-Jaywick Sands. -Jaywick Sands.
30 ARAW ANG NAKARAAN
-Uy! -Oh?
-Ano? -Oh?
Sama ng mukha mo?
Ano?
-Ano? -Ba't ang sama ng mukha mo?
25 taon ka na rito, hindi ka pa rin British?
Ano nga ibig sabihin no'n?
Bakit ang lungkot mo?
May gagawin ako.
May trabaho ako ngayon.
Ano naman?
Sangkot ang kapatid mo.
Kailangan ko ng tulong mo.
Marami akong hihilingin sa iyo.
Baka ngayong taon ito matuloy...
Ayos.
NAWAWALA
Salamat, nakipagkita ka, pare.
Pasensya na kung malamya ako.
Malungkot ako, pare.
Bakit?
Yari ako.
Iyong kapatid ko, pare.
May problema siya.
Namroblema siya ngayon.
Tutulungan ko dapat.
Kaso nawala siya.
Nawawala siya ngayon.
Ang gulo talaga.
May mga kapatid ka ba?
May kapatid akong lalaki.
Ang hirap, 'no?
Oo.
Oo, ang hirap nga niyan.
Asul.
'Di masyado nakikita sa paligid.
Sa blueberry, oo.
At sa mga ibon...
Wala na masyado bukod doon.
Alam mo, 'di asul ang dagat.
Kahit ang langit.
Kahit ako.
Kahit kailan, ngayon lang.
Iba sa pakiramdam.
Tulungan kitang magpaskil,
habang pabalik sa hotel.
Kaya mo na?
Pare, sapat na ang may pakialam ka.
Sinamahan mo akong uminom at nakinig ka.
Sapat na iyon.
Pakaastig ka.
Syempre.
Ako rin.
Paano mo nasabi?
Hindi pa ako sigurado.
Tapusin mo ang trabaho niya.
Ano ba iyon?
Sabihin mo na.
May isang bag.
Kilala ang Luxembourg sa pagproseso ng ilegal na pera.
Hinahayaan namin ang transaksyon ng mga bansa o grupo na binabawalan
ang transaksyon sa ibang bansa.
Bawat ikasiyam na negosyante sa Luxembourg ay may ibang katauhan.
Bawat ikasiyam na bag sa paliparan ay may lamang maraming pera.
May panauhin sa King Gerald ang sumulat
ng address ng biktima rito sa listahan ng
lagayan ng mga bagahe, noong gabi ng krimen.
Dito nangyari ang pagpatay.
Malinaw ang ebidensya na may mayamang panauhin
ang nanatili sa King Gerald Hotel,
at nangialam ng mga bagahe sa Luxembourg City Airport.
Ang kapatid ng biktima ay empleyado ng paliparan.
Sa aking palagay, nakita ni Edgar Barros
ang bag ng pera sa luggage ng paliparan.
At itong hindi pa natutukoy na pasahero, ay tinugis siya
noong gabi para bawiin ang bag,
sa kanilang bahay sa 77 de Champlain,
na nauwi sa pagpatay sa biktima.
Kinausap ko ang lahat ng tumuloy sa Hotel noong gabing iyon.
Maliban sa isa... si John Lakeman.
Umalis siya kaagad noong araw ng panayam.
Walang makapagsabi kung nasaan siya ng gabi ng krimen.
Tinukoy ng mga katrabaho niyang hindi siya nakapunta sa pulong
dahil naiwala ng paliparan ang kanyang bag.
Si John Lakeman
ay nasa gitna ng isang karumal-dumal na krimen
na hindi karaniwang mangyari sa Luxembourg.
Dagdag pa rito, kasabay ng nakagawian ng
mga empleyado roon, na pagtawag sa
kanilang mga asawa, ay tinawagan din ni John
ang isang babae, si Alice Taylor,
na kasal sa isang taong naglilingkod bilang consultant
sa opisina ng intelihensya ng gobyerno ng US.
