MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
Dzięki.
-Wszystko w porządku? -Tak.
-A u ciebie? -Też.
Super.
Miło mi to słyszeć.
Z Andrew Walshem pracowało się wspaniale. Szło gładko i...
Pewnie, proszę do niego zadzwonić i potem się dogadamy.
Dziękuję.
Kurwa!
Stara!
Boże! Ale za tobą tęskniłam!
Ja też! Co tak klniesz?
Robotę w Houston miałam już prawie w kieszeni,
ale okazuje się, że Andrew Walsh zna wszystkich, więc...
Specjalnie pogrążyłaś sprawę, by nie jechać do Teksasu?
Uwielbiam cię.
Co ty masz na sobie?
Zajarałam się pewną
czeską kompozytorką z lat 30. Víteslava Kapralova.
Wyglądała dokładnie tak jak ja.
Zaśpiewałam kilka jej utworów i...
Przemówiły do mnie, więc teraz ubieram się w jej stylu.
Jasne.
Tak.
-No i kupiłam knajpkę. -Co?
Za ostatnie pieniądze wujka.
Urządzę tam czeski bar z lat 30.
-Czyli zostałaś właścicielką baru? -Tak.
I ubierasz się jak martwa Czeszka?
-Tak. -Ile mnie tu nie było?
To tutaj.
Nie ma to jak wynajem. Cześć.
Ty jesteś Shawn?
Sebastian mówił... Myślałam, że jesteś w Pradze.
Praga nie wypaliła. Wchodźcie.
Dobra.
Miałem nie przychodzić, ale nie szkodzi.
Miło będzie mieć z kim pogadać. Witajcie w Ferndale.
To jest miejsce na wystawy.
A to na występy.
I...
Widzisz podobieństwo?
-Tak. -Zmarła w wieku 25 lat.
Skomponowała mnóstwo muzyki.
Suity orkiestrowe, piosenki artystyczne.
Chciałabym, żebyś zagrała coś na otwarcie.
Jakiś utwór na obój czy coś.
-Może. -To...
Ja pracuję nad tym.
Pewnie wszyscy już wiedzą.
To twoje najmniejsze zmartwienie, złotko.
Przykleję sobie do twarzy uśmiech
i wszystko będzie dobrze.
-Zawsze tak robisz. -Maestro.
-Bob, co słychać? -Świetnie, a u pana?
-Miło cię widzieć. -Witamy, maestro.
Miło cię widzieć.
Dobrze spędziliście wakacje?
-Tanya. -Trochę nudno.
-Pięknie wyglądasz. -Dziękuję.
-Szczęśliwa para już jest? -Thomas.
Musimy to ustalić.
-Thomasie. Chodź. -Już idę.
-Cześć. -Hej.
-Hailey! -Cześć.
-Witaj w domu. -Dziękuję.
-Maestro przyjdzie? -Nie. On w zasadzie...
Znikł po koncercie.
A co sądzi o blokadzie?
Pomoże nam?
Cześć. Nie wiem.
Was też dobrze widzieć.
Dee Dee. Co za niespodzianka.
Pastorze Dee Dee z internetowego Kościoła Wspólnego Stwórcy.
-Ładna grzywka. -Dziękuję.
A kto to powrócił z Hawajów?
Jak się grało z Filharmonią w Honolulu?
-Magicznie. Cześć, młoda. -Cześć.
Świetny występ. Podobało mi się, jak biegałaś po scenie.
-Widziałaś to? -Cały świat widział.
-Dokąd idziesz? -Za sekundkę wracam.
Betty.
Moja kochana.
Ale urocza.
Aloha, maleńka.
-Chcesz ją potrzymać? -W życiu.
Zarząd po jednej stronie, a my po drugiej.
-Nic się nie zmieniło. -Ptaszyna gotowa do lotu.
-Dobrze się z nią obchodź. -OK.
-Tylko o to proszę. -Co?
Mieliśmy rozmawiać szyfrem.
Ja mówię: "Ptaszyna gotowa do lotu", a ty mówisz: "Sokół".
Nie ptaszyna, tylko Sokół. Sokół opuścił gniazdo.
-Dziękuję. -Bardzo proszę.
To oczywiste, że będę dobrze się z nią obchodził.
