EGIPT 2011 ROK
Chcesz posłuchać muzyki?
Chcesz posłuchać piosenki?
Chcesz słuchać jednej piosenki
przez dwa miesiące?
Kurwa!
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Ten kawałek nazywa się „Dobry sen”.
O stolarzach
Którzy muszą robić małe trumienki
Po pracy chłopaki piją drinka czy dwa
Starają się nie więcej niż trzy I wracają do domu
Próbując
Przespać całą noc
Tak, wiem
Proszę o wiele, ale powodzenia
Powodzenia
Życzę wam
Moje piosenki są chyba trochę weselsze.
Nie to, że są mądrzejsze, ale...
dają jakąś nadzieję.
-Fajnie. -Twoje nie.
No wiesz...
Pozwól, że o coś zapytam.
-Prosto z mostu. -Spoko.
-Gotowy? -Wal.
-Będę walił. -Spoko.
Lubisz te ciasteczka, Reese's?
-Tak. -Ja też.
Nawet jedno dziś zjadłem.
Ja też. Widzisz...
Ale co?
Są naprawdę pyszne, bo łączą dwie rzeczy, które są różne,
ale razem są piękne.
-Więc pytam. -Tak?
Pytam,
czy chcesz razem pograć?
To wers o byciu zakochanym.
O byciu w takim stanie, że nie przejmujesz się deszczem,
tylko chcesz czuć się dobrze w deszczu.
Jak w „Deszczowej piosence”?
Cholera.
-Tak. -Nie, w porządku. To znaczy...
Myślisz, że to problem?
To znaczy, czy refren
jest z „Deszczowej piosenki”, bo to raczej...
Nie.
Ta piosenka ma oryginalne...
Ubiera w słowa rozkoszną popołudniową wilgoć.
O czym ty mówisz?
Poranna rosa?
Wieczorna mgła?
A o piętnastej?
15.30?
Jak to się nazywa?
Popołudniowa mżawka.
Tak sobie wymyśliłem.
Spróbujemy jeszcze raz?
Słyszę
Deszcz
Na dłoni
Jedynej dłoni, która trzyma moją dłoń
Co? Nie ten akord?
Nie. Akordy brzmią doskonale.
Ale w tej piosence jest radość.
-No tak. Radość. -Tak.
Nie czuję twojej radości.
Nie odczuwam radości.
Co cię trapi, musimy... obgadajmy to.
Po prostu rzeczy, które...
normalne...
rzeczy, które poruszają każdego...
Nie masz kobiety?
Bliskiej osoby, z którą mógłbyś pogadać?
Bo ja też... Też mi tego brakuje.
Kiedyś miałem...
I straciłem. Chciałbym odzyskać, ale nie potrafię.
Jednak każdego ranka
budzę się z tą samą myślą.
Że już dawno nie spotkało mnie nic wyjątkowego...
i jestem taki samotny, ale tak naprawdę to błogosławieństwo,
bo gdyby naprawdę w moim życiu
zdarzyło się coś miłego, to nie miałbym z kim się tym podzielić...
Może,
kiedy coś miłego się zdarzy,
to będę z kimś miłym.
I to będzie podwójne szczęście.
Nie mówię sobie tego codziennie.
Za dużo gadania. Więc mówię tylko
"podwójne szczęście".
Powiesz to ze mną?
-Podwójne szczęście? -Tak.
Nie chcę.
Nie szkodzi.
Ale dlaczego?
Bo mam kogoś,
to nie jest...
Więc w czym rzecz?
To jest
ogólne uczucie...
Całościowe.
Jak mam całościowego doła,
to robię coś tylko dla zabawy.
Więc... możemy coś zrobić
tylko dla zabawy.
Na przykład co?
Możemy się upić.
I gadać o muzyce całą noc.
Zmienił tekst, stary.
O tym właśnie mówię.
Willie zmienił tekst w „Pancho & Lefty”.
-Tak. -Greg12 myśli, że to poprawił.
Typie, daj spokój.
To nic takiego,
to tylko muzyka...
To jak muzyka...
Co się pchasz, pedale!
Dobra, luz. Spokojnie.
Olej go, stary. To jakiś ćwok. O czym mówiłeś?
Czar prysł.
-Co? -Przez tego kutasa.
Nie mów tego głośno.
-Nie chcę się bić. -I dobrze.
-Nie trzeba. -Nie.
Ej, gościu.
