Mozart w miejskiej dźungli
Moglibyśmy porozmawiać.
Przepraszam, przez tę muzykę boli mnie głowa.
Przepraszam.
Może pan przykręcić?
Tak, muzykę. Ściszyć.
Bardziej.
Nie musimy tego robić.
Myślałem, że chcesz.
Chciałam. Chcę.
Już to zorganizowałeś.
Myślę, że bardzo ci się spodoba.
Picie herbaty staje się sztuką.
To niesamowite, takie...
Te drobne detale... Zadziwiające.
Legenda mówi o mnichu Daruma,
który przez siedem lat siedział nie śpiąc, aż pewnego dnia zasnął.
Tak się rozzłościł,
że obciął sobie powieki i rzucił je w pył.
W tym miejscu wyrósł krzew herbaciany.
Możemy pomówić o czymś innym.
Dobrze.
Nie mówiłaś, co robiłaś wczoraj w nocy.
Wiem.
Chyba mamy wiele do omówienia.
Maestro DeSousa?
Jestem Aki, tłumaczka. Proszę tędy.
Wszystko jest gotowe dla pana i pana gościa.
Każdy szczegół ogrodu japońskiego jest dokładnie zaplanowany.
Od koloru mchu przez kształt stawu po strukturę kamieni.
Podziwianie miniaturowego krajobrazu
pomaga w zadumie nad przemijalnością życia,
w świadomym docenieniu piękna,
które jest podstawą udanego życia.
Przepraszam, robię to pierwszy raz.
Jest coś, co powinnam wiedzieć o ceremonii picia herbaty?
Zagotuj wodę, zaparz herbatę i ją wypij. To istota tej ceremonii.
Mówiłem ci, że będzie jazda.
To pani Kimura, naszaTeishu.
Jej rodzina od wielu pokoleń przeprowadza ceremonię picia herbaty.
Tu myjemy ręce i usta, by oczyścić umysł i duszę.
Zapraszam.
Każdy element ceremonii
ma propagować harmonię, szacunek, czystość i spokój.
Sztuka picia herbaty jest bardzo prosta.
Podłóż węgielek, by podgrzał wodę,
ułóż kwiaty, jakby rosły na polu,
poświęć całą uwagę współpijącemu.
Potem wypij miseczkę wspaniałej herbaty.
To stwarza bliską więź
obalającą podziały.
Buddyści mawiają, że te są głównym powodem cierpienia.
Wejdziemy drzwiczkami dla kota?
Są takie małe, by wchodzący byli sobie równi.
-Proszę nie dotykać czarnych linii. -Dlaczego?
Na wypadek, gdyby pod domem ukrywał się ninja
i przebił miecz przez matę.
W pawilonie do picia herbaty jest alkowa,
z kaligrafią i świeżymi kwiatami odpowiadającymi porze roku.
Siadajcie.
Na tym zwoju, specjalnie wybranym na tę okazję przez panią Kimurę,
napisano „Ichi go ichi e”.
To znaczy: „Jedno życie, jedna szansa”.
Być świadomie razem
i poświęcić całą uwagę tej chwili i doświadczeniu.
Zdejmijcie wszelką biżuterię.
To po to, by nie zwracać na siebie zbytniej uwagi.
Słyszycie dźwięk wydawany przez wodę?
To Matsuzake, czyli „sosnowy wiatr”.
W ceremonii nie używamy termometru.
Kiedy woda jest gotowa,
brzmi jak wiatr dmący przez sosny.
To tradycyjne pozdrowienie, które znaczy: „Chciałabym podać wam herbatę”.
Pani Kimura przyrządziła dla was te słodkości.
Weźcie talerzyk w lewą rękę.
Jeśli chcecie, możecie je pokroić.
Smacznego.
To jak mała poduszeczka z domku dla lalek.
Przyprawia o orgazm.
Jako główny gość weź miseczkę i odłóż na bok.
Powiedz zaproszonej osobie...
„Wybacz, że wypiję pierwszy”.
Wybacz, że wypiję pierwszy.
Teraz powiedz...
„Dziękuję, napiję się twojej herbaty”.
Dziękuję, napiję się twojej herbaty.
Weź miseczkę w lewą dłoń.
Nieznacznie obróć.
Picie z najładniejszej strony to nietakt wobec garncarza.
Dziękujesz głęboko w sercu i bierzesz łyk.
Następnie dopijasz resztę.
Na końcu możesz siorbać.
Hai Lai!
Ta herbata jest cudowna, prawda?
Nareszcie możemy rozmawiać.
Wolę nie mówić o wczorajszej nocy.
