Jesteśmy zaszczyceni, że będziecie
naszą pierwszą publicznością, odkąd znów się zeszliśmy.
Wiecie, nie mogliśmy razem grać przez bardzo długi czas,
a teraz już możemy.
Więc proszę was. Wybaczcie nam błędy.
Możemy grać trochę nierówno.
JESZCZE BEZ TYTUŁU
REŻYSERIA EDWARD SHARP
Fagot 2
PO TRWAJĄCYM 87 DNI SPORZE PRACOWNICZYM FILHARMONIA NOWOJORSKA
WRACA DO GRANIA.
OTO HISTORIA TEGO DNIA.
Bradford Sharpe, to mój pierwszy film.
Pierwszy, który kręcimy na taśmie. Trochę się denerwuję.
Nie ma tytułu.
Pamiętajcie, żeby zachowywać się naturalnie.
Realistycznie, pod wpływem chwili.
Cieszysz się, że zagrasz po takiej przerwie?
Tak. Jestem podekscytowana.
Jestem też bardzo ciekawa, gdzie zagramy.
Bo znając Rodrigo, to będzie całkiem interesujące.
Co takiego kochasz w oboju?
Co takiego kocham w oboju?
Nie wiem już, co kocham w oboju.
Poza tym, że wiem, że go kocham.
Obój tak naprawdę
symbolizuje brzmienie miłości.
Nie miłości romantycznej, ale miłości w ogóle.
Warren Boyd.
Tak?
Proszę. To dla ciebie.
Na sam tył.
Bob Związkowiec.
Grałeś to?
-Grałam to w Szwecji. To... -Nie wiem.
Jest dosyć...
Jest trochę szalony.
-Szalony? -Tak.
Gracie po raz pierwszy po długiej przerwie.
Jestem ciekaw, jak się z tym teraz czujecie?
Ja się nie mogę doczekać. To znaczy,
od ostatnich czterech miesięcy nie mogę się doczekać.
Cieszę się, że mogę grać w zastępstwie. To miłe.
Jak długi będzie twój film?
-Wiesz... -Tak.
W tej chwili... Nie chcę rozmawiać o pracy w trakcie pracy.
Po prostu chcę z wami pobyć. Może być...
Tak naprawdę jego długość zależy od was.
Jakiego instrumentu najbardziej zazdrościsz?
Na którym najbardziej chciałabyś potrafić grać?
Dee Dee.
-Perkusja. -O tak. Dobrze gada.
Co trzeba mieć, żeby być dobrym perkusistą?
Trzeba naprawdę kochać wyczucie czasu.
Wiesz, można grać w rytmie,
przed rytmem, za rytmem.
Ciekawe jest to,
że każdy dyrygent wymaga innego wyczucia czasu.
Jesteśmy na miejscu? To tutaj jechaliśmy?
DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA RIKERS ISLAND
Jedziemy do więzienia.
-Nie, nie. -W porządku.
-Cholera! -No dobra, wysiadamy,
-szybko. -Nawet nie jestem zaskoczona.
Co u diabła?
Słuchajcie, przesiądziemy się do tamtego autobusu.
Tego białego. I trochę nam się spieszy.
Więc nie róbcie tego, co zwykle,
jakichś przerw i takich tam. Chodźcie.
No dobra, słyszeliście maestra.
Proszę was, bardzo szybko. Tak, pani Joseph?
Zejdźmy niżej. Chcę zejść niżej.
Maestro. Całkowicie nieprzewidywalny.
Nie miałem pojęcia, gdzie pojedziemy.
Ale kiedy Bob zobaczył znak, pomyślałem: "No tak".
Dlaczego wcześniej się nie domyśliłem?
To klasyczne zagranie Rodrigo, prawda?
Rodrigo właśnie do nas wrócił i to był jego pomysł.
Uważałam, że jest niekonwencjonalny, ale to bardzo w jego stylu
i za to właśnie go kocham.
Pomyślałam sobie: "Cóż, spróbujmy".
Chciałam zachęcić Rodrigo, bo niedawno wrócił,
więc pomyślałam: "Spróbujmy".
Czy tak duża orkiestra... Nie filmuj mnie.
Albo filmuj mnie, gdybym tego później potrzebował,
nie wiem, czy...
