JAYWICK SANDS, SOUTH ESSEX, ANGLIA
30 DNI WCZEŚNIEJ
Cześć.
Co?
Skąd nos na kwintę?
Co to w ogóle znaczy?
-Co? -"Nos na kwintę".
Kiedy będziesz Brytyjczykiem? Mieszkasz tu od 25 lat.
Co to znaczy?
Coś ty taki markotny?
Mam zadanie.
Mam robotę w tym roku.
No i?
Chodzi o twojego brata.
Potrzebuję twojej pomocy.
Potrzebuję nie lada przysługi.
Wychodzi na to, że już w tym roku...
Także tak.
ZAGINIONY
LUKSEMBURG
Dzięki za piwko.
Kiepski ze mnie ostatnio towarzysz.
Ale jestem w dupie.
Ciężkiej dupie.
Mój brat.
Miał sporo problemów.
Z wielu powodów.
Chciałem mu pomóc.
Ale zniknął.
Zaginął.
Pojebane.
Masz rodzeństwo?
Brata.
Przejebane.
Tak, przejebane.
Niebieski.
Rzadko występuje w naturze.
Może jagody.
Niebieskie ptaki.
I to chyba tyle.
Ocean nie jest niebieski.
Ani niebo.
Wszystko było dobrze.
Aż do teraz.
Nic z tego nie kumam.
W drodze do hotelu
mogę powiesić kilka ogłoszeń.
Poradzisz sobie?
Sam fakt, że cię to obeszło...
i że wpadłeś na browarka.
To już coś.
Trzymaj się.
Nie mam wyjścia.
Ja też nie.
Skąd możesz być tego pewny?
Nie mogę.
Musisz skończyć jego robotę.
Co robi?
Powiedz mi.
Była torba...
PATRIOTA
LUKSEMBURG
Luksemburg jest stolicą prania pieniędzy.
Umożliwiamy transakcje,
które gdzie indziej są zakazane.
Co dziewiąty biznesmen pracuje tu pod przybranym nazwiskiem.
Co dziewiąta torba na lotnisku jest wypchana pieniędzmi.
Gość w hotelu King Gerald napisał
adres ofiary morderstwa na tej kartce,
na karcie bagażu, w dniu morderstwa.
Gdzie zaatakowano pracownika.
Jasne jest, że ktoś zamożny,
ktoś, kto nocował w drogim hotelu,
miał styczność z tym bagażem na lotnisku w Luksemburgu.
Brat ofiary pracuje na lotnisku przy bagażach.
Przypuszczam, że Edgar Barros
zobaczył pieniądze w bagażu pasażera.
Ten pasażer, podróżując pod przybranym nazwiskiem,
znalazł go tego wieczoru. Zaczęła się walka
o torbę w mieszkaniu Barrowsa na 77 de Champlain
i zginął człowiek.
Przesłuchałam wszystkich gości hotelu z tamtego wieczoru.
Z wyjątkiem jednego. Johna Lakemana.
Nagle opuścił nasze spotkanie.
Jego miejsce pobytu w czasie morderstwa jest nieznane.
Jego kolega z pracy przyznał, że opuścił ważne spotkanie,
ponieważ linie lotnicze zgubiły jego bagaż.
John Lakeman
jest w samym środku zabójczego kręgu,
który powstał tej nocy w Luksemburgu.
Na dodatek, kiedy jego towarzysze podróży
dzwonili do swoich żon,
John Lakeman zadzwonił
do kobiety o imieniu Alice Taylor,
żony mężczyzny, który pracuje jako „konsultant”
w amerykańskim wywiadzie.
Proszę o zgodę na przesłuchanie Johna Lakemana
w Stanach Zjednoczonych
22 maja,
w dniu jutrzejszym.
Z uwagi na status miasta Luksemburg
w państwie Luksemburg,
sąd wyraża zgodę na przesłuchanie.
-Kiedy wyjeżdżasz? -Dzisiaj.