Isinusumite ko nang may mababang-loob ang permiso para makapanayam
si John Lakeman dito sa Estados Unidos,
bukas, ika-22 ng Mayo,
taong 2012.
Tungkol sa apela ng Luxembourg City,
bansa ng Luxembourg,
pinahihintulutan ng korte ang panayam.
-Kailan ka aalis? -Mamaya.
Habang nasa Milwaukee ako,
alamin mo ang ugnayan ni Alice at Lakeman.
Ayos.
-Uy. -Papunta siya.
Aprubado na ngayon lang. Paalis na iyon ngayon.
Nandito na siya bukas.
Mas ligtas kung nasa trabaho ka.
Nahanap ko ang libro.
Structural Dynamics of Flow.
-Saan? -Doon sa pambabae ang pangalan.
-Lagot. -Oo.
-'Ayun. -Bigay mo iyan kay Edward.
Baka umalis ka na riyan.
Aalis ka na bago pa dumating ang pulis.
-Ayos. -Kumukuha pa ako ng detalye.
Sasabihan kita ngayong araw.
-Ayos. -Magaling siya.
Nirereklamo siya ng
pagpapabaya dahil iniwan niya
ang anak na mag-isa sa bahay.
May nakikita raw ang bata.
Sabi ng kapitbahay...
Pinaghihirapan niya talaga ang kaso.
Tingin ko, 'di siya masamang ina.
Para sa'kin, mabuti siyang pulis.
-Ano'ng alam niya? -'Di ko alam.
Ginuhit ako ng anak niya.
Maayos naman.
Kukunin na kita riyan,
'pag pumunta siya mamaya, wala ka na.
Ayos.
-Madaling-araw. -Uy.
Baka oras nang umuwi.
Sige.
Kumusta ang mga papeles?
'Di pa tapos.
-Tumatakbo ang oras. -Oo.
John, ito ang mga kahilingan ko.
Sige.
Ano'ng alam mo sa pagtatabi ng lalaki nang 'di malaswa?
-Wala. -Iyon ang gusto kong gawin.
-Talaga? -Oo.
Iyon ang gusto ko.
Sa susunod ang iba.
Sige.
Paalam.
Uy, John.
Kumusta ka?
Ayos lang.
Uy.
Salamat pala sa'yo.
Ayos.
Bale, umiikot ako
para ibalita sa McMillan na bankrupt na tayo
at ibinigay ko na kay Leslie ang posisyon.
Okay.
Iaanunsyo ko bukas.
At magtatrabaho tayong lahat
para makuha ang Denon, tama?
Tapos, masisilaw na tayo sa liwanag ng bukas.
Ayos.
-Sir? -Uy.
Naalala ka ni Stephen sa araw ng insidente.
Matutulungan mo ba kami?
Hindi masyado.
Parang iba asta mo
pagdating sa paggaling ni Stephen.
Alam mo ba kung bakit mahalaga
na maalala niya lahat pati ang aksidente?
Kailangang buo siya para mabiro na ulit siya.
Dahil 'di pa buo si Stephen, 'di siya mabibiro.
'Pag 'di naibalik iyon, 'di na siya matatawa.
'Di na siya mamahalin.
Grabe iyan.
Oo, totoo.
Kaya tumulong ka.
Sige.
Parang 'di naman.
Alam mo, matapang ako.
At lalaban ako para sa mga alaala niya.
Nasa panig ba kita?
Oo naman.
Uy, balitaan lang kita ng nangyari sa buhay ko.
Alam mo 'yong mga motel na may TV
na nakakadena sa pader?
Doon ako umuuwi ngayon.
Kapag nakikita ko,
naiisip kong kalagan ang kadena at nakawin
ang TV pero saan ko naman iuuwi?
Wala nga pala akong bahay.
Uy, John. May e-mail para sa iyo.
Pinadala ng pulis galing ibang bansa.