Zrób to jeszcze raz.
Raz, dwa, trzy.
Seinfeld!
Ulubiona postać.
Raz, dwa, trzy.
Elaine.
-Boże. -Mój Boże.
Słyszę deszcz
Na dłoni
Jedynej dłoni
Która trzyma moją dłoń
I słucham
O tak, słucham
I leżę tam Usycham i słucham
W smutne popołudnie
Durne popołudnie
Popołudniowa mżawka
Pada na jej twarz
Pada na jej talię
I ja padam
W ramiona ukochanej
Rob?
Jesteś tu?
Tak.
Tutaj, John.
Ale było super.
Tak.
Ile piosenek nagraliśmy w nocy?
Pięć.
No dobra...
Muszę wstać...
Pracuję jako nocny stróż.
Jest dzień.
Tak.
Rany.
Muszę się zbierać.
Podwójne szczęście.
Myślę, że powinniśmy się odwrócić i spojrzeć z tęsknotą w kamerę.
Poćwiczymy?
-Myślisz, że musimy to ćwiczyć? -Myślę, że powinniśmy.
To okładka naszej płyty. Musi być dobra.
-Dobra. -Okej, raz, dwa, trzy.
PATRIOTA
Nic panu nie jest?
Potrzebuje pan pomocy?
W porządku, dziękuję.
Powinien pan tu chwilę zostać.
Nic mi nie jest.
Po prostu ciężki dzień.
Recepcja.
Serwis sprzątający.
Czy tu serwis sprzątający?
Tak, w czym mogę pomóc?
Jestem w pokoju Księżnej Saksonii.
Proszę nie zostawiać mojej lodówki otwartej.
Słucham?
Moja lodówka.
Ogarnijmy się,
zamykajmy to, co się zamyka.
Lodówka była otwarta?
Tak.
Odnotuję to.
Będę wdzięczny.
Oczekuję lepszej obsługi.
Dobranoc.
Dobranoc, proszę pana.
Jesteś mordercą?
Tak.
Ale nie skrzywdzę cię.
Idź spać.
Kiedy nie śpisz, czujesz się dziwnie.
Nie rozumiem. Nic ci nie jest?
Był tu przez chwilę i wyszedł.
Kto to był?
Smutny pan w garniturze.
Zrobił ci coś? Dotykał cię?
Nie. Powiedział tylko, że jest mordercą. Ale mnie nie skrzywdzi.
A potem wyszedł i powiedział, żebym spróbowała zasnąć.
Bo kiedy nie śpisz, to czujesz się dziwnie.
Zejdź na dół do cioci. Zaraz będę w domu.
-Cześć, John. -Cześć.
Dlaczego pytałeś, czy moje nazwisko, Icabod, to pseudonim?
-Nie pytałem. -Pytałeś. Wspomniałeś o tym.
Powiedziałeś, cytuję:
„Jak ty właściwie masz na nazwisko, Peter?”
Odpowiedziałem: „Icabod”.
A ty na to: „Myślałem, że to ksywka”. Dlaczego tak myślałeś?
Po prostu...
Bez powodu.
Dlatego, że wyglądam, jakbym mieszkał w zaklętym lesie...
z bajki braci Grimm i nosił pelerynę albo coś w tym stylu?
Nie.
Chociaż w sumie chyba tak. Ale nie w negatywnym sensie.
Prezentacja była świetna.
Pozamiatałeś.
Prawda, Leslie?
-Ale co? -Że Lakeman pozamiatał.
-Tak. -Lakeman pozamiatał.
Icabod, jednak będę w pracy dziś wieczorem.
Nie masz innego zajęcia?
Chciałem mieć. Ostatnio przysłali te dwie Japonki, siostry.
Ale tym razem przysyłają tylko jedną, a to już nie to samo.
Leslie, niech John zajmie się wykresami przeliczeń euro.
Taki mam pomysł, żeby John to zrobił.
Po to ściągnęliśmy Stephena. To jego działka.
Nie, dajmy to Johnowi.
Brakuje nam odrobiny seksapilu.
Przepraszam.
Pokój Arcyksięcia Sebastiana,
za pięć minut.
Przepraszam.
John...
Ale bym cię wyściskał,
gdyby nie te łobuzy. Kurwa, co ty tu robisz?
Ja...
W garniturze, z tymi facetami.
Cześć. Jestem Rob.
-Cześć! Lawrence. -Spoko. Rob.