Ale to nie twoja sprawa.
Maestro, uwielbiam ten utwór z Eraseface'em.
Witajcie na Ziemi, skurwysyny.
-Numer jeden w Korei. -Patrzcie!
-Przyszedł ojciec chrzestny. -Hej.
-Zapraszam, maestro. -Jak się masz?
-Miło cię widzieć. -Ciebie też.
-Hailey. Cześć. -Hej.
Musimy porozmawiać.
Cześć.
Maestro, planujemy zagrać koncert w imię solidarności. Dołączy pan?
Vivaldi. To wszystko, co mogę powiedzieć.
Dziękuję, że wróciłeś.
-Dziękuję. -Żaden kłopot.
Twój stary pokój czeka.
Zatrzymał się u mnie, więc...
-Ciekawy pomysł. -Naprawdę?
Tak. Gdzie dziecko?
Gdzie dziecko?
Tu jest. No tak.
Co u was?
-Tak. -A oto twoja chrzestna.
Dziękuję. Tak, chętnie.
Trzymam ją.
Ale wyrosła.
Witam wszystkich,
artystów i członków zarządu.
Siadajcie.
Zebraliśmy się tu dziś dla pięknej Olivii.
Tak.
Oraz dla jej pięknych rodziców.
Dla Virgila, który pracuje z liczbami.
I Christophe'a, który pracuje ze skrzypcami.
Dla tego dziecka są najważniejsi na świecie.
Olivia pojawiła się na świecie niczym nowy utwór
grany po raz pierwszy.
Jest jak muzyka.
Gdy płacze lub się śmieje,
zabiera nas w miejsce, którego nie potrafimy nazwać.
Christophe, możesz chwycić jej stopy?
-Proszę. -Oczywiście.
Virgilu, a ty chwycisz ją za ręce?
Trzymacie ją?
-Tak. -Teraz ją rozerwijcie!
Na dwie części!
Bo właśnie to zrobiliście z muzyką.
Co robicie mojej wnuczce?
Nie martw się, dziadku.
Nic jej nie zrobią, bo ją kochają.
Nie rani się czegoś, co się kocha.
-Prawda? -Święta racja!
Dziękuję, maestro.
Przepraszam, że was porzuciłem.
Wyjechałem, bo nie mogłem zmusić się,
by dyrygować temu potwornemu utworowi.
Tej Symfonii Biurokracji.
Myślę, że wszyscy zrozumieliśmy przekaz.
Ale to bardziej skomplikowane.
To proste. Uproszczę to najbardziej, jak się da.
Zebraliśmy się dziś w tym kościele.
Z tym wspaniałym kapłanem i pięknym dzieckiem.
Zakończymy blokadę, blokując was w środku.
-Co? -Tak.
-Nie wiem. -Jeśli dziś
niczego nie ustalicie...
-Odchodzę. -Nie...
Tak. Odejdę.
Ale jeśli się dogadacie,
zostanę z wami.
Zrobię, co będziecie chcieli.
Tak długo, jak będziecie chcieli.
No dobrze, przyjaciele rodziny i rodzino,
zapraszam na dziedziniec. Pavel was zaprowadzi.
Przygotowaliśmy uroczysty bufet.
Martini dla wszystkich.
A co z ceremonią?
Matko Virgila, proszę się nie martwić.
Nie można udzielić chrztu
w takiej atmosferze nienawiści i podziału.
Ma pan rację, maestro.
No dobrze. Członków orkiestry i zarządu
proszę o pozostanie tutaj.
Resztę proszę o opuszczenie kościoła.
-Teraz. -Rodrigo.
Chodźmy.
Nie ma z nami prawników.
Nie wiem, jak mielibyśmy...
Ma rację. To tak nie działa.
Wreszcie się zgadzacie.
Wspaniale. Doskonały początek.
Wiedziałeś o tym?
Mam już dość tej idiotycznej blokady.
Obaj rozumiecie, w czym leży problem.
Chodzi o pieniądze.
Kasa, kasa. Zawsze chodzi o kasę.
Wiecie co?
Dorzucę swoją gażę za koncert w Wenecji.
Sporo zarobiłem.
I obniżę swoją gażę do połowy pensji Pavla.