Kakausapin ka raw niya bukas. Ingat.
-Uy. -Diyan ka lang kahit anong mangyari.
Kukunin na kita riyan,
5 MINUTO NAKAKARAAN
...'di ka na niya aabutan.
Okay.
Uy.
Baka oras nang umuwi.
Sige.
-Ano, Tim? -Oo.
May tawag kaming nakuha.
Usapan ng isang lalaki at ng asawa
ng physicist na si Mohammed El-Mashad.
Sinabing manatili siya ng Luxembourg
hanggang sa ika-27
at may kukunin siyang bag ng 3 p.m.
sa Bettborn station.
Nasa kanila ang bag?
-Sa kanila? -Oo.
Babaeng Haponesa.
23 na taong gulang.
Mag-aaral sa Luxembourg School of Art.
Iyon lang. Iyon lang siya.
Inaresto sa pagnanakaw ng tali ng aso.
Nagnakaw ng aso?
Ng tali lang.
-Wirdo iyon. -Oo.
'Di ko alam.
Palalabasin siya ng presinto sa Luxembourg
sa parehong araw at oras na sinabi kay
El-Mashad, kanina wala pang isang oras.
Makukulong siya nang 5 araw dahil
sa pagnanakaw niya ng tali ng aso.
Pero paglabas niya,
ibabalik sa kanya ang mga gamit niya
at aalis ng presinto sa araw at oras na sinabi
sa asawa ng physicist, 'di ba?
Kukunin nila ang bag sa babae.
Kaya dapat mauna kayo.
Ito na ang pagkakataon mong maiayos ang plano.
Tingin ko, kaya pa.
Kailangan niyo lang makuha ang bag
sa isang 23 anyos na Haponesang puppeteer.
Puppeteer? Ano?
Puppetry. Puppeteer siya.
Mataas ang grado ng bata.
Talaga?
Iyon lang ang dapat gawin.
Diyos ko. Totoo bang ganito lang kadali?
Salamat, Tim. Pwede ka na atakihin sa puso.
Gago ka, pare.
-Uy. -Kahit anong mangyari, diyan ka lang.
Lusutan mo lang lahat ng problema ngayong linggo.
Mababawi natin lahat sa ika-27, John.
Pwede bang sa kantina na lang?
May 'di komportable
'pag nagdasal tayo roon.
-Nasa gusali ka ng gobyerno. -Baduy rito.
-Ang 'di baduy? -Ano?
Ang Saligang Batas.
Ayos.
Uy.
Maghawak tayo ng kamay habang nagdarasal.
Masasabi ko lang, ang husay nito,
konektado ang ehersisyo sa paborito niyang palabas.
Madaling alalahanin,
at para ka lang ding naglalaro.
Maayos itong ginawa mo rito.
Umaayos na talaga ako, Ally.
Gumagaling ka na talaga.
Salamat, Leslie.
Siniguro mong nakatuon ako sa paggaling.
Pinag-igihan mo ang therapy.
Sabi sa paborito kong palabas na Pulp Fiction,
'wag muna tayong masyadong magbatian.
-Ayos. -Ayos.
Galingan mo.
Nasa 'yo na gusto mo.
Bakit ako nandito?
-'Di pa tayo tapos. -Tapos na ako.
Ano'ng gagawin mo sa akin gamit iyang sanga ng puno?
Bubugbugin ka,
babasagin ang bungo mo,
para malaman mo
kung ano'ng gagawin ko para 'di ako mabuking.
John.
Gaano ka karahas?
Kapag nagsalita ako tungkol sa iyo,
tapos na lahat.
Pwede mong ituloy iyang ginagawa mo, kapag nagawa mo
itong huling hiling ko.
Ano iyon?
Kahit anong oras bukas,
sa trabaho,
patayin mo ako.
Akala ng tao, tanga ako.
Siguro dahil sa itsura ko.
Pinalala pa ng pangalan ko.
Alam mo iyon?