Kiedy będę w Milwaukee,
próbujmy rozgryźć relację Alice Taylor z Johnem Lakemanem.
Dobra.
Przyleci tu.
Właśnie dostała zgodę. Pewnie już jest w drodze.
Dotrze jutro.
Pewnie przyjdzie do pracy.
Znalazłem książkę.
Strukturalna dynamika strumienia.
-Gdzie? -U faceta z kobiecym imieniem.
-Nie gadaj. -No.
Daj ją Edwardowi.
Chyba musisz zniknąć.
Zanim ona się pojawi.
-Jasne. -Zbieram informacje.
Odezwę się.
-Dobra. -Jest niezła.
Ma dwie sprawy
o zaniedbanie dziecka, z tego tygodnia.
Zostawiła córkę samą w domu.
Dzieciak widzi różne rzeczy.
Sąsiedzi na nią donieśli.
Spędza całe dnie nad twoją sprawą.
Pewnie nie jest złą matką.
Po prostu jest dobrym gliną.
-Co ona na ciebie ma? -Nie wiem.
Jej córka mnie narysowała.
Całkiem nieźle.
Wyciągnę cię stamtąd.
Kiedy się zjawi, John Lakeman będzie duchem.
Dobra.
O północy.
Może już czas wracać.
Jak tam twoje dokumenty?
Wciąż niegotowe.
-Czas mija. -Nie wątpię.
Chciałbym ci przedstawić moje żądania.
Co wiesz o nieseksualnym męskich przytulaskach?
-Nic. -To jest moje żądanie.
Żądam tego.
Więcej szczegółów wkrótce.
Do zobaczenia.
Na razie.
Cześć, John.
Jak leci?
Całkiem nieźle.
Dzięki, że zabiłeś te kaczki.
Informuję wszystkich,
że McMillan idzie na dno.
Przekazałem kierownictwo Lesliemu.
Jutro to ogłoszę.
Wtedy wkroczymy do akcji
i przyklepiemy Denona.
Przyszłość będzie tak jasna, że nas będzie razić w oczy.
Super.
Proszę pana?
Stephen pamięta pana z wypadku.
Może pan opowiedzieć o jego ostatnich chwilach?
Raczej nie.
Zdaje się,
że nie obchodzi pana zdrowie Stephena.
Czy mogę powiedzieć, czemu ważne jest,
by przypomniał sobie okoliczności wypadku?
Poczucie humoru wymaga pełnego zdrowia.
Stephen nie jest zdrowy, więc nie odzyska poczucia humoru.
Nigdy już się nie zaśmieje.
I nikt go nie pokocha.
To straszne.
Bo takie jest.
Więc skup się pan.
Jasne.
Nie brzmi przekonująco.
Jestem wojowniczką.
I walczę o te wspomnienia.
Walczy pan ze mną?
Walczę.
Chcę ci tylko powiedzieć, co u mnie słychać.
Spałeś kiedyś w słabym hotelu, w którym telewizor
jest przymocowany łańcuchem do ściany?
W takim hotelu mieszkam.
Spojrzałem na niego
i pomyślałem, że nawet gdybym zdjął ten telewizor,
to nie miałbym gdzie go zanieść,
bo nie mam teraz domu.
John, dostaliśmy maila.
Od jakiejś policjantki zza granicy.
Ma jutro z tobą przesłuchanie. Trzymaj się.
Zostań tam, bez względu na wszystko.
Wyciągnę cię stamtąd.
PIĘĆ MINUT WCZEŚNIEJ
John Lakeman będzie duchem.
Dobra.
Może już czas wracać.
Dobra.
-Masz coś, Tim? -Tak.
Przechwyciliśmy rozmowę.
Między nieznanym mężczyzną
i żoną twojego egipskiego fizyka, Mohammeda el-Mashada.
Kazał jej zostać w Luksemburgu
do dwudziestego siódmego
i wziąć od niego torbę o 15
na stacji Bettborn.
Powiedzieli, że mają torbę?
-Oni? -Tak.
A ta mała Japonka...
Ma 23 lata.