Wiesz, ile zarabia Pavel?
Nie.
Netto.
Niech będzie.
Damy radę.
Może być.
A teraz przepraszam, muszę iść.
-Idę obejrzeć przedstawienie. -Dokąd idziesz?
Na przedstawienie. Z bańkami.
Nie możesz nas tu zostawić.
Wy macie swoje zadanie, ja swoje.
Ciao, Rodrigo.
W zasadzie nawet nie należę do orkiestry.
Będziemy musieli pogadać.
-Rodrigo! Przestań. -Pogadamy później.
Przykro mi. Ale nie ma wyjścia.
-Zamknął nas! -Mówiłem, że tak będzie.
-Gotowa? -Jestem gotowa ustąpić.
Co? Czemu?
Nie dogadam się z nią. To zbyt osobiste.
Nie mogę prowadzić rozmów.
To musi być ktoś bystry, agresywny i przekonujący.
Dobra. Ja to zrobię.
-Przykro mi, ale nie. -Co?
Betty.
-Betty. -W porząsiu.
Załatwię to.
Windsor.
Betty.
Rzadko bywam w kościołach.
Ale podobno mają tu gdzieś wino.
Z początku uczył mnie medytacji,
ale potem lądowaliśmy w łóżku.
Lubię takich księży. Kieliszki?
To się nada?
Napiłabym się nawet z buta.
Stawiaj.
Musimy zadzwonić na salę
-i odwołać imprezę. -A może
trochę wyluzujemy?
Jestem wyluzowany.
Panikujesz.
Nieprawda.
Próbuję pomóc...
Pora na polkę!
Co?
Pavel.
Możesz coś z tym zrobić?
Tak po prostu odejdziesz?
Proszę nie przerywać.
Nie szkodzi. Po prostu coś
siedziało mi w głowie od Wenecji.
Nieważne.
Chciałam podziękować
za przejęcie orkiestry.
To mnie przerastało.
Nie ma za to. To była przyjemność.
Trochę wstyd mi to mówić, ale...
Kiedyś posikałem się w spodnie, gdy dyrygowałem orkiestrze na próbie.
Serio?
Byłem wtedy pijany i naćpany koką.
Pochyliłem się nad pierwszą skrzypaczką,
piękną dziewczyną, za którą wtedy latałem,
i nie przerywając, szepnąłem do niej:
"Oszczałem spodnie, co nie, skarbie?"
A ona na to: "Maestro,
nie ma pan na sobie spodni".
Morał z tej historii jest taki, że musimy cieszyć się porażkami.
Może kiedyś poszczam się na koncercie jako druga oboistka.
Daj spokój.
Mamy ci współczuć?
A może myślałaś, że dostaniesz batutę?
Że ktoś powie: "Patrzcie, ona jest genialna".
Nie oczekiwałam tego.
Z tego, co zauważyłem,
jesteś przyzwoitą oboistką.
I tyle.
Z całym szacunkiem, ale robiłam to,
co moi dyrygenci kazali mi robić.
Czyli albo byłam ich asystentką, albo mnie zwalniali.
Więc...
Przyjmiesz to na klatę
czy masz coś do dodania?
Pomoże mi pan?
Czyli jesteśmy w impasie?
No to zdrowie.
Twarda z ciebie negocjatorka.
Mam za sobą cztery rozwody.
Ja trzykrotnie zerwałam zaręczyny.
Czyli jesteśmy dwiema popieprzonymi babami,
które nigdy się nie dogadają.
Spróbujemy jeszcze raz?
-Podwyżka emerytury o 3%. -O trzy i jedną czwartą.
Naprawdę chcesz znów pić?
W porządku.
Pokaz baniek
Już idę.
Słyszałam.
Jak pan tu wszedł?
Wiem wszystko.
Znam każde tajne przejście w tym budynku.
W czym mogę panu pomóc, panie DeSousa?
Filharmonia Nowojorska. Moja rodzina...
-Potrzebujemy naszego domu. -Za nic.
"Za nic"?
To mocne, krótkie słówka.
Też mam rodzinę.
Jeśli pańska się wprowadzi, moja będzie musiała się wynieść.
To łamie mi serce, bo to dwie rodziny.