-Rob. -Leslie.
Świetnie.
-Eugene. -Fajnie! Rob.
A ty?
-Abel. -Cześć. Rob.
-Montrose. -Świetnie. Rob.
-Harrigen. -Pięknie. Rob!
-Tak. A ty? -Plio.
Plio. Doskonale.
Spoko! Rob.
John, to się dzieje.
-Co? -Moje życie.
Zaczyna się teraz.
Spotkajmy się później. Odezwę się, stary. Teraz muszę coś załatwić.
Co...
O tak! Mamy cię! Śmieciu!
Nie zabiera się, kurwa,
cudzych rzeczy.
-Suko! -Denis.
-Przestań. -Sorki.
Co z nim zrobimy?
Damy im pieniądze i oddamy go.
Każemy im spadać.
Przywieźliście kasę?
Tak.
Przemyciłem je. W poduszce podróżnej.
Nie ma ich tam.
Chciałem tylko...
żebyś zemdlał przy kontroli na lotnisku, żeby odwrócić uwagę ode mnie.
Kurwa.
Co? Naprawdę?
Zemdlałeś? Na lotnisku?
Tak.
Dobra robota.
Dzięki.
Cześć, Stephen.
Cześć, John.
Mam na imię Ted.
Przepraszam.
Wciąż się mylisz.
No tak.
-Hej. -Tak?
Słyszałem, jak opowiadasz wszystkim, że umiesz się sam uczesać.
-Umiem. -Naprawdę?
Nigdy tego nie widziałem. Słyszałem tylko, jak się przechwalasz.
Potrafię.
Nie wierzę.
Pokazałbym ci, ale jest trochę za wcześnie, żeby zdjąć kask.
Spoko.
Po prostu powiem wszystkim, że kłamiesz.
-Jak tutaj wszedłeś, Ted? -Nieważne.
Po co przyszedłeś?
Wszyscy uważają cię za kłamcę.
Chciałem ci o tym powiedzieć, bo cię lubię.
Nie wierzyłem im, ale...
już wierzę, bo nie chcesz się uczesać.
Pachniesz znajomo.
Chyba jednak kłamiesz.
No to patrz.
Widzisz, Ted?
Fajny Luksemburg?
W zasadzie tak.
Dobre jedzenie.
Jak mam z nimi rozmawiać?
Mówię po portugalsku. Mogę tłumaczyć.
Brazylia ma czwartą na świecie sieć transportową.
To moja specjalizacja. Mogę to zrobić.
Nie chcę, żeby zobaczyli któregoś z was.
Mogę być u siebie.
Charles Ambrose. Pokój obok twojego.
-Tak? -Specjalnie poprosiłem.
Powód, dla którego jeszcze żyjecie.
I dla którego w ogóle proponujemy wam pieniądze.
Przykro nam z powodu waszego brata, ale nas okradliście.
Wyciągamy do was rękę na zgodę.
Słuchajcie uważnie, bo nie będę powtarzać.
Torba, której szukacie.
Nie mam jej. Też jej szukam.
Weźcie te pieniądze. Zabierzcie brata. Wyjedźcie stąd.
Nie mówcie nikomu.
Albo załatwię was po kolei.
Tak jak jego.
To sporo forsy.
Nie mam tej pierdolonej torby.
Też jej, kurwa, szukam.
Weźcie te pieniądze. Zabierzcie brata.
Wyjedźcie. Nic nie mówcie. Albo załatwię was po kolei.
A moja załoga was rozjebie. Cała załoga.
Dodajesz od siebie?
Nie.
Brzmiało, jakbyś coś dodawał.
Nie.
Jak dowieziemy Edgara do domu?
Możesz chodzić?
Możemy zapakować go do torby.
Kurwa.
Zadowolimy się 170 tysiącami dolarów?
Tak, a potem on doprowadzi nas do torby. I weźmiemy resztę.
John Tavner.
-Cholera! -Co?
Ten gość tu idzie. Leslie.
Jestem dość znany... Nie powinni nas widzieć razem.
Tak. A jesteśmy tu razem.
Obejmij mnie.
Będę udawał...
Będziemy się obejmować przez kilka minut.
I tak już ma mnie za dziwaka.
Mamy inne wyjście?
Nie. Kurwa.
Alice martwiła się, że coś ci się stało.
Powiedziała mi.
Nic mi nie jest.
Tak?
