Mozart w miejskiej dźungli
Witam.
Dzień dobry.
Wasze postępy bardzo mnie cieszą.
Ale większą radość będą mieli ludzie,
którzy usłyszą waszą grę w August Memorial Hall!
Tak.
Dobrze.
Więc...
Gotowi?
Gloria miała rację.
Cynthio, miałaś rację.
Związkowcu Bobie, miałeś rację.
-Warrenie Boyd, miałeś rację. -Na temat?
Piątej Symfonii, fünfte, Beethovena.
-Wiecie, co tu jest nie tak? -Co?
-Ja. -Nie.
Psuję tę orkiestrę.
Dlaczego? Nie wiem. Ale musimy odwołać ten koncert.
Musimy... Sam nie wiem.
Gdyby był tu Rivera, rzuciłby we mnie batutą.
Albo tysiącem batut.
Rzucisz we mnie tym przepychaczem? Proszę?
-Rzucaj. W zęby. -Nie wiem, jakby to miało pomóc.
Maestro, mam pomysł.
Nie musimy odwoływać koncertu.
Ale musimy poluzować żagle.
Poluzować żagle, tak.
Poluzować, bo rozbijamy się o górę lodową, tak?
Musimy ratować górę lodową.
-Rozumiecie tę metaforę? -Doskonale.
Dacie mi 20 minut?
-Tak. -Jasne.
Przepraszam.
-Zamknijcie drzwi. -Jasne.
Cholera. Co, do kurwy?
Wybacz.
Łatwo jest być kotem?
Wygląda, że łatwo.
Za to z obojem nie jest tak prosto.
Nie zrozum mnie źle, cieszę się z koncertu.
Miałaś kiedyś chłopaka?
Są w budynku jakieś fajne kocury?
Czy ty kiedyś wyszłaś z mieszkania?
Złapałaś mysz?
Chociaż karalucha?
Karaluchom zabraniają wstępu do budynku, prawda?
Jebana policyjna rada budynku.
Tak między nami, to w ogóle lubisz muzykę klasyczną?
Cześć.
Nie słyszałam pięknej muzyki.
Tylko sobie rozmawiamy.
Nie płacą ci za pogawędki.
Isadore ubóstwia tę muzykę.
Nie wątpię.
Chyba w niczym nie przeszkadzam?
Witaj, kochanie. Pozwoliłem sobie użyć klucza.
To moja wina, że ci go dałam.
Cześć, Betty. Fukumoto-san, miło cię widzieć.
Ciebie również, Glorio.
-Przyszedłem tu powiedzieć... -Nie mów tego.
Czego?
Tego, co miałeś powiedzieć na tym nagłym spotkaniu.
Może to nic złego?
A nie jest?
-Cóż... -Ty...
Tylko...
Dobrze. Powiedz.
Wycofuję swoją darowiznę.
Nie mów tego!
Już za późno, kochanie.
Posłuchaj, rozumiem...
Wiem, że było tu trochę...
Ale to nadal wyjątkowa szansa na promocję Fukusoftu.
Tak, zgadzam się.
Ale przywództwo w Filharmonii nie jest wystarczająco silne.
Jeśli myślisz, że ona potrafi kierować tym miejscem lepiej niż ja...
Co? Wcale nie chcę zarządzać. Tęsknię za graniem.
Nie chcesz większej władzy?
Skarbie, potrafię wstrząsnąć słuchaczem
w ostatnim rzędzie
poprzez dmuchanie przez dwie cienkie trzcinki.
-Tylko takiej mocy potrzebuję. -Brava.
Każda osoba z głową na karku wie,
że nie jesteś problemem tej placówki.
Mam nadzieję, że nie mówisz o wybitnym maestrze DeSousa,
bo na to nie pozwolę.
Rodrigo, tu jesteś.
Cześć, Egon.
Zadecydowałem, że rola Fausta nadal należy do ciebie.
-Świetnie. -Tak?
-Wspaniale, myślałem, że... -Dziś jest taniec.
Dzisiaj?
Nie mogę, jadę do Filharmonii.
Mam występ.
No tak, legiony wielbicieli nasiąkających kulturą.
Nie trzymaj ich do późna, rano idą na botoks.
Nie bądź cyniczny, Egon.
Tylko naiwni ludzie są cyniczni.
Zróbmy to jutro.
Jutro nie mogę. Pojutrze lecę do Reykjaviku.
Pracuję z gwiazdą rocka i nie jest to Björk.
Ale to balet bez publiczności. Zawsze możemy to zrobić.
Rzeźba Andersena za trzy godziny. Oto zaproszenie.
DESOUSA JAKO FAUST
-Trzy godziny? -Tak.
-Oddaj to. -Cholera.
Masz rację co do mojego cynizmu.
Jesteś najniewinniejszym narcyzem, jakiego znam.
Przestań być taki dorosły, nim wpadniesz w pułapkę.
Trzy godziny.
To może być twoja ostatnia szansa.
Przepraszam, gdzie jest najbliższa toaleta?
Będziemy mogli z niej skorzystać przed występem?
Powinniśmy też mieć przerwę za pięć minut.
Tylko przypominam.
-Jak się nazywasz? -Esme.
Podoba mi się twoje podejście.
-Hailey. Słyszałem, że wróciłaś. -Tak.
Jakie to uczucie?
Naprawdę dziwne.
Pamiętam twój pierwszy występ z orkiestrą.
Byłaś bardzo zestresowana.
Zaoferowałeś mi środek na uspokojenie.
To były czasy.
Miło cię widzieć z powrotem.
Tęskniliśmy za tobą.
Ja za wami też.
Mój Boże.
To najlepiej wyglądająca orkiestra, jaką widziałem.
Dziękujemy!
Wspaniale wyglądacie. Tak szpanersko.
Tara, gdzie smyczek?
-W plecaku. -Biegnij po niego, szybko.
-Mogę jej pożyczyć swój... -Dobrze.
-Co z twoim nadgarstkiem? -Nie miałam czasu o nim myśleć.
Świetnie. Tak trzymać.
Ricky, co słychać? Jak leci?
Dużo ludzi, co?
Dużo. Są...
-Nie stresuj się. -Nie stresuję. Mamy panią Cynthię.
Tak.
Dobrze.
Nie potrzebujemy chyba kasków?
Raczej zatyczek do uszu.
Wspaniale będzie usłyszeć,
jak te dzieciaki grają V Symfonię Beethovena.
A następnie Rodrigo w żywiole, jak zagra utwór Hesby'ego.
Świetnie.
Dziękuję.
Otworzymy dziś program
pierwszym publicznym występem Młodzieżowej Orkiestry Maestra Rivery.
Dzięki tobie.
Nie zagramy V Symfonii Beethovena.
Ale coś zagramy. Nie jestem pewny, co to będzie, ale...
Tak czy inaczej, z przyjemnością przedstawiam wam osobę,
która nad tym wszystkim trzymałą pieczę.
Jest uznaną, wspaniałą wiolonczelistką.
Doznała kontuzji.
Myślę, że czasem kontuzje pomagają w gojeniu.
Proszę o gromkie brawa
dla Młodzieżowej Orkiestry Maestra Rivery oraz dla Cynthii Taylor.
Dziękuję, maestro.
W przyszłości z przyjemnością zagram dla was
V Symfonię Beethovena.
Te dzieci bardzo ciężko pracowały
i z radością je tu dziś witamy.
Brzmią wspaniale.
To prawda.
Chciałam tylko podziękować, że pozwoliłeś mi zagrać.
Naturalnie. To ja dziękuję.
To szaleństwo.
Taka prosta melodia i taka piękna.
Maestro Rivera miał powiedzenie.
Co to znaczy?
„Nie komplikuj, głupku”.
Chyba nie on to wymyślił.
Ale to dobre powiedzenie, prawda? Sprawdza się.
Jak „graj z krwią”.
Jasne.
-Idź już. -Dobrze.
-Pavel. -Maestro.
Cześć.
-Pomożesz mi? -Tak.
Dasz to Związkowcowi Bobowi?
Dobrze.
Powiedz, by na scenie odczytał to publiczności.
-„Odczytaj publiczności”. -Tak.
Kiedy wyjdzie orkiestra.
-Nim wejdziesz na podium? -Tak.
Dobrze.
Poprosiłbym ciebie, ale twój akcent jest zbyt silny.
Jaki akcent?
Miło ciebie widzieć z powrotem, Hailey.
Dziękuję. Ciebie też.
Jedna z nas.
Robi się niezręcznie.
Nie widziałaś Dziwolągów?
Widziałam.
Gdzie maestro?
Co się dzieje?
Co robi Bob?
Wszystko jest dobrze. Ja się tym zajmę.
Gdzie Rodrigo?
Co się dzieje?
Mam list od naszego dyrygenta, maestro DeSousy.
Kochanie, wpijasz mi się w rękę.
„Przedstaw się, Związkowcu Bobie”.
Nazywam się Robert Szymkowski, gram na flecie i na pikolo.
Również na drumli i harmonijce jazzowej, ale nie tutaj.
Tu gram jedynie na flecie i pikolo.
-Do rzeczy. -Co? No tak.
„Przewodzenie Nowojorskiej Symfonii to najlepsza praca na świecie
i niniejszy, dojrzewający dyrygent,
nie czuje się godny tego stanowiska”.
-Jasna cholera. -Co jest...
„Dziś przyszła kolej na kogoś innego”.
Idź tam.
Kochanie, mam swoją orkiestrę.
„Wysłałem batutę”.
Bierz tę batutę.
Następnym razem, skarbie.
Boże.
-Thomas. -Przepraszam.
„Na batucie jest czyjeś imię”.
On chyba nie wie, jak się pisze twoje imię.
„Ta osoba pomogła mi przygotować ten obiecujący utwór Hesby'ego Ennisa”.
„Obiecujący”? Pierdol się.
„Hai Lai, wiem, że nie chcesz, bym osobiście tobie to przekazywał,
więc dałem to Związkowcowi Bobowi...”.
Możesz to zrobić?
Dobry wieczór.
Dziś zagramy premierę pięknego utworu Hesby'ego Ennisa.
Postaram się jak najlepiej go oddać.
Ale nim zaczniemy, będę czegoś potrzebowała.
Potrzebuję świetnej oboistki, która może zagrać bez próby.
Czy jest na sali Betty Cragdale?
Wiesz, że jestem!
Będziesz miał gratkę.
Dmucham ten numer dla ciebie, Fugu.
Rodrigo, cześć.
Cześć, Egon.
Dlaczego przyszedłeś?
Przypomniała mi się pierwsza okazja dyrygowania prawdziwej orkiestry.
To było na konkursie w Oaxace.
Miałem osiem lat.
I byłem bardzo zdenerwowany, byłem...
Koszmarnie mi poszło.
Stary maestro Rivera był na mnie wściekły i tydzień się do mnie nie odzywał.
To był twardy człowiek.
Uważał, że brak troski uczy samodzielności.
Ale potem dostałem drugą szansę i byłem całkiem niezły.
Dziś jest chyba dzień drugich szans.
Cześć. Dziękuję bardzo. Naprawdę...
Potrzebuję oboju.
Nie spieprz tego.
Gdzie są tancerze?
Nie ma ich tutaj. Nie są ci potrzebni. Miałeś się jedynie wprawić.
Jesteśmy tylko my?
Nie, tylko ty. Nie potrzebujesz nikogo innego.
Nie, Egon, potrzebuję. Przywykłem do pracy z ludźmi.
Z kompozytorami, żyjącymi bądź nie, albo z orkiestrą,
albo sam nie wiem, z publicznością.
Bez nich jestem niczym.
Więc bądź niczym.
„Bądź niczym”.
Co za schiesse!
Wolfgang?
Do kogo mówisz?
Do starego przyjaciela.
Nie schlebiaj sobie.
Świetnie cię widzieć.
Masz ładny sztuczny kolor na policzkach, to dobry znak.
Co słychać?
Chcę zobaczyć, jak wychodzisz na osła i niszczysz karierę.
Jak na razie dobrze ci idzie.
Wiem, to...
Dobrze, Egon. Myślę, że jestem gotowy.
-Tak? -Znalazłem swój brak publiczności.
Zacznijmy przedstawienie.
Co gramy?
-Sam wybierz muzykę. -Chyba wiem, co chcę.
-Poćwicz swoje jetés. -Dobrze.
-Będziesz oglądał? -Nie będę, pojadę już.
Wyprostuj się, wznieś ciało i...
Rutledge, ty świrusko. Kocham cię.
Teraz mnie przerażasz, tak jak i to dziecko.
Kocham cię, mała.
Pozamiatali. Niesamowite.
Prawie miałam atak serca.
Brava, Rutledge!
Tak, Hai Lai! Udało ci się!
-Tak! -Naprawdę oszalałeś.
Nie mówiłem, że będzie wspaniała? Powiedziałem ci, prawda?
Nie mówiłem? Była niesamowita.
Hai Lai, jesteś najlepsza!
Tak, Glorio Windsor?
Jesteś zwolniony.
Nie ma sprawy.
Glorio, nic się nie stało.
Wszystko będzie dobrze.
Czyż nie jest wspaniała? Dała popis.
To było niesamowite.
Nie widziałem, ale czułem to na odległość.
Pięknie dyrygowała.
Glorio, jest dobrze.
„Oboistkę Hailey Rutledge,
która wzięła udział w Konkursie Dyrygenckim Fukumoto,
rzucono w światła jupiterów po tym, jak usunięto maestro DeSouza.
Choć miejscami zbyt wyniosła,
Rutledge była szczególnie znakomita w znajdywaniu emocji
w czasem zbyt przeintelektualizowanej symfonicznej enigmie”.
„Znakomita”.
-To dobrze. Prawda? -Bardzo dobrze.
Widzieliście to?
Mówiłem, że będzie wspaniała?
Powiedziałem wam, prawda?
Nie mówiłem? Udało ci się! Tak!
Hai Lai, jesteś najlepsza!
Tak! Grasz z krwią!
Tak!
Możesz płakać.
Wypłacz swoje oczy.
Przez co innego miałabyś płakać?
Musisz wciąż odgrywać film z Bette Davis?
Tak, muszę.
Czy to ty jako dziecko mówiłeś mi, że jestem schiesse?
Nie, to było moje drugie dziecko, Karl.
Co za łobuz.
To przez niego nigdy nie dokończyłem Requiem.
Naprawdę?
-Dlaczego? -Było już prawie gotowe.
A on wszedł i specjalnie wylał na partyturę atrament.
Musiałem zacząć od początku.
Stary!
Myślałem, że oszołomiła cię
potworność umierania albo coś.
„Potworność umierania”?
Ludzie, którzy boją się śmierci, jeszcze nie umarli.
Nim zapomnę. Maestro Rivera chciał, żebym ci powiedział...
Rozmawiasz z nim?
Dobra, co mówił?
Tak, powiedział:
„Zabieraj się do pracy, gnojku”.
Tak. Do pracy.
Ale co mam robić?
Serio pytam. Co robić? y, gnojku”.