Jest studentką ASP w Luksemburgu.
I nikim więcej.
Została aresztowana za kradzież psiej smyczy.
Z psem?
Samej smyczy.
Dziwne.
Nie wiem.
Wychodzi z aresztu w Luksemburgu
o tej samej porze, którą wskazali tej kobiecie,
el-Mashad, tylko że godzinę wcześniej.
Dostała pięć dni aresztu.
Za kradzież smyczy brzmi rozsądnie.
Tak czy siak, wychodzi na wolność.
Dostanie swoje rzeczy w tym samym czasie,
kiedy oni twierdzą, że dostarczą torbę
żonie fizyka, tak?
Wezmą torbę od tej małej.
Musisz być pierwszy.
Masz szansę to wszystko naprawić.
I to niezłą.
Jedyne, co musi zrobić twój człowiek,
to wziąć torbę od japońskiej lalkarki.
Lalkarki? Że co?
Jest lalkarką.
Studentką, wzorową.
Tylko to musi zrobić.
Chryste, serio może to być takie proste?
Dzięki, Tim. Możesz już dostać zawału.
Wal się, stary.
-Hej. -Zostań tam, bez względu na wszystko.
Zostań i weź ten tydzień na klatę.
Wszystko naprawimy 27, John.
Nie możemy pójść do kawiarni?
WASZYNGTON
Pogaduszki w kafeterii
są trochę niezręczne.
-To budynek rządowy. -Tu jest do bani.
Wiesz, co nie jest do bani?
Konstytucja.
No dobra.
Cześć.
Podajmy sobie ręce i z łączmy się z panem w miłości i chwale.
BIURO WYWIADU - 170 000 $
Zorganizowanie wszystkiego
wokół ulubionego filmu Stephena było bardzo sprytne.
To coś osobistego,
a zarazem przyjemnego.
Idziemy w dobrą stronę.
Wszystko dobrze współgra.
Naprawdę daleko zaszedłeś.
To dzięki tobie, Leslie.
Dzięki tobie byłem skupiony na terapii.
Ale to ty odwalasz ciężką robotę!
Jak to Wolf mówi w moim ulubionym filmie Pulp Fiction,
przyjdzie czas na ssanie sobie fiutów.
Pokaż, co tam masz.
STRUKTURALNA DYNAMIKA STRUMIENIA
IMIĘ I NAZWISKO SPADKOBIERCY HELEN BIRDBATH ŻONA
IMIĘ I NAZWISKO (Osoba lub Firma) ANTONIA RAMIREZ
BYŁY POLICJANT Z MILWAUKEE UNIEWINNIONY
Dostałeś, co chciałeś.
Dlaczego tu jestem?
-Jeszcze nie skończyliśmy. -Ja tak.
Co chciałeś mi zrobić tą głupią gałęzią?
Zmasakrować cię,
złamać wszystkie kości twarzy,
by pokazać ci,
na co jestem gotowy, by kontynuować pracę.
Jaki jest twój limit?
Wystarczy, że gwizdnę i twoja praca
jest skończona.
Możesz kontynuować, ale najpierw
musisz coś dla mnie zrobić.
Co?
Jutro, gdzieś w ciągu dnia,
kiedy będę w pracy,
zabijesz mnie.
SPRAWA PRZECIWKO JOHNOWI LAKEMANOWI
Ludzie mają mnie za kretyna.
Może to przez moją twarz.
Imię też mi pewnie nie pomaga.
Powiedz mi,
wyglądam na idiotę?
Nie przyglądałem ci się.
Ludzie myślą, że jestem głupi.
Kiedyś pracowałem
jako policjant.
Teraz mi wstyd się przyznać, ale popisywałem się,
używając fikuśnego słownictwa.
Popijałem sobie czasem.
Pewnego ranka, o 4.30 nad ranem,
byłem w radiowozie, pijany.
Grałem w Scrabble.
Dzwoni telefon. Na mojej ulicy grasuje złodziej torebek, Latynos.