Przyjechałeś do Luksemburga sprawdzić, czy nic mi nie jest?
Tak.
Okej, zrobimy tak. Po pierwsze musisz się przespać.
Potem coś zjeść.
A potem się zabawimy.
Jak tylko zechcesz!
Mogę iść z wami?
Bez ciebie nie ma zabawy, Eddie!
A ja mogę iść?
NIE PRZESZKADZAĆ
Po prawej widać Wieżę króla Geralda,
jedyną pozostałość po pierwszym luksemburskim zamku.
Było to miejsce upadku króla.
W 1563 roku wybuchła rebelia.
Ludzie głodowali z powodu nieudanych zbiorów jabłek.
Obwiniali starego króla
i uważali, że stał się zbyt pobłażliwy.
Chcę wiedzieć, z czym się tu mierzysz.
Muszę się upewnić, że jest okej.
Nie duś tego w sobie.
Dawaj.
Policjantka chce mnie przesłuchać w tamtej sprawie.
W sprawie morderstwa?
Tak.
Faceta, który próbował cię udusić?
-Który chciał cię zabić? -Tak.
Chce przesłuchać mnie i moich znajomych.
Nie mam alibi na czas morderstwa.
Nie pojawiłem się na zaplanowanym spotkaniu.
Ona będzie go przesłuchiwać. Tego faceta.
-Jeśli powie jej o tym... -Co mu powiedziałeś?
Jak wytłumaczyłeś nieobecność?
Wysłaniem bagażu do innego hotelu.
SZEŚĆ DNI WCZEŚNIEJ
Nie masz garnituru?
Ona w sekundę to rozgryzie. Jeśli tylko będzie chciała.
Nie było kuriera z bagażem.
Nie odebrał go żaden hotel.
Nikt nie może potwierdzić miejsca mojego pobytu w chwili zabójstwa.
Dowie się o tym.
Dowie się wszystkiego podczas jutrzejszych przesłuchań.
-Potrzebujesz alibi. -Pracuję nad tym z Edem.
Poza tym ona ma moje zdjęcie.
Tak, tu jest sześć godzin później.
Dziwne, co?
Nie zrobiono ci zdjęcia, odkąd skończyłeś 19 lat.
Zrobiono.
Niestety.
W jakich okolicznościach?
Na okładkę płyty, którą nagraliśmy z przyjacielem.
W kwietniu. Po tym, jak...
I co, ona ma tę płytę?
Z moim zdjęciem pod innym nazwiskiem.
Gdzieś ją ma.
Będzie mnie przesłuchiwać. Jeśli skojarzy to zdjęcie...
Po co zrobiłeś to zdjęcie?
To, co robiliśmy z tym gościem,
dawało mi, sam nie wiem, radość.
Nie pomyślałem.
Złapała mnie "popołudniowa mżawka".
Co takiego?
To uczucie, gdy...
Jest ci dobrze
i nie obchodzi cię to, co się dzieje wokół.
Przepraszam.
Daj spokój, żartujesz?
Popatrz na to z mojej strony.
Autoryzowałem wykorzystanie pieniędzy do zmanipulowania zagranicznych wyborów.
Potem przekazałem środki niewłaściwej osobie, która użyje ich
do reaktywacji irańskiego programu zbrojeniowego.
Gigantyczna wtopa, za którą odpowiadam.
Trudno sobie wyobrazić jej konsekwencje.
I nie byłem ogarnięty jakimś popołudniowym kapuśniaczkiem. Myślałem trzeźwo.
Nie zadręczaj się.
Oni gdzieś są.
Torba. I ten gość.
Musimy go dopaść. Żona fizyka dziś przylatuje.
Raz znalazłem tego gościa. Teraz nie wiem, jak zacząć.
Nie wróci do tamtego pokoju. Jest tu sam.
A ty?
Powinieneś tu być sam. Ale czy faktycznie jesteś?
Też mamy przerwę. Jest świetnie.
Grunt, że z ławki rezerwowych nie można przegrać.
-Znajdźmy jego Edwarda. -Jak?
Wykorzystajmy naszego Edwarda.
Znajdziemy faceta, odzyskamy torbę
i znikniemy z Luksemburga,
zanim zaczną się kłopoty ze śledztwem.
Próbujemy znaleźć tego kolesia.
Odgrywa taką rolę jak ty. Opowiedz o swoim dniu.
Skąd wiemy, że będzie podobny do mnie?
Bo jego brat jest jak John.
