MOZART W MIEJSKIEJ DŻUNGLI
Mówi się, że muzyka klasyczna jest dla sztywniaków.
Ale muzycy klasyczni potrafią się bawić!
Bawimy się z Super Super Super Salsą Delgado!
Cała moja rodzina to uwielbia.
Rodrigo, zawsze trzymasz rytm.
To właśnie salsa, mi amor.
Dzieci, co tam macie?
Gracias, Rodriguito.
To Super Super Super Twarde Taco.
-Auténtico! -I przepyszne!
-Super, super... -Super, super...
Taco!
O Boże.
-Co ja zrobiłem? -Rodrigo, przestań.
-Jesteśmy z ciebie dumni. -Co ja narobiłem.
To prawda. Nie wiedziałem, że umiesz tak kręcić biodrami.
Dlaczego zmieniłeś zdanie?
Pomyślałem o Wenecji. O tym, że La Fiamma
dla koncertu zrobiłaby wszystko.
Więc poświęciłem nieco godności,
która mi została, tej... Chimichandze.
Maestro.
Wiem.
Przepraszam, że tyle na ciebie zrzuciłam.
Nie przejmuj się. Było zabawnie.
To się ucieszysz, że zdeponowaliśmy dziś pierwszy czek.
-Tak! -Pierwszy czek?
Tak, na nowo otwarte konto
Orkiestry Juniorów im. maestra Juana Rivery o numerze 58732011658.
Virgilio! Kocham cię!
Ja ciebie też. Ale nie mów Christophe'owi.
Ile musimy jeszcze zrobić reklam?
-Tylko dziewięć. -Wystąpię w ośmiu.
-Ośmiu. -Może być osiem?
-Osiem? -Jakoś to przetrwasz.
Przetrwamy to razem.
-Craig, przynieś to. -Jasne.
Mamy dla ciebie mały prezencik.
-Nie trzeba... -To od nas.
Bardzo wam dziękuję. To miłe.
No to...
To symbol biurokracji!
-Tak! -Dziękuję. Wreszcie mogę być biurokratą.
Jesteś do dupy, Rutledge!
Nigdy nie zostaniesz główną oboistką!
Będą z tobą rywalizować muzycy z całego świata!
Nawet nie umiesz przygotować stroika!
I gdy grasz, robisz zeza!
Wypychasz szyję jak dinozaur z Parku Jurajskiego.
Jak ten, który pluje wokół kwasem!
Słuchaj, muszę sobie zrobić przerwę.
To jest zbyt popieprzone.
Ale gratuluję, że się nie rozproszyłaś.
To naprawdę imponujące.
To forsa dla ciebie.
Twoja działka za wejściówki na otwarcie.
Ekstra!
To 11,13 $. Wybacz, że tak mało.
Oprawię je sobie w ramki.
Obym dostała tę robotę.
To dziwne, że musisz iść na przesłuchanie.
Przecież cię znają.
Właśnie dlatego to nic dziwnego.
Każdy musi zagrać za zasłoną,
żeby uniknąć faworyzowania.
Idiotyzm.
Na twoim miejscu weszłabym tam i powiedziała: "To ja, Hailey".
Jeśli zajdzie potrzeba,
możesz znów mieszkać ze mną. Za darmo.
A co z B?
Robimy sobie przerwę. Ja mam problemy i on ma problemy.
To nic takiego. Pieprzyć to.
Przykro mi, Lizzie.
Koniec tego użalania się.
Miałam zamiar wytatuować sobie na dupie jego dupę,
więc dobrze się stało.
Nie ma co patrzeć wstecz.
Zauważyłam, że już nie nosisz się jak Kaprálová.
Ludzie ciągle brali mnie za kelnerkę,
a jestem właścicielką. Jestem jak Rick z Casablanki.
Jak Jabba.
FILHARMONIA NOWOJORSKA NOWY SEZON
-Cześć. -Cześć.