I dwoje rodziców.
Obie nasze rodziny potrzebują domu.
Jak połączyć dwie bańki?
Umieścić bańkę z muzyki w bańce z baniek?
Wie pani, do czego dążę?
Pokażę pani.
Jedna bańka w drugiej.
Jedna jest muzyką, a druga prawdziwą bańką.
Nie. Chwila.
Zaraz mi się uda.
To niemożliwe.
Nie?
Melody! Jak to zrobiłaś?
To niesamowite!
Imponujące! Dokładnie tak!
Dokładnie tak to sobie wyobrażałem.
Która jest muzyką?
Bańka utrzyma nas oboje.
Możecie ćwiczyć w ciągu dnia.
Nam scena będzie potrzebna każdego wieczora.
A poza tym, bańki nie są puste.
Jest w nich wszystko.
Czterdzieści sześć.
Przystanę na niższe ubezpieczenia, jeśli dołożycie się do dentystów.
Spójrz na te liczby.
Są przerażające. Dla darczyńców jesteśmy toksyczni.
Musimy dać im...
Dam wam, to, czego potrzebujecie, ale...
Myślę, że i tak już po nas.
Wiesz, czemu zrywałam zaręczyny?
Bo od 35 lat moim mężem była ta orkiestra.
Moimi dziećmi też.
Nie bywałam na wakacjach, urlopach, ślubach, pogrzebach.
Nigdy nie pojechałam w miejsce, gdzie nie miałam grać.
Kocham tę popieprzoną orkiestrę.
Osłoniłabym ją własnym ciałem.
I właśnie to proponuję.
Mam cię zastrzelić?
Chcę, żebyś mnie wysłuchała.
Dziwnie nie uczestniczyć w rozmowie.
Wiesz, czego ci trzeba?
Kiedy był ostatni raz, gdy się zabawiłaś?
Nie mam pojęcia.
Może...
Jeśli dziś się stąd uwolnimy, mógłbym...
To mi wygląda na coś rozrywkowego.
Myślałem o czymś bardziej... Ale niech będzie.
Dobrze.
Przepraszam, ale mógłby pan bardziej uwypuklić
A w dziesiątym takcie?
-"Uwypuklić?" -Tak, przepraszam.
-Ja tylko... -Chwila.
-Nie rób tego. -Czego?
Musisz rządzić salą.
W Wenecji zauważyłem ten twój śmieszek.
To on cię położył.
Przepraszam.
Jesteś zbyt miła.
Śmiem się nie zgodzić, bo nie uważam,
że wielki artysta musi być bucem.
Proszę bardzo, możesz być miła,
ale muzycy chcą, żeby mówić im, co mają robić.
-Rozumiem. -No dobra.
Kontynuujmy.
Szybciej.
-Nie ograniczaj się! Krzycz! -Szybciej!
-Nie tłum tego! -Szybciej, idioto!
Dalej! To ma być krzyk!
Szybciej, idioto!
Szybciej, idioto! Bez śmieszków!
No dobrze. Musisz przestać prosić o zgodę.
Znajdź sobie muzyków i utwór.
I po prostu dyryguj.
Dobra? Jeśli ci się uda,
przyjdę cię zobaczyć.
Udało się!
-Udało się! -Tak!
Tylko jeden. A może...
"Przez kolejne pięć lat zarząd będzie podwyższał
koszty utrzymania o 1,5% rocznie".
-Miało być dwa. -Nieźle, Betty.
Chodź tu i i to przeczytaj, wieżo.
"Część umów muzyków zatrudnionych na czas nieokreślony wygaśnie w kolejnym roku".
-Co to znaczy? -Że idę na emeryturę.
-Co? -Betty.
Wiem.
Przyzwyczaicie się.
Troje z nas musi odejść, by reszta mogła kontynuować pracę.
-Co? Kto? -Musimy to ustalić.
Ale zgodnie z umową
Betty będzie reprezentować interesy muzyków w zarządzie.
Tak! Udało wam się!
Tak!
Ciągle ustalamy szczegóły
i musimy zagłosować,
ale idziemy w dobrą stronę.
To bez znaczenia! Tak!
Gdzie będziemy występować?
Mam genialny pomysł. pować?