Rodziny są podobne w pewien sposób.
Jeśli jest John, to jest i Edward.
Więc, jak spędzasz dzień, synu?
Od tego wszystko zależy. Mów.
Śpię do jakiejś 13.
Zakładam coś wygodnego.
Idę do hotelowej siłowni
rozejrzeć się za babeczkami przed trzydziestką.
Jak się jakaś trafi, to udaję, że ćwiczę obok niej.
Jak nie, to wychodzę.
Zawsze mieszkasz w najlepszym hotelu?
Za pieniądze podatnika - wiadomo.
-On pracuje dla rządu? -Coś w tym rodzaju.
Będzie w hotelu King Gerald. Gdzie ty się zatrzymałeś?
W King Gerald.
Widzisz?
-Jak leci, stary? -Spoko!
Niezła stylówa.
Twoja też.
Podoba mi się całokształt. Masz to coś.
Fajnie. Ty też.
-Fajna energia. -Dzięki, stary.
Z powodu nieprzewidzianych okoliczności torba nie jest już w naszym posiadaniu.
Próbujemy ją odzyskać.
Zostań w Luksemburgu i czekaj na sygnał.
Mamy nagranie z przylotu Mahtmy el-Mashad o 13.30.
Od razu spotka się z gościem od torby.
Wylatuje już jutro rano.
Gdzie mieszka?
W King Gerald. Edward miał rację. Wszyscy się tu zatrzymują.
Urzędnicy, naukowcy, fanatycy religijni. To najlepsze miejsce.
Mahtma-el-Mashad.
Witamy. Poproszę paszport.
Mieszka pani w Księżnej Jadwidze.
Chciałabym obejrzeć film.
Oczywiście. W pokoju jest telewizor.
Chciałabym obejrzeć film Disneya.
Na pewno coś znajdziemy.
Jakie filmy Disneya macie?
Z filmów Disneya możemy zaproponować:
Chihuahuę z Beverly Hills 3,
Zaplątanych oraz Ralpha Demolkę.
O czym są te filmy?
Chihuahua z Beverly Hills jest o psach.
Zaplątani o przygodach
młodej dziewczyny, jak widać po zwiastunie.
A tego ostatniego nie kojarzę.
Obejrzę Zaplątanych.
Czy możemy to zorganizować teraz?
Zanim dotrę do pokoju?
Chciałabym zobaczyć tylko ten jeden film.
Oczywiście.
Kim był twój kumpel z holu?
Nieznajomy, znalazłem jego laptopa w barze.
Oddałem mu go, był bardzo wdzięczny.
Nie da się ukryć.
Mój Boże!
Nie wierzę, że się widzimy.
Mój Boże!
Nie rozumiem. Wyjechałeś z Amsterdamu
i zostałeś biznesmenem? W dwa miesiące?
I zmieniłeś nazwisko.
No tak. Na Lakeman.
Wyszedłeś za mąż czy co?
Tak.
Spoko.
Ja nadal jestem singlem.
Fajnie.
No...
Niezupełnie, ale...
Wiesz, co jest fajne?
Że puszczają nas czasami w trzech niezależnych stacjach radiowych
w Europie Środkowej.
-Spoko. -I...
że zagramy na festiwalu Tomorrowland w Belgii.
-Kiedy? -Dziś wieczorem.
-Rob, stary, ja... -Namiot folkowy.
Wiem, że to bardziej festiwal electro,
ale mają namiot folkowy, a jedna ze stacji ma tam wejście.
Zadzwoniłem
i możemy zagrać.
Tyhmens i Saperstein, stary.
Jesteśmy na liście.
Spoko, co? Nazwa. Tomorrowland.
Pójdziemy, damy czadu
i jutro będzie inne.
Dennis, jesteś tam?
Zawsze. Znaczy, tak.
Chciałbym, żebyś pomógł mi w czymś wieczorem.
Pewnie, stary.
Szukam laski ze zdjęcia w paszporcie.
To chyba panienka wynajęta poprzednio przez Lawrence'a.
Chcę, żebyś zebrał informacje.
-Dokąd chodzi, gdzie mieszka... -Tak?
Dobra.
Więc spędzisz dzisiejszą noc
z prostytutkami.
Tak.
Okej.
Dwa bilety na 17.
Będzie tam piwo?
Tak, na pokładzie jest bar.
Cześć, stary!
Cześć!
