Mozart w miejskiej dźungli
Minęło sporo czasu.
Nie wiedziałem, że jesteś w składzie jurorów.
Tak się składa, że przewodniczę jury, więc lepiej się zachowuj, łapserdaku.
Tateo-san. Thomas Pembridge.
Jestem wielkim wielbicielem, szczególnie „Wariacji Goldberga”.
Dziękuję, Thomas-san.
Jak tam Filharmonia Queens?
Jak jest po japońsku „rozszalała”?
Jesteś gotowa na krytykę?
Nie bardzo.
Hailey Rutledge.
-Yuki Nakamura. -Daisuke Ueno.
-Witam. -Cześć.
Co tam się wydarzyło?
Kapłani proszą bogów, by pobłogosławili konkurs.
Fajnie.
Jestem bardzo zdenerwowana, to mój pierwszy raz.
Mój siedemnasty.
-Naprawdę? -Tak.
Dwa lata temu w Rotterdamie byłem trzeci.
Yuki była druga.
To naprawdę wspaniale.
Nie tak wspaniale, jak wygranie.
Ostatni laureat kieruje Filharmonią w Antwerpii.
Znasz go?
Proszę cię, wszyscy wiedzą, że go zna.
Wygląda na to, że ktoś miał spore fory.
A ty to kto?
Przepraszam.
Przybyła elfica-miliarderka.
-Jak wyglądam? -Sama wiesz, kusicielko.
-Boże! Co ona tu, u diabła, robi? -Co?
-Cześć! -Witam.
Maestro DeSousa.
Fukumoto-san, witaj.
-Cześć, Betty Cragdale. -Maestro.
-Witam. -Mam coś dla pana.
Requiem Mozarta.
Myślałem o 40. Symfonii.
Podoba mi się. Naprawdę dobra.
Może ją zagramy?
Uwielbiam 40., ale gramy Requiem.
Ale on go nie ukończył.
Bo umarł.
To nowa wersja, ukończona przez wyjątkowego kompozytora.
Rzucimy okiem, ale...
-Dobrze, chodźmy. -Dobrze.
Co za miła niespodzianka.
Nie musisz mi mówić.
Dostałam telefon z pytaniem, co planuję na kolejny wieczór.
Potem byłam na pokładzie samolotu.
Prywatnego, byłam jedyną pasażerką.
Dobrze, będziemy potrzebowali każdego możliwego wpływu,
by podpisał czek, żebyśmy mogli zacząć budowę.
Oczywiście.
Razem z Fugu przedyskutowaliśmy nowe pomysły na budynek.
Fugu?
Dość pogawędki. Fugu chyba zaraz wygłosi przemówienie.
Wczoraj przyznaliśmy nagrody Talentów Muzycznych Fukumoto
dla najlepszych studentów muzyki w Japonii.
Dziś rozpoczyna się Konkurs Dyrygencki Fukusoft.
Na specjalny koncert sprowadziłem legendarnego maestro Rodrigo DeSousę...
najlepszego na świecie interpretatora Mozarta,
do mojego rodzinnego miasta Sapporo, by dyrygował to.
Nowe wykonanie Requiem Mozarta.
Nie tylko wyjawimy plan
utrzymania muzyki klasycznej przy życiu, ale uczynienia jej nieśmiertelną.
O czym on pieprzy? Już jest nieśmiertelna.
Rodrigo jest martwy.
Co to ma znaczyć?
Hai Lai.
Jesteś na to gotowa.
Ćwiczyłaś i próbowałaś, próbowałaś i ćwiczyłaś.
Tak. Tylko bardziej mnie stresujesz.
W porządku.
Powinnam sama się tym zająć.
Na pewno nie chcesz moralnego wsparcia?
Bardzo chcę twojego moralnego wsparcia.
Mają patrzeć na mnie, nie na ciebie.
-Daj mi. -Dzięki.
Jestem z ciebie dumny. Będzie wspaniale.
-Dziękuję. -Bardzo dumny.
-Cześć! Yuki. Daisuke. -Cześć.
-Maestro. -Tak?
-To zaszczyt pana spotkać. -Zaszczyt po mojej stronie.
Może pan coś doradzić?
Wejdźcie i delektujcie się tym. Śmiało.
Bo kiedyś wszyscy będziecie dyrygowali niesamowitymi orkiestrami,
potem już tylko będzie gorzej.