Mukha ba akong tanga?
Hindi kita masyadong tinitingnan.
Tingin ng tao, tanga ako.
Minsan sa buhay ko,
naging pulis ako.
Sinubukan ko dating magmagaling,
gumamit ako ng kung ano-anong salita 'pag nakikipag-usap.
Manginginom din ako noon.
Isang araw, nasa kotse ako,
4:30 ng umaga at lasing ako.
Naglalaro lang ako.
May tawag, tumatakbo sa lugar ang nagnanakaw ng pitaka.
May tumakbong binata sa labas ng kotse ko, may dalang bag.
Lumabas ako,
tinutukan ko siya at pinahinto.
Dudukot siya sa bag, kaya binaril ko.
Nilapitan ko,
may dalang dyaryo.
May kapansanan.
At 14 anyos.
Hindi siya 9, gaya ng sabi nila.
Katorse.
Katorse lang.
'Di na lang ako sumigaw ng simpleng "Hinto," ano?
Dumating ang mga kaibigan ko,
pulis din, nilinis nila.
Pinalit ang dugo ko.
Ano'ng nilagay ko roon?
Dugo ko habang lasing.
'Di ko gustong iabswelto ako, John.
Gusto kong masentensyahan.
Sa salang pagpatay,
mas malaki nang 400 porsyento ang magiging areglo.
Gusto kong makuha ng pamilya.
Pero hindi ako sinentensyahan.
Pinaboran ako ng korte.
Sa nakaraang 20 taon dito sa US, may 17 na pulis ang
kinasuhan ng pagpatay
habang ginagawa ang trabaho nila.
Walang sinentensyahan.
Tingin ko, may mali sa sistema.
Ganito, matatapos ang insurance ko bukas.
Kaya patayin mo ako habang nasa trabaho,
kasi may dagdag iyon na $75,000
kapag namatay ako sa trabaho.
Nakasaad iyan sa kontrata ko bilang gwardya,
kasi 'di naman nangyayari.
Paano kita papatayin?
Hampasin mo lang ako sa ulo.
Gawin mo 'yong ginawa mo sa sanga.
Mas lakasan mo lang ngayon, John.
Maaantala ang ating paglipad dahil
sa ilang teknikal na problema.
Salamat sa pag-unawa.
Ginagawan na namin ng paraan.
-Sa 23A ka? -At 23B ka.
-Uy. -Hello.
-Uy, ayos ka lang ba?
Oo, ano...
Ngayon ko lang kasi ito ginawa.
Umarkila ng kotse sa America.
O ang magmaneho rito sa America.
-Saan ka papunta? -Milwaukee.
Mabilis lang iyan.
Deretso lang ang dadaanan.
Kaya mo iyan.
-Ikaw, saan ka papunta? -Doon din.
1 oras at kalahati lang ang byahe.
Susunod.
Aarkila ng kotse.
Maibabalik mo ba ito sa pinag-arkilahan?
Anong lugar ito?
Ng inarkilahan.
Pagbalik mo.
Tinatanong niya kung mababalik mo rito ang kotse.
Oo, salamat.
In-state ang ikot?
In-state?
Hindi, sa Milwaukee.
Oo, papuntang Milwaukee, Wisconsin.
Pwedeng patingin ng lisensya?
Saan ito galing?
-Bansa ba ito? -Oo.
Hindi ko ito alam.
Pwes, bansa iyan.
Ano?
Bansa nga.
Hi.
-Uy. -Uy.
Ano'ng ginagawa mo?
Inaayos ang mga gamit ko.
Ano'ng pakay mo?
Para ito sa trabaho.
Gusto mong sumabay?
Bakit ka pupuntang Milwaukee?
May bibisitahin ako.
Ikaw?
May kakausapin ako.
-Para sa trabaho? -Hindi.
-Delikado iyan. -Oo.
Ganoon lang, kakaway ka lang.
Oo.
May inimbento, itatapat mo lang para malaman
kung nagpasalamat sila.
Bakit 'di mo ginamit?
Kasi 'di ko siya nagawa.
Kasi 'di ko talaga alam paano gumawa.
Inimbento ko lang sa isip ko.
Pero kung sakaling gagawa ka, paniguradong bibili ako.
Salamat.
May mga imbensyon din ako sa isip ko.
Gaya ng?
Ano?
Wala.
Ano nga?
'Di ko akalain, ganito ka pala bumato.
Ganoon pala.
Nagulat lang ako.
Bumabato ako gamit ang kaliwang kamay.
Bakit?
Dahil dapat kaliwete ako mamaya.
Bakit?
May kakausap sa akin mamaya.
Lintik.
Tinawagan mo ako para
magsanay kang maging kaliwete?
Oo.
Bakit maghapon ka rito?
Dahil alam kong bigla siyang susulpot
sa opisina gaya noong nakaraan.
At kung matyempuhan niya akong nagsasalin ng kape
gamit ang kanan kong kamay,
lagot ako.
Malas talaga.
Mukhang masaya ang araw na ito.
Malas.
-Fat face? -Oo, Fat Face.
Bale, larawan iyon ng mukha mo.
Oo, mukha mo iyong nakadikit sa ref.
Bawat kuha mo ng pagkain sa ref, halimbawa, sorbetes,
tataba ang nakadikit na mukha.
Ipapakita noon ang hitsura mo kapag
nakakaubos ka ng maraming sorbetes.
-Ayos iyan. -Salamat.
Ang ganda ng imbensyon mo.
Oo, Fat Face.
'Di ko naman nagawa.
Ano'ng pangalan ng imbensyon mo?
Siguro tatawagin ko iyon na Astig o Gago.
Oo, ayos iyan.
Talaga?
SABIHAN MO AKO 'PAG DUMATING.
KAILANGAN KO 'YONG LIBRO.
SIGE.
SA TOTOO LANG, ANG SAYA KO.
KAGAYA NG KAY BRUCE LEE ANG SUOT KO.
KAYA GAGALINGAN KO PARA SA'YO.
SALAMAT, PARE. NAGSEPILYO NGA PALA AKO NANG KALIWETE.
ANG HIRAP.
AYOS, MASUBUKAN NGA.
-1, 2, 3, Kramer. -Kramer!
Ako na, masyado ka nang mabait.
Ano ka ba, bisita ka rito.
-Ako na. -Ako na.
-Seryoso ako. -Seryoso rin ako.
Bato bato pick?
Oo, sige.
Magaling ka.
Ganito makipag-ayos
sa mga alaga kong bata.
-Guro ka? -Oo.
Tama ka.
Akala ng mga tao, tsambahan
ang larong ito pero hindi.
Magaling sa ganito ang mga taong marunong
bumasa ng iba, parang ikaw sa trabaho mo.
Mahusay.
Ikaw ang pinakamatagal kong nakalaro.
Kunin ko na ang bill.
Ang ganda.
Oo.
Parang narinig ko na ito.
Hindi ko alam.
Itong e-mail ko.
Kontakin mo ako para doon sa kanta.
Ayos. Sulatan kita mamaya.
Gusto ko nang bumisita.
-Saan kayo magkikita? -Sa opisina.
-Sabay ka ulit sa akin? -Hindi na.
Magta-taxi na ako.
Tinulungan mo na ako, ayaw kong makaabala pa.
-Uy, Chicago. -Paumanhin?
Paradahan ito ng mga mataas na opisyales.
Para sa mga boss.
Para lang alam mo.
Pasensya na.
Walang problema, Chicago.
-Dennis? -Ano iyon?
Kailangan kita.
Ayos.
-Nasa loob siya. -'Di ako pwede roon.
Dapat nga wala ako rito ngayon.
Pwedeng sabihan mo siya?
Oo, sige.
Bakit mo ako kilala, at paano mo ako nahanap?