Jaki to będzie dokument,
jeśli w nim będę albo nie będę.
Więc chcę mieć obie opcje.
Po jednej na ujęcie.
Lepiej mieć za długie nogawki, a potem skrócić spodnie,
rozumiesz?
Czy tak duża orkiestra grała już w takiej placówce?
-Nie. -Nie tak duża.
To pierwszy raz, kiedy orkiestra
zagra dla więźniów na Rikers Island.
Dobrze, panie i panowie.
Dotarliśmy do punktu kontroli na Rikers Island.
Kiedy wysiądziecie z autobusu, otrzymacie dalsze instrukcje
odnośnie przejścia przez kontrolę, dobrze?
No dobra, słuchajcie.
Paragraf 305.25 kodeksu karnego to przestępstwo.
Osoby przyłapane na przemycie zostaną aresztowane.
Na Rikers Island nie ma specjalnego traktowania.
Żadnych komórek, tytoniu, sprzętu elektronicznego.
Nie wiedziałem, gdzie jedziemy.
Szczerze mówiąc, nie obchodziło mnie to.
Ufałem, że to będzie jakieś nowe przeżycie muzyczne,
i nie miałem z tym problemu.
Wyszliśmy i zobaczyliśmy...
Manhattan, panoramę miasta i...
I było tam też ogrodzenie.
To było trochę...
Miało jakiś dziwny urok.
ZAKAZ ROZMÓW NA STOŁÓWCE
Słuchanie muzyki na pewno jest... Prawem. Wiesz?
Tak samo jak tworzenie muzyki,
ale słuchanie takiej muzyki jest, moim zdaniem, prawem.
Uważam, że jest to coś, do czego każdy powinien...
Powinien mieć prawo, bo daje ci spokój,
nawet jeśli spokój jest w twoim świecie zabroniony.
Muzyka jest największym wspólnym mianownikiem.
Szukamy powodów, dla których mielibyśmy grać dalej w orkiestrze.
Najedź na panoramę, potem wróć,
ale sprawiaj wrażenie, jakbyś ciągle go słuchał.
I sądzę, że coś tutaj znajdziemy,
nie wiem, co to będzie,
ale tylko próbując, będziemy mogli poznać
-prawdziwy powód, dla którego tu jesteśmy. -Ładnie.
Jak wszystkie dobre rzeczy, to będzie coś wzajemnego.
Oddadzą nam to dobro.
I dadzą nam jakiś sposób,
wiesz, jakiś powód, żebyśmy robili to, co robimy.
Denerwujesz się?
Tak, trochę...
Ale jednocześnie
to będzie chyba jedna z najlepszych publiczności,
jaką moglibyśmy mieć.
Dziś będziemy grać krótkie utwory jednego kompozytora.
Walczył w drugiej wojnie światowej.
Został wzięty w niewolę.
A większość jego najważniejszych dzieł
pochodzi z czasu, kiedy był w obozie jenieckim.
Na początku nie wiedziałem, co się dzieje,
ale potem zobaczyłem orkiestrę.
Pomyślałem: "Nie lubię takich rzeczy".
Więc usiadłem i po raz pierwszy w życiu
podobało mi się. Bo to było coś...
Co przeżyłem po raz pierwszy w życiu.
Nigdy tego nie doświadczyłem.
Nigdy nie słyszałem takiej muzyki,
nawet mieszkając przez całe życie w Nowym Jorku,
nigdy nie byłem na żadnym takim koncercie.
Więc to było coś.
Po prostu zamknąłem oczy
i pozwoliłem instrumentom do mnie przyjść,
poczułem się wolny.
To było... Innego rodzaju uczucie.
Można by powiedzieć, że byłem jak w transie.
Jakbym był tutaj fizycznie, ale emocjonalnie, duchowo,
wiesz, nie było mnie.
Dobrze.
Messiaen
wykorzystał wszystkie swoje zmysły, żeby zapomnieć o więzieniu.
Wierzył, że muzyka pozwala na lot.
Kochał ptaki. A jednym z nich był słowik.
-Słowik! -Słowik.
Dobrze... Napisał utwór dla słowika.
To ptak, który śpiewa tylko nocą.
Więc nie można go zobaczyć,
ale można go słuchać.