Nagle widzę, jak przebiega koło mojego auta z torebką na ramieniu.
Wysiadam,
krzyczę: „Halt!”.
Kiedy włożył rękę do torby, strzeliłem.
Podszedłem do niego,
dostarczał gazety.
Był chory umysłowo.
Czternaście lat.
Nie dziewięć, jak ludzie mówią,
a czternaście. Tylko...
czternaście.
Nie mogłem krzyknąć: „Stop”, jak każdy inny.
Przyszli moi znajomi gliniarze
i wyczyścili moje auto.
Podmienili krew.
Co włożyłem do pudełka?
Krew pijaka. Moją krew.
Nie chciałem, żeby mnie uniewinniono.
Chciałem zostać skazany.
W przypadku kary śmierci
odszkodowania są 400 procent wyższe.
Chciałem, żeby rodzina coś miała.
I nagle sędzia mnie wypuścił.
Myślał, że mi pomaga.
W ciągu ostatnich 20 lat 17 policjantów zostało
oskarżonych o zabójstwo
podczas służby.
Wszystkich uniewinniono.
System jest skorumpowany.
Tak czy siak, moje ubezpieczenie wygasa jutro.
Zabij mnie, kiedy będę w pracy.
Dostaje się 75 patyków więcej
za śmierć podczas pracy.
Przynajmniej według mojej głupiej umowy,
bo to się nigdy nie zdarza.
I jak miałbym cię zabić?
Po prostu jebnij mnie w mój tępy łeb.
Twoją gałęzią.
Idź za swoją mroczną naturą.
Uwaga, z powodu problemów technicznych
prosimy o powrót do bramek
i cierpliwość.
Dotrzecie dziś państwo do Milwaukee.
-23A? -23B.
-Hej. -Dzień dobry.
Wszystko w porządku?
Tak, ja...
Nigdy wcześniej tego nie robiłam.
Nigdy nie wynajmowałam auta w USA.
Ani go tu nie prowadziłam.
-Dokąd jedziesz? -Do Milwaukee.
To niedaleko.
I cały czas prosto.
Poradzisz sobie.
-Dokąd ty jedziesz? -Też do Milwaukee.
To tylko półtorej godziny drogi stąd.
Następny.
Chcę wynająć auto.
Odstawi go pani w punkcie odbioru?
W jakim punkcie?
Odbioru.
Zwrot auta.
Chce wiedzieć, czy odstawisz auto z powrotem tutaj.
Tak. Dziękuję.
Podróż w ramach stanu?
W ramach czego?
Jedzie do Milwaukee.
Tak, jadę do Milwaukee, w Wisconsin.
Poproszę prawo jazdy.
Skąd to jest?
-To kraj?-Tak.
Pierwsze słyszę.
Ale taki istnieje.
Jaki?
Taki kraj.
Co robisz?
Myślę, co robić.
Czemu Milwaukee?
Wyjazd służbowy.
Podwieźć cię?
Czemu jedziesz do Milwaukee?
W odwiedziny.
A ty?
Mam rozmowę.
-O pracę? -Nie.
To nie było w porządku.
Wystarczyło pomachać.
Dokładnie.
Wymyśliłam aplikację, dzięki której wiesz,
kto ci podziękuje.
Czemu jej nie użyłaś?
Bo właściwie jej nie zrobiłam.
Nie znam się na tych rzeczach.
Wymyśliłam ją w mojej głowie.
Jeśli kiedyś ją stworzysz, to ją kupię.
Dzięki.
Ja też wymyślam rzeczy na niby.
Na przykład co?
Co?
Nic.
No co?
Nie sądziłem, że rzucisz w ten sposób.
W ten sposób.
Po prostu się zdziwiłem.
Rzucam lewą ręką.
Czemu?
Bo dzisiaj muszę być leworęczny.
Czemu?
Bo mam dzisiaj przesłuchanie.
Kurwa.
Wezwałeś mnie tu
tylko po to, żeby ze mną ćwiczyć?
I robisz to cały dzień?