Spodoba ci się ten rejs. Mają browarek!
Nie ma to jak zimne piwko!
O tak, nie ma nic lepszego.
Czysta rozkosz!
Jestem Kkyman.
-Rick. -Fajnie.
W zasadzie to... Rick Luzak.
No jasne, że Luzak.
Ed go znalazł.
Gościa z torbą?
Wiemy, gdzie będzie za godzinę.
Koleś kupił bilety dla dwóch osób
na ten nasz rejs. Na statek wycieczkowy.
Coś, co zrobiliśmy...
Żebyś się zrelaksował.
Tak.
Robi to samo, co my, kiedy chciałem się odprężyć.
Świetnie.
Zabij go.
On nie ma torby.
Kto ją ma?
Myślę, że ona.
Torby już tu nie ma.
Jak to? Miał ją tylko przewieźć z punktu A do B.
Już to słyszałem.
Kiedyś.
Żona el-Mashada miała ją zabrać dzisiaj.
Ogląda Zaplątanych w swoim pokoju.
Jej brat tu jest. Tak jak ja.
Co tu robi Ed?
-Sprawy się trochę zesrały. -Dokładnie.
A facet z torbą pływa dziś statkiem. Jak ja.
Dlaczego zabrałeś mnie dzisiaj na statek?
Bo wszystko się pochrzaniło.
Musiałeś złapać oddech,
-żeby znaleźć torbę. -Właśnie.
On robi to samo. Z tych samych powodów.
Torba mu zniknęła.
To musi mieć coś wspólnego z gościem, który zarządza McMillanem.
McMillan jest w to zamieszany?
Jakoś tak.
Macie jakieś japońskie dziewczynki?
SZEŚĆ DNI WCZEŚNIEJ
Świetnie. Do towarzystwa, przy kolacji.
Albo do wychłostania mnie po nogach.
Dziękuję, Maurice.
Przepraszam. Jest nowy.
Facet z torbą jest na statku.
Żona el-Mashada ogląda filmy. Facet nie ma torby.
Jakimś cudem ma ją tamta.
On wciąż tu jest i ty też.
On szuka torby. I ty też.
Zabij go.
Chyba mam zwidy, tato.
Zaczynam wariować.
Co widzisz?
Setki ludzi skaczących po ulicach.
Zobacz.
SKACZĄCA PROCESJA W ECHTERNACH
SMUTNY PAN W GARNITURZE
KŁAMCA
MOJA MIŁA. BĄDŹ WYTRWAŁA W SWOICH ZADANIACH.
Mają piwo.
W środku jest mały bar.
Przynieść ci piwo?
Jedno piwko?
Dzięki.
Będzie dobrze. Jestem z tobą.
Będzie w porządku, stary.
Amsterdamski Time Out określił ich muzykę
jako szczere i niewymuszone połączenie
dwóch głosów tworzących jeden dźwięk.
Tyhmens i Saperstein.
Jestem Tyhmens i Saperstein,
zacznę od kawałka z ostatniej płyty.
Nazwałem go „Superkomórka”.
Gdy rozjaśniłaś mrok
Musicie sobie wyobrazić,
że inny, wyższy głos
śpiewa w tym samym czasie.
Gdy rozjaśniłaś mrok
Rozpadły się moje atomy
I wtedy jednocześnie śpiewam „Rozpadły się”...
Przepraszam...
Kocham cię, John!
Stary, dobrze, że jesteś.
Dzięki Bogu.
Zaśpiewajmy „Popołudniową mżawkę”.
Dobrze? Pogubiłem się bez ciebie.
-Tak. -Okej? „Popołudniowa mżawka”.
Zaczynamy.
Kochamy cię, Rob.
Mój szef Leslie jest jak twój dziadek
Którego lubisz mniej Niż drugiego dziadka
Ponieważ jest kutasem Który każe ci obciąć włosy
Ale on troszczy się o to, o co sam masz się troszczyć
Jak praca I niespóźnianie się
Dotrzymywanie słowa I staromodne rzemiosło
Pewnie jest
Lepszym człowiekiem
Niż twój milszy dziadek
To właśnie ty, stara szkoła
Jesteś dziadkiem numer jeden
I chcę ci powiedzieć
Że i tak wszystko spieprzę, jakoś kiedyś
Później
Przepraszam... zapomniałem tekstu.
Po prostu... całego.
I muszę już iść...
Nic... Nic nie pamiętam.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska yć