Ty jesteś Hailey Rutledge?
Tak. My się znamy?
Nie, ale widziałem cię na koncercie. Byłaś świetna.
Dzięki.
Arlen Lee.
Grałem w Filharmonii w Chicago.
Pewnie głupio zrobiłem, że tu przyleciałem,
ale to może być ciekawe doświadczenie, więc...
Czemu głupio?
Bo nas zmiażdżysz.
Próbujesz mnie zdeprymować?
Raczej siebie.
To Lorée Royal?
Tak. Obój-Wan Kenobi.
Za wcześnie na takie idiotyzmy. Wybacz.
Obój!
To nie ona?
Nie sądzę.
Numer 17.
To ja.
Połamania nóg.
Dzięki, nawzajem.
To chyba...
-Hej. -To może być ktokolwiek.
Nie mam pojęcia.
Cześć.
-Przyszedłeś. -Cóż.
Dawno nie dostałem nocnej wiadomości od Konstancji.
Poproszę wodę gazowaną z cytryną.
Nadal nie pijesz?
Nie. A ty? Rzuciłaś prochy?
Przestały na mnie działać.
Nic nie działa. Dlatego zdecydowałam się na operację.
To dobra wiadomość.
Dziś lekarze potrafią zdziałać cuda.
Oby.
Tak.
Ty i Gloria to coś poważnego?
Oby nie śmiertelnego.
Fakt, potrafisz zmniejszać dystans
między muzykami a zarządem.
Bardzo proszę.
Mam pytanie.
Jak dobra mogłabym być?
Gdybym wybrała inaczej?
Gdybym próbowała zostać solistką, a nie grała w orkiestrze.
Nie musiałabyś próbować.
Odniosłabyś wielki sukces.
Jak dobra mogłabym być?
Cóż, nie aż tak jak Yo-Yo Ma.
Ale może jak Andrew Walsh. Zdecydowanie.
Mogłaś być żeńską wersją Andrew Walsha.
Gdybyś tylko się na tym skupiła.
Nie wiem, czemu tego nie zrobiłaś.
Nigdy tego nie rozumiałem.
Pierwszy raz usłyszałem cię
20 lat temu w Birmingham.
Pomyślałem wtedy: "Ja pieprzę, dobra jest".
Z taką urodą dostałabyś
umowę na własną płytę, kiedy zechcesz.
Lubię być częścią orkiestry.
Jasne.
Żałuję wielu rzeczy. Ale nie tego. Naprawdę.
A my? Jak dobrze mogłoby nam być?
My?
Szczerze mówiąc, to nasz związek był katastrofalny.
Mieliśmy wyjątkowo gówniane wyczucie czasu.
Tak.
Ale w jednym byliśmy naprawdę zgrani.
Tak.
Myślisz czasem o tym?
Kiedy masz operację?
Za dwa dni.
Mam nadzieję, że się powiedzie.
Jeszcze nie śpisz?
Nie. Wróciłeś.
Już się bałam, że zniknąłeś.
Spotkałem się z Cynthią na drinka.
Za kilka dni ma operację,
więc pewnie potrzebowała pocieszenia.
Nie powinnam się martwić, bo spotkałeś się z Cynthią?
Tak. Tamta symfonia dobiegła końca. Teraz zależy mi na nowej.
W porządku.
Poza tym jesteś świetna w łóżku. Niesamowita!
Cieszę się. Nie wiedziałam, że mnie oceniasz,
ale dziękuję. Staram się.
Też jesteś niezły.
W twoich ustach to dużo znaczy.
Przepraszam, że byłem takim dupkiem, gdy spotkałem się z twoimi rodzicami.
To przypomniało mi mój rodzinny dom.
Ciągle sobie dokuczaliśmy.
Koszmarnie się do siebie odnosiliśmy.
Chyba tak okazywaliśmy sobie uczucia.
To potrafię zrozumieć.
Słuchaj, Thomasie.
Miałam czterech mężów. Nie chcę znów wychodzić za mąż.
Ale...
Nie chcę, żebyś złamał mi serce.
Dostosuję się do tych wytycznych.
A jeśli chodzi o łamanie serca,
jeśli cię zawiodę,
to zawiodę też siebie.
Thomasie,
chcę coś dla ciebie zrobić.
Chcesz iść na górę? Czy zostajemy tutaj?
Mogę to zrobić tutaj.
Mam tak po prostu stać?
Jeśli chcesz.
Ale zamknij oczy.
Dobra.
Kto po tobie
Mógłby wypełnić moje niebieskie niebo
Kogo po tobie
Mogłabym pokochać?
Po co po tobie
Miałabym dalej szukać?
Kto inny byłby odpowiedni
Po tobie, kto?
Weź mnie za rękę i obiecaj
Że nigdy nie przestanie ci zależeć
Bo co bym poczęła
Bez ciebie?
Mogłabym szukać latami
Kogoś, kto zmieni moje łzy
W śmiech
Po
Tobie
Ja pierdolę. Chodźmy do łóżka.
Dzięki, że po mnie przyjechałeś.
Dzięki, że poprosiłaś. To chyba nasz Uber.
Cynthia?
Bob?
Przyjechałem po jakiegoś Kevina.
To ja. Znacie się?
Bob gra w mojej orkiestrze
i najwyraźniej nadal jeździ Uberem.
To mnie odpręża. Zdecydowałaś się na...
Tak.
Jak poszło?
Okaże się za kilka tygodni.
Będzie dobrze. Musi być.
-Musi. -Tak.
Zapraszam do powozu.
Ja się tym zajmę.
-Proszę. -Dziękuję.
Przepraszam, ale czy ja pana skądś nie znam?
Grałem kiedyś w kosza.
Super. Ja też.
Hailey. Cześć!
Cześć!
Mam nadzieję, że nie masz mi za złe, że tak wpadłem.
Przyzwyczaiłam się.
Skończyliśmy dziś przesłuchania.
Znaleźliście kogoś dobrego?
Tak, bardzo dobrego.
Ale dziś nikt nie zagrał lepiej niż ty wczoraj.
A wczoraj? Jak mi poszło?
Bardzo dobrze.
Wiesz, że dobrze zagrałaś.
Bardzo dobrze. Jestem z ciebie dumny.
Zagrałaś krwiście. To było niesamowite.
Dzięki.
Ale...
Jest pewien facet, który też gra świetnie.
Odrobinę lepiej.
Bardziej krwiście?
Zakrwawił całą scenę?
Nie. Ale to zdanie komitetu.
Od kiedy słuchasz pieprzonego komitetu?
Fakt.
Sam sądzisz, że był lepszy.
Nie! Przegłosowali mnie.
Powinnaś była to zobaczyć. Zawsze poznam, że to ty grasz.
Grałaś za zasłoną, a i tak cię poznałem,
jak nietoperz w jaskini. Zawsze wiem...
-Kim on jest? -Bo dla mnie grasz najlepiej.
-Kim on jest? -Kto?
Kto się dostał?
Jakiś facet, który grał na zastępstwo w Chicago.
Arlen. Tak się nazywa.
Co za imię.
Dziwne imię dla oboisty.
No dobra.
No to po sprawie.
Jebać to. Dzięki, że powiedziałeś mi osobiście.
Hailey! Zawsze możesz grać na zastępstwo!
Może sam zagrasz na zastępstwo? Kurwa...
Hailey.
-Hej. -Co?
Przepraszam!
Nie. To ja przepraszam.
-Gdzie jesteś? -Tutaj!
Czyli gdzie?
To ja cię przepraszam.
To idiotyczne.
Te całe przesłuchania.
Jeśli ktoś zasługuje na tę robotę, to ty.
-Jeśli ją chcesz... -Jeśli ją chcę?
Muszę spłacić pieprzony kredyt studencki i opłacić ubezpieczenie.
Mam totalnie spieprzoną reputację po tym,
-jak Walsh mnie zwolnił. -Sama się zwolniłaś.
-Nieprawda! -Prawda.
Ja nie mogę się zwolnić.
Nie jestem jakąś magiczną gwiazdą i muzyczną szamanką!
Jestem pieprzoną...
Jestem pieprzoną oboistką.
Tak w ogóle, to jak ci poszło?
Twój debiut w roli dyrygentki.
Dobrze.
-Tak? -Tak.
Wybacz, że cię nie zaprosiłam.
Nie szkodzi. Nie obraziłem się.
Obraziłeś.
Może trochę. Wyjaśnijmy to.
Chcesz się przejść?
-Tak. -No to chodźmy.
-Tak. -Przypnij rower.
Rozumiem to. Chciałaś...
Żeby to był twój wieczór.
Też chciałem, żeby był twój.
Thomas też cię nie zaprosił.
-Dlaczego? -Bo jesteś jak wielki buch.
-Buch? -Tak, buch.
Nie jestem... Najwyżej jak lekki buch.
Nie. Jesteś jak taki największy.
-Jestem łagodnym buchem. -Przykro mi to mówić, ale jesteś
-najmocniejszym. -Nie.
-Hailey. -Graj krwiście!
Graj krwiście!
-Nie brzmię tak. -Skąd ty to wytrzasnąłeś?
-Krwistość? -Tak. Co to w ogóle znaczy?
To dokładne określenie.
Ma coś wspólnego z maestrem Riverą?
Nie. Ze mną.
Kiedyś ciągle ćwiczyłem grę na skrzypcach.
Tak intensywnie, że robiły mi się bąble.
A potem palce zaczynały mi krwawić,
-więc grałem krwiście. -Rozumiem.
Ale to metafora. Gdy mówię, żeby grać
-krwiście... -Dzięki za wyjaśnienie.
-...nie musisz się ranić. -Wielkie dzięki.
Kurwa!
Co?
Spierdoliłam przesłuchanie.
Nie, byłaś świetna.
Ale on był lepszy. Jestem do dupy.
-Do dupy? Co... -Albo jest się najlepszym, albo do dupy.
Zaczekaj. Nie mów tak.
Nawet mnie czasem coś nie wychodzi.
Gdy dyryguję coś niemieckiego, Beethovena albo Haydna,
czuję, jakby był przy mnie von Karajan i robił takie...
A gry dyryguję coś Coplanda albo Messiaena,
czuję obecność Lenny'ego. Robi...
Okropnie się uśmiecha. Za życia tak robił.
Ale... Nie uśmiecha się, gdy robię coś takiego.
Albo Bach! Wiesz, czemu nie gram Bacha?
Słucham.
No czemu?
Nie wiem.
Bo nienawidzi, jak gram jego utwory.
Powiedział mi to. Że źle interpretuję...
Wszystko, co napisał.
-Powiedział ci? -Powiedział.
Jest bez serca. Ale...
W zasadzie mówi to wszystkim.
Kiedy zaczęli ci się ukazywać wielcy kompozytorzy?
Gdy byłem mały.
Nikomu tego nie mówiłem,
ale na początku Beethoven objawił mi się jako słoń.
Mały słonik.
Hailey, chcę ci zaoferować pracę.
Potrzebujesz asystentki?
Nie! Nie potrzebuję asystentki.
Nie asystentki.
-Nie. -Potrzebujesz asystentki.
Potrzebujesz asystentki
bardziej niż ktokolwiek
-na świecie. -Stałem się zorganizowany,
-nawet nie wiesz jak. -Serio?
Już nie potrzebuję asystentki.
-Spytaj mnie o datę. -Jaka jest dziś data?
-Środa. -To nie jest data.
Tyle wystarczy do...
Posłuchaj mnie.
Musisz mi pomóc z orkiestrą juniorów.
W organizacji lekcji,
żeby dzieciaki...
Masz rękę do dzieci,
-a zależy mi na kimś... -Nie.
...komu ufam...
Jestem zaszczycona. Dziękuję. Ale nie.
Czemu nie?
Muszę zejść z twojej orbity.
-Zawodowo. -Z orbity?
Tu nie chodzi o jakąś grawitację czy astronomię.
Mówię o dzieciach!
-Dziękuję. -Potrzebujesz pracy.
Potrzebujesz pracy. Proszę cię. Proponuję ci...
Nie, dziękuję.
Hailey...
Dobrze nam to wychodzi.
Platoniczna relacja. Powstrzymywanie się od romansu.
Nigdy tak długo...
-Myślisz, że to dobry pomysł? -Tak, po prostu...
-Przestań myśleć. -Dobra.
Po części myślisz, że to dobry pomysł.
Co powiedziałaś?
Miejmy to wreszcie z głowy.
Gdzie? Tutaj?
Moglibyśmy iść do ciebie,
ale nie masz mieszkania.
Bo jesteś kompletnie zdezorganizowany.
Wstała już? Nie odbiera telefonu.
Dziś rano jej nie widziałem.
Jesteśmy umówione na 9:00 na pedicure.
Mogę wam je zrobić za połowę ceny.
Hailey.
-Cześć. -O cholera.
Lizzie!
I Shawn, nie? Altowiolista?
Tak. Dzień dobry, maestro.
Mam ochotę iść do łazienki.
Przespałeś się z Hailey?
Tak, Lizzie.
Ale przez większość czasu nie spaliśmy.
Nie śpiąc, można robić fajniejsze rzeczy.
Chciałem powiedzieć, że jestem pana wielkim fanem.
Dzięki.
Jasne.
-Cześć. -O Boże.
No to świetnie. Wyrzuciłaś to z siebie?
Wyrzuciłaś? I co, teraz jesteście razem?
Co się tu dzieje?
Dopiero co się obudziłam.
Nie wiem, zobaczymy, co będzie.
Jak było? W skali od jednego do dziesięciu.
Może... 9,86.
Kurwa. To dobrze.
To się nazywa dziesiątka.
Masz doby słuch.
Lizzie, to ja.
Od dziecka mi to mówią.
To moja praca.
À propos, muszę iść na przesłuchania.
-W porządku? -Wiem.
No to lecę. Ciao.
Jasna cholera!
Ciao! Ciao, Lizzie.
-Ciao. -Ciao.
Pa!
Mogę...
W porządku, Warrenie Boydzie?
Tak.
-To... -Witaj!
Witaj w orkiestrze juniorów. To zaszczyt cię tu gościć.
Czyli to ma być miejsce dla wszystkich.
Tak.
Następny!
Zaczęłam grać na klawesynie w wieku siedmiu lat.
O Boże. Przepraszam. Myślałam, że jestem sama.
Brzmi jak moje życie.
Na początku ja byłam gwiazdą, a nie mój brat.
Jasne.
Patrzył się na mnie, gdy grałam.
Wielbił mnie. Swoją starszą siostrę.
Byłam geniuszem. A potem
mój ojciec przeniósł zainteresowanie na Wolfganga.
Wolfganga.
Gdy byłam w odpowiednim wieku, żeby wyjść za mąż...
Wszystko się skończyło. Moja wielka kariera...
Piękny strój. Życzę miłego dnia.
Nie bądź bierna, Hailey.
My się znamy?
Jestem Maria Anna.
Ale przyjaciele nazywają mnie Nannerl.
Nannerl? To jak...
Jak siostra Mozarta?
Ile znasz innych Nannerl?
Posłuchaj mnie, Fräulein Rutledge.
Pora wziąć się do kupy.
Nie powtarzaj mojego błędu.
Jakiego?
Zrezygnowałam. jego błędu.