Bo sądzę, że przyjdzie do biura,
tak jak ostatnim razem.
I jeśli się zjawi, a ja w tym momencie
będę nalewał sobie kawę prawą ręką,
to mam przejebane.
Jebać.
To będzie ciekawy dzień.
Kurwa.
-Tłusta Buźka? -Dokładnie.
To zdjęcie twojej twarzy.
Tak, na lodówce.
I kiedy wyciągasz z lodówki na przykład lody,
twoja twarz na lodówce tyje.
Pokaże, jak będziesz wyglądać,
jeśli będziesz jadła te lody przez rok.
-Świetny pomysł. -Dzięki.
To super nie-wynalazek.
Tłusta Buźka.
Nieistniejąca.
A jak się nazywa twoja aplikacja?
Nazywam ją „Książę czy dupek”.
Niezłe.
Myślisz?
NAPISZ, JAK PRZYJDZIE PACZKA.
KSIĄŻKA MUSI BYĆ NA PÓŁCE PRZED PRZESŁUCHANIEM.
ZAJMĘ SIĘ TYM.
JESTEM NAWET TROCHĘ PODEKSCYTOWANY.
WYCIĄGNĄŁEM MÓJ DRES BRUCE'A LEE,
ŻEBY SKOPAĆ IM TYŁKI. ZROBIĘ TO DLA CIEBIE.
DZIĘKI, STARY. UMYŁEM ZĘBY LEWĄ RĘKĄ.
STRASZNIE DZIWNE I TRUDNE.
DOBRE, TEŻ SPRÓBUJĘ.
-Trzy, cztery, Kramer! -Kramer!
Daj spokój, tyle dla mnie zrobiłaś.
Jesteś tu gościem.
-Nalegam. -Ja również.
-Naprawdę. -Ja również.
Papier, kamień, nożyce?
No dobra.
Niezła jesteś.
Pracuję z dziećmi.
Często w to gramy.
-Jesteś nauczycielką? -Tak.
Masz rację.
Uważają, że to kwesta szczęścia,
ale tu chodzi o zdolności.
Jeśli ktoś umie czytać ludzi i ma z nimi styczność
jak ty w twojej pracy, to może się tego nauczyć.
Bardzo dobrze.
Zaszłaś dalej niż ktokolwiek inny.
Teraz mogę zapłacić.
MILWAUKEE 28 KILOMETRÓW
Podoba mi się.
Chyba już ją słyszałam.
Sama nie wiem.
Oto mój e-mail.
Wyślij mi swój i podam ci nazwę albumu.
Super, tak zrobię.
Jestem podekscytowana. Spotkaniem.
-Gdzie się umówiliście? -W jego pracy.
-Podwieźć cię? -Nie, dziękuję.
Wezmę taksówkę.
Byłaś bardzo pomocna. Nie chcę się więcej narzucać.
-Hej, Chicago. -Słucham?
To jest parking dla pracowników.
Dla kierowników,
gwoli ścisłości.
Przepraszam.
Nie ma sprawy, Chicago.
-Dennis? -Tak.
Musisz mi pomóc.
-Jest w środku. -Nie mogę tam wejść.
W ogóle nie powinno mnie tu być.
Przekażesz mu?
Jasne.
Jak mnie znalazłaś i skąd wiedziałaś o moim istnieniu?
Napisał o tobie piosenkę.
To znaczy, nie była o tobie.
Była o tym, jak chciał się zabić,
ale wspomniał też,
że tam, gdzie był, była jedna dobra rzecz
i że zaprzyjaźnił się z kumplem z pracy o imieniu Dennis.
Znalazłam cię na stronie firmy.
Dziękuję za przybycie.
To poranek zmian.
Ekscytujący poranek pełen zmian
i wdrażania nowego, współdzielonego kierownictwa.
Chciałbym ogłosić, że od dzisiaj
kierownik dywizji Leslie Claret będzie razem ze mną
kierował firmą wraz ze mną, we wszystkich obszarach,
ramię w ramię.
