzech pięknych dziewcząt.
Moja suknia z Der Rosenkavalier.
Co za wspomnienia. Co za sukces.
Musisz wypić. Francesca przygotowuje limoncello we własnej łazience.
Z ukraińskiej wódki.
-Dobrze. Salute. -Salute.
Bardzo smaczna.
Teraz tutaj...
Trzeba ją trochę podpiąć. Dobrze.
A potem...
Gdy wejdziesz, garderobiana ją ściągnie.
Co u Geraldiny?
Nie słyszałaś?
Nie.
Została księgową w urzędzie.
To tragiczne.
Co mam zrobić?
Hailey?
-Tak. -Chodź do mnie.
-Będziesz moją garderobianą. -Kim?
To nie jest dobry pomysł.
Zostań tylko na czas festiwalu.
Pomożesz mi, porozmawiamy o Amy Fisher,
a potem kupię ci porządny bilet do Nowego Jorku albo w lepsze miejsce.
Ale ja prawie nic nie wiem
o Amy Fisher, ubraniach i...
To tylko kilka sukni na koncert.
Proszę. Podejdź.
Z tobą czuję się mniej samotna.
Zostaniesz?
Dobrze.
Lionelu.
Pokaż jej wszystkie stroje.
Francesca to Alessandra.
Stefano to ty.
Diwa kończy, a potem...
Musisz to zrobić całkowicie bezgłośnie.
Dobrze.
I dwa razy szybciej.
Lionelu.
Słyszałeś o arii o Amy Fisher?
O tym współczesnym utworze? Mam idealną suknię.
Piękna!
Ale w ogóle nie pasuje.
Jest zbyt elegancka.
Strój musi wyglądać jak podniesiony z podłogi.
-Hailey. -Tak?
Powiedz mu, kim jest Amy Fisher.
Dobrze.
Pochodzi z Long Island, jest młoda i zakochana w pewnym mężczyźnie.
I strzeliła jego żonie w głowę.
Co o tym myślisz?
Pasuje do młodej dziewczyny. Nieobytej.
Która nie ma pojęcia, kim jest.
Alessandro?
Joey!
Joey Buttafuoco...
Czemu chcesz jechać do domu i zostawić mnie samą?
Spójrz na mnie. Czemu to musi się skończyć?
Historia Amy Fisher jest naprawdę smutna.
Jak większość oper.
Jak miłość. Hailey, spójrz na mnie.
Rodrigo.
Ufasz mi?
Tak.
Dlaczego zasługuję na to zaufanie?
Bo nie umiesz kłamać.
Kochasz mnie?
Jeszcze nie wiem.
Wiem, że mnie kochasz.
Hailey.
Co?
Dzięki Bogu. Obdzwoniłam wszystkich znajomych w Wenecji.
Chwila. Gdzie jesteś? Co się dzieje?
Wiem, że jesteś na nas zły,
ale burmistrz chce, żebyś się z nim spotkał bez obecności prawników.
Nie chcę rozmawiać o tym spotkaniu.
Chcę rozmawiać o muzyce albo piłce. A ty o czym?
Mnie też chodzi o muzykę.
Musimy pokazać, że jesteśmy zjednoczeni, inaczej cofnie dofinansowanie.
Rodrigo?
Musisz przyjść na to spotkanie!
Maestro.
Mamy pewne niedokończone sprawy.
To prawda.
-Chciałabym... -Ja też...
Nauczyć się być Amy Fisher.
Później. Teraz...
Teraz zróbmy próbę.
Belki trzaskają, dom się trzęsie!
Grom grzmi, piorun na niebie lśni!
Ciemna jest noc...
Ciemna niczym grób!
A jednak...
Nie tak dawno rozpalała mnie miłość...