Mozart w miejskiej dźungli
Panie i panowie, dziękuję za cierpliwość.
Z przyjemnością zapraszamy na scenę maestro Rodrigo DeSousę!
-Zaczynamy od numeru siedem. -Cała orkiestra?
Nie, tylko chór.
Sam chór.
-Dokąd idziesz? -Potrzebna nam pomoc.
Yuki. Daisuke.
W tym Confutatis...
Żadnych mętnych harmonii. Żadnego WAM-a. Tylko Wolfgang.
Wywalamy instrumenty dęte.
Flety, oboje, waltornie.
Czyli na Lacrimosę tylko smyczkowe.
Skrzypce i wiolonczela.
Gdzie reszta Requiem? Co on robi?
Nie robi wersji WAM-a, tylko Mozarta.
Tylko to, co napisał przed śmiercią.
Dla waszej informacji, rozdymka napuchnęła.
Cholera!
Czy to koniec?
Brawo!
-Maestro, mogę prosić? -Przepraszam.
Co z resztą muzyki? Nie o tym rozmawialiśmy!
Musimy iść.
Maestro.
-Rodrigo! -Maestro!
Przepraszam.
Panie Fukumoto.
Tak bardzo mi przykro.
Porozmawiaj z nim.
Co mam powiedzieć? To coś było dla niego jak syn.
Chyba znaleźli ramię!
A nie, fałszywy alarm. To kłoda.
Przeproś go w imieniu orkiestry. Ciebie posłucha.
Rodrigo powinien przeprosić. A nie ja.
Jesteś członkinią rady.
Już raz cię uratowałam.
Tym razem nie wystarczy trochę whisky.
To płyta główna.
Loża dla muzyków.
Nie negocjuj ze mną, Betty. Nie jesteś na moim poziomie.
Co z wami, dziewczyny?
Mam dość rujnowania orkiestry przez twoją dziewczynę.
Rezygnuję. Porozmawiam z moim mężczyzną.
I co mu powiesz?
To, na co mam ochotę.
Dom zbudowano sto lat temu
dla rodziny, która mieszkała na prowincji.
Przyjeżdżali tu aż do wojny.
Co my tu robimy?
To idealne miejsce na nasze potrzeby.
Nie mogę wrócić do hotelu.
Najpierw muszę coś zrobić.
Dobrze.
Cholera! Co ty robisz? Co się dzieje?
Zrobione, Hai Lai. Nie udało się.
Ale co ty robisz?
Składam ofiarę, Hai Lai. To kremacja.
-Dobra. -Palę Requiem.
Wracaj i połóż się do łóżka.
-Tak. -Dobra.
Tak!
Chodź do łóżka.
-Nie, Hai Lai. Nie. -Tak!
Mój Mozart przepadł. Straciłem go.
Ale Berlioz nas potrzebuje.
-Bo jest zakochany. -Tak.
Bo ma 26 lat i jest wyniszczony przez opium.
-Tak. -Nie.
Czeka na dzwony piekielne.
-Łóżko. Teraz. -Dzwony.
Możesz mi to zaśpiewać?
Zaśpiewaj mi to.
Kim jesteś?
Izumo no Okuni.
Jestem tancerką Kabuki, aktorką i pisarką.
Kabuki nie jest tylko dla mężczyzn?
Jestem kobietą i ja to wymyśliłam.
Byłyśmy chuligankami. Piłyśmy i tańczyłyśmy nad rzeką.
Moje koleżanki i ja miałyśmy dość dawnych sztuk,
więc stworzyłyśmy własną.
Nazwałyśmy ją „Kabuki”.
Mówili, że to nieobyczajne,
by kobiety występowały publicznie.
Ludzie są strasznie głupi.
Wprowadzili prawo, że tylko mężczyźni mogą grać w Kabuki.
Nawet role kobiece.
Nawet nie mogłam oglądać sztuk, które stworzyłam.
Ale wiedziałyśmy, co osiągnęłyśmy.
Ty też jesteś dziwna.
Idź zagrać nad rzeką.
Chciałam zostać w hotelu.
-Co? Nie. -Nie chciałam wychodzić.
Idziesz ze mną.
Mam wspaniałą niespodziankę. Spodoba ci się.
-Tam jest biżuteria. -Chodź!
Co to, kurwa, jest?
To jest jeż, kochanie.
Takie kawiarnie są teraz bardzo modne.
Ludzie przychodzą potrzymać jeża?
Tak, bo ma uspokajający wpływ.
Ale ja nie chcę się uspokoić. Jestem wkurzona!
Nie zagrał utworu! Zniszczył robota!
To psychopata!
Sama go zatrudniłaś.
Za mocno.
Zabije jeża.
Nie chcesz zabić jeża, kochanie.
Nie chcesz mieć tego na sumieniu.
Wiesz, szczerze mówiąc,
uważam, że w końcu wykazał się etyką zawodową.
Muzyka była wspaniała.
Ale nie tylko o nią chodzi.
Wielka sztuka
czasem wymaga destrukcji.
Spytaj o to Fukumoto.
Rozmawiałeś z Hesbym? Nie oddzwania do mnie.
Nie, raczej nie.
Znasz Heza. Czasem znika.
Patrz, mój się zabawia sam ze sobą.
-Zobacz! -Jasna cholera!
Czemu nic nie może być proste?
-Co? -On się pani boi.
Nie zabieraj go. Nie zabieraj mi jeża!
Hai Lai, mogę popatrzeć?
Widziałem tylko, jak dyrygujesz w naszym mieszkaniu.
Daj spokój.
Jasne. Dobrze.
-Tak? -Tak.
-Super. Tak! -Tak.
Dziękuję.
Chodźmy. To nasz pociąg.
Drugi etap.
W nim musicie się wykazać i odróżnić od innych.
Dziś będziemy obserwować wasze próby.
To na próbach widać kunszt dyrygenta.
Będziemy obserwować, jak przewodzicie orkiestrze.
Będziecie pracować nad utworem Berlioza...
Coś na zgagę?
-Tak, dziękuję. -Na początek
-dostajecie 20 minut na próbę. -To mój pierwszy raz.
Jeśli się znudzimy, usłyszycie dzwonek.
Dali jej siedem minut. Nieźle.
Następna. Hailey Rutledge.
Świetnie ci poszło.
Jeśli o mnie chodzi, Hailey zatriumfowała.
Była dużo lepsza niż w pierwszym etapie.
Od jak dawna się tym zajmuje?
Krócej niż rok.
Rodrigo ją wyuczył.
Rodrigo? Nie. Jej gesty nie przypominają Rodrigo.
Ma mnóstwo własnych pomysłów.
A co z Yuki?
Jest podobna do Hailey.
Serio? Niby jak?
Bo nie ma męskich genitaliów?
Obie podchodzą do muzyki intuicyjnie i emocjonalnie.
Co on mówi?
Że jest zbyt kobieca.
Jak po japońsku powiedzieć „dupek”?
Czemu wszyscy mnie atakują?
Dupek!
Zgadzam się
z Noburo.
Uważam,
że należy usunąć Yuki!
Pachnie waflami ryżowymi.
Maestro!
Cześć, Gloria.
Co tu robisz?
Idziemy do pana Fukumoto.
Nie. Nie chcę go przepraszać.
Nie musisz.
Ale zasługuje na wyjaśnienie.
Pamiętaj o Orkiestrze Młodzieżowej.
Co to za dziwny głos?
To mój głos jeżowy.
Chodźmy.
Nie, Gloria. Nie wiemy, czy Hai Lai się dostała.
Dostała się.
Dobrze się czujesz?
-Nie tak dobrze, jak ty. -Nazwiska pięciu finalistów.
Daisuke Ueno.
Umberto Panetta.
Andrei Novak.
Roger Wilson.
I...
Hailey Rutledge.
Dziękuję wszystkim, którzy nie przeszli
i życzę powodzenia finalistom.
Utwór to VI Symfonia Mahlera.
Mahler. Kurwa.
Zobaczymy, na co cię stać.
Yuki.
Yuki!
Hailey.
Nie wiem, co powiedzieć. Byłaś wspaniała.
Co zrobić.
Nigdy nie wpuszczą dwóch kobiet do finału.
Naprawdę tak uważasz?
Zaufaj mi. Widziałam to wielokrotnie.
No to tyle, jeśli o mnie chodzi.
Jestem oficjalnie za stara na te konkursy.
Co ja powiem rodzicom?
Yuki, tłumacz dla mnie.
Chcę mieć pewność, że to usłyszy.
Wiesz, że tylko cztery ze 150 najlepszych orkiestr na świecie
prowadzą kobiety?
Cztery.
Weź tego pieprzonego Mahlera i wsadź im go do gardła.
Postaram się.
KORPORACJA FUKUSOFT
Panie Fukumoto.
Maestro chciałby coś panu powiedzieć.
Przepraszam.
Że co? To świetnie.
Za zabicie robota. To było niepotrzebne.
Ale nie za muzykę.
Poprosił mnie pan o wykonanie Requiem.
To było moje Requiem.
Niech pan nie będzie... Dobrze, może pan być zły.
Ale nie na Glorię i nie na orkiestrę,
nie na budynek i nie na Młodzieżową Orkiestrę.
Nie jestem zły.
A WAM nie umarł.
-To dobrze. Nie jest zły. -Witam, maestro.
Myślałem, że nie żyjesz.
Raczej miałem małe zwarcie.
Rozumiem teraz kruchość istnienia.
Dzięki panu rozumiem, jak skończyć Requiem.
Maestro, zawiodłem się na panu.
Zawsze miałem pana za osobę myślącą poza schematami.
Requiem było piękne.
Ale nie pchnęło nas do przodu.
Ja myślę poza schematami. Jestem w ich wnętrzu...
Nawet nie widzę schematów.
Nie mogę się doczekać dalszych negocjacji.
Poproszę szkocką.
Witaj, Jerry.
Znalazłaś mój wodopój.
Jeśli przysłała cię Gloria, to nie, dziękuję.
Nie jestem tu dla Glorii.
Wymknąłem się.
Nie mów Glorii, ale Fugu poważnie się waha w sprawie darowizny.
No nie, kurwa.
Nie mój cyrk, nie moje małpy.
Mój Boże. Będzie załamana.
Z drugiej strony, w Nowym Jorku są inne orkiestry.
Do czego zmierzasz, maestro?
No nie wiem. Ta muzyka jest jak otchłań.
A jak ją przejdziesz,
po drugiej stronie jest jeszcze większa ciemność.
Nie wiem, czy mi się uda.
-Hai Lai? -Gdzie byłeś?
Rozmawiasz z nim?
Nie, z kimś innym.
To bardzo dobrze, Hai Lai.
Utrzymaj...
-Słuchaj. -...kontakt.
Na finał wybrali VI Symfonię Mahlera.
O nie!
-Boże, wygrasz. -Nie!
Wygrasz.
Widzę to. Naprawdę wygrasz.
Widzę przyszłość.
Nie mów tak.
Wygrasz.
I wiesz co? Wszystko się dla ciebie zacznie.
Możesz wszystko.
Nie wiem, jak do tego podejść.
A jak sobie poradziłaś z Berliozem? Byłaś niesamowita. Świetna.
Byłaś jak zaczarowana.
Nie miałaś jasnej wizji, co robisz,
ale po prostu grałaś muzykę.
Jak to nie miałam jasnej wizji?
Wiesz, co mam na myśli.
Grałaś... Intuicyjnie, ze środka.
A ja cię słuchałem
i nie byłem już twoim nauczycielem, tylko widzem.
To była muzyka w czystej postaci.
Muszę im wsadzić tego Mahlera do gardła,
więc pobądź jeszcze chwilę moim nauczycielem, jeśli możesz.
Bądź ze mną szczery.
-Całkowicie? -Tak.
-Na pewno? -Wal.
Dobra.
Cóż...
Od początku. Ręce miałaś w dobrej pozycji,
ale potem się podekscytowałaś i trochę cię poniosło.
Legato było trochę nietrafione. Nie zgrało się.
Dobra.
Było prawie jak trzeba.
Ale potem fermata...
Była trochę za krótka.
Trąbka weszła minimalnie za późno,
a obój troszkę za głośno...
To pierwsze 20 linijek.
Tak.
Gdy weszły flety,
nie pokazałaś im frazy, więc nie wiedzieli, gdzie złapać oddech.
W tym problem ze wszystkimi dętymi.
To nie było pomarańczowe czy białe,
ale coś pomiędzy.
To, o czym rozmawiamy, o niepodkreślaniu wszystkiego.
Oni wiedzą, co robić.
Dajemy im grać, słuchamy...
Następnym razem musisz osiągnąć ideał.
Prawdziwy ideał.
Bycie wielkim dyrygentem wymaga wielu rzeczy.
Wprawnego ucha.
Wiedzy o utworach muzycznych.
Ale przede wszystkim
wielki dyrygent musi mieć wizję i umiejętność jej przekazania.
Hesby! Wspaniale cię słyszeć.
Możesz powtórzyć? Zasięg tu...
Co? Kiedy to powiedział? Kiedy?
Na Mozarta i motocykle
i na wszystko inne na świecie, co z tobą nie tak?
Cześć, kochanie.
Co się stało w twoim dzieciństwie, co sprawiło, że jesteś taki?
O czym mówisz, kochanie?
-Jak zwykle rżniesz głupa? -Nie wtrącaj się.
Rozmawiałam z Hesbym.
Powiedział, że się widzieliście, i nie wie, komu dać Asylę.
Powiedział, że sami mamy to ustalić.
Jak śmiesz robić to za moimi plecami?
Ja? Przyganiał kocioł garnkowi.
-O czym ty mówisz? -Błagam! Masz mnie za durnia?
Te wszystkie prezenty, kwiaty, liściki miłosne?
Jeśli masz romans, po prostu mi powiedz.
Może sam też bym chciał czasem się zabawić na boku.
To znana sprawa, że monogamia to nie mój konik.
To nie liściki miłosne. Są od Daniela Mahajana.
Chce, bym była dyrektorką Muzeum Guggenheima.
Co?
To śmieszne... Ty...
Czemu mi nie powiedziałaś?
Kocham cię, Thomas, ale jesteś cholerną paplą!
Przyjmiesz tę ofertę?
Nie.
Bo odzyskam ten utwór.
I zgniotę tę twoją amatorską, wiejską orkiestrę.
Dobrze!
I dobrze!
Nie! Dobrze!
Drugie miejsce zdobywa...
Andrei Novak.
Zwycięzcą konkursu zostaje...
Daisuke Ueno!
Filharmonia Queens nie boi się technologii i nowych idei.
Oni chcą, by ludzie znów ekscytowali się muzyką.
Właśnie zatrudniliśmy nadzwyczajną oboistkę.
Betty Cragadale.
Czyli usłyszę pani grę.
-Czy pana dziewczyna o tym wie? -Nie rozmawiamy o wszystkim.
Hailey?
Cześć.
Daisuke, gratulacje!
Zasłużyłeś na to.
Dzięki.
Co się stało? Byłaś inną dyrygentką.
Wiem, ścisnęło mnie w gardle.
Rozumiem.
Nie jesteśmy robotami.
Właśnie.
Hai Lai!
Jesteś oszustem. Nie jesteś prawdziwym Rodrigo!
Jesteście tymi dziwakami.
Rodrigo nie żyje! Nie żyje!
Tak, jasne.
Hai Lai!
e.