May kanta siyang tungkol sa iyo.
'Di pala tungkol sa iyo pero
sinabi niyang gusto niyang magpakamatay pero
nasa kanta rin niya na
may nangyari pa rin na magandang bagay roon
kasi naging kaibigan niya ang katrabahong si Dennis.
Kaya hinanap kita.
Salamat sa pagpunta n'yo rito.
Ngayong bagong araw.
Ito ang umaga na may nakasasabik na balita
tungkol sa bagong mamamahala sa kompanya.
Ipinagbibigay-alam ko sa lahat,
na mula ngayon, si Leslie Claret ay kasama ko nang
mamamahala sa departamento at sa pagpapatakbo
ng buong kompanya.
Palakpakan natin si Leslie Claret.
Leslie.
Salamat, Lawrence.
Mga kasama, ano'ng ginagawa natin dito sa McMillan?
Gumagawa tayo ng disenyo ng sistema
-para sa-- -Mali!
Maupo ka.
Seryoso ako.
Nalilito ang mga tao.
Gumagawa tayo ng bilog.
Walang bilog sa kalikasan.
Ang araw? Hindi.
Mga planeta?
Hindi rin.
Ang bilog ay perpekto.
At walang perpekto sa kalikasan.
Laging may mali.
May ibang medyo oblong.
Ang planeta, ang araw,
ay parang tayo rin.
Gumagawa tayo ng bilog dito sa McMillan.
At inilalabas natin ito sa mundo.
Mga perpektong bilog sa buong mundo.
Gumagawa tayo ng bilog.
At ang kailangan niyo lang isipin,
ang nag-iisang bagay na dapat n'yong isipin,
ay itong maliit na bagay:
Pagiging perpekto.
Ganito lang naman.
Iyan ang ating layunin.
Wala namang perpektong tao.
Pero ang kailangan kong malaman,
ang gusto kong makita sa inyo,
ay ang kakayahang gumawa ng perpektong bagay.
At ang kagustuhang maging perpekto.
Stephen, John, halikayo rito.
Paano kayo gumawa ng perkpekto?
Ipakita n'yo sa amin ang estilo niyo
sa paggawa ng pormang binabahagi natin sa mundo.
Stephen?
Lakeman?
Gumuhit kayo ng perpektong bilog.
Isipin n'yong mabuti, at iguhit n'yo riyan.
Ipakita n'yo ang estilo
ng pagiging perpekto.
Sa perpekto.
Kumusta tayo ngayong araw, John?
Ayos lang.
Kagabi, nag-isip-isip ako, John,
tungkol sa
kung paano kita haharapin ngayong umaga.
Ngayong bagong araw.
Ayos.
Oo, ayos nga.
Naisip ko,
"Sesesantehin ko na lang ba agad siya?"
"Kasi hindi kami magkasundo.
May pakialam ako sa kompanyang ito,
pero wala siyang pakialam."
"Kaya, paalam."
Pero naisip ko rin,
"Teka,
naniniwala ako sa pangalawang pagkakataon,
alam ko rin iyon."
Alam mo iyon?
Oo.
Kaya naisip ko, "May ipapagawa na lang ako sa kanya,
isang simpleng bagay lang.
Sisimulan doon.
Aayusin na rin doon.
Sasabihan ko siyang
gumuhit ng maliit na bilog.
At baka kapag inayos niya ang pagguhit
ay makuha niya ang loob ko.
Mula sa simpleng bilog."
Ito ang nakita ko sa bilog na ginawa mo, John.
Kulang sa pansin, layunin, kalinawan,
kaayusan, dedikasyon, pagkahilig at katapatan.
At...
Dahil doon,
naalala ko ang ugali mo.
Kaya mananatali ka rito hanggang matapos ang duck hunt
sa susunod na linggo.
At pagkatapos noon,
bagong umaga na rin sa buhay mo,
kung saan ka man mapupunta.