Przywitajmy Lesliego tego pięknego poranka!
Dziękuję, Lawrence.
Moi drodzy, czym się zajmujemy w McMillanie?
Tworzymy złożone systemy dostarczania,
-aby móc... -Źle!
Pała!
Nie, serio.
Nie mówimy o tym samym.
Tworzymy okręgi.
Które nie występują w przyrodzie.
Słońce? Nie.
Planety?
Nie do końca.
Koła są idealne.
A w naturze nic nie jest idealne.
Wszystko ma wady.
Lekko podłużne.
Nasze planety, Słońce,
niczym my.
Ale tutaj, w McMillanie, tworzymy doskonałość.
I umieszczamy ją w świecie.
Idealny kształt.
Robimy kółka.
I jedyne, o co musicie się troszczyć,
o czym musicie myśleć,
to ta jedna rzecz:
perfekcja.
No dobra.
To tylko cel, rzecz jasna.
Nikt nie jest idealny.
Ale to, co muszę wiedzieć,
co muszę w was widzieć,
to pragnienie perfekcji.
Chęć bycia idealnym.
Stephen, John, podejdźcie tu.
Pokażcie, jak tworzycie coś idealnego.
Pokażcie mi wasze przywiązanie
do kształtu, nad którym wspólnie pracujemy.
Stephen?
Lakeman?
Narysujcie idealne kółko.
Narysujcie je całym sobą na tym ekranie.
Pokażcie wasze przywiązanie
do idealnego kształtu.
Do perfekcji.
Jak tam, John, tego pięknego poranka?
Nieźle.
Spędziłem wczoraj trochę czasu,
rozmyślając o tym,
jak mam się dzisiaj zachować w stosunku do ciebie.
Dziś, w tym nowym dniu.
Fajnie.
Tak, było fajnie.
Zastanawiałem się,
czy mam cię tak po prostu zwolnić.
Powiedzieć, że nie pasujesz tu,
bo mi na tej firmie zależy,
a tobie ona wisi,
tak więc - adios.
Ale wtedy pomyślałem,
że wszyscy
zasługujemy na drugą szansę.
Coś o tym wiem.
Wiesz?
Pomyślałem, że dam ci
coś łatwego do roboty.
Od tego zaczniemy.
To będzie nasz nowy początek.
Poproszę dzieciaka,
żeby narysował kółko.
I może kiedy zobaczę, jak bardzo się stara,
może mnie przekona
tym prostym kółkiem.
Oto jakie wrażenie zrobiło na mnie twoje kółko.
Brakowało mu skupienia, ambicji, jasności,
precyzji, dedykacji, pasji i szczerości.
I...
Cóż,
przypominało mi ciebie.
Wygląda na to, że spędzisz weekend,
strzelając do kaczek.
I wydaje mi się,
że będziesz mieć swój własny nowy poranek
w jakimś nowym miejscu.
Powodzenia.
Trafiłem na rozbieżność rachunkową dotyczącą pana jednostki.
Proszę o spotkanie,
bym mógł do tego zajrzeć.
Mówi Brant Paddocks.
Księgowość, wewnętrzny 775.
Cześć.
Jak tam?
Nieźle.
Sprawy się pokomplikowały.
To przesłuchanie z policjantką...
Nie możesz dać ciała.
Tom, chciałeś, żebyśmy mieli oko na Alice Taylor.
Nie przyszła do pracy.
Bez żadnego uprzedzenia.
Tak więc pamiętasz, że tuż przed wypadkiem
byłeś razem ze swoim kolegą.
Pójdźmy w tym kierunku.
Co wtedy robiłeś?
John powiedział, że rozmowa kiepsko mu poszła.
A ja na to, że mi poszło świetnie.
I chciałem go jakoś, kurwa, pocieszyć.
Uważaj na słownictwo.
-Jasne. -Nie myśl o tym.
I co się wydarzyło
później tego dnia?
Po prostu tu staliśmy.
Wtedy coś poczułem.