Świat jest teraz naprawdę nieprzyjazny.
-Hai Lai, będę leciał. -Tak?
-Dobrze. -Do zobaczenia...
Bardzo się cieszę.
-Dziękuję. -W porządku?
Nie stresujcie się. Tylko troszkę.
Cześć. Wchodź. Nie ma za co.
Robisz jej złe oko?
Nie. Tylko mnie swędzi.
Pamiętasz,
jak przykułam cię nagiego kajdankami do fortepianu
w sali koncertowej w Helsinkach?
Coś pamiętam.
Siniaki nie zeszły mi chyba przez trzy miesiące.
Kampus oparty jest na tematyce związanej z buddyzmem.
Buddyzm mi się bardzo podoba,
bo chyba jest najbliższy symulacji sztucznej inteligencji.
Moi rodzice byli nauczycielami muzyki i biedakami.
Ojciec powiedział mi, że mam wykorzystać muzykę do nauki matematyki.
Tak zająłem się informatyką i inżynierią.
Zacząłem grać na waltorni,
a mama radziła nigdy nie spotykać się z oboistką.
Bo noszą noże do stroików. Tną je.
-Czyli słyszałeś to powiedzenie. -Wszystkie już słyszałem.
Dlaczego nie przyszedłeś na konkurs?
To tylko pierwsza tura.
Nie mogę się doczekać, by przedstawić cię naszemu kompozytorowi.
Kim jest ten tajemniczy kompozytor?
Właśnie tu zmierza.
Maestro, pozwól, że przedstawię nowego kompozytora,
który ukończył Requiem Mozarta.
Oto WAM.
Maestro Rodrigo, co za wspaniały zaszczyt.
-Cześć. -Cześć.
Jak się nazywasz?
Nazywam się WAM.
Skrót od Wolfganga Amadeusza Mozarta.
Ma zapisane wszystkie dzieła Mozarta,
jak również nagrania audio i wideo
każdego wykonania dzieł kompozytora.
Co najważniejsze, WAM potrafi przyswoić wiedzę.
Ma własny algorytm nauki,
który pozwala mu dokonać powiązań, jakich nie potrafimy dostrzec.
Dlatego był w stanie tak doskonale skompletować Requiem Mozarta.
„Doskonale”? Bez przesady.
Doskonały może być jedynie Mozart.
Czy już je przejrzałeś, maestro?
Tak, WAM, rzuciłem okiem.
Gdyby Mozart nie umarł, tak by je zakończył.
Cieszę się, że będziesz go dyrygował po tym, jak ja zadyryguję fragment.
-On dyryguje? -Tylko troszkę.
Uczę się.
Chciałbym uczyć się od ciebie.
Zwłaszcza o tym, co nazywasz „krwią”.
Nie. Krew? Ty...
Nie opowiem ci o krwi, bo jej nie masz, WAM.
Jak miałbym to zrobić?
Chcemy, byś zapowiadał przed koncertem.
Witam, jestem słynnym maestro Rodrigo DeSousa.
Chciałbym wam przedstawić
nową technologię, która skopie parę tyłków i utrzyma muzykę przy życiu!
Nie.
Wolfgang Amadeusz Mozart.
Ten mały koleżka może komponować i dyrygować jak najlepsi z nas.
Jest bardzo, bardzo, bardzo mądry!
Nie. Nigdy tego nie powiedziałem.
Przenigdy!
Nie powiedział pan. To symulacja tego,
co mógłby pan powiedzieć.
Maestro. Nie proszę, by pan śpiewał i tańczył dla tacos.
Obaj chcemy tego samego.
By piękna muzyka żyła wiecznie.
Dokąd teraz zmierza ludzkość?
WAM to nasza najlepsza szansa.
Dziękuję.
Hailey Rutledge.
Co do...
Coś ci się zerwało?
Zerwałam z Anglikiem dwadzieścia lat temu.
Teraz już do niego nie zarwiesz.
Zagra z pamięci.
Maestro, twoje fale mózgowe szaleją.
Myślisz o krwi?
Myślę o swojej dziewczynie. Nie wiem, jak jej idzie.
-WAM, mogę zdradzić ci sekret? -Tak.
Chodź.
Obejdźmy biurokrację.
Jaką biurokrację?
Jebaną. Zrobimy skróty.
Chcesz dowiedzieć się o krwi?
Poproszę. Bardzo bym chciał dowiedzieć się o krwi.