Wcale nie chcę o niej rozmawiać.
Wolę mówić o jutrzejszej nocy.
O nocy po tej nocy.
O nocy za dwa tygodnie i jedną noc.
Z tym wszystkim, co teraz dzieje się moim życiu,
muszę ci powiedzieć, że bycie twoim chłopakiem
daje mi wiele radości.
Nic nie mogłoby mnie bardziej uszczęśliwić.
Nie potrzebujemy miłości pełnej dramatów.
Prawda?
Bo już taką miałem i była... Sam nie wiem.
Wolę spokojniejszy i wygodny związek,
chcę po prostu być twoim chłopakiem.
Tego właśnie chcę.
Naprawdę? To świetnie.
-Wydajesz się zaskoczony. -Troszkę.
Dlaczego?
Nie wiem.
Myślałem, że winisz mnie za przegranie tego głupiego konkursu.
Co? Nie. Bardzo mnie wspierałeś.
Naprawdę? To wspaniale.
Bo myślałem, że chciałaś ode mnie czegoś, czego nie mogłem ci dać.
Niesamowite, że tak czujesz.
Kto?
Ty.
Chwileczkę. Nie, Hai Lai.
Nie rób tego. I bez tego już jest jazda.
Nie jestem Hai Lai.
Ta prawdziwa jest w pawilonie.
Ja jestem Hai Lai w twoim umyśle. Zatem powiem, co tylko zechcesz.
Drażniłaś się tylko?
-Bądź z nią szczery. -Zawsze jestem z nią szczery.
Powiedz o swoich potrzebach biologicznych, że nie możesz spać sam.
Ona o tym wie.
Dobrze się rozumiemy, żartujemy.
Bardzo lubimy być razem w łóżku, prawda, Hai Lai?
To prawda.
Ale potrzebuję czegoś więcej.
Czego?
Po prostu bądźmy razem.
Bez problemów i dramatów.
Przecież podoba ci się bycie razem.
Hai Lai?
Zawaliłeś sprawę, stary.
Nie możesz powiedzieć dziewczynie, że za nią nie szalejesz.
W prawdziwym związku można wszystko powiedzieć.
-O to chodzi. -Nie. Ona to powiedziała. Nie słuchałeś.
Potrzebuje czegoś innego. Czułem, jak się oddalała.
Dystansowała się.
Tu tak dochodzi się do upragnionego stanu.
Musicie wspólnie ewoluować.
Nie chcę ewoluować. Nie!
Chcę...
Podoba mi się ten hamletowski kryzys.
Lubię bezpieczeństwo, jakie mi daje.
Co w tym złego?
„Bezpieczeństwo”?
Dla artysty nie ma gorszego słowa.
-Musisz dorosnąć. -Nie mów mi o dorastaniu.
Przechodzę kryzys w pracy.
Jest dobrze. Zmylasz mnie.
Gdzie jesteśmy? Co to za sceneria?
To mój umysł.
Piję herbatę, to nic takiego.
Chciałem ci coś powiedzieć.
Pewnie nosisz odpowiedź w sercu, ale...
Masz piękny, rozkwitający związek
z niezwykłą, utalentowaną kobietą.
Musisz ruszyć z nim naprzód.
-Podoba mi się tak, jak jest. -„Tak jak jest”?
To pocałunek śmierci. Musisz ewoluować.
Znaleźć nowe, głębokie doświadczenia.
Oczywiście musisz mieć jaja.
Mam jaja.
W porządku. I jako mężczyzna
musisz doświadczyć radości trzymania w ramionach swojego dziecka.
Kochać je, poczuć, przeżyć poprzez nie swoje życie,
mimo że może narobić ci na ręce.
Tego teraz dla ciebie pragnę.
Myślałem o tym. Ale może nie teraz.
Tak, teraz jest na to pora.
Nie młodniejesz.
Twoja twarz zaczyna tracić zarys.
-Nie. -Mam do ciebie jedno pytanie.
Czy ona też tego chce?
Oczywiście.
Jasne, że tego chce.
Mawia się, że miseczka herbaty to trzymany w dłoniach wszechświat.
Tak.
Zgadzam się.
Połóż miseczkę przed sobą.
A potem powiedz...
A następnie...
Halo?
Jestem wkurwiona!
Chciałam wygrać ten konkurs!
Powinnam była wygrać!
Jestem gotowa na coś nowego. Coś zajebistego!
Nadszedł mój czas w życiu!
Chcę zatopić się w winie, nieznanych krajach i nieznajomych!
I choć raz chcę być tą zbzikowaną.
Chcę być zbzikowana.
Nie przejmować się zrujnowaniem czyjegoś dnia,
jeśli ma to służyć mojej sztuce!
Co jest? Uspokój się.
Boże, Lizzie. Chciałabym, żebyś naprawdę tu była.
-Tracisz panowanie. -Jestem taka zagubiona.
W czym problem? On cię uwielbia.
Świetnie wam ze sobą. Przyrządza ci śniadania.
Nawzajem się od siebie uczycie. Czego chcesz więcej?
Niczego.
Ale nie chodzi o niego, tylko o mnie. Tracę samą siebie.
Może się boisz.
Skłaniasz się w kierunku romantycznego banału,
że jesteś sobą tylko kiedy jesteś sama.
Potem będę gotowa na innych. Muszę skupić się na sobie.
Dlaczego nie teraz? To ta chwila ma znaczenie.
-Jedno życie, jedna szansa. -Wiem.
Kto inny jest bardziej dynamiczny i charyzmatyczny?
Nie mówiąc o świetnym seksie, o którym wspominałaś.
Z kim masz bliższą więź,
kto jest taki zajmujący, zabawny,
zna się na muzyce i pasjonuje się sztuką?
Na tym wszystkim zależy ci w życiu.
Nikt.
Powinnaś się zaangażować w bardziej zwariowany sposób.
To by było odważne i piękne.
Masz rację.
Odejdzie, jeśli będziesz zwlekać.
Należymy do siebie.
Urocza myśl.
Ale nigdy nie będzie całkiem twój.
Dalej, zaangażuj się.
Ale nie oczekuj od niego tego samego.
Wierz mi, nie jesteś w jego typie.
-Jesteś jak poduszka. -„Poduszka”?
Rozmawiam teraz z przyjaciółką.
On potrzebuje ognia!
-Płomienia głębokiej, szalonej miłości! -Dobra.
Takiej, jaką my mieliśmy. Może wciąż mamy.
O czym ty mówisz?
Że jesteś jak mysz.
Nie jesteś zwariowana.
Pieprz się, pretensjonalna zdziro.
Właśnie, wal się!
Jak masz problem z nią, to i ze mną.
Gdybym nie przysięgała łagodności...
Nadal noszę nóż.
Hej, dziewczyny.
Jeśli nie jesteś wariatką,
to będąc z nim na pewno oszalejesz.
Spójrz na mnie.
Każda kobieta na twojej drodze trochę ześwirowała.
Nie, Hai Lai. Nie słuchaj jej.
Nie jestem już taki.
Chodź. Muszę ci coś powiedzieć.
Przepraszam.
Dobrze ci szło w konkursie, a ja to schrzaniłem.
Powinnaś była wygrać.
Nie, to moja wina. Zamarłam.
Nie chciałam tam być, nie mogłam się skupić na chwili.
To mi się zawsze przydarza.
Zawsze?
Nie zawsze. Tylko w ważnych chwilach.
Teraz prosisz o pojemnik i miarkę do herbaty.
Możecie ujrzeć małe wzgórza i doliny
uformowane przez wyciąganą z herbaty miarkę.
Jak bambus.
Z lasu.
Dlatego nauka parzenia herbaty zajmuje całe życie.
Wszystko opowiada historię.
Jesteś prawdziwa, Hai Lai, czy tylko o tobie myślę?
To naprawdę ja.
Nad tyloma sprawami ostatnio się zastanawiałem.
Osiągam nową perspektywę.
Dowiaduję się o sobie nowych rzeczy.
Ja też.
Tyle chcę ci powiedzieć.
Nie teraz.
Po prostu bądź tu ze mną.
Tylko mnie przytul.
Nigdy nie powiedziałem ci tego z całego serca.
Jestem w tobie zakochany.
A ja w tobie.
Prawdziwie.
Posłuchaj.
To koncert w c-moll.
Pięknie go grałaś.
Wtedy się spotkaliśmy.
Nigdy nie zapomnę tego dnia.
-Hai Lai. -Rodrigo.
-Muszę coś ci powiedzieć. -Mam ci coś...
Dobrze, ty pierwsza.
Nie, ty powiedz.
Nie, ty... Równocześnie, zgoda?
Dobrze.
Raz, dwa, trzy, cztery...
-Czas ze sobą zerwać. -Powinniśmy założyć rodzinę.
Na zakończenie należy powiedzieć jeszcze jedno.
„Przepraszam za wszystko, co nie było idealne”.
Przepraszam.
JEDNO ŻYCIE. JEDNA SZANSA. co nie było idealne”.