Mozart w miejskiej dźungli
No wykrztuś to, Hez!
Nie pospieszaj go.
On jest artystą.
Tak, jestem.
Dobra.
Gdy Gloria zamówiła u mnie dzieło, wyruszyliśmy w artystyczną podróż.
A podróże należy szanować.
Zgoda!
Ale zanim popełnisz błąd życia, obejrzyj ten filmik.
To Cynthia grająca Beethovena na motocyklu.
Zobacz.
Twoje skutery nie robią na Hesbym wrażenia!
Trzysta tysięcy odsłon.
Zauważ, że sufit jest nieuszkodzony.
Myślę, że zawalenie się sufitu było piękne.
Ten chaos, papież.
Absolutnie się zgadzam.
To, co tu robimy...
Hesby!
My przeobrażamy obraz orkiestry. Obraz samej muzyki.
Słucham?
-Nic. -Jesteśmy w ruchu oporu.
Przeciwko czemu się opieracie?
-Sprzedaży biletów? -Zabawne.
Nie wolałbyś, by usłyszało to 1200 osób, a nie 20?
1200 starych lampucer!
-Co ty gadasz? -Gadam do nowego pokolenia.
Oboje macie doskonałe argumenty.
-Może się przespacerujemy? -Żadnych spacerów.
-Owszem. -Nie! Ja nie idę.
Za mną!
Uwielbiam spacery!
-To brzmi... -Wspaniale.
Jak dystopijny koszmar.
Dokładnie takie wrażenie chcę przekazać. To przerażające.
Serio? Ja się nie boję.
Dlaczego nie możecie grać z krwią?
Dlaczego?
Nie do końca rozumiem, co mam robić.
Ja nie wiem! Nie wiem.
W tym problem.
Maestro, proszę. Cálmate!
Nic mi nie jest. Staram się.
Mogę pożyczyć obój?
Proszę.
-To jego proces. -Może w tym problem.
-Jest artystą. -Nauczyłem się...
Tak.
Nauczyłem się na tym grać...
Przez osmozę z Hai Lai.
Maestro, chyba czas na przerwę. Prawda, Bob?
Akurat nie, ale zróbmy sobie przerwę.
Dziesięć minut.
-Oddaj Arlenowi obój. -Nie, Gloria.
Dobrze. Oddamy ci go.
Musimy porozmawiać o interesach.
Twój utwór jest w doskonałych rękach.
Co się dzieje?
Daj mi telefon. Muszę zadzwonić do Hai Lai.
Dzwoniłem od Dee Dee'ego i od Warrena Boyda.
Dzwoniłem z taksówki i z jej telefonu.
Nie mogę jej znaleźć.
Nic jej nie jest?
Już nie chce być moją dziewczyną.
Tak mi przykro.
Ale...
Musisz powiedzieć Hesby'emu, że dasz radę zagrać jego utwór.
Jeśli to zrobisz, wybaczę ci Japonię.
Mogę się napić yerby?
-Sharon, możesz? -Oczywiście.
I jeśli czegokolwiek potrzebujesz, to jestem dostępna...
-Sharon, zrób yerbę. -Jasne.
Hesby!
Hesby, Rodrigo właśnie mówił, jakie emocje wzbudza w nim twój utwór.
Dziękuję ci bardzo.
Płakałem ciurkiem 39 godzin, gdy go pisałem.
Hesby Ennisie. Nie ma wątpliwości.
Powinieneś oddać utwór Thomasowi, bo on gra z krwią.
Ja jestem tylko treścią. Jej nie da się zdefiniować.
-Thomas gra z krwią. -Rodrigo! Wracaj!
On żartuje.
Jest taki zabawny.
Nie lubię przekazywać złych wieści, więc pójdę na spacer.
Mam dość.
Jak to masz dość?
Nie wracaj dziś do domu.
Nie wracaj.
Wyczuwam nuty kartonu i plastiku.
2015 to dobry rocznik.
Nie wracaj do Ferndale.
Zamieszkaj na górze. Dyryguj na dole i pij na tej rajskiej plaży.
Nie musiałabyś wychodzić. Zestarzejemy się razem.
Muszę wrócić do normalności i pogadać z Rodrigo.
Nie rozmawiałaś z nim?
Zerwaliście na ceremonii parzenia herbaty?
Tak. Koniec z panem chłopakiem, ze wspólnym mieszkaniem. Będzie normalnie.
-Ale to nienormalne. -Zamknij się.
-Koleś od motocykli i Arlen. -Danny.
Cześć.
Znacie się?
Nie, przyszliśmy jednocześnie.
-Cześć. -Hej.
Tak, zgadza się.
Chcecie wina z kartonu?
-Tak. -Poproszę.
Nie, dzięki.
Sorry, że wbijam na wasz chodnik,
ale chciałem powiedzieć ci osobiście, że odchodzę z orkiestry.
-Odszedłeś? -Chcę odejść.
Ale umowę mogę zerwać tylko, jeśli Rodrigo zaakceptuje zastępstwo.
A zaakceptuje tylko ciebie.
Czemu chcesz odejść?
Mam koszmary, że Rodrigo chce mnie dźgnąć obojem.
Więc wracam do Chicago.
I jednak napiję się wina, jeśli można.
Jasne, ale ona cię nie zastąpi.
Ona ma problem z orbitami.
Nie, zrobię to.
Boże! Dziękuję!
Serio?
Nie ma już orbit.
Jesteś tego pewna?
Tak. Chcę wrócić do normalności. Ja w zastępstwie to normalność.
Chwila. Połączmy się z naszym oddechem.
Wdech, wydech. Smyczek w dół i w górę.
-Hej, flety. Spokój. -Nie panujesz nad nimi.
Przestańcie! To bardzo drogie instrumenty.
To ważny człowiek i ma nam pomóc.
Dziękuję, Ricky.
Naucz się przyjmować krytykę.
Twoja cała kariera będzie tak wyglądać.
Skrzypkowie nie płaczą.
Altyści płaczą.
-Chcesz być altystką? -Nie.
Masz wielki talent, dlatego cię męczę.
Gdy będę dla ciebie miły, wtedy zacznij się martwić.
Zaczynamy.
Cześć!
-Maestro. -Szef. Tak.
Jak nadgarstek?
Będę musiała grać lewą ręką.
Spoko! Jak Jimi Hendrix.
Żartuję. Chodzę na rehabilitację, ale nie wyleczę tego do końca.
Może kiedyś.
Cholera.
Przykro mi.
Przykro mi, nadgarstku. Ja ci to zrobiłem?
Nie odpowiadaj.
Będziesz uczył?
Będę nauczał i się uczył.
Będę uczył o krwi te wspaniałe dzieci.
Jesteście tacy uroczy.
Choć was nie znam, to bardzo was kocham.
Tak bardzo!
Więc to jest...
Zróbmy to, dobra?
Moje ręce są jak z bananowego budyniu.
Dobra.
Gdzie byłeś? Zniknąłeś na miesiąc.
Ricky, pracowałem.
Byłem w Japonii, na księżycu.
Byłem na dnie oceanu i własnoręcznie zabiłem robota.
Nie patrzcie tak na mnie.
Maestro, może zagramy początek Piątej Symfonii?
Nie, muszą wysłuchać opowieści.
Muszą.
Gdy byłem mały, maestro Rivera powiedział mi:
„Graj na każdym instrumencie poza skrzypcami”.
Chciałem mu udowodnić, że się myli.
Złapałem skrzypce i ćwiczyłem dzień i noc,
aż leciała mi krew
z tego palca, tego, tego i tego.
Ciągle leciała mi krew. Ciekła...
Tak, oczywiście!
Ale to krew wzniosłości czynu!
Maestro, daj spokój.
To się musi zdarzyć na każdej...
-Następnym razem chcę zobaczyć krew! -Maestro.
Maestro, może opowie nam pan o krwi na zewnątrz?
Dobrze.
I tu się kończy oprowadzanie.
W Galerii Kandinsky'ego.
Prawdopodobnie ulubiony abstrakcyjny obraz Solomona R. Guggenheima.
I mój.
A więc nie możesz odmówić, prawda?
Nie odmawiam.
Kiedy będziemy świętować?
Cudownie.
Pójdę po dokumenty i bardzo drogiego szampana.
Zaraz wracam.
Gloria! Co ty tu, u licha, robisz?
Jak mnie znalazłeś?
Mamy wspólny kalendarz, pamiętasz?
Sharon musi coś z tym zrobić.
Gratulacje! Wygrałeś! Przyjmuję posadę.
Nawet nie lubisz sztuki współczesnej.
Właśnie, że lubię!
Hesby dał utwór tobie!
Ja nie mam nic! Poza załamanym dyrygentem
i sponsorem, który jest wściekły przez rzeczonego dyrygenta.
Miałeś rację co do Rodrigo.
Miałeś racje co do wszystkiego. Wygrałeś.
Nie poddawaj się.
To działa tak:
ja z tobą pogrywam, a ty ze mną, do diabła!
Jestem zbyt zmęczona.
Masz rację!
Powinnaś odejść!
I tak zrobiłaś z Filharmonii mauzoleum.
Nie próbuj mnie sprowokować.
Jesteś muzycznym geniuszem.
-Błagam! -Mówię poważnie!
Każdy młody dyrygent i muzyk w kraju chce zdobyć twoją aprobatę.
Niby dlaczego dostaję takie świetne recenzje?
To z powodu twojej pogardy.
Masz szczęście, bo moja pogarda nie ma granic.
Myślisz, że unowocześniasz muzykę?
Nic dziwnego, że masz instrumenty ze śmietnika.
Jesteś straszną snobką.
Pieprzę cię.
Ta wojna jest dobra dla nas obojga.
Jest dobra dla muzyki.
Musisz walczyć.
Mogę już wrócić do domu?
Nie.
-Myślę, że tak. -Nie.
Nie?
Mam przynieść trzeci kieliszek?
Musimy porozmawiać.
-Wciąż... -Sebastian.
Pamiętasz, że pozwoliłem ci pożyczać ten kubek, kiedy chcesz?
Daję ci go.
Shawn.
Ten orzech dał mi Seiji Ozawa.
Nie jedz go.
Nie rozłupuj go.
Nigdy.
Nie potrzebujemy więcej czynszu.
Ale to nie czynsz.
To prezenty dla was. I tyle.
Niczego już nie pragnę.
Nie chcę nic posiadać.
Chcę być jedynie cieniem przed orkiestrą.
Tylko tego pragnę.
Jak wam się podoba to brzmienie?
Jest wspaniałe. Myślałem, że słuchamy twojej płyty.
To niesamowity instrument.
-Na pewno chcesz go oddać? -Oczywiście. Tobie tak.
-Dziękuję. -Proszę.
-Pójdźmy kiedyś na drinka. -Koniecznie.
-Tak. -Na drinka i tak dalej.
-Wszystko. -Zrobimy wszystko następnym razem.
Tak.
Mamy gości albo ja mam halucynacje.
Maestro, wzywałeś?
Norton! Morton Norton, tak.
Patrz, co dla ciebie mam.
Na przykład.
To moja piłka nożna.
Spałem z nią od 10. do 13. roku życia.
Daję ci ją.
Czemu rozdajesz swój dobytek?
Zerwał z dziewczyną.
Z tą oboistką z niewyparzonym językiem.
-Konieczny jest absynt. -Tak.
-Dziękuję. -Piołun.
Mogę trochę?
Za złamane serce, które boli najwznioślej.
Za rozterki.
Za tęsknotę.
Za posiadanie rodziny.
Nie chcę już wznosić tego toastu.
Maestro, jesteś ponad to.
Jesteś jedynym żywym dyrygentem w mojej kolekcji.
Czym jest jedna oboistka wobec milionów twoich wielbicieli?
Za Rodrigo De-kurwa-Sousę.
Dziękuję, Norton. Sebastianie.
Paziu.
Robimy imprezę? Mogę zaprosić znajomych?
Zwołaj chór.
Bądź cierpliwy. Mam na dziś wielkie plany.
Wszyscy będą dziś pracować do późna.
Ale to inna sprawa.
Co tu się dzieje?
To ta wspaniała orkiestra, o której mi mówiłeś?
Gdzie są wszyscy?
Związek dostał anonimowy cynk,
że w niezwiązkowej orkiestrze są związkowi muzycy.
Co?
Grożą wpisaniem na czarną listę wszystkich muzyków,
chyba że wstąpimy do związku.
Hesby Ennis.
Wychowałem się na pana Symfonii Polaria.
Mam nadzieję, że nie doznał pan uszczerbku na zdrowiu.
Jaja sobie robisz? Jestem łamistrajkiem?
Czemu się uśmiechasz?
Czemu on się uśmiecha?
To po prostu fantastyczne.
A teraz się śmiejesz.
-Śmieje się! -Śmiejesz się.
-Nie jesteś zły? -Jasne, że tak. Jestem wściekły.
Boże, Gloria.
Twoja dziewczyna nas wsypała?
Oczywiście, że tak!
Pewnie już zbyt długo nie będzie moją dziewczyną.
Monogamia i tak jest sprzeczna z naturą. W końcu wszyscy się zdradzamy.
Dokąd idzie Hesby?
Idzie oddać utwór Glorii.
-Pięć, sześć, siedem. -Nie zwiększaj.
Zabijasz dźwięk!
Rodrigo De-kurwa-Sousa.
Jak pięknie. Dziękuję.
To takie miłe.
-Jesteś bardzo piękna. -Dziękuję, maestro.
Czemu ostatnio cię nie zaprosili?
Nie wiem.
-Musimy się wymienić imionami. -Tak.
Shawn, pomóż mi z pudłem. Zacznijmy rozdawanie.
Joan Jett!
Chodź, Shawn.
-Joan Jett. Jak leci? -Cześć, Rodrigo.
Chciałem ci to dać. To moja pierwsza składanka.
Sam zaprojektowałem okładkę.
Twój Szostakowicz z Filharmonią Berlińską
wyjebał mnie w kosmos.
A mnie wyjebał w kosmos twój piękny głos!
Boże, Nadia Sirota! Kocham cię!
Przyjaźnisz się z Sebastianem?
Nie. Rodrigo mnie zaprosił,
żeby dać mi kamerton, którym rzuciła w niego Kathleen Battle.
Nie wiem dlaczego.
Rodrigo tu jest?
Cześć!
A nie, zapomniałem. Nienawidzę cię.
Proszę, nie. Bardzo za wszystko przepraszam.
I dobrze.
Ale już mi przeszło.
Nadal tu mieszkasz?
A Rodrigo?
Hej, Jeff Zeigler!
Maestro.
Dobrze cię widzieć.
Dam ci coś. Zawsze uważałem, że powinno należeć do ciebie.
Ten ołówek.
Dam ci też tę filiżankę.
To filiżanka mojej babci. Czytała w niej z fusów.
Ale to nie działa, bo to musi być bardziej...
I tak jest stara.
Więc...
-Co z nim? -To chyba przez ciebie.
-Ray Chen? -Tak.
Możesz wyjść? To mój pokój.
-Tak, oczywiście. -Dzięki.
-Mówiłem ci, że ukradłem czołg? -Nie.
-Nie mówiłem ci? -Nie.
Mówiłem ci, gdy...
Nie przejmujcie się mną.
Hai Lai, chcę ci przedstawić Esmeraldę.
Jest piosenkarką.
-Świetną. -Miło cię poznać.
Możesz sobie tu usiąść?
Nie wychodź. Zaraz wrócę, dobrze?
Hai Lai, czekaj.
Rozdaję siebie. Chcę, żebyś to miała.
Bo to mojej babci.
-Nie chcę. -Ja chcę, żebyś...
Jesteś zła za madrygalistkę?
Nie! Rób, co chcesz i z kim chcesz.
Nie obchodzi mnie to.
Jeśli ze mną nie rozmawiasz, to chociaż weź to.
Chcę, żebyś o mnie myślała!
A ja chcę wiedzieć, czy mogę jutro przyjść na zastępstwo?
Oczywiście. Nie przeszkadza mi to.
Możesz pracować, kiedy chcesz. Zawsze cię wypatruję, Hai Lai.
Jeśli gra ktoś inny,
zawsze myślę, gdzie jest Hai Lai?
Bo nie lubię, jak brzmią inni.
Lubię twoje brzmienie.
Lubię twoje dźwięki,
bo brzmią jak mama ptak wypluwająca pokarm pisklęciu...
Boże! Możesz przestać gadać bez sensu?
Jak: „Graj z krwią!”.
Albo: „Wygrasz. Jesteś świetną dyrygentką, Hai Lai”.
Chcesz usłyszeć coś z sensem?
Nigdy nie będziesz wielką dyrygentką!
Wiesz dlaczego?
Bo ciągle się mnie słuchasz.
Słuchasz się Thomasa i swojego ojca.
Musisz przestać!
Słuchaj muzyki! Współgraj z muzyką!
Kurwa, graj z krwią, Hai Lai!
Pierdol się! Gram z krwią!
Jak poszła próba?
Chyba wiesz.
Nie mogę tak dłużej.
Co chcesz mi powiedzieć?
Może ten nasz związek nie działa.
Daj spokój!
Ja walczę.
Przecież tego chciałeś, ty czubku!
O nie, naprawdę?
Zostaniesz moją żoną?
To fortel, żeby odzyskać utwór?
Nie.
To fortel, żeby się z tobą kochać,
jeszcze raz, kolejny i kolejny.
Mówiłam ci, że się cieszę, że nie jesteśmy małżeństwem.
Uwielbiam robić ci zawód.
Co powiesz?
Nie.
Zaprzepaścisz świetny związek
tylko dlatego, że byłem dupkiem?
Nie zrywam z tobą.
Ale nie dam ci polisy ubezpieczeniowej.
Musisz przestać być dupkiem, Thomasie.
Nie wiem, czy potrafię.
Nie udały mi się już cztery małżeństwa...
Więc nie tylko ty musisz zmądrzeć.
Pozwól mi być Thomasem Piątym.
To brzmi tak królewsko.
Możesz dziś u mnie nocować.
Ale na tamto odpowiedź brzmi „nie”.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Stop! Nie!
Patrzcie, kto wrócił. Mischa, wisisz mi 20 dolców.
Co tu się dzieje?
Pablo? Pablo Heras-Casado?
Rodrigo DeSousa.
Witaj.
Podziwiam twoją pracę.
Czasem jest trochę...
Mógłbyś sobie pójść? Bo to mój taniec.
-Dziękuję. -Pablo, zostań.
-Ty od nas odszedłeś. -Co?
Mam już nowszego, seksowniejszego i bardziej lojalnego ciebie.
Więc idź sobie.
Wracamy do początku.
Czekaj! Nie! Egon, proszę.
Proszę, miałeś rację. Co do wszystkiego!
Co do orkiestry, co do mnie i tonięcia!
Czemu toniesz? Czemu?
Nie wiem, Egon, nie wiem!
Jeśli nie wiesz, nie mam dla ciebie czasu.
Daj spokój! Proszę, jestem Faustem. Ja jestem tą postacią!
On nie jest Faustem! Ja jestem!
Jesteś Faustem, ale nie moim.
Więc wyjdź, bo mamy próbę.
Zostaję!
Dobra, kochani. Pablo, idziemy. Tak mi przykro.
Bardzo mi przykro.
Wolfgang?
Kawał scheisse! .