Trochę jak z Bogiem.
Ondes Martenot, wywiad, ujęcie pierwsze.
Wymawia się...
Nazwisko Martenot należało do wynalazcy?
Tak, inżyniera, który go zbudował.
Co znaczy "ondes"?
"Ondes" znaczy fala.
Czyli fala i jego nazwisko?
Tak, jego fala.
Zawsze wyobrażałam sobie, że zagram na tym instrumencie w więzieniu.
-Naprawdę? -Tak,
ponieważ zrodził się z bardzo utopijnej wizji
i jest jedynym dźwiękiem, który Messiaen
zabrał ze sobą do więzienia.
Tak!
Messiaen był przekonany, że na samym końcu
miłość zwycięża wszystko
i że istnieje nadzieja.
Ten utwór napisał zaraz po wyjściu z więzienia.
Oto zakończenie.
Zawsze chciałem zobaczyć orkiestrę i orkiestrę symfoniczną.
Zabrać dziewczynę, założyć czarny krawat i tak dalej.
Byłem tam po raz pierwszy, a potem ta orkiestra...
To było przeżycie.
To było piękne przeżycie.
Wczoraj pierwszy raz zobaczyłem orkiestrę na żywo
i to było wspaniałe,
nawet nie umiem tego opisać.
Czułem, jak włosy stają mi dęba.
To był niesamowicie zapadający w pamięć widok,
kiedy zamykali oczy i wsłuchiwali się w muzykę.
To było niesamowite. To coś, co ze mną zostanie.
Patrzenie na nich, zasłuchanych w muzyce,
zapominających o sobie.
Mogłem odlecieć.
Widzę moją... Sprawia, że myślę o swojej rodzinie.
To był spokój ducha, wiesz, spokój.
Mógłbym przy tym zasnąć
i mieć dobre sny.
Po prostu łagodne, naprawdę.
Byłem myślami w różnych miejscach, niektóre
były czasem mroczne, czasem radosne, myślałem o życiu, śmierci.
O wolności.
Mroczniejsze uczucia były pozytywne.
W tym doświadczeniu nie było nic negatywnego.
Dużo się uśmiechałem
i zagubiłem się,
słuchając tych wszystkich dźwięków, po prostu...
Trudno jest o wszystkim zapomnieć
tak, jak by się chciało,
ale to wzbudziło we mnie wiele uczuć
i miałem z nimi kontakt.
To będzie coś, co zdarza się raz w życiu,
prawda?
Cudowne. Piękne.
Podobało mi się.
Tak.
Przeniosło mnie do innego miejsca. Zdecydowanie.
Sprawiło, że zacząłem dużo myśleć i zobaczyłem przelatujące ptaki,
to był bardzo piękny dzień.
Nawet jak szedłem dzisiaj na spacerniak,
wyszedłem wcześniej,
okrążyłem go i poćwiczyłem.
Popatrzyłem i powiedziałem: "Nieźle, wszystko zniknęło,
wczoraj wszystko tu było, a dzisiaj
"niczego już nie ma, ot tak".
Powiedziałem: "Nieźle". Ale wyobrażałem sobie,
widziałem wszystko w myślach.
Wczoraj wszystko tam stało i...
I było takie... Atmosfera była wspaniała.
Świetna.
Dzielimy się tymi intensywnymi przeżyciami i myślę,
że to ciekawe, że pojawił się wątek rodzinny,
w tym sensie, że graliśmy wtedy w oparciu o nasze
wszystkie wcześniejsze przeżycia.
Nie mieliśmy czasu na przygotowanie i mieliśmy mało prób.
Więc wydobyliśmy swoje doświadczenie niebycia razem.
I w tym sensie to był taki zjazd rodzinny.
Znowu czuję spokój.
Że w końcu sprawy toczą się tak, jak powinny.
DEPARTAMENT WIĘZIENNICTWA - RIKERS ISLAND DOM NAJŚMIELSZYCH NOWOJORCZYKÓW
Jesteśmy jednością.
I mamy przed sobą przyszłość.
DLA ELIZABETH
MUZYKA OLIVIERA MESSIAENA 1908 - 1992
OPARTE NA KSIĄŻCE "MOZART IN THE JUNGLE: SEX DRUGS & CLASSICAL MUSIC"