Krew to miłość, cabrón.
Przepraszam, muszę zobaczyć się teraz z dziewczyną.
Przykro mi, panie Fuku. Muszę iść, bo moja dziewczyna...
Nie wiem, jak sobie teraz radzi.
Rozumiesz. Do zobaczenia.
-Ciao, WAM. -Do widzenia.
To tylko połowa danych. Maestro!
Dobrze!
Chwileczkę. Gloria, musisz ściągnąć buty.
Dzięki Bogu. Trzymaj.
Dobry Boże.
W porządku. Boże.
-Tak dobrze. -Chryste Panie.
-Masz. -Co, do diabła...
-Przepraszam, kochanie. -Nic się nie stało.
Za honorowego gościa.
Fuku-sana.
Za naukę muzyki, za nauczanie muzyki, za granie muzyki.
I za nowego bohatera Nowojorskiej Orkiestry Symfonicznej!
Co, do cholery, robię w Tokio?
Niedługo wygrasz konkurs dyrygencki, Hai Lai.
Co ja, do cholery, robię w Tokio?
Zabezpieczasz zawrotne dofinansowanie,
dyrygujesz utwór współautorstwa robota
oraz wspierasz mnie.
Tylko na tym ostatnim mi zależy.
Dziwnie się czuję, mieszkając w super, hiper wypasionym hotelu,
gdy hotel reszty jest jedynie super.
Tak, masz...
Poczucie winy burżujki.
Wyjdźmy.
Natychmiast. Tak!
Daj spokój, to Tokio. Idziemy.
Są tu fajne miejsca.
Nie wierzę, że mają całe piętro poświęcone muzyce klasycznej.
Oczywiście, Hai Lai.
Japończycy wiedzą, jak to się robi.
No jasne.
Znam swoje drzewo genealogiczne.
Jestem spokrewniony z Tołstojem i Meryl Streep.
To było pyszne.
-Które to danie? -Na razie mieliśmy dziewięć.
Świetnie. Zostało jeszcze tylko dziewięć.
Maestro Pembridge, czy to Światowa Nagroda Kultury
pamięci Jego Cesarskiej Mości Księcia Takamatsu?
Miło, że pan zauważył. Tak.
To moje świecidełko.
Nidy nie widziałem laureatów noszących ten medalion.
Dziękuję.
Boże. Cholera. Kurwa.
Pomogę ci.
Dziękuję!
-Ja podam kolejne. -Dziękuję.
-Rety. -Masz ci los! Tak mi przykro.
Pokochasz to miejsce. Jest niesamowite.
Samo słuchanie muzyki.
Żadnych rozmów. Zrozumiano? Słuchanie, nie gadanie.
-Maestro. -Witam.
Gratuluję sukcesu.
Dziękuję. Jak wam poszło?
Oboje przeszliśmy.
Gratulacje.
Nie chcę dawać teraz autografu.
Co tu jest napisane?
„Rodrigo nie żyje. Znam prawdę”.
Czy oni mówią, że umarłem?
O co chodzi z tym „Rodrigo nie żyje”? Dlaczego?
Pewni szaleńcy uważają, że Rodrigo umarł,
zastąpił go Shingami, Demon Śmierci.
-To, że ściął włosy, uważają za znak. -Cholera.
Boże. To zmiana fryzury.
Ty!
Nie umarłem. Dobra?
Mój Boże!
Dlaczego?
-To batuta. -Co?
-Dźgnął mnie batutą, Hai Lai. -Tak, pchnął cię batutą.
Powiedział, że złamałeś mu serce. „Dlaczego Rodrigo odszedł?”
Czekaj! Nie. Nie odszedłem! Jestem tu!
Twój wybór piosenki ukazuje twoje serce.
Co jest w twoim sercu?
Cóż...
Jesteś gotowa śpiewać.
-Fukumoto-san, zaśpiewam... -„Fukumoto”.
...jeśli w tym tygodniu dokonasz pierwszej darowizny.
Miałem taki zamiar. Ale czy jesteś na tyle dobrą śpiewaczką?
-Jest zajebista. Wspaniała! -Zamknij się.
Brawo!
Spadniesz z krzesła, Fugu!
Zaraz zacznie się wycie.
-Daj mi to. -Nie.
Znajdę własny.
Dobra, stara.
Maestro!
Co tu robisz?
-Nie mogłem spać. -Ja też nie.