Pagbutihin mo.
May nakita kaming kakaiba sa tala ng perang nakapangalan
sa opisina n'yo. Hihingan
namin kayo ng paliwanag.
Si Brent Paddocks ito.
Mula sa opisina ng ingat-yaman.
Uy.
Kumusta ka riyan?
Ayos lang.
May dumating na problema ngayon.
-Iyang panayam mo sa imbestigador? -Ano?
Ayusin mo, 'di tayo dapat mahuli.
Tom, tungkol ito sa utos mong bantayan si Alice Taylor?
Hindi siya pumasok.
Hindi rin nagsabi kung may sakit.
Naaalala mong kausap mo noon ang kasamahan mo sa panayam,
bago ka naaksidente.
Doon tayo magsimula.
Ano'ng ginagawa mo noon?
Sinabi ni John na sablay ang panayam niya.
At sinabi kong maayos ang sa akin.
Sinubukan kong payuhan siya.
Usapang trabaho.
-Naalala ko na. -Sige lang.
Oo.
Okay, tapos no'n,
ano nang kasunod na nangyari?
Tumayo lang kami rito.
Tapos may naramdaman na ako.
John.
Asawa mo, nandito.
-Uy, Dennis. -Uy, John.
John, halika nga.
Ayos ka lang ba?
Patawad, pare.
Pinahirapan kita.
Dapat 'di na lang ako tumulong sa iyo, pare.
Tulungan mo ako ngayon.
-Sige ba! -Kunin mo itong baton.
-Ano? -May hawak akong baton, kunin mo.
-Bakit ka may dalang baton? -Basta.
Yumakap ka lang at kunin mo ang baton.
Okay.
Na sa akin na.
Itago mo muna.
Naitago ko na ang baton.
Umalis ka na.
Papunta na ang pulis.
Lalakad na ako palayo.
-John Lakeman? -Oo?
-Magandang umaga. -Sa iyo rin.
Detective Agathe Albans.
Mula ako sa opisina ng
Homicide sa Luxembourg City sa Luxembourg.
May permiso ako mula sa awtoridad para makausap ka,
tungkol sa krimeng nangyari
noong gabi ng Mayo 11.
Pagpatay kay Hector Barros.
Pwede ka ba ngayon?
Marami akong trabaho ngayon.
Sa tingin ko, isang oras lang itong panayam.
Transition ang opisina namin ngayon.
At marami akong dapat ayusin.
Gusto ko sanang tapusin ngayon.
Hindi ako pwede ngayon.
Pwede ako bukas.
Hindi ako pwede bukas.
Bato bato pick?
Ano'ng trabaho mo?
Bilog.
Anong bilog?
Dahil bilog ang mga tubo at
tubo ang trabaho ko.
Magaling ka rito.
Salamat.
Ikaw rin.
Talagang magaling ka.
Salamat.
Ikaw rin.
Malas.
Oo.
Sasagot ka sa mga tanong ngayon.
Oo, iyon ang usapan.
Oo, iyon nga ang napag-usapan.
Mamayang hapon na ito, ayos lang ba?
Hanapin mo lang ako kapag pwede na.
Oo, sige.
'YONG LIBRO?
WALA PA.
PERO ALIS NA AKO KAAGAD PAGDATING.
PINAG-ARALAN KO KUNG ANO ANG PINAKABAGAY NA TUGTOG
HABANG NAGMAMANEHO PAPUNTA RITO
SA AKLATAN.
ALAM MO KUNG ANO ANG NAPILI KO? ASTIG 'TO.
TALAGA? ANO?
PABORITO KO 'YAN.
AYOS NGA.
Hapon na.
Pwede na tayong mag-usap
simulan natin ang mga tanong ko
at tuparin natin ang usapan na makikipanayam ka.
Susunod ako.
May gusto ka muna bang sabihin?
Oo.
Sige.
Hindi talaga ako inhinyero.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio EMN