Gising ang bata.
Sandali.
Halika.
Ayos lang.
Uy.
Kailangan ko talaga ng tulong.
Nasaan ka ba?
-Nandito, Hailey. -Buti naman.
Timplahan mo sina Ludwig at Gustav, diaper naman kina Igor at Wolfgang.
Hindi ko magagawa,
dahil abala ako sa piyesa kasama ang mga musikero.
Ang ganda pa naman no'n.
Bibigyan na lang kita ng pwedeng singhutin.
-Sige. -Tingala ka.
-Ayos na? -Oo.
Ang lala ng panaginip ko.
Ano?
May walong sanggol tayo, o higit pa.
-Hindi ko nabilang. -Ang ganda no'n.
-Saglit lang. -Sweetie, 4:00 a.m na.
-Ano 'yon? -Wala.
Ayos lang sa akin ang a-singko para sa Mahler festival.
A-singko ng Mayo.
Second Symphony.
Kinakausap ko ang mga taga-Europe.
Sandali lang ito, sweetie.
Itigil na natin ang sweetie.
Bakit naman?
O, Guillaume.
Gusto ko ring pumunta ng Morocco para magtanghal,
kaya lang pupunta ako sa Lisbon sa araw na iyon.
Kaya nga, e.
Hindi na lang ako tutuloy.
Ipapakilala mo ako?
Hindi muna sa ngayon.
Saglit lang naman ako doon. Dalawang araw lang.
Ibaba ko na. May magandang babae rito.
Sige. Paalam.
4:00 a.m na.
Gusto mo ba gawin natin ngayon?
-Hindi na. -Hindi pa natin nasusubukan.
Ang sabi nila, masarap daw 'yon.
Bilisan na natin, bago pa mag-alas-singko.
Tara na. Isa, dalawa, tatlo, buhat.
Phone ko ba 'yon?
Ayos lang bang gamitin ko?
Sige lang.
Nagtalik ba kayo kaninang madaling-araw?
Oo, Shawn. Tama ka.
Ang saya. Salamat.
Narinig mo?
Kahit 'yong kapit-bahay na bingi maririnig kayo.
Pero ayos lang. Mabuti pa kayo.
Narinig ko 'yon.
Pinaparinig ko talaga sa'yo.
Ano'ng agahan?
Zucchini flower frittata, no flor de calabaza, at kaunting papaya.
Na mukhang nota.
Oo, at may tinapay rin diyan...
Ano nga ba sa Ingles? Basta zapote.
Nagtimpla ako.
Tataba ako nito.
-Rodrigo? -Bakit Shawn?
-Dito ka na ba titira? -Ha?
Tinatanong ko ang nobyo mo.
"Nobyo"?
Hindi pa ako natawag ng gano'n. Ngayon lang.
"Nobyo".
Bakit mo naman natanong?
Dahil gabi-gabi siya rito.
-Na ayos lang naman. -Oo.
Kaso lang, kulang ang pambayad...
-Shawn. -At... Sebastian.
Oo, ang upa.
Hindi dapat kayo sinisingil.
Pero, gano'n talaga.
Kung bayaran ko na ang isang taon?
Hindi.
-Bakit hindi? -Dahil hindi kita pineperahan.
-Mag-sweetie naman tayo. -Iba 'yon.
Ako na lang manghuhuthot sa'yo.
Tumigil ka nga.
Siya nga pala, ang ganda ng sinulat ng Ralph Vaughan Williams.
-Huwag na. -Tungkol sa'kin?
"Umiingay ang pangalan ng
The New York Symphony sa ilalim ng magaling na kamay."
"Magaling na kamay"? Patingin nga. Salamat, Shawn.
"Magaling na kamay."
Bwisit!
-Uy! -Ano 'to?
Huminahon ka.
-Sige. -Ayos lang 'yon.
Pasensya na...
Dahil lang sa nabasa ko.
Problema ko 'yon, hindi sa inyo.
-Nakakainis lang. -Maayos naman.
Paalam, sweetie.
-Uy, si ano ba 'yon... -Kamukha lang.
Kailan ba dapat ipakilala sa magulang
ang karelasyon mo?
May mga daga.
Naririnig n'yo ba?
Huminto na.
Ano sa tingin mo, Bob?
Una ko silang nakilala
noong lilipat na ang asawa ko pagkatapos ng hiwalayan.
Mabait naman sila.
-Lintik. -Oo.
Kumusta kayo? Nagbabalik ako.
At narito tayo sa oboe lesson ko, kasama ang magtuturo, si Hailey!
-Uy. -Sa pagtugtug ng oboe, kailangan
mong bumuga nang malakas dito sa hawak ko...
Ipapakita ko.
Hanggang sa magngalit ang mga ugat mo sa leeg at pumangit ka.
Hailey, bakit mo napiling tumugtog ng oboe?
Para pumangit.
Mahusay ang ensayo.
Magaling Bob ng Unyon.
-Oboe. Arlen. -Tama.
Medyo nahuhli ka nang kaunti.
Talaga? Pasensya...
Medyo matigas ang pagtugtog mo.
Walang damdamin.
Hindi ko maramdman. Parang bangkay.
Para kang tumutugtog na bangkay.
Hindi ko alam. Pasensya na, Maestro...
Pero magaling ang iba.
-Totoo. -Salamat.
Maestro, gusto ko lang
siguruhing dadalo ka sa pulong ng komite para sa badyet.
Gloria, 'di ako naniniwala sa capital punishment!
Ha?
Pupunta ka?
Magaling.
Ganyan nga!
Baka mapasukan ng langaw ang bibig mo.
Sandali lang. Ano 'yon?
-Alin? -'Yong paggano'n mo.
Para kang may kinikiliting itlog.
Nakuha mo 'yan kay Rodrigo. Gumawa ka ng sarili mo.
-Paano kung wala? -Ano ka ba?
Alam mong may nakatago diyan.
Salamat.
Hindi ko alam na ginagaya ko siya.
Hindi maiiwasan.
Matagal kang nakaupo sa harapan niya at tumutugtog.
Nasa kanya ang mata mo.
Hindi kaya. Bawiin mo iyon.
Nasaktan ka?
Ano nang balita sa patimpalak sa Tokyo?
-Hindi naman ako makakapasok. -Talaga?
Sa tingin ko, kabaligtaran. Kaya huwag mo siyang gayahin.
Parang wala siya sa sarili niya ngayon.
Bakit?
Masyadong simple ang tugtog ng orchestra
simula nang bumalik siya.
Kailangan nila ng tapang.
Mapa-lalaki man, o babae.
Sige na.
Bakit ka nasa labas?
Pinalabas ako.
Bakit? Nino?
Ng mangungumpas.
Bakit? Ano bang ginawa mo?
Dahil mahusay ako at hindi marunong ang iba.
Hindi naman patas 'yon.
Ang tanda mo na para manigarilyo.
Baka masyadong bata?
Hindi. Ako, tumigil na ako no'ng 12 taong gulang ako.
Paano mo ako nakilala?
Dahil kilala mo ako.
Syempre naman.
Maestro Rodrigo. Ang taco guy.
Itigil mo na 'yan.
Tama na.
Ayaw ko na 'yang maalala.
Pumasok na tayo. Tingnan natin sila.
-Hindi magaling. -Alam ko.
Pero sabi nga ng isang superhero na si Kalimán,
na laging sinasabi "serenidad y paciencia."
"Kapayaan at pasensya."
Sabi ko na sa'yo.
Kasi naman wala ang magaling na percussionist.
Pumunta ka na doon.
-Maestro, gumagaling na, paunti-unti. -Ayos.
Dahan-dadan.
Tama ka.
-Pinauwi na kita. -Mukhang aayos naman na.
Papaluin mo ba ako?
Maestro, nakakaistorbo siya sa iba.
Batuhin mo siya. Ginagawa 'yon dati sa akin.
Ayaw kong maaresto.
-Maestro, pwede ba tayong mag-usap? -Sige.
May ilan tayong kinakaharap na isyu ngayon.
Isyu. Sige pag-usapan natin.
Dumating na ang mga libreng bow
pero inaanay na sila.
Ano'ng nangyari sa Dusseldorf?
Kailangan natin ng woodwinds coach,
at pumunta nang Wisconsin ang isa pa.
-Ano 'yon? -Estado. Estado ng Wisconsin.
Estado ng Wisconsin?
Mukhang mali kayo.
-Barado na naman ang panlalaking banyo. -Aayusin ko.
Hindi na pwedeng ipagpaliban ang pulong.
Kailangan nila ng paglalagyan ng gamit.
At dagdag na instrumento.
Alam ko na. Tara.
Makinig kayong lahat. Naipaabot sa aking
may mga isyu tayo sa locker, pulong, biyolin...
-Banyo. -Tama, sa banyo.
At alam ko kung sino ang makakatulong sa atin.
-Si Gloria? -Hindi.
Si Ludwig van Beethoven.
Dalawang buwan mula ngayon, tutugtog ang Maestro Rivera
Youth Orchestra, August Memorial Hall, Beethoven's Fifth.
-Hindi pa nila kaya. -Kaya na nila.
Hindi pa.
Kailangan nila ng direksyon. Ng gusto nilang maabot.
Sayang.
Kaya natin 'to.
Tama ka,
-pero kalma lang. -Galingan n'yo.
Mahinahon lang tayo.
Aalis na ako.
Sige.
Hindi, sisante ka.
-Ako ang umalis. -Hindi.
-Umalis. -Hindi, sinisante kita.
-Mali ka! -Sisante ka.
-Ayaw ko na! -Bahala ka.
Sisante ka na.
Nakakailan na ba tayo? Tatlo?
-Oo! -Simulan na natin ang pang-apat.
-Cynthia? -Hindi. Ang nobyo mo 'to.
Bumili ka nga ng sa'yo.
Hindi ko naman kailangan. Ano'ng ginagawa mo?
Kakatapos ko lang tugtugan ang pusa.
Ikaw?
Tara sa bahay para mananghalian.
-Wala ka namang bahay. -Mayroon.
May bahay ako.
Baka bahay ni Gloria? Wala ba siya doon?
Nasa pulong siya. Hindi ko alam.
Punta ka ba?
Hindi ka pumunta sa pulong?
Oo, Hailey.
Hindi ako mahilig sa gano'n.
Bakit ka kasi umoo?
Kasi kailangan ko.
Kaya sabi ko, pupunta ako.
Pero kung hindi ka pupunta...
Magtitimpla ako ng mate.
Kukuha ako ng alak.
May pulong ako mamaya. Bilisan lang natin.
Mabilisan lang?
Bakit ba palagi ka na lang ganyan?
Nasasabik ako sa kaharap ko, lalo na kung ganito kaganda.
Talaga?
Sino 'yon?
Alam na alam ko ang tawang 'yon.
-Rutledge! -Kumusta?
Sa akin ba 'yan?
Kay Rodrigo ito.
Hindi, sa kanya 'to pareho.
Bakit ka nandito?
Dito siya nakatira, at may relasyon kami,
'yon ang sagot.
At kailan pa may namamagitan sa inyong dalawa?
Ayaw kong marinig.
Bakit naman?
Huwag kang mahiya.
Madalas na kaming magtalik ngayon.
Dahil ako ang kanyang nobyo.
Ano ba 'yan?
Bakit naman, Thomas?
Dahil may potensyal siya sa pagkumpas,
at sinusubukang makilala.
Hindi magandang ideya ang makipagrelasyon
sa mas matanda at mas sikat na mangungumpas.
Ano'ng sinabi mo, Thomas? Ang sakit no'n.
Para sa akin, matagal nang dapat naging sila.
Noon ko pa inaasahan ito simula nang kaladkarin niya
si Hailey sa opisina.
Ayos lang sa'yo na dito nila ginagawa 'yon?
Ayos lang.
Kaya 'wag nang mainit ang ulo diyan.
Binabati ko kayong dalawa. Sana lang magtagal kayo.
Kami pa.
Bababa kami mamaya.
30 minuto.
Pakilista na lang.
Normal na bang uminom bago magtanghal?
Ang may potensyal lang.
Isama mo kaya rito ang mga magulang mo pagbalik mo ng New York.
Para magmukha akong ganito...
Para makabenta ng kahit dalawang ticket.
Palaging bukas ang pinto ko,
nakakalungkot na walang pumupunta dito kapag Martes.
Nalulungkot ka?
Sikat ang nobyo ko.
Nobyo? Kayo na ngayon?
Sabi niya.
Pero mukhang hindi niya alam
ang ibig sabihin no'n kahit bukambibig niya.
Sigurado ka?
Oo naman. No'ng hinalikan niya ako
sa Venice, kakasabi lang niyang may iba
siyang mahal, pero nagbago ang isip niya.
Papalit-palit siya ng nararamdaman.
Gano'n si Rodrigo.
Nagbabago ang emosyon niya...
Ang dami mong sinabi.
Ganyan ka kapag kinakabahan.
Tama ka, kinakabahan ako.
Bakit ba ako kinakabahan?
Dahil si Rodrigo 'yon.
Si Hailey lang ako.
Kita mo?
Ewan ko sa'yo.
'Wag mo na lang siyang hayaang gupitan ka ulit.
Tama ka.
Tama na kaya?
-Maganda naman. -Kaso...
Walang salamin.
Ipakilala ko raw siya.
Isipin mo kung magkikita sila ng tatay ko.
Ang sagwa.
Sobrang sikat niya.
Wala lang 'yon dati, pero...
Ngayon, apektado ka na.
Kumplikado na ang sitwasyon.
Nalaman pa ni Thomas, at hindi siya sang-ayon.
Nagtataka na rin lahat
kung bakit palaging nasa apartment si Rodrigo.
Alam na nila.
Ang tanong, kanino?
Pero ang usap-usapan, sa napakagandang may viola raw sa 5th.
'Yong may mukhang kagaya nito.
-Ha? -Wala ka na do'n.
Balik sa usapang ticket. Kailangan n'yong makilala.
Parang, "ang grupong nagtatanghal ng walang saplot."
O, "ang grupong palaging tumutugtog sa nakakatakot na pelikula."
O kaya, "ang grupong matitinik sa
pakikipagtalik sa may-asawa."
-Pwede. -Alin doon?
May kailangan tayong pag-usapan.
Alam ko na. Dahil sa sipon ko. Bakit ba kasi ako tumugtog?
Hindi 'yon, Morgan. Pasensya na.
Simula ngayon, ang tutugtugin lang natin
ay mga isinulat ng
mga kontemporaryong babaeng kompositor.
-Gusto ko 'yan. -Mas gusto ko 'yon.
Salamat, Sebastian.
Ayos. Palitan na ang pangalan n'yo.
Gusto naming bigyan ang anak n'yo ng pribadong leksyon
mula sa mismong percussionist ng New York Symphony.
-Siya ba? -Hindi siya basta-basta.
-Mukha siya hippy. -Hippy nga ako.
Masyado ka nang matanda.
Ano bang kaya mo?
Ikaw naman.
-Bwisit! -Hoy! Umayos ka.
May talento ka, bata.
Pero hindi ko alam kung kaya niya ba talagang maging propesyunal.
Hindi pa tayo sigurado. Pero may talento siya.
-Miyembro ka rin ng orchestra? -Oo.
Babalik na ako pagkatapos ng operasyon.
Gano'n lang kadaling mawala sa karera? Ang lungkot naman.
Gano'n talaga. Sa ngalan ng pag-ibig.
Tuwing Huwebes lang pala ako bakante. 6:00 pm.
Pasensya na.
Tumutulong siya rito sa hapon.
Alipin ako rito.
Ano kaya kung magdala ako ng kapalit niya?
Bagay na bagay sa trabaho.
Sino?
Heto na, dalawang mofongos.
Uy.
Ah, dito pala ito.
Salamat sa pagpayag na makipagkita sa amin dito.
Mahirap kasing hagilapin si Rodrigo.
Kaya nga gusto ko siya makatrabaho.
Masaya rin akong makita ka, Maestro Pembridge.
Salamat. Ako lang ang Executive Musical Director Extraneous.
Ano ka ba? Mahalagang bahagi siya ng aming Symphony.
At nasasabik na kaming
makatrabaho ka at ang bagong grupo mo sa ballet.
Ang ganda ng Punk Nutcracker mo.
At naging matagumpay iyon!
Masyadong mahaba 'yon.
Egon! Mabuti't narito ka. Gusto na kitang makausap.
Pumili muna kayo ng pagkain.
Sige.
Lahat ng pagkain namin ay espesyal.
Nagtatrabaho ka na rito?
Tuwing Huwebes lang ng hapon.
Napakamisteryoso niya talaga. Parang ikaw, Egon.
Ano ba ang pastelón?
Masarap 'yon. Mayroong saging at...
Lahat ng may saging, masarap.
Ano nga ba ang bago mong proyekto?
Ballet, pero walang manonood.
Mukhang maganda. May mga bagong manonood.
Hindi. Walang manonood.
Rodrigo, gusto kitang makatrabaho sa modernong ballet.
Kwento ni Faust sa mga mata ng isang mahusay na mangungumpas.
Mukhang maganda.
-Talaga? Gusto mo? -Oo!
Pero... ano ang ibig sabihin ng walang manonood?
Sa tingin ko lumang konsepto na iyon.
Simula ng magtagumpay ang Nutcracker,
patuloy akong nag-aasam ng bago.
Parang kinakain niya ang pagkatao ko.
Kinukuha ang lakas ko.
Para ba siyang baboy?
Na humahabol sa iyo sa gubat,
habang naghuhubad ka ng pantalon?
At hinahabol niya ang lumalabas sa puwit mo?
-Nakakatawa 'yon. -Kadiri.
Pero, ginagawa natin ito para sa mga manonood.
Hindi ka nagtatanghal.
Mawalang-galang na, pero narinig mo na ba siyang umawit?
Para kanino ka kumakanta?
Para sa kanya, madalas...
Iisang tao lang siya.
-Mismo... -Tama?
Iba ang pakiramdam ng mga alagad ng sining.
Mahirap 'yon.
Para kang magkakasakit.
Totoo.
-'Di ba? -Oo.
Gusto ko ang ideya mo...
-May order na! -Sige.
Medyo kakaiba.
Mag-isip na kayo ng iinumin n'yo.
Bagay siya sa trabaho.
Raleigh, Durham. North Carolina. Paalis na.
-Rodrigo? -Mabuti naabutan kita!
-Dito ka ba nakaupo? -Oo.
Upo ka muna. Mag-usap tayo.
-Aalis na ito maya-maya. -Umupo ka.
-Bakit ba? -Ayos.
Gusto ko silang makilala.
-Bakit? -Dahil ako ang nobyo mo.
At oras na, Hailey.
Habang nagtatrabaho ako...
Ha?
Nagtatrabaho ako sa isang kainan.
Nandoon kanina si Egon, choreographer.
Alam mo, aalis na 'to.
Alam ko.
Gusto niya akong makatrabaho, at ayaw niya sa manonood.
Ang galing, 'di ba?
Sinabi niyang para daw hinihigop
ng mga manonood ang pagkatao niya, parang gano'n.
No'ng sinabi niya 'yon, napaisip ako...
Ayaw ko rin isipin ang mga manonood.
Ang gusto ko lang, makasama ang nobya ko.
Alam mo bang 10 oras ang biyahe?
Hindi.
Ayos lang, basta magkasama tayo.
Masaya ka bang kasama ko?
Hindi ko maigalaw ang akin. ayo.