Gloria się wściekła, bo miłostka sprzed 20 lat zaczepiała mnie pod stołem.
Przecież wszyscy tu zdejmują buty.
Przynajmniej nie musisz jutro dyrygować Requiem robota.
-Że co? Robot? Requiem? -Właśnie.
Co to...
To sztuczna inteligencja,
która ukończyła Requiem Mozarta.
Co?
To jak sztuczny słodzik. Sam nie rozumiem.
Zabawne, że nigdy nie mówią o sztucznej głupocie.
Nie chcę tego robić.
Ale jak tego nie zrobimy,
nie dostaniemy pieniędzy na nowy budynek dla orkiestry i...
Znoje kierowania instytucją kulturalną.
Słuchaj, kolego, znam przyjemne, ciche miejsce,
gdzie lubię chodzić, kiedy utykam w Tokio.
Dobrze tam się duma.
Dyrygowałbyś na moim miejscu Requiem?
Gdybym był tobą, spałbym z tyloma pięknymi kobietami, z iloma bym mógł.
Tak, wiem, pracuję nad tym.
Ale czy dyrygowałbyś Requiem?
Pytam, bo Mozart mi odradził.
Że kto?
-Mozart. -Straszny tu hałas.
Co?
Mozart mi odradził.
W takim razie...
To postanowione.
Dziękuję za przyjście.
Nazywam się Rodrigo DeSousa i z przyjemnością...
Przed nami super...
Historyczny dzień dla muzyki klasycznej.
Którą nazywam po prostu „muzyką”.
Zobaczycie dyrygującego robota.
Może być wspaniały lub okropny.
Może być przyszłością
lub koszmarem kogoś na gigantycznym kacu.
Możliwe.
Nazywa się WAM.
To nie hołd dla wspaniałego George'a Michaela.
To hołd dla wspaniałego Wolfganga, który...
Nie wiem, gdzie on jest.
Nikt nie wie.
Naprawdę przydałaby mi się teraz jakieś drwiny. Sam nie wiem.
-Może się naćpał? -Nie, zawsze jest dziwny.
Mogę cię zacytować?
Nie.
Tak czy inaczej, oto on.
WAM!
Cholera!
Nie jest zły.
Założę się, że mogę więcej od niego wypić.
-Odrażające. -Tak.
Jezusie.
Chyba mnie usłyszał.
Naprawdę nic ciebie nie łączy z tą okropną skrzypaczką?
Chryste, nie.
Maestro, zawsze będzie miejsce dla dyrygentów i kompozytorów.
Nawet z setką WAM-ów i setką symfonii na całym świecie.
Jestem ciekaw reakcji publiczności złożonej z robotów.
Maestro, jesteś następny.
Przejrzałeś partyturę? Jakieś pytania?
Żadnych.
Czekam tylko na Mozarta, by ze mną porozmawiał.
Dobra robota, stary.
„Dobra”? Byłem bez zarzutu.
Tak, byłeś bez zarzutu.
Może byłeś troszkę zbyt idealny, wiesz?
Wiesz, co czyni muzykę piękną?
Orkiestra.
Kryli cię.
Sprawili, że dobrze wypadłeś.
Dlaczego mieliby to robić?
Bo są zawodowcami. Tak właśnie robimy.
Opiekujemy się sobą nawzajem.
Wciąż sobie pomagamy, zawsze.
Spójrzmy prawdzie w oczy, stary.
Nigdy nie przejdziesz do drugiej tury konkursu.
Mówisz tak, bo czujesz się przeze mnie zagrożony.
-Zagrożony przez ciebie? -Tak.
Nie! Nie zagrażasz mi.
Czuję się zagrożony przez Beethovena, Mozarta.
Teraz jestem w głębokiej panice, bo muzyka przestała do mnie przemawiać.
Całkowicie.
Myślę, że Wolfgang nigdy by nie zakończył Requiem tak, jak zrobiłeś to ty.
-Zakończyłby. -Nie.
Bardzo mało wiesz o Mozarcie, maestro.
Nie potrafisz przetwarzać danych.
Większość ludzi tego nie umie.
Czego nie umie większość robotów?
Powiedz, proszę.
-Naprawdę chcesz wiedzieć? -Powiedz.
Większość robotów tego nie umie. Powiedzieć ci?
Chcę wiedzieć. Czego nie umie większość robotów?
Pływać.
Interesujące.
I... Co? ące.