Mozart w miejskiej dźungli
-Co to jest? -Moje rzeczy.
-Miałam cię za minimalistę. -Nie, jestem maksymalistą.
Wcześniej nie miałem gdzie dać talerzy. Teraz mam lokum.
Mieszkam ze swoją dziewczyną.
Pamiętasz, jak mówiłeś, że będziesz płacił czynsz?
Tak, Shawn. Zapłacę czynsz.
Nie, możesz zapłacić połowę mojego czynszu.
Dobrze, połowę. Czyli to jest za styczeń.
To chyba za luty i marzec, a to za maj, czerwiec i lipiec.
Więc tak to będzie.
-Jak zaznaczyłeś to rallentando? -Co? Czajkowskiego?
Ta fraza jest strasznie długa. Jeśli zwolnisz, rozpadnie się.
Wiem, to był konkurs dyrygencki i chciałem zrobić wrażenie na jurorach.
-Przyśpieszyłem. -Ale jesteś wkurzający.
Pstrykasz palcami i wszystko ci wychodzi.
Ja nie mogę znaleźć jednej kompozytorki, która pozwoliłaby mi wykonać jej utwór.
Patrz.
Hai Lai.
To mojej babci.
Chcę, żebyś założyła na dzisiejszy koncert.
Nie przyjdę. Będę tylko zawalidrogą.
Nie ma mowy. Nie będziesz.
Ty jesteś moją drogą.
Chcę, żebyś ze mną poszła.
W porządku.
Witam.
-Patrzą się na nas. -Co słychać?
Bo jesteś śliczna.
-Witam. -Jak się masz?
Tak, to moja dziewczyna. Tak, jestem jej chłopakiem.
To moja dziewczyna. Cześć.
Hailey. Nie wiedziałem, że dziś z nami zagrasz.
Dołączysz do nas w zoo?
Tak właściwie to z wami dziś nie gram.
Nie?
Tak, jesteśmy parą, zgadza się.
W końcu.
Wspaniale was widzieć.
Możemy omówić parę spraw? Tylko chwilę...
To Caroline Shaw.
-Gdzie? -Tam.
Moja ulubiona kompozytorka.
Caroline. Przedstawię cię.
-Co? Nie. Dobrze. -Tak, chodź.
-Carolina, co słychać? -W porządku, u ciebie?
Dobrze. To moja dziewczyna.
Jest wspaniałą dyrygentką.
-Miło ciebie poznać. -Mnie również.
Co wykonujesz?
W zeszłym roku mój zespół zagrał oryginalny utwór Thomasa Pembridge'a.
Thomas Pembridge. Tak.
Poprosiłam go kiedyś o gościnny występ z Roomful of Teeth
i kazał mi iść do diabła. Jak ci się to udało?
Wiele ze sobą pracowaliśmy.
Jest takim moim... hermano.
-Jest też moim nauczycielem. -Zrobił nam przysługę.
Powinnam już iść.
Mam nadzieję, że ci się spodoba.
Miło cię poznać.
Może kiedyś poplotkujemy przy kawie?
Byłoby wspaniale.
Napijesz się czegoś? Nic ci nie jest?
-Mocno się pocisz. -Dużo tu ludzi
i nazwałeś mnie swoją dziewczyną przy Caroline Shaw.
Coś ty. To moja przyjaciółka. Świetnie się dogadujemy.
Rozumiem, ale czasem byłoby lepiej,
gdybyś mnie tak nie przedstawiał.
-To jak mam ciebie nazywać? Kumpelą? -Nie!
Moją połowicą?
Nie chodzi o samo określenie, tylko...
Nie czuję się tu całkowicie na miejscu.
Ale jesteś. Przyszłaś tu ze mną.
Bunny, wyglądasz cudownie.
Musiałam się wystroić dla papieża, chociaż jestem anglikanką.
Gratuluję powrotu orkiestry na scenę.
Wspaniale, prawda?
-Cudownie. -Dziękuję.
Wybacz, proszę.
Panno Windsor.
Papierski tron jest poobijany i cały w małych kupach.
Nie możemy go użyć.
I Delgado wciąż nie nadesłał nowego scenariusza.
Sharon, cieszę się, że do nas wróciłaś, ale daj mi spokój. Świętuję.
Pavel, zajmij się jebanym tronem.
Słyszałeś, zajmij się nim.
Też tak miałam.
Dlatego zawsze musisz ubierać się na czarno.
Dobra nauczka.
Przyjaźnisz się z Caroline Shaw?
Tak, pijemy razem.
Wiem, że proszę o wiele, ale chcę jej utwór dla mojego zespołu.
-Cześć, Cynthia. -Caroline.
-Nie powinnaś być na scenie? -Lekarz mi zabronił.
Ale gram z zespołem Hailey. Nie mów Glorii.
Fajnie.
-Jest fajnie. -Bardzo fajnie.
Skupiamy się wyłącznie na dziełach komponowanych przez kobiety.
Wiesz, co by było wspaniałe? Powinnyśmy zagrać utwór Caroline.
Boże! Byłoby cudownie.
Tak. Masz jakiś,
który mógłby zostać wykonany przez młody, nowatorski zespół?
Bardzo bym chciała, ale żadnego obecnie nie mam.
Nie ma sprawy.
Dobrze, powinnam wracać.
Bez ogródek, Shaw. Ona ma talent. W czym problem?
Mówiła, że jesteś miła.
„Miła”? Gorzej być nie może.
Ale to nie te wibracje.
To z powodu Rodrigo?
-Tego nie powiedziała, ale... -Rozumiem.
Już nikt nie może się dowiedzieć, że się spotykamy.
Dlaczego papież siedzi na moim szalu od Hermèsa?
Zasłania obicia i kupy.
Przepraszam za spóźnienie. Cholerny papieski korek!
Mam ci do powiedzenia coś bardzo ważnego.
Czy ja śnię?
Nastało porozumienie, dostaliśmy pełne finansowanie
i gramy dla bardzo przychylnego papieża.
Czy osobiście zadyrygowałam tę orkiestrę do życia?
Jasne, że tak.
Odchodzę z orkiestry.
Witam!
Wspaniale jest się tu zebrać.
To bardzo wzniosły wieczór, prawda?
Bardzo magiczny, a przez to muzyczny.
Chciałbym zadedykować ten wieczór
bardzo wyjątkowej osobie,
która sprawia, że czuję się magicznie, wzniośle i muzycznie.
Mojej nałożnicy, Hai Lai Rutledge.
-Dobry Boże! -Jezu Chryste!
Bo zasługuje, by przynależeć.
I także dla Su Santidad El Papa.
Dziękuję bardzo za przybycie.
Niezła robota, jak na razie. Naprawdę dobra.
Dziękuję.
Wyśmienita instytucja zaoferowała mi wspaniałe stanowisko.
-Los Angeles? San Francisco? -Bliżej.
Co to było?
-Co? -Nie.
-Dostałeś... -Co?
Japońska korporacja wykupiła Delgado.
Nasze finanse.
-Dobry Boże. -Co się dzieje?
Uciekajcie!
Kurwa!
Bezsprzecznie macie szczury.
Tak właściwie dwa gatunki.
Macie szczury wędrowne, gnieżdżą się w fundamentach.
Są też śniade, oblegają sufit.
Te oczywiście żyją na suficie.
Fascynujące.
To twoja wina. To przez ciebie.
Odchodzisz i zawalił się dach.
Kochanie, nie mam magicznych mocy.
Dlaczego miałbyś odejść?
Czekaj, to ty jesteś SzczurWKasku62?
Tak?
Ja jestem Szczurowarius57.
-Nie może być! -Może!
Przyjąłem stanowisko dyrektora muzycznego Filharmonii w Queens.
Ona jest martwa od dekady.
Przywrócę ją do życia.
Gratulacje.
Nie chcę kisić się cały dzień w biurze.
Chcę tworzyć.
Cieszę się.
Mogłabyś być trochę bardziej wkurzona.
Znajdę na to czas później.
Ale jesteś ponętna w czerwonym.
Skąd się znacie?
Jesteśmy moderatorami strony o szczurach w Nowym Jorku.
-Dla badaczy gryzoni. -Nowe Daily News.
ŚWIĘTE SZCZURY
Kurwa...
Cudownie. Wszystko jest cudownie.
Zapewniono nas, że rany papieża są powierzchowne
i w mig dojdzie do siebie.
Co więcej, jesteśmy dumnymi gospodarzami
nadinteligentnej populacji gryzoni,
dzięki ich długiemu wystawieniu na wpływ muzyki klasycznej.
Gdybyś nie odkładała finansowania nowej sali...
Idźmy dalej.
Delgado został przejęty przez firmę Fukusoft
i z przyjemnością dziś wieczorem spotkam się z panem Fukumoto.
Czy my będziemy obecni?
Osobiście się tym zajmę.
To brzmi jak szczury.
Jaja sobie robicie?
Nabrałem panią?
Myślała pani, że to szczury, prawda?
Pan Fukumoto. Cóż za wspaniała niespodzianka.
Gloria Windsor.
Betty Cragdale. Pierwszy obój.
Tak, to ja.
Kiedyś pierwszy obój.
Spodziewałam się pana trochę później.
-Czy spadnie na nas sufit? -Zapewniam, że nie.
Gloria, on żartuje.
Gloria jest trochę spięta. Zawsze taka jest.
Co za miła niespodzianka. Doskonały akcent.
Dziękuję. Uczyłam się rok w Kioto.
Może pójdziemy we trójkę do baru, by podyskutować o wspólnej przyszłości.
Zaproście maestro DeSousa, by do nas dołączył.
Oczywiście.
Jasna cholera!
Widziałaś swoje zdjęcie?
„DeSousa z przyjaciółką”.
Oprawię i powieszę w toalecie.
Kiedy je zrobili?
Kiedyś spotykałaś się z uciekinierem z Danse House,
a teraz jesteś „przyjaciółką”.
Jestem z ciebie bardzo dumna. Mogłabym zacząć szlochać.
Mogę ci załatwić mniejsze, żebyś mogła nosić w portfelu.
-Przepraszam. -Witam! Jestem wielbicielką.
W takim razie mnie posłuchasz. Nie bądź suką. Chyba że jesteś mną.
-Tylko żartowałam. -Zabawne.
Robimy próbę?
Tak.
Ludzie będą mieć opinie niezależnie od partnera.
Ty masz to olewać.
Skup się na muzyce, ignoruj hałas.
Dla Cynthii zostałabym lesbijką.
Zakrapiane próby, fajnie.
Zmiana dzisiejszego planu.
-Chcesz piwa? -Jasne.
Zapomniałem. Muszę wyjść za 20 minut.
Taka jedna sprawa.
Nie, Ben, nie możesz wyjść za 20 minut,
bo musimy zrobić próbę nowego utworu Caroline Shaw.
Dała ci go?
Jeszcze nie. Ale da.
To dynamiczny kawałek. Musicie utrzymać...
National Sawdust zgodziło się nas gościć, aż znajdziemy nowy lokal.
Chcę cię uprzedzić.
To nie jest sala, bardziej przestrzeń.
Coś jak pokój. Jest małe.
Co, do diabła?
-Tak mi przykro. -Nie.
To jest fantastyczne.
Mały klejnot. Miniaturowa wspaniałość.
Dzięki Bogu.
Witam. Thomas Pembridge.
Będzie zabawa.
Podtrzymam wszystkie wcześniejsze zobowiązania Delgado.
Pod jednym warunkiem.
Chciałbym, byście za miesiąc wykonali Requiem Mozarta
z orkiestrą z mojego miasta.
Z pewnością maestro będzie zachwycony. Prawda?
Nigdy nie wykonywałem Requiem.
Wiem. Dlaczego?
To skomplikowane.
Gdy je pisał, był umierający, więc go nie dokończył,
a mi zabrakło chyba czasu, by nad nim pracować.
-Teraz zdaje się nadeszła idealna pora. -Tak.
Zwłaszcza jeśli dzięki temu utrzymamy finansowanie i młodzieżową orkiestrę.
Dobrze, zróbmy to. Oczywiście.
Cudownie!
Telefon do pana.
-Tylko o to pan prosi? -Jest jeszcze jeden warunek,
że wkrótce umówi się pani ze mną na kolację.
Naturalnie.
Bardzo przepraszam. Dziękuję.
Muszę iść. Pilna sprawa.
Wszystko w porządku?
To nie prawdziwa pilność, tylko artystyczna.
Mogę iść?
Egon, to było naprawdę dobre.
Dzięki za przyjście.
To ja dziękuję za zaproszenie. Podoba mi się. Bardzo tajemnicze.
Musisz wiedzieć, że nie umiem tańczyć.
-Lubię taniec, ale... -Nie szkodzi.
Zadam parę pytań, potem bierzemy się do pracy.
Kim była osoba, do której po raz pierwszy poczułeś pociąg seksualny?
Alessandra. La Fiamma.
-La Fiamma. -Tak.
Kiedy to było?
Miałem chyba osiem lat.
Usłyszałem ją w nagraniu Toski.
Całkowicie mnie oczarowała. Vissi dell'arte.
To było lepsze niż Playboy.
Arte, Vissi d'arte. Playboy.
Który z twoich związków był najbardziej intensywny?
-Z Aną Marią. Moją byłą żoną. -Z Aną Marią.
Tak.
A która chwila była najbardziej namiętna?
Mieliśmy ich wiele.
Ale to chyba była noc naszego drugiego ślubu.
Płynęliśmy na tratwie w dół Amazonki.
Zaczęliśmy się kochać.
Przyłączył się do nas rzeczny delfin
i stworzył się trójkąt. Bardzo jej się to podobało.
Mnie to nie kręciło, ale ona to wolna dusza.
Jest bardzo uduchowiona, artystyczna.
Często się zadręcza.
A następnie także i mnie.
Co to? Pchły? Co robisz? Pokaż udrękę. I dosyć.
To naprawdę dobre.
Jest ktoś nowy, prawda?
-Hai Lai. -Tak.
Na przedstawieniu z papieżem powiedziałeś, że zasługuje, by przynależeć.
Co miałeś na myśli?
Chyba to, że zasługuje na wszystko.
Wszystko, co dobre.
Gdy pierwszy raz usłyszałem, jak gra, przypominało to śpiew ptaków.
Ale nie tak. Bardziej jak ptak...
Jak zwracanie pokarmu przez ptasią matkę.
Karmienie pisklęcia i... Rozumiesz.
Coś pięknego, a zarazem troszkę nieprzyjemnego.
Magicznego.
Krew, tak, grała z Krwią.
A kim on jest?
To ty.
-Jest mną? -Tak.
Jest inna kobieta, prawda?
Być może najważniejsza w twoim życiu.
Może mógłbyś mi pokazać, jakbyś ją dyrygował.
Co? Tak...
Tak po prostu? Co mi tylko wpadnie do głowy?
W porządku.
Witam.
Nie. Jezu.
Niech spojrzę.
Może udałoby wam się zagrać spójniej?
Jeszcze raz.
W tym problem.
Wszystkie wielkie orkiestry mają brzmienie, ale wy nie.
Cóż...
Jestem pewny, że brzmicie.
Dźwiękiem zarzynania Beethovena!
Powiedz nam, jak grać, maestro.
Grajcie lepiej!
Błagam o wybaczenie.
Proszę.
Wybaczycie mi na chwilkę?
Boże.
Witam.
Nic ci nie jest?
Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha.
Zobaczyłem. Ducha mojej kariery.
Posłuchaj, nie sądzę...
Nie.
Nie! W porządku.
Są do niczego.
Ale nie szkodzi.
Bo z niczego wyczaruję złoto.
Nadam tej orkiestrze brzmienie.
Ja jestem brzmieniem.
Zaczynamy. Jeszcze raz!
No dobrze.
Ignorujcie hałas, skupcie się na muzyce.
Co ty robisz?
Brzmi nieźle, prawda?
Warto było spróbować.
Świetna robota.
Wiesz co, Caroline?
Dobrze, wygrałaś.
Masz. To nowy utwór.
Niezła robota. Zaopiekuj się tym.
-Dziękuję! -Proszę!
Bardzo chcę usłyszeć, co z tym zrobicie.
Sąsiad właśnie wezwał policję.
Już idziemy. Dziękuję bardzo.
Zbieramy się.
Myślę, że w tym tańcu tak naprawdę nie chodzi o Fausta.
Tylko bardziej o mnie.
W żaden sposób nie identyfikujesz się z Faustem?
Wiesz, dla poprzedniej firmy musiałem zrobić tę potworną reklamę taco.
Wiedziałeś?
A potem ta firma została przejęta przez kolejną.
Zmuszają mnie do Requiem Mozarta.
Teraz muszę się kompletnie sprzedać i wypalić,
czuję pustkę. To handlowanie moją duszą.
Tak więc w pewien sposób czuję się jak Faust,
ale bardziej jak sąsiad Fausta.
„Sąsiad Fausta”, podoba mi się.
Cóż...
Chyba możemy to wszystko wyrazić w utworze.
Będzie dużo pracy. Piszesz się?
Oczywiście. Uwielbiam to!
Miałem na myśli hot doga i...
Każde twoje pytanie
i to, jak zmienimy je w grę,
i ilekroć proszę tancerzy, żeby...
To było niesamowite. Ubóstwiam tancerzy.
Oni ciebie ubóstwiają.
Do następnej próby?
-Tak. -Do zobaczenia.
-Na razie. -Pa.
Mogłaś mi powiedzieć, żebym poprosił Shaw o utwór.
Właśnie tego nie mogłam zrobić.
-Bo to za bardzo w mojej orbicie? -Tak.
Właśnie dlatego.
Dlaczego nie dyrygowałeś Requiem?
Nie wiem.
Może dlatego, że to największy z największych utworów.
Teraz chyba jestem na to gotów.
Zatem masz Requiem,
orkiestrę, młodzieżową orkiestrę...
I choreografię tańca. Mogę w niej wziąć udział.
Jak wylądowałam z kolejnym tancerzem?
Czekaj.
Słyszysz?
Co?
Kaszel.
-Cholera. -Nic nie słyszę.
Halo?
Cześć, Wolfgang.
Co jest, chłopie?
Dobrze się czujesz?
Chcesz herbaty?
Nie wykonuj Requiem.
Dlaczego?
Już się zgodziłem.
Wolfgang?
Daj spokój, stary.
Nie możesz umrzeć.
Chłopie!
Przestań. To nie jest śmieszne.
Żartowałem.
Kiedy kazałem ci się wynieść, żartowałem.