Twoja żona tu jest.
-Cześć, Dennis. -Cześć.
Chodź tutaj.
Wszystko w porządku?
Przykro mi, stary.
Nawaliłem.
Nie powinienem był się brać za pomaganie.
Pomóż mi teraz, Dennis.
-No jasne! -Weź tę pałkę.
-Co? -Mam pałkę, weź ją.
-Dlaczego ją masz? -Po prostu ją weź.
Nie ruszaj się i weź ją ode mnie.
Dobra.
Mam ją.
Teraz ją schowaj.
Schowałem pałkę.
Odejdź z nią.
Nadchodzi detektyw.
Odchodzę z pałką.
-John Lakeman? -Tak.
Dzień dobry.
Detektyw Agathe Albans.
Pracuję dla wydziału zabójstw
Komendy Głównej Policji w Luksemburgu.
Mam zgodę na zadanie panu kilku pytań
dotyczących morderstwa,
które miało miejsce 11 maja.
Zabójstwo Hectora Barrosa.
Możemy porozmawiać?
Dzisiaj mam mnóstwo rzeczy do zrobienia.
Nie zajmie to panu więcej niż godzinę.
Jesteśmy w trakcie zmian w pracy.
Chciałbym się wyróżnić wśród pracowników.
Dzisiaj byłoby dla mnie najlepiej.
Dzisiaj dla mnie nie byłoby najlepiej.
Jutro byłoby dla mnie najlepiej.
Jutro dla mnie nie byłoby najlepiej.
Marynarzyk?
Czym się pan zajmuje?
Kółkami.
W jakim sensie?
W takim, że rury są okrągłe.
Zajmuję się rurami.
Jest pan bardzo dobry.
Dziękuję.
Pani również.
Niewiarygodnie dobry.
Dziękuję.
Pani też.
W mordę.
Tak.
Odpowie pan dzisiaj na moje pytania?
Taka była umowa.
Dokładnie.
Ale wolę drugą część dnia. Może być?
Proszę znaleźć czas jak najwcześniej.
Oczywiście.
KSIĄŻKA?
JESZCZE NIE.
JAK TYLKO PRZYJDZIE, ZNIKAM.
W KOŃCU ZNALAZŁEM ODPOWIEDNI KAWAŁEK
DO SŁUCHANIA, KIEDY BĘDĘ NAPIEPRZAĆ
DO TEJ DZIWNEJ BIBLIOTEKI.
CHCESZ WIEDZIEĆ, CO TO ZA KAWAŁEK?
NO DOBRA. CO TO ZA KAWAŁEK?
KLASYKA RICKA LUZAKA.
SPOKO.
WYBORY W IRANIE CORAZ BLIŻEJ
GREG12 DO MR MUDD:
WSZYSCY MOGĄ SIĘ POPISYWAĆ W NECIE.
CHCIAŁEM, BYŚ SIĘ UJAWNIŁ. WSZYSCY WIEDZĄ,
ŻE JESTEŚ LAMUSEM.
OD MR MUDD DO ROBA SAPERSTEINA.
NOWA WIADOMOŚĆ DO ROBA SAPERSTEINA.
Hej, kocham cię
Mam nadzieję, że masz podwójne szczęście
Że twoja dziwna praca to podwójne szczęście
I twój staruszek też
Ale muszę się z tobą czymś podzielić
Hej, kocham cię
Ale nie mam podwójnego szczęścia
I już tego nie powtarzam o poranku
Bo chyba wiem
Że nic z tego
Pamiętaj więc, pozwól świecić światłu
Choć u mnie zgasło
Pamiętaj, że nagraliśmy świetną płytę
I chciałem ci podziękować
Ale to boli
I kocham cię
Żegnaj, John
Robi się późno.
To już ostatnia szansa
na zadanie moich pytań
i wywiązanie się z umowy.
Zaraz będę.
Czy chce pan coś najpierw powiedzieć?
Tak.
Proszę bardzo.
Wcale nie jestem inżynierem